I SA/Wa 1139/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpatrzeniu odwołania T. K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011r., znak: [...], orzekającą o ustaleniu na rzecz T. K. odszkodowania w wysokości [...] zł za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w obrębie [...] , oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wyżej opisana nieruchomość oznaczona jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], została przeznaczona pod budowę drogi ekspresowej [...] na odcinku [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...]. Z załączonego do akt sprawy wypisu z księgi wieczystej KW [...]oraz dokumentacji geodezyjnej wynikało, że działki nr [...] stanowiły własność T. K. Wydzielone pod inwestycję działki o numerach [...] w myśl art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 193, poz. 1194 ze zm.) – dalej jako spec ustawa przeszły na własność Skarbu Państwa za odszkodowaniem, ustalanym przez wojewodę na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102, poz. 651 ze zm.) – dalej jako u.g.n. (art. 12 ust. 4a, 4 f i ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.). W toku postępowania organ pierwszej instancji wskazał, że ustalenie odszkodowania za przejętą przez Skarb Państwa nieruchomość następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania, stanowi jej wartość rynkowa. Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W niniejszej sprawie powołany przez Wojewodę [...] , rzeczoznawca majątkowy A. B., sporządziła w dniu [...] lipca 2011 roku operat szacunkowy, określający wartość rynkową nieruchomości dla działek nr [...] na łączną kwotę [...] zł. Powyższa wartość obejmuje wartość prawa własności gruntu [...] zł i wartość składników roślinnych [...] zł. W trakcie przeprowadzonych oględzin rzeczoznawca stwierdziła, że na działkach znajdują się składniki roślinne. Wycena gruntu została dokonana z zastosowaniem podejścia porównawczego, metodą porównywania nieruchomości parami. W wycenie jako jednostkę porównawczą przyjęto 1 m2 powierzchni gruntu. Wartość składników roślinnych oszacowano za pomocą metody kosztowo - dochodowej. W wyniku analizy rynku nieruchomości wybranych do zbioru przyjęto, że cechami mającymi największy wpływ na wysokość cen transakcyjnych są lokalizacja i otoczenie nieruchomości. Ze względu na brak transakcji w gminie Ś., odnoszących się do nieruchomości nabywanych w związku z realizacją celu publicznego, zbiór nieruchomości stanowiący podstawę wyceny utworzono na podstawie cen transakcyjnych, rodzajowo podobnych do nieruchomości nabywanych pod drogi publiczne w gminach powiatu [...]. Ze względu na odnotowane tendencje stagnacyjne oraz dobór do zbioru cen transakcyjnych z najbliższego okresu w stosunku do daty wyceny, nie korygowano cen transakcyjnych ze względu na upływ czasu. Stosownie do § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r., przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów przeznaczonych pod drogi publiczne. Przepis ten determinuje wybór rynku nieruchomości przyjętych do porównania w procesie wyceny. W sporządzonej opinii przyjęto do porównania zbiór, składający się z transakcji nieruchomości gruntowych zabudowanych, podobnych do nieruchomości wycenianej. W wyniku analizy wybrano do wyceny transakcje zawarte w 2010 i 2011 roku. Po dokonaniu porównań nieruchomości podobnych z nieruchomością wycenianą, wyliczono cenę jednostki porównawczej na kwotę [...] zł/m2 powierzchni gruntu. Powyższe okoliczności, zdaniem organu wskazują, że przyjęte przez rzeczoznawcę kryteria wyceny, dają podstawę do stwierdzenia, że przedłożona opinia o wartości rynkowej nieruchomości może stanowić dowód w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z załączonym operatem szacunkowym, wartość rynkowa nieruchomości wynosi [...] zł. Strony zostały prawidłowo powiadomione o wszczęciu postępowania odszkodowawczego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Z uprawnień do czynnego udziału w tym postępowaniu skorzystał T. K. Nie zgłaszał uwag do zebranego materiału dowodowego. W związku z wydaniem nieruchomości inwestorowi w terminie przewidzianym w art. 18 ust.1 pkt. 1 spec ustawy wysokość odszkodowania podwyższono o kwotę równą 5% wartości nieruchomości, tj. o [...] zł. Zatem łączna kwota odszkodowania wyniosła [...] zł. Mając na uwadze powyższe Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] ustalił odszkodowanie na rzecz T. K. odszkodowania w wysokości [...] zł za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w obrębie [...] – K., gmina M., oznaczonej jako działki nr [...] o pow [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. Od decyzji Wojewody [...] odwołanie do Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej wniósł T. K. podnosząc zarzut, iż wartość nieruchomości ustalona została w kwocie netto, tj. bez uwzględnienia należnego podatku od towarów i usług (VAT). Zdaniem strony Wojewoda [...] winien w decyzji powiększyć należne odszkodowanie odpowiadające wartości (netto) nieruchomości o kwotę odpowiadającą wartości podatku VAT według właściwej stawki. W toku powstępowania odwoławczego organ drugiej instancji po przeprowadzeniu analizy przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie dokonał ponownej oceny operatu szacunkowego sporządzonego w dniu [...] lipca 2011 r. przez rzeczoznawcę majątkowego A. B., w którym określono wartość działek nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej uznał, że operat ten został sporządzony prawidłowo. Rzeczoznawca majątkowy określiła wartość przedmiotowej nieruchomości w oparciu o treść § 36 ust. 4 rozporządzenia, przyjmując do porównań transakcje gruntami o przeznaczeniu drogowym, uwzględniając tym samym jej alternatywne przeznaczenie. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 134 u.g.n. podstawę ustalenia odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości, a w myśl przepisów art. 151 ust. 1 u.g.n. wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna cena tej nieruchomości, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych, przy spełnieniu wskazanych w ustawie założeń dotyczących w głównej mierze warunków transakcji. Z samego zwrotu "wartość rynkowa" jednoznacznie wynika, że jest to wartość określona na podstawie czynników rynkowych. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zauważył, że podatek VAT, który jest związany m.in. z transakcją kupna - sprzedaży nieruchomości, oraz inne podatki i opłaty nakładane przez państwo, stanowią jedno z narzędzi polityki fiskalnej państwa i powinny być traktowane wyłącznie jako element wpływu państwa na wolny rynek. Podatki, jak również inne opłaty nie są efektem gry rynkowej między nabywcą, zbywcą, nie stanowią także efektu wzajemnego oddziaływania na siebie popytu i podaży, a tym samym nie mogą być traktowane jako element wykreowany przez wolny rynek lecz jako element warunków sprzedaży. Z uwagi na powyższe, podatek VAT, jak również i inne podatki czy opłaty powinny być traktowane jako jeden z kosztów zawarcia transakcji, który odliczany jest od ceny transakcyjnej, a nie jako integralny element tej ceny. Tym samym określana przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym wartość rynkowa przedmiotu wyceny może być traktowana tylko i wyłącznie jako wartość nie obejmująca podatków i opłat lokalnych oraz innych obciążeń związanych z realizacja umowy. Tylko taka bowiem sytuacja gwarantuje, że tak określona wartość będzie najlepszym odzwierciedleniem sytuacji panującej na wolnym rynku i nie będzie zawierała w sobie czynników nie będących de facto czynnikami rynkowymi. Organ odwoławczy wyjaśnił, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie zarówno w interpretacjach Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych oraz Ministra Infrastruktury jak i doktrynie. Ponadto przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych w których wyrażono podobny pogląd. Mając na uwadze powyższe Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...]. Na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej T. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. zw. z art. 21 ust 2 Konstytucji i art. 32 ust. 1 Konstytucji, poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na uznaniu, że wartość rynkowa nieruchomości nie obejmuje podatku VAT, poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów oraz poprzez uznanie, że kwota słusznego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość należącą do podatnika podatku VAT w przedmiotowej sprawie nie powinna uwzględniać podatku VAT. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 9, art. 77 oraz art. 138 § 1 k.p.a., poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych przy określeniu wartości wywłaszczonej nieruchomości, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący zaprzeczył twierdzeniom organu wskazanym w zaskarżonej decyzji. Zauważył, że w myśl art. 21 ust. 2 Konstytucji odszkodowanie jest dopuszczalne jedynie za słusznym odszkodowaniem, stąd pełni ono rolę ekwiwalentu w zamian za przejęte przez Skarb Państwa na własność nieruchomości, czyli faktycznie w zamian za pozbawienie strony skarżącej własności. Powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego skarżący podkreślił, że odszkodowanie stanowić powinno ekwiwalent wartości wywłaszczonej nieruchomości, czyli powinno być równoważne gospodarczo wartości wywłaszczonej nieruchomości. Dlatego jego zdaniem zasadne jest rozważenie, jaka kwota pieniężna stanowi słuszne odszkodowanie, biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy. T. K. podkreślił, że skarżący jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 1050 ze zm.), zgodnie z którym podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 bez względu na cel lub rezultat takiej działalności jest płatnikiem podatku od towarów i usług i podlega stawce podatku wynoszącej 23%, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. Jego zdaniem w świetle powołanych przepisów przeniesienie z nakazu władzy publicznej własności nieruchomości w zamian za odszkodowanie stanowi dostawę towarów i jest tym samym czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dlatego otrzymane odszkodowanie przyznane w zamian za wywłaszczenie przedmiotowych działek, podlegać będzie opodatkowaniu 23% stawką podatku VAT. Skarżący uznał, że ustalenie kwoty odszkodowania w oparciu o wartość rynkową bez uwzględnienia kwoty podatku VAT stanowi naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji, zgodnie z którym wszyscy są równi wobec prawa oraz wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Takie stanowisko organów powoduje, że organ władzy publicznej ustalił odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia w takiej samej wysokości względem podmiotów, które są obowiązane z mocy ustawy do uiszczenia podatku w związku z otrzymaniem tego odszkodowania, oraz dla osób nie będących podatnikami VAT, co doprowadziło do różnic finansowych w ustalanych odszkodowaniach. Zdaniem T. K. obowiązek zapłaty podatku VAT od odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość ma istotny wpływ na wartość rynkową nieruchomości. Gdyby wygasłe prawo własności miało być przedmiotem czynności prawnej (np. umowy sprzedaży), racjonalny nabywca, który również jest podatnikiem podatku VAT zapłaciłby za nią więcej niż za nieruchomość, której zbywca nie jest podatnik podatku VAT. Ponadto jego zdaniem biegły dokonując wyceny nieruchomości metodą porównywania parami powinien opierać swoje badania na cenach nieruchomości podobnych. Zgodnie z art. 153 ust. 1 u.g.n. podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Jego zdaniem do powyższych kryteriów należy również zaliczyć fakt podlegania podatkowi VAT, z uwagi na to, iż kwestia ta w znaczący sposób wpływa na cenę nieruchomości. Okoliczność ta została całkowicie pominięta przy doborze nieruchomości podobnych, na podstawie których została ustalona wartość działek skarżącego. Zdaniem T. K. całkowite pominięcie przez organ I instancji faktu podlegania przez niego podatkowi VAT przy ustalaniu wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość narusza bez wątpienia art. 7, art. 9 i art. 77 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że nie stanowa one nowych okoliczności w sprawie i były znane organowi w przeprowadzonym postępowaniu, gdzie się do nich ustosunkowano. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy w opisanych wyżej okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy dokonując oszacowania wartości nieruchomości słusznie nie uwzględniono kwoty podatku VAT. Zauważyć należy, że materialnoprawną podstawę dla ustalenia odszkodowania w trybie specustawy drogowej nastąpiło na podstawie art. 18 ust. 1 tej ustawy oraz art. 134 u.g.n. – który ma kluczowe znaczenie dla ustalenia wysokości odszkodowania. Zgodnie z art. 134 ust. 1 u.g.n. podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135 u.g.n., wartość rynkowa nieruchomości. W myśl art. 151 u.g.n. wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku. We wskazanych przepisach, ani w żadnych innych nie ma mowy o tym, że do kwoty odszkodowania z tytułu wywłaszczenia (przejęcia z mocy prawa) dodaje się kwotę należnych podatków oraz danin. W tym zakresie powołana regulacja jest jednoznaczna. Podkreślenia wymaga również, że ustalając wysokość odszkodowania za nieruchomość organ (a nie rzeczoznawca dokonujący wyceny) musi brać pod uwagę takie parametry jak: stan i wartość rynkową nieruchomości (z określonych dat). Żaden zaś z przepisów prawa nie przewiduje możliwości powiększenia należnego odszkodowania za nieruchomość przejętą przez Skarb Państwa o inne jeszcze składniki np. o wartość szkody wyrządzonej przejęciem własności nieruchomości, polegającej na utracie przez dotychczasowego właściciela możliwości prowadzenia na tej nieruchomości działalności gospodarczej lub – jak w rozpatrywanej sprawie – o wartość podatku VAT, który były właściciel musi odprowadzić od przyznanego mu odszkodowania. Potwierdzeniem takiego stanowiska jest również zapisie § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, który przesądza o tym, iż przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości w podejściu dochodowym nie uwzględnia się amortyzacji, kredytu i jego kosztów, podatku dochodowego oraz innych opłat i podatków związanych ze sprzedażą nieruchomości". Wprawdzie powyższy zapis dotyczy podejścia dochodowego, a nie porównawczego, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie, jednakże zarówno podejście dochodowe jak i porównawcze prowadzi do określenia wartości rynkowej, a zatem podstawowe zasady ich stosowania muszą być jednakowe. Skoro w podejściu dochodowym podstawą określania wartości są dochody wskazane na m. in. na podstawie czynszów i wydatków operacyjnych, których poziom przyjmujemy bez VAT-u, to analogicznie w podejściu porównawczym "ceny transakcyjne" stanowiące podstawę określania wartości rynkowej nie powinny zawierać podatku VAT. W ocenie Sadu nie można zatem uznać za zasadny zarzut skargi, że w niniejszej sprawie wysokość odszkodowania powinna zostać powiększono podatek VAT w wysokości 23 %. Podkreślenia wymaga to, że stosownie do treści przepisu art. 6 k.p.a. organy działają na podstawie przepisów prawa, które jak podkreślono już wcześniej takiej możliwości powiększenia odszkodowania na etapie wydawania decyzji administracyjnej nie przewidują. Wskazać również należy, że wyrażone wyżej stanowisko Sądu jest również konsekwencją linii orzeczniczej utrwalonej w sądownictwie sądów administracyjnych, którą skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1654/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 170/12, i z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 990/11). Nie można również zgodzić się z zarzutem skarżącego, że niedoliczenie VAT narusza konstytucyjną zasadę słusznego odszkodowania za wywłaszczenie wyrażoną w art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. Jeszcze raz należy zaakcentować, że podstawą dla ustalenia odszkodowania jest wartość rynkowa nieruchomości (art. 134 ust. 1 ugn w zw. z art. 12 ust. 5 specustawy z 2003 r.). Samo brzmienie "wartość rynkowa nieruchomości" jednoznacznie wskazuje, że jest to wartość określona na podstawie czynników rynkowych, a zatem przy wyliczaniu wartości rynkowej nieruchomości pod uwagę brane są ceny transakcyjne jako efekt wzajemnego oddziaływania na siebie sił popytu i podaży. Dlatego też rzeczoznawca majątkowy dokonujący wyceny wywłaszczonej nieruchomości objętej decyzją o lokalizacji inwestycji drogowej nie ustala jej ceny sprzedaży, mogącej stanowić podstawę opodatkowania podatkiem VAT, a jedynie jak wskazano to powyżej, wartość rynkową (wartość utraconego prawa). Podkreślić należy, że obrotu nieruchomościami dokonują zarówno podmioty będące podatnikami VAT, jak również takie, które do jego uiszczania nie są zobowiązane. Zatem ukształtowane na rynku nieruchomości ceny, stanowią wypadkową transakcji dokonywanych przez podmioty należący do obydwu tych grup. Innymi słowy obiektywna wartość rynkowa nieruchomości nie zwiększa się tylko z tego powodu, że konkretny zbywca nieruchomości jest podatnikiem VAT, ale zależy od tego jaką kwotę może on za daną nieruchomość uzyskać na wolnym rynku. To zaś oznacza, że gdyby przejęte obecnie przez Skarb Państwa prawo miało być przedmiotem czynność prawnej (np. sprzedaży), racjonalny nabywca, wbrew temu co twierdzi skarżący nie zapłaciłby za nieruchomość więcej niż jej wartość rynkowa, tylko z tego względu, że sprzedawca jest podatnikiem VAT. Tym samym ewentualne podwyższenie tej wartości o wspomniany podatek, oznaczałoby ustalenie odszkodowania w wysokości przewyższającej wartość rynkową, a więc w sposób sprzeczny z art. 134 u.g.n. Zgodzić się również należy z organem II instancji, że ewentualny obowiązek zapłaty przez skarżącego podatku VAT od odszkodowania nie ma wpływu na wartość rynkową nieruchomości. W związku z powyższym Sąd nie znalazł również podstaw do podzielenia stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 czerwca 2011 r. (sygn. akt I FSK 1702/10). Odnośnie zarzutu skarżącego, iż na postawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 1050 ze zm.) jest płatnikiem on płatnikiem podatku od towarów i usług to należy zauważyć, że przepis ten odnosi się do problematyki prawnopodatkowej, podczas gdy przedmiotowa sprawa nie dotyczyła kwestii, czy skarżący był zobowiązana do uiszczenia podatku VAT ani wymiaru tego podatku. Kontrola legalności dotyczyła wyłącznie decyzji odszkodowawczej, a nie kwestii zwianych z tym, czy, kiedy i w jakiej wysokości powstało zobowiązanie podatkowe. Zatem przepis art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług nie miał w ogóle w przedmiotowej sprawie zastosowania. Nie jest rolą sądu administracyjnego ocena, czy bardziej uzasadnione byłoby powiększanie tej kwoty o należne podatki. Postulat taki należałyby skierować do prawodawcy. W świetle powyższego należy stwierdzić, że zarówno Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej jak i Wojewoda [...] wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów prawa materialnego to jest art. 134 u.g.n. czy art. 18 specustawy jak również przepisy postępowania administracyjnego. Wydane przez organy decyzje są wiec zgodne z prawem. Mając na uwadze wszystkie wskazane okoliczności Sąd z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.