II SA/Gd 830/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. Ch. i H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 1 października 2002r., wydaną na wniosek P. S. z dnia 24 lipca 2002r., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] [...] w G. dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, trzykondygnacyjnego, podpiwniczonego wraz z infrastrukturą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 sierpnia 2003r. utrzymało powyższą decyzję w mocy uznając, że planowana zabudowa zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a gabaryty planowanego obiektu, jak i wpływ projektowanej inwestycji na sąsiednie działki będą przedmiotem szczegółowej analizy na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję wniosła A. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 25 stycznia 2006 r. w sprawie II SA/Gd 1350/03 uchylił decyzję Kolegium, wskazując w uzasadnieniu, że przy jej wydaniu naruszono przepisy postępowania administracyjnego poprzez brak udziału w postępowaniu odwoławczym właścicieli nieruchomości, tj. A S.A. i K. Z. Ponadto Sąd wskazał, że organ odwoławczy winien odnieść się szczegółowo do zarzutów odwołania. Stwierdził również, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu winna ustalać konkretne warunki przewidziane w art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wskazywać podstawę prawną ich ustalenia. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 stycznia 2007r. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia 1 października 2002r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto, wskazując na art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdził, że plan, na podstawie którego podjęto decyzję utracił moc z dniem 31 grudnia 2003r. Organ I instancji winien więc rozpatrzyć sprawę ponownie i podjąć decyzję w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny. Skargę na powyższą decyzję wniosła B Spółka z o.o. w S., domagając się jej uchylenia. Skarżąca wskazała, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa, tj. art. 10 i 28 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej spółce udziału w postępowaniu przed SKO . W uzasadnieniu wyjaśniono, że strona skarżąca na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego nabyła nieruchomość, na której znajduje się przedmiotowa inwestycja, a zatem miała interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. do udziału w postępowaniu zakończonym opisaną wyżej decyzją SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 13 czerwca 2007r. w sprawie II SA/Gd 255/07 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2007 r. Sąd uznał za uzasadniony zarzut skargi, że strona skarżąca jako aktualny właściciel przedmiotowej nieruchomości, nie brała udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Sąd wskazał również na błędne przyjęcie przez organ II instancji, iż w przedmiotowej sprawie należało zastosować przepisy aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustalenia aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 85 ust. 1 tejże ustawy nakazuje bowiem stosować do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie przepisy dotychczasowe, co obejmuje również miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Sąd rozstrzygnął, że w dalszym postępowaniu w niniejszej sprawie ocena zgodności z prawem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji (zrealizowanej w znacznej części) winna być dokonywana na podstawie przepisów prawa oraz planu miejscowego obowiązujących w dacie wydania ostatecznej decyzji SKO z dnia 18 sierpnia 2003r. Ta bowiem ostateczna decyzja była podstawą wydania pozwolenia na budowę. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy i po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 października 2007r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 1 października 2002r. Na skutek skargi wniesionej przez A. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 30 lipca 2008r. w sprawie II SA/Gd 75/08 uchylił decyzje organów obu instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że punktem wyjścia do poczynienia rozważań jest ocena prawna wyrażona w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 13 czerwca 2007r., sygn. akt II SA/Gd 255/07. W sprawie tej Sąd stwierdził, że przepis art. 85 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W ocenie Sądu regulacja ta dotyczy nie tylko spraw wszczętych i nie zakończonych ostateczną decyzją lecz również tych spraw, w których ostateczne rozstrzygnięcie zostało wyeliminowane z obroty prawnego, w konsekwencji wydanego później wyroku Sądu Administracyjnego bądź decyzji organu odwoławczego. Każdy bowiem obywatel ma prawo oczekiwać, że zgodnie z konstytucyjną zasadą praworządności jego sprawa zostanie rozpatrzona na podstawie tych przepisów prawa, które obowiązywały w dacie rozstrzygania jego indywidualnej sprawy administracyjnej. Zagadnienie to było już przedmiotem rozważań WSA w Gdańsku w sprawie sygn. akt II SA/Gd 25/04, w którym to wyroku wskazano, że wykładnia art. 85 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zgodzie z konstytucyjną zasadą ochrony interesów w toku i z zasadą zaufania do stanowionego przez państwo prawa, nakazywałaby przyjęcie, że użyte w art. 85 ust. 1 cyt. ustawy pojęcie "przepisy dotychczasowe" obejmuje także miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Teza tego wyroku stanowiąca, że "z tych względów właściwa ochrona interesów w toku i zasada zaufania do stanowionego przez państwo prawa powinny zapewniać stosowanie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, który był brany przez inwestora pod uwagę w chwili wszczęcia przez niego postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jedynie wówczas, gdy w miejsce takiego planu obowiązywać będzie inny plan (zmieniony w toku postępowania) ochrona ta może doznać ograniczenia, gdyż także pod rządami stanu prawego obowiązującego w chwili wszczęcia postępowania zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wpływała na wynik postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu". W ocenie Sądu realizacja konstytucyjnej zasady wyrażonej w art. 45 Konstytucji stanowiącym, że: "Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez uzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły Sąd" nie daje podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej spółki o umorzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jako bezprzedmiotowego z powodu realizacji inwestycji. Dlatego też w dalszym postępowaniu w niniejszej sprawie ocena zgodności z prawem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji (zrealizowanej w znacznej części) winna być dokonywana na podstawie przepisów prawa oraz planu miejscowego obowiązujących w dacie wydania ostatecznej decyzji SKO z 18 sierpnia 2003 r. Ta bowiem ostateczna decyzja była podstawą wydania pozwolenia na budowę." Sąd podkreślił, że ocena prawna zawarta w ostatnim zdaniu powyższego cytatu wiąże tak Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak i organy administracyjne. Dalej wskazał, że w dniu wydania wskazanej przez Sąd ostatecznej decyzji SKO dla przedmiotowego terenu, obowiązywał miejscowy szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego Ś. G., zatwierdzony uchwałą Rady Miasta z 30 listopada 1994 r., Nr V/90/94 (Dz. Urz. Woj. Gdańskiego z 1994r., nr 33, poz. 172). Plan ten na terenie K.G. oznaczonym ME – 1 (na którym leży przedmiotowa działka), który nie określał linii zabudowy, co przyznał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji. W tej sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 255/07 wyraził wiążącą ocenę prawną, że ocena zgodności z prawem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji powinna być dokonywana na podstawie planu miejscowego obowiązujących w dacie wydania ostatecznej decyzji SKO z dnia 18 sierpnia 2003 r., a plan nie określał linii zabudowy, organ nie był uprawniony do jej ustalania i to nie jako nieprzekraczalnej ze względu na ochronę pasa drogowego drogi publicznej lecz jako obowiązującej linii zabudowy. O tym, że ustalono obowiązującą a nie nieprzekraczalną linię zabudowy świadczy zapis w pkt. 2.b decyzji organu I instancji, że warunkiem lokalizacji inwestycji jest "zachowanie linii zabudowy wg załącznika graficznego do decyzji". Wg "Uniwersalnego słownika języka polskiego" Wydawnictwa Naukowego PWN "zachować" m. in. znaczy: postąpić w jakiś sposób, podporządkować się jakimś nakazom. Gdyby zatem organowi chodziło o nieprzekraczalną linię zabudowy powinien warunkiem lokalizacji inwestycji uczynić nakaz jej nieprzekraczania, a nie obowiązek jej zachowania. Już ta sprzeczność przedmiotowej decyzji z ustaleniami miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Ś. G., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Gdyni z dnia 30 listopada 1994 r., Nr V/90/94 powodowała konieczność uchylenia decyzji. Nadto Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie odniósł się szczegółowo do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania w sprawie. Nie wypełnił zatem obowiązku nałożonego nań przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który w uzasadnieniu wyroku z 25 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 1350/03 stwierdził: "Odnośnie pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że organ odwoławczy winien szczegółowo ustosunkować się do zarzutów odwołania, dokonując wyraźnej oceny prawidłowości decyzji organu I instancji w kwestionowanym zakresie. Nadto podkreślić należy, iż zgodnie z art. 107 § 1 i 2 k.p.a., w związku z art. 140 k.p.a. decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu winna określać konkretne warunki przewidziane w art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz wskazywać ich podstawę prawną ich ustalenia. Za błędne należy zatem uznać zarówno ogólnikowe zobowiązanie inwestora do zachowania wszystkich warunków wynikających z określonego aktu prawnego, jak również ustalenie określonych warunków bez podania podstawy prawnej ich ustanowienia". W zaskarżonej decyzji organ II instancji odniósł się jedynie do kwestii linii zabudowy, a w żaden sposób nie rozważył pozostałych zarzutów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania. Sąd administracyjny nie może w tej mierze zastępować organów administracji w rozpoznawaniu spraw lecz jest powołany do tego by kontrolować prawidłowość rozstrzygnięć organów, które powinny w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. wskazać fakty, które uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, a także dokonać wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Nie czyniąc tego, organ odwoławczy ograniczył się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń o zgodności przedmiotowej decyzji z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organy powinny kierować się ocenami prawnymi i wskazaniami zawartymi w tym wyroku, jak i poprzednich wydanych w sprawie wyrokach z dnia 25 stycznia 2006r., II SA/Gd 1350/03 i 13 czerwca 2007r., II SA/Gd 255/07. Wyrokiem z dnia 8 października 2009r. w sprawie II OSK 427/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną P. S. od powyższego wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta decyzją z 8 kwietnia 2011 r. ustalił warunki zabudowy działek nr [...] i [...] KM [...], przy ul. [...] [...] w G., oznaczonych literami ABCD na załączniku graficznym do niniejszej decyzji, stanowiących własność B Sp. z o.o. w S. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, trzykondygnacyjnego, podpiwniczonego, orientacyjna pow. zabudowy ok. 250 m2 wraz z infrastrukturą, na podstawie przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Ś. G. zatwierdzonego uchwałą nr V/90/94 Rady Miasta Gdyni z dnia 30 listopada 1994r. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że oparł się o przepisy obowiązujące w dniu 18 sierpnia 2003 r. oraz ustalenia obowiązującego w tym czasie miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Ś. G. z 1994 r. Nie wyznaczono linii zabudowy, zarówno od strony ul. S., jak też tylnej linii zabudowy, ponieważ linie te nie zostały określone w planie miejscowym zagospodarowania terenu, będącym podstawą ustalenia warunków zabudowy w niniejszej decyzji. Odnosząc się do wniesionych w trakcie postępowania zastrzeżeń organ wyjaśnił, że sprawa możliwości ustalenia linii zabudowy została przesądzona w wyroku WSA, uchylającym uprzednio wydane decyzje. Zachowanie naturalnych warunków terenowych na obszarach przyległych do budynku nr [...] oraz zachowanie przepisowych odległości między budynkiem projektowanym a istniejącym na działce sąsiedniej oraz usytuowanie otworów okiennych i drzwiowych wynika z konieczności zachowania warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wniosek o rozbiórkę części budynku, określonej jako "aluminiowo-szklany łącznik przylegający do ściany czołowej budynku nr [...]", oraz przywrócenie stanu poprzedniego poziomu gruntu także nie dotyczy etapu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie podlega rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu. Wniosek o ustalenie dozwolonej wysokości budynku od rzeczywistego i naturalnego poziomu gruntu także nie znajduje umocowania w ustaleniach w/w planu miejscowego. Dalej organ wskazał, iż inwestycja ma być realizowana na obszarze zespołu urbanistycznego K. G., który został wpisany w 1985 r. do rejestru zabytków pod numerem 928/8.02.1985. Decyzja o warunkach została uzgodniona przez Miejskiego Konserwatora Zabytków postanowieniem z 11 maja 2010r., a uwarunkowania konserwatorskie zostały zawarte w punkcie 2c decyzji. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia 21 stycznia 2011r., wydanym po rozpatrzeniu zażalenia skarżących. Organ I instancji podniósł, że przywoływany przez skarżące wyrok WSA w Gdańsku z 22 września 2010 r. dotyczy postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie budowy obiektu budowlanego przy ul. [...] [...] w G., do czasu uprzedniego rozpatrzenia wniosku inwestora dotyczącego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, a nie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Nadto domaganie się prowadzenia postępowania w oparciu o aktualnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego jest niezgodne z wyrokiem WSA w Gdańsku z 30 lipca 2008 r. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 sierpnia 2011 r. utrzymało tę decyzję w mocy. Organ odwoławczy uznał za chybiony zarzut odwołujących się, iż obecnie teren inwestycji objęty jest ważnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem zaistniała bezwzględna przesłanka umorzenia postępowania, co podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 22 września 2010 r. w sprawie II SA/Gd 355/10. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wszystkie organy i sądy związane są oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2007 r. wydanym w sprawie II SA/Gd 255/07. Sąd ten wyraźnie wskazał, że dla ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podstawowe znaczenie ma rozstrzygnięcie kwestii zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy, to jest na dzień 18 sierpnia 2003 r. Wyrok WSA w Gdańsku z 22 września 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 335/10, na który powołano się w odwołaniu, nie dotyczy ustalenia warunków zabudowy będących przedmiotem niniejszego postępowania, ale postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego i nie może mieć wpływu na tok niniejszego postępowania. Organ I instancji prawidłowo zinterpretował wiążące go wskazania WSA w Gdańsku i rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia warunków zabudowy nie budzi zastrzeżeń organu odwoławczego. Rozpatrując wniosek z 24 lipca 2002 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr [...] i nr [...] położonych w G. przy ulicy [...] [...] dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego trzykondygnacyjnego, podpiwniczonego, orientacyjna pow. zabudowy ok. 250 m2 wraz z infrastrukturą, należało ustalić zgodność planowanej inwestycji z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz zapisami miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Ś. G. zatwierdzonego uchwałą nr V/90/94 Rady Miasta Gdyni z dnia 30 listopada 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. 2 1994 r. nr 33, poz. 172 ), co zostało zrealizowane. Organ I instancji określił szczegółowe warunki wynikające z ustaleń planu z 1994 roku. Zgodnie zaś z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy następuje w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. M. C. i H. W. w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosły o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżące zarzuciły naruszenie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieumorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego w sytuacji, gdy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie wydaje się, gdy obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nadto zarzuciły naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu spornych decyzji postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W niniejszej sprawie, co szczegółowo opisano powyżej, ocena działania organów administracji publicznej była już kontrolowana trzykrotnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oraz raz przez Naczelny Sąd Administracyjny. Konkluzją tej kontroli jest wniosek o konieczności zastosowania się przez organy administracji publicznej do oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Gdańsku z 13 czerwca 2007r., wydanym w sprawie II SA/255/07. Stosownie bowiem do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wynika to również z wydanego następnie wyroku z dnia z 22 września 2010r. w sprawie II SA/Gd 355/10. Potwierdza to także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 8 października 2009r., sygn. akt II OSK 427/09. W szczególności zaś w wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wyrażoną w art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasadę należy rozumieć w ten sposób, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Związanie sądu oceną prawną oznacza, że nie może formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu poglądowi w pełnym zakresie. To samo dotyczy organu administracji ponownie rozstrzygającego sprawę administracyjną. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że organy administracji rozstrzygając przedmiotową sprawę obowiązane były do zastosowania przepisów prawa oraz planu miejscowego obowiązujących w dacie wydania ostatecznej decyzji SKO z dnia 18 sierpnia 2003r., a więc postanowień miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Ś. G. zatwierdzonego uchwałą nr V/90/94 Rady Miasta Gdyni z 30 listopada 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. 2 1994 r. nr 33, poz. 172)., a rozstrzygnięcie podjąć w oparciu o przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) Zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. Z kolei w myśl art. 42 ust. 1 pkt 1 - 7 ustawy, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa: rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, okres ważności decyzji. W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo zastosowały unormowania ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy posiada wszelkie wymagane przez ustawę elementy, zgodna jest również planem miejscowym z 1994 r. Odnośnie braku linii zabudowy, który był podnoszony w toku postępowania administracyjnego, potwierdzić jedynie należy, że przedmiotowy plan nie zawierał postanowień w tym zakresie i dlatego linia zabudowy nie mogła zostać określona. Kwestia została w sposób wiążący przesądzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku 30 lipca 2008r. II SA/Gd 75/08 oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 października 2009r., sygn. akt II OSK 427/09. Dokonane w niniejszej sprawie ustalenia organów obu instancji wypełniają wytyczne tutejszego Sądu zawarte w wyroku z 13 czerwca 2007 r. i jako takie nie budzą zastrzeżeń. Organy obu instancji odniosły się również, stosownie do wytycznych Sądu, do zgłaszanych w toku postępowania uwag, a ich konkluzje w tym zakresie uznać należy za prawidłowe. Tym samym nie można podzielić zarzutów skargi dotyczących w istocie niezastosowania przez organy przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Wydając wyrok w sprawie II SA/Gd 255/07, Sąd swoją ocenę prawną ukształtował między innymi stosując obowiązujący już ówcześnie art. 85 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, a w szczególności ustawę z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można zatem stwierdzić, jak domagają skarżące, iż nastąpiła zmiana stanu prawnego pozwalająca na odstąpienie od wytycznych Sądu zawartych w wyroku z 13 czerwca 2007r., skoro wskazana ustawa obowiązywała w dacie orzekania przez Sąd. Stąd też brak było podstaw do umorzenia postępowania w sprawie w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Również fakt wygaśnięcia planu zagospodarowania przestrzennego z 1994r. i obowiązywania obecnie na przedmiotowym terenie innego planu nie powoduje zmiany aktualności wytycznych Sądu dotyczących wskazania przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2007r. w sprawie II SA/Gd 255/07 Sąd, wskazując organom, że w sprawie ma zastosowanie plan zagospodarowania przestrzennego z 1994 roku, stwierdził bowiem wyraźnie, że błędne byłoby zastosowanie w niniejszej sprawie ustaleń aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo przy tym stwierdził organ II instancji, że powoływany przez skarżące wyrok WSA w Gdańsku z 22 września 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 355/10, wydany w sprawie ze skargi na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie budowy obiektu budowlanego, w świetle art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma żadnego wpływu na przebieg niniejszego postępowania i rozstrzygnięcie sprawy o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, mimo że chodzi o tę samą inwestycję. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.