I SA/Wa 2145/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości postanawia odrzucić skargę. W dniu 28 września 2012 r. Burmistrz Miasta O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...]. Decyzją tą Kolegium uchyliło decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w O., ozn. jako działka nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wskazać należy, że po wniesieniu skargi Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). W szczególności Sąd bada, czy skargę wniósł podmiot określony w art. 50 § 1 i § 2 tej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Wobec powyższego warunkiem dopuszczalności skargi jest wniesienie jej przez podmiot, któremu w myśl art. 50 § 1 lub 2 wskazanej ustawy przyznano legitymację skargową. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie sądowym (m. in. uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., sygn. akt OPK 14/00-ONSA 2001, nr 1, poz. 17, uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. OPS 1/03-ONSA 2003, nr 4, poz. 115, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04 – Lex nr 171164, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 67/09, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt FSK 2631/04 – Lex nr 236287, wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 804/07 – Lex nr 542010, postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 342/07 – Lex nr 453873 postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2010 r. Sygn. akt I SA/Wa 2145/12 sygn. akt II OSK 2224/), w świetle obowiązujących przepisów jednostka samorządu terytorialnego występująca w danym postępowaniu w charakterze organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa nie ma możliwości jednoczesnego występowania w tym postępowaniu jako jego strona. Włączenie bowiem organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcje organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na wyrażony w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, pogląd, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kpa przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa. Wówczas będzie on niejako bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Wobec powyższego powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to w na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Organ administracji publicznej wydając akt administracyjny w pierwszej instancji nie działa bowiem jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej rozpoznający sprawę, na mocy przyznanych mu kompetencji. W konsekwencji powyższego uznać należy, że organ, który wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż przedmiotem skargi Burmistrza Miasta O. jest decyzja Sygn. akt I SA/Wa 2145/12 Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] uchylająca decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w O. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przy czym nie może budzić wątpliwości, że w tym wypadku organowi jednostki samorządu terytorialnego, tj. Burmistrzowi Miasta O., ustawa wyznaczyła rolę organu administracji publicznej. Stosownie bowiem do art. 3 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U z 2012 r. poz. 83) decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa, odpowiednio w przypadku nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego. Skoro zatem Burmistrzowi Miasta O. powierzono rolę organu pierwszej instancji do orzekania w sprawach przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, której właścicielem jest Miasto O., to organ ten nie mógł zostać wyposażony w legitymację do złożenia skargi w indywidualnej sprawie na decyzję wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zatem należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, bowiem wniósł ją organ administracji publicznej orzekający w sprawie w I instancji, a nie podmiot, określony w art. 50 § 1 wskazanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy czym również inne ustawy nie przyznają temu organowi prawa do wniesienia skargi (art. 50 § 2). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.