II OZ 217/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1862/12 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: oddalić zażalenie. W skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2012 r. cofającą M.C. pozwolenie na broń palną myśliwską, M. C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że posiada dobrą opinię w miejscu zamieszkania i przestrzega zasad współżycia społecznego. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1862/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że skarżący nie wykazał niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Zażaleniem M. C. zaskarżył powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przez błędne przyjęcie, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji nie powoduje poważnych skutków dla skarżącego, podczas gdy nienaganna opinia skarżącego uzasadnia możliwość posiadania przez niego broni przez czas trwania sprawy sądowoadministracyjnej, jak też uzasadniają to okoliczności podniesione w pierwotnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że myślistwo to nie tylko jego hobby ale również dodatkowe źródło utrzymania, a jak wynika z jego oświadczenia o stanie majątkowym nie jest on osobą zamożną a 74 letnim emerytem. Skarżący wskazał, że polując ma możliwość wykupu tuszy zwierząt, które upoluje, po preferencyjnych cenach, co pozwala mu spełnić elementarne potrzeby gospodarstwa domowego. W uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie i zmianę zaskarżonego postanowienia przez orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie może być uwzględnione. W niniejszej sprawie skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał ani nawet nie uprawdopodobnił, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji powstanie niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. W skardze zawarto żądanie wstrzymania wykonania decyzji, nie wskazano jednak żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie. Sąd słusznie ocenił, że skarżący nie wskazał przesłanek mogących być postawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem pamiętać, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem wstrzymania takiego aktu (decyzji) jest zatem złożenie wniosku, który musi zawierać uzasadnione podstawy i wskazywać na konieczność wstrzymania zaskarżonej decyzji, z uwagi na możliwość nastąpienia negatywnych skutków wymienionych w art. 61 § 3 powoływanej ustawy. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w tej sprawie powyższych warunków nie spełniał. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09; postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Słusznie zatem zaskarżonym postanowieniem odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy także, że mając na uwadze wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji i ustawowe wymogi z tym związane, określenie dopiero w zażaleniu przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może prowadzić do uznania zażalenia za zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1074/11). Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że skarżący może w każdej chwili wystąpić ponownie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.