II OSK 1326/11

Dnia 22 listopada 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 18/11 w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od R.K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 15 marca 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Łd 18/11, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2010 r., nr [...], oraz poprzedzająca ją decyzję Starosty Zgierskiego z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], wydanych w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym. Decyzją Starosty Zgierskiego z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 115a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 roku, Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826), określono dla R.K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" R.K. z siedzibą w S., dopuszczalne poziomy hałasu dla oddziału przedsiębiorstwa zlokalizowanego w miejscowości T., gm. Stryków o wartościach: LAeqD = 50 dB w porze dnia oraz LAeqN = 40 dB w porze nocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 07 lipca 2009 r. do siedziby starostwa wpłynęło pismo Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 30 czerwca 2009 r., dotyczące kontroli pomiarów hałasu emitowanego z oddziału przedsiębiorstwa należącego do R.K. Wykonane pomiary hałasu wykazały przekroczenie na działce oznaczonej nr [...] dopuszczalnego poziomu hałasu dla godzin nocnych, określonego w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., o 1,7 dB. Z dniem 09 października 2009 r., wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Stryków, przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 lipca 2009 r., Nr XXXVI/290/2009. Zdaniem organu I instancji baza "[...]" zlokalizowana jest na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w formie wolnostojącej, bliźniaczej, dla której obowiązujący plan dopuszcza przeznaczenie terenu pod usługi o uciążliwości nieprzekraczającej granic lokalu, stanowiące uzupełnienie funkcji mieszkaniowej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu oraz jako urządzenia obsługi technicznej. Równocześnie plan dopuszcza poziom hałasu w środowisku określony w obowiązujących przepisach o ochronie środowiska dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Normy dla tego typu terenów chronionych określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wynoszą odpowiednio 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R.K. prowadzący przedsiębiorstwo "[...]" z siedzibą w Strykowie, zarzucając jej naruszenie art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej jako "K.p.a.", polegające na braku wskazania w przedmiotowej decyzji organu, który wydał rozstrzygnięcie oraz braku powołania podstawy prawnej w zakresie konkretnej normy prawnej przywołanego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 35 oraz art. 81 K.p.a. polegający na ich niezastosowaniu. Jak podniesiono Starosta Zgierski otrzymał zawiadomienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi o wynikach kontroli w dniu 07 lipca 2009 r., jednakże postępowanie w sprawie zostało wszczęto prawie rok później – 16 czerwca 2010 r., co wskazywało na uchybienie dopuszczalnych terminów przewidzianych dla załatwienia spraw w toku postępowania administracyjnego oraz przesądzało o braku poszanowania interesów strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na skutek skargi M.K., zamieszkałego w miejscowości T., na uciążliwości związane z działalnością bazy sprzętu należącej do firmy "[...]". Następnie organ przywołał ustalony poziom hałasu na nieruchomości, który w porze mocnej wyniósł 41,7 dB, wskazując, że Starosta Zgierski prawidłowo przyjął, że miało miejsce przekroczenie dopuszczalnych poziomów emisji hałasu do środowiska, co obligowało organ do wydania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez stronę odwołująca się, wskazało, że choć decyzję I instancji opieczętowano, w lewym górnym rogu, nazwą Starostwo Powiatowe w Zgierzu, to jednak wydał ją Starosta Powiatowy w Zgierzu, co wprost wynika z okrągłej pieczęci znajdującej się przy podpisie decyzji, gdzie również oznaczono tytuł służbowy i nazwisko osoby wydającej tę decyzję z up. Starosty. Pozostałe braki wykazane w odwołaniu, wbrew stanowisku odwołującego się, nie miały wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R.K., prowadzący przedsiębiorstwo "[...]" z siedzibą w Strykowie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 115 a ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie wymagań nałożonych tym przepisem, co do obowiązku wskazania przez właściwy organ rodzaju terenu na który oddziałuje zakład; naruszenie przepisów prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art., 6 i art. 7 K.p.a., poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej w zakresie w jakim organ drugiej instancji błędnie powołuje w podstawie prawnej nieistniejący przepis punktu 1 lit. a ust. 1 artykułu 113 wskazanej ustawy; naruszenie przepisów prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. 15 K.p.a., poprzez brak zachowania tożsamości przedmiotowej sprawy w zakresie powołania innej podstawy prawnej w osnowie decyzji drugiej instancji i w osnowie decyzji pierwszej instancji; naruszenie przepisów prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 107 § 3 K.p.a., w związku z art. 140 K.p.a., poprzez nie ustosunkowanie się przez organ drugiej instancji do zarzutów podniesionych w odwołaniu tzn. daty kontroli dokonanej przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz daty wydania decyzji przez organ I instancji, a także poprzez nieuprawnioną argumentację organu odwoławczego co do zarzutów strony o niewskazaniu w decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., organu administracji właściwego do rozpoznania sprawy poprzez uznanie, że właściwy organ wskazany został na podstawie pieczątki okrągłej umieszczonej na powyższej decyzji, a nadto poprzez oparcie się przez organ II instancji na niesłusznych twierdzeniach o możliwości konwalidacji błędów organu I instancji w zakresie umożliwienia stronom zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym dopiero na etapie postępowania odwoławczego i wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów i ewentualnie zgłoszenia wniosków dowodowych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty wskazał, że za nietrafny uznać należało zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez niewskazanie organu pierwszej instancji, który wydal decyzję. Zdaniem Sądu, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, decyzja została podpisana przez osobę działającą z upoważnienia Prezydenta Miasta, a więc przez osobę upoważnioną. Co więcej, sama decyzja zawierała podpis osoby upoważnionej, jej imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe, a ponadto opatrzona była okrągłą pieczęcią z godłem. Powyższe dowodzi, że decyzja Starosty Zgierskiego spełnia wymogi formalne określone w art. 107 § 1 K.p.a., nadto ustosunkowanie się organu odwoławczego do tego zarzutu nie narusza wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Za nietrafny uznano również zarzut wydania decyzji na podstawie dowodu, który nie został przeprowadzony w tym postępowaniu, w którym wydano sporne rozstrzygnięcie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. W świetle art. 115a powyższej ustawy dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Jak wynika z powyższej normy przeprowadzenie badania hałasu przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu nie stanowiło uchybienia. Zdaniem Sądu I instancji organy rozstrzygające sprawę dopuściły się jednakże naruszenia art. 10 § 2 K.p.a. Wprawdzie skarżący uczestniczył w kontroli przeprowadzanej na zlecenie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska ale nie został powiadomiony o zakończeniu postępowania administracyjnego, poprzedzającego kwestionowaną decyzję organu I instancji, a w aktach brak nawet dowodu doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania. Uniemożliwiło to R.K. składanie wyjaśnień czy wniosków dowodowych, w tym chociażby wniosku o ponowne badania poziomu hałasu. Zdaniem Sądu nie można było wykluczyć, że to uchybienie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Tym bardziej, że organ I instancji dopuścił się rażącego naruszenia zasad dotyczących terminu załatwienia sprawy, wynikających z art. 35 §1 i 3 K.p.a. Materiał dowodowy – wyniki badań zostały doręczone przez organ dokonujący kontroli z początkiem lipca 2009 r., zaś decyzję określającą dopuszczalny poziom hałasu wydano [...] czerwca 2010 r., choć z akt nie wynika, aby organ prowadził żmudne postępowanie wyjaśniające. Wręcz przeciwnie, organ wydał decyzję na podstawie jednorazowego pomiaru natężenia hałasu. Organ przy tym nie podjął nawet próby wyjaśnienia, czy w dacie rozstrzygania – w rok po wykonaniu pomiarów – sytuacja w zakładzie jest taka sama, w szczególności czy rodzaj działalności, źródła hałasu pozostają tożsame, czy poziom natężenia hałasu nie uległ w tym czasie zmianie zwłaszcza, że w 2009 r. stwierdzono niewielkie przekroczenie dopuszczalnej normy - 40 dB - jedynie o 1 dB. Zdaniem Sądu I instancji naruszenie powyższe nie mogło być konwalidowane przez wezwanie pełnomocnika skarżącego w trybie art. 10 § 2 K.p.a. do zapoznania się z materiałem sprawy, w szczególności, że organ odwoławczy nie uzupełnił braków postępowania wyjaśniającego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zwrócił również uwagę, że w ocenie organów administracji zakład prowadzony przez skarżącego mieści się na terenie, przeznaczonym pod 1. zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie wolnostojącej, bliźniaczej jako podstawowe przeznaczenie; 2. usługi o uciążliwości nieprzekraczającej granic lokalu, stanowiące uzupełnienie funkcji mieszkaniowej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu; 3. urządzenia obsługi technicznej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu. Podstawę tych ustaleń stanowił zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Stryków, przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 lipca 2009 r., który wszedł w życie w dniu 09 października 2009 r. Załączone w aktach fragmenty planu z 2009 r. zdają się potwierdzać tę tezę. Jednakże z treści §1 uchwały Nr XXXVI/290/2009 nie wynika, aby miejscowość T. podlegała tej regulacji, zaś opublikowana w Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 2005 r. Nr 340 poz. 3070 uchwała tej samej Rady Miejskiej Nr XLI/317/2005 z dnia 28 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Strykowa, wskazuje miejscowość T., jako objętą tym planem. Natomiast dane zawarte w Dzienniku Urzędowym nie pozwalają na weryfikację obydwu planów. Stąd organy zobowiązane zostały do wyjaśnienia tej okoliczności. Skargę kasacyjną od powyżej opisanego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci naruszenia art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia2001r. Prawo ochrony środowiska w związku z art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska(Dz.U. 2007r.Nr44,poz.287 ze zm.) polegającego na pominięciu przez Sąd faktu, że pomiary hałasu dokonane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska bezsprzecznie mogły stanowić dowód we wszczętym przez Starostę Zgierskiego postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w środowisku; naruszenie § 1 w związku z § 12 pkt. 8 uchwały Nr XXXVI/290/2009 Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 lipca 2009 r.(Dz.Urz. Województwa Łódzkiego Nr 263, poz. 2313) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż w obowiązującym planie teren objęty pomiarem hałasu znajduje się w jednostce oznaczonej symbolem MN, jak i naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 153, poz. 270) w związku z art. 7 K.p.a. poprzez przyjęcie założenia, że organy naruszyły zasadę praworządności i prawdy obiektywnej; art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 35 § 1 i 3 K.p.a. polegające na przyjęciu, że przepis powyższy miał zastosowanie w rozpatrywanej sprawie; 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 10 K.p.a. polegające na jego zastosowaniu i przyjęciu, że stronie nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu przez organem I instancji oraz wadliwym uznaniu, że pomiary hałasu winny zostać przeprowadzone w toku postępowania jurysdykcyjnego; 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 77 § 1 K.p.a. polegające na wadliwym uznaniu, że materiał dowodowy w sprawie nie był wystarczający do wydania decyzji oraz art. 141 § 4 w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na braku dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, braku wykazania, że uchybienia miały wpływ na wynik sprawy oaz przedstawienia oceny prawnej, która pozostaje w sprzeczności z orzecznictwem i poglądami doktryny, jak i braku wskazań, co do dalszego toku postępowania. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie podniesiono wadliwość twierdzenia Sądu I instancji, jakoby pomiary dokonane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie mogły stanowić dowodu w sprawie. To bowiem wynik dokonanych pomiarów hałasu stanowił bezpośrednią przyczynę wszczęcia postępowania administracyjnego. Prawidłowa wykładnia art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska nie mogła, w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, prowadzić do uznania, że w sprawie naruszono art. 7, art. 10 oraz art. 77 § 1 K.p.a. Jak wyjaśniono w czasie kontroli obecny był właściciel nieruchomości, co przesądza o prawidłowości dokonanej kontroli oraz wskazuje na możliwość wydania decyzji w przedmiocie dopuszczalnych poziomów hałasu. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd I instancji wadliwie uznał również, że niezawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym uzasadniał uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. Nie było to bowiem naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., które uzasadniałoby koniecznością ponownego przeprowadzenia postępowania. W przedmiotowej sprawie strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego w ramach postępowania przed organem odwoławczym. Dodatkowo strona nie zgłaszała żadnych wniosków dowodowych, a z jej pism nie wynika, aby działania organu uniemożliwiły jej podjęcie jakichkolwiek czynności. Wskazano wreszcie, że Sąd I instancji dokonał wadliwej wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Stryków, z których w sposób bezsprzeczny wynika, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym w planie jako MN. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się zasadna. Na wstępie zważyć należy, iż zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 powyższej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając przedmiotową skargę kasacyjną zauważyć należy, że strona skarżąca oparła skargę na dwóch, przewidzianych w art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podstawach. I tak Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że adresatem decyzji wydanej przez organy administracji winien być skarżący, a nie inne podmioty. Przechodząc w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska polegającego na wadliwym przyjęciu, że pomiary hałasu dokonane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie mogły stanowić dowodu we wszczętym przez Starostę Zgierskiego postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w środowisku, wskazać należy, że zarzut powyższy nie znajduje uzasadnienia. W istocie bowiem Sąd I instancji wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie przyjął, iż w świetle art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu jest przeprowadzany poza postępowaniem w przedmiocie dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Żaden przepis prawa nie stoi na przeszkodzie, by protokół kontroli, przeprowadzanej poza postępowaniem w takiej sprawie mógł stanowić dowód, będący podstawą wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Wskazać w tym miejscu należy wręcz, że decyzja w trybie art. 115a zapada wskutek uprzednich czynności kontrolnych, które dokonywane są poza postępowaniem jurysdykcyjnym, w ramach uprawnień właściwych służb kontrolnych. Z tego też powodu za nietrafny uznać należało zarzut naruszenia 7 K.p.a. polegający na wadliwym założeniu, że organy naruszyły zasadę praworządności i prawdy obiektywnej uznając za udowodniony fakt przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na podstawie pomiarów dokonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi poza badanym postępowaniem. Z tych samych względów nie można zasadności przypisać zarzutowi naruszenia art. 77§1 kpa poprzez nieponawianie w postępowaniu jurysdykcyjnym dowodu przeprowadzonego poza nim. Za trafny uznać należało natomiast zarzut naruszenia § 1 w związku z § 12 pkt. 8 uchwały Nr XXXVI/290/2009 Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 lipca 2009 r. Organy administracji publicznej rozstrzygając sprawę uznały, że nieruchomość jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Stryków, przyjętym uchwałą Nr XXXVI/290/2009 Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 lipca 2009 r. W ocenie organów w świetle powyższej uchwały działka, z której emitowany jest hałas położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 8.15.MN., dla tego terenu w powołanym planie ustalono następujące przeznaczenie: 1. zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie wolnostojącej, bliźniaczej jako podstawowe przeznaczenie; 2. usługi o uciążliwości nieprzekraczającej granic lokalu, stanowiące uzupełnienie funkcji mieszkaniowej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu; 3. urządzenia obsługi technicznej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niewątpliwie z powołanego przez organy administracji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż z granic obszaru objętego tym planem wyłącza się tereny, dla których obowiązują inne miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Wskazać w tym miejscu należy na teren położony we wsi T. objęty uchwałą Nr XLIX/356/98 Rady Miejskiej w Strykowie, za wyjątkiem fragmentów działek położonych w obrębie geodezyjnym 24 o nr ewidencyjnych 313/1, 313/2, 314, 301, 414, 415, 416, 417, 418 (§ 1 ust. 2 pkt 1 planu) oraz teren Miasta Stryków z fragmentami wsi S. i T. objęty uchwałą Nr XLI/317/2005 Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 września 2005 r. (§ 1 ust. 2 pkt. 26 planu miejscowego z 2009 r.). Wbrew stanowisku sądu I instancji analiza normy zawartej w § 1 i § 12 planu z 2009r. przy jednoczesnym zbadaniu dokumentacji zawartej w aktach pozwala na poczynienie stwierdzenia, iż teren działki, z której emitowany jest hałas wraz z działką, na którą oddziałuje objęty jest uchwałą z dnia 28 lipca 2009r. Przepis § 12 jako objęty planem określał zurbanizowany teren miejscowości T., oznaczony m.in. symbolami 8.3MN, 8.5 MN, 8.9MN, 8.11-8.12 Mn, 8.14-8.18Mn. Niezbędne do poczynienia ustaleń fragmenty planu z 2009r.(część tekstowa ) znajdują się w aktach administracyjnych. Ponadto Burmistrz Miasta Gminy Stryków na przesłanej wraz z pismem z dnia 13.10. 2009r. części rysunkowej planu z 2009r. zaznaczył zarówno obszar oznaczony w tym planie symbolem 8.17MN, 8.15 MN jak i obie będące przedmiotem badania działki. Tym samym nie sposób za prawidłowe uznać wywodów sądu I instancji co do niewykazania w trakcie postępowania administracyjnego objęcia spornych terenów planem z 2009r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez sąd art. 145§1pkt.1lit.c. ppsa w związku z art. 10 K.p.a. oraz art. 35 § 1 i 3 K.p.a. wskazać należy, że również powyższe zarzuty zasługują na uwzględnienie. W istocie bowiem nie sposób w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przyjąć, by brak powiadomienia przez organ I instancji o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym uzasadniał uchylenie decyzji organów obu instancji. Wskazać w tym miejscu należy, iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może zostać skutecznie podniesiony jedynie w sytuacji, w której strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2007 r., II GSK 4/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 01 lutego 2011 r., II OSK 1098/10 a także uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04 dotycząca naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej). Możliwość uchylenia decyzji, w oparciu o treść art. 10 § 1 K.p.a. może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że niewydanie i niedoręczenie jej zawiadomienia, o którym mowa przed wydaniem decyzji uniemożliwiło jej na przykład zgłoszenie wniosków dowodowych. Z akt sprawy wynika wprawdzie, że organ I instancji nie przesłał R.K., jako stronie postępowania, zawiadomienia o którym mowa w art. 10 § 1 K.p.a., jednakże w dalszym toku postępowania skarżący nie wykazał jakich konkretnie czynności dokonałby, gdyby otrzymał omawiane zawiadomienie. Nie wskazuje ich w odwołaniu, nie wnosi o przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów także na etapie postępowania odwoławczego, po doręczeniu mu zawiadomienia w trybie powyżej cytowanej normy przez organ II instancji. Oceny sądu II instancji nie zmienia także okoliczność, iż wydanie decyzji organu I instancji nastąpiło z naruszeniem art. 35 kpa. Z przepisu działu V ustawy Prawo ochrony Środowiska dotyczącego ochrony przed hałasem oraz z przepisów wykonawczych do tej ustawy nie wynika, aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów dezaktualizowały się i w związku z czym nie mogły być podstawą do wydania decyzji w oparciu o art. 115a tej ustawy( identycznie NSA w wyroku z dnia 18 stycznia 2011r , wydanym w sprawie o sygnaturze II OSK 6/10). Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji uwzględni zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko dotyczące objęcia spornych terenów postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2009r. oraz braku wpływu naruszenia art. 10 § 1 35 §1 i 3 K.p.a. przez organ I instancji na wynik postępowania administracyjnego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203pkt.2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.