I SA/Ol 579/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka,, sędzia WSA Renata Kantecka,, Protokolant Specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji ; II. określa , że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości ; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 2.943 ( dwa tysiące dziewięćset czterdzieści trzy ) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz określił Spółce A (dalej jako podatnik, skarżąca) zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010r. w wysokości 16.977 zł W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 18 stycznia 2010r. do organu podatkowego wpłynęła deklaracja podatnika w sprawie podatku od nieruchomości za 2010r. W deklaracji ujęto budynek, grunt i budowle stanowiące własność podatnika. Organ podatkowy , dokonując czynności sprawdzających uznał, że podatnik w deklaracji zaniżył podstawę opodatkowania budowli prawdopodobnie nie ujmując wartości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. W związku z powyższym pismem z dnia "[...]" wezwał podatnika do złożenia wyjaśnień lub złożenia korekty deklaracji. W dniu "[...]" podatnik złożył korektę deklaracji , podając wartość budowli na 23.153 zł. Postanowieniem z dnia "[...]" organ podatkowy I instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia podatnikowi zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010r. i wezwał podatnika do przedstawienia, na dzień 1 stycznia 2010r. wartości budowli stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji linii kablowych w kanalizacjach kablowych. Dla obliczenia podatku od nieruchomości za 2010 rok, wobec odmowy podania wartości budowli na dzień 1 stycznia 2010r. przez podatnika, organ podatkowy przyjął wartość zadeklarowaną przez podatnika za rok 2007 w kwocie 2.407.476 oraz za rok 2008 i wynikającej z nich różnicy, a następnie dodał wartość budowli wykazaną, w korekcie deklaracji. Organ wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają linie kablowe, ułożone w kanalizacji kablowej. Od w/w decyzji podatnik wniósł odwołanie, na skutek którego decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano że, Kolegium wielokrotnie w sprawach dotyczących określenia wymiaru podatku od nieruchomości podatnikowi wskazywało, że kable telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej wchodzą w skład budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości co wynika z treści art. art. 2 ust 1, art. 3 ust 4, art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej cyt. jako u.p.o.l.) oraz art. 3 pkt 1 lit b i art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej pr.bud.). Na poparcie swojego stanowiska organ powołał wyroki sądów administracyjnych w tej kwestii. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zasadnie przyjął, że stan posiadania budowli przez podatnika w roku 2007 i 2008 nie uległ zmianie, a pełnomocnik podatnika ani w treści odwołania ani w żadnym piśmie składanym w toku postępowania temu nie zaprzeczył, wskazując jedynie, że zmiana wartości zadeklarowanych budowli w roku 2008 w stosunku do wartości zadeklarowanych budowli w roku 2007 wynika z faktu, iż z podstawy opodatkowania wyłączono linie kablowe położone w kanalizacji kablowej. Skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła Spółka A, reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zrzucono naruszenie: 1) art. 21 § 3 oraz art. 207 w zw. z art. 165 § 1, § 2 i § 4 oraz w zw. z art. 151 i 151a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako Ord. pod.) poprzez uznanie za prawidłową decyzję podatkową pomimo tego, że nie zostało wszczęte postępowanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2010, w związku z czym decyzja ta została wydana poza postępowaniem podatkowym, 2) art. 207 i art. 211 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 Ord. pod. oraz w zw. z art. 137 § 3 Ord. pod., w zw. z art. 145 §1 Ord. pod. oraz w zw. z art. 151 Ord. pod., gdyż decyzja Burmistrza nie została doręczona stronie i w związku z tym nie weszła do obrotu prawnego, 3) art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 3a pr. bud., gdyż opodatkowano linie kablowe za cały rok, mimo wyraźnego zapisu w ustawie, która weszła życie w dniu 17 lipca 2010r., 4) art. 122 w zw. z art. 180 § 1 , art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ord. pod., gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że: a) skarżąca jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za rok 2010, choć powinna była, b) należące do skarżącej linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – brak ustaleń opisanych w pkt a i pkt b oznacza, że organ podatkowy nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania, c) wartość spornych linii kablowych, która – przy założeniu ich opodatkowania – powinna zostać ustalona zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji złożonej za poprzedni rok podatkowy – brak ustalenia opisanego w pkt c oznacza, że organ podatkowy nie ustalił podstawy opodatkowania, 5) art. 4 ust 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie, 6) art. 2 ust 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu wniesionej skargi podniesiono m.in., że postanowienie o wszczęciu postępowania doręczone zostało na adres, który nie jest adresem siedziby podatnika. Postanowienie doręczone zostało tylko na adres pełnomocnika, który nawet nie został ustanowiony w czynnościach sprawdzających. W przedmiotowej sprawie podatnik nie ustanowił pełnomocnika w postępowaniu w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2010r. spółka nie zgłaszała organowi podatkowemu ustanowienia pełnomocnika, a zatem organ I instancji był zobowiązany doręczyć niniejszą decyzję na adres wskazany przez spółkę. Pełnomocnictwo zostało złożone ale na etapie czynności sprawdzających prowadzonych za 2009r. Tym samym pełnomocnik w niniejszej sprawie nie był umocowany, a środek odwoławczy wniósł z uwagi na dbałość o interes mocodawcy, którego reprezentuje w wielu postępowaniach. Wskazano, że organ I instancji nie uwzględnił nowego brzmienia art. 3 pkt 3 oraz brzmienia pkt 3a dodanego do art. 3 pr. bud. Od 17 lipca 2010r., w ocenie skarżącej, nie budzi wątpliwości, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są budowlą i w związku z tym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ustalenie nowego brzmienia przez ustawodawcę potwierdza zatem słuszność argumentów podnoszoną przez spółkę. Tym samym linie kablowe zarówno przed nowelizacją ustawy Prawo budowlane, jak i po dniu wejścia w życie nowelizacji ustawy nie stanowiły i nie stanowią budowli i nie podlegają w związku z tym podatkowi od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoją decyzję, jak również wcześniejszą argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wskazano, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo A. C. lecz brak jest jego pisma do pełnomocnictwa przesyłającego, jak też opłaty od pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. w Dz. U, Nr 270 z 2012r. , cyt. dalej jako p.p.s.a. ) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga ,jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądowa kontroli zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do prawidłowości stosowania przepisów postępowania, jak i zgodności z przepisami prawa materialnego. Tylko w wyniku postępowania przeprowadzonego zgodnie z przepisami możliwe jest w konsekwencji poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych , a następnie subsumcja stanu faktycznego do przepisów materialnoprawnych oraz ocena decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. 2. Mając na względzie powyższe ogólne stwierdzenia, w pierwszej kolejności oceny wymaga zgodność zaskarżonej decyzji w aspekcie naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty istotnego naruszenia tych przepisów podnosi skarga w pkt 1, 2 i 4. Pierwsze dwa zarzuty mają ze sobą związek oparty na fakcie przyjęcia przez organy obu instancji , że spółka była w postępowaniu reprezentowana przez pełnomocnika mimo, że występujący w jej imieniu doradca podatkowy nie złożył do akt sprawy pełnomocnictwa i brak ten w toku całego postępowania nie został usunięty. Zarzuty te są trafne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w aktach postępowania w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 rok nie znajduje się pełnomocnictwo , upoważniające doradcę podatkowego A. C. do reprezentowania skarżącej spółki . Nie ma także żadnego dowodu, że pełnomocnictwo takie zostało złożone i dołączone do akt innego postępowania. Odmienne stwierdzenia organu odwoławczego zawarte w końcowej części odpowiedzi na skargę nie odpowiadają więc rzeczywistości. Mając na względzie powyższy fakt , stwierdzić zatem należy , że całe postępowanie w rozpoznawanej sprawie przeprowadzone zostało z istotnym naruszeniem przepisów postępowania. W kwestii tej stanowisko orzecznictwa sądowego jest już od wielu lat utrwalone i jednoznaczne . Przyjmuje ono, że dopuszczenie pełnomocnika do udziału w sprawie wymaga złożenia przez niego dokumentu pełnomocnictwa zgodnie z wymogiem określonym wart. 137 § 3 Ord. pod. Pominięcie tego wymogu i dopuszczenie do udziału w sprawie osoby nie umocowanej przez stronę istotnie narusza interes strony , mogąc stanowić przesłankę wznowienia postępowania ( art. 240 § 1 pkt 4 Ord. pod.) lub nieważności decyzji (art. 247 pkt 3 Ord. pod.). W przypadku , gdy czynności procesowe dokonywane są w postępowaniu przez osobę , która nie złożyła pełnomocnictwa , obowiązkiem organu jest wezwanie jej do usunięcia braków w terminie siedmiu dni zgodnie z art. 169 § 1 Ord. pod. Odwołując się do uregulowań ustawowych wskazania wymaga więc, że zgodnie z art. 137 § 3 Ord. pod. " Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa . Adwokat , radca prawny lub doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa". Jednoznaczna treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że dopóki do akt nie złożono pełnomocnictwa nie można mówić o skutecznym umocowaniu pełnomocnika do działania w imieniu strony (podatnika). W konsekwencji czynności dokonane przez takiego" rzekomego pełnomocnika" nie mogą być prawnie skuteczne. Podkreślić nadto należy, że to nie organ decyduje, czy w danym postępowaniu strona wyraża wolę działania poprzez pełnomocnika . Właśnie wyrazem takiej woli jest każdorazowo przedłożenie pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy. Nawet w sytuacji, gdy udzielone zostało pełnomocnictwo ogólne, nie zwalnia to z obowiązku załączenia dokumentu pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy . Z faktu złożenia takiego pełnomocnictwa w jednej z wielu prowadzonych przez organ spraw tego samego podmiotu nie wynika zwolnienie z obowiązku przewidzianego wart. 137 § 3 Ord. pod. Powyższe stanowisko sądu zgodne jest z linią orzecznictwa prezentowaną m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24.1 0.2007r. , sygn. akt II FSK 1217/06; z 11 .04.2008r. , sygn. akt II FSK 128/08 ; z 10.08.2011r. , sygn. akt II FSK 429/10 ; z 25.10.2012r. , sygn. akt I FSK 873/11 , a także WSA w Gdańsku z 12.01.2011r. , sygn. akt I SA/Gd 696/10 ( orzeczenia dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl )" W świetle powyższych rozważań zasadny jest zatem zarzut skargi , że postanowienie o wszczęciu postępowania nie zostało prawidłowo doręczone stronie lecz osobie nie umocowanej do jej reprezentowania w tym postępowaniu. Naruszony więc został art. 165 § 4 Ord. pod. w związku z art. 145 § 1 i art. 151 Ord. pod. , co prowadziło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu ( art. 123 § 1 Ord. pod.). Jest to istotne naruszenie przepisów postępowania. W doktrynie i orzecznictwie ( J. Zimmermann " Ordynacja podatkowa .Komentarz - Postępowanie podatkowe " , Toruń 1998r. , s. 10; H. Dzwonkowski i in. "Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz", Dom Wydawniczy ABC 2000, teza 4 do art. 136 ; B. Adamiak i in. "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Unimex 2006, s. 573 - 575 i 650 - 653 ; R.Hauser w S.Babiarz i in. "Ordynacja podatkowa. Komentarz", LexisNexis 2010 , wyd. 6. , s. 719) wskazuje się, że wszczęcie postępowania jest zdarzeniem prawnym o wielkiej wadze formalnej i praktycznej , gdyż kształtuje pierwsze granice sprawy podatkowej. Dopiero od momentu skutecznego doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania , podejmowane przez organy czynności procesowe wywołują skutki prawne i od tej chwili mogą być realizowane w pełni zasady postępowania podatkowego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zasadne jest więc stanowisko skargi , że postępowanie nie zostało skutecznie wszczęte skoro postanowienie doręczono osobie nie ustanowionej jako pełnomocnik oraz na adres tego" rzekomego pełnomocnika" . Wskazania wymaga nadto, że w cytowanych publikacjach oraz orzecznictwie sądowym wskazuje się na to , że do czasu skutecznego wszczęcia postępowania strona z zasady nie może ustanowić pełnomocnika , gdyż nie toczy się postępowanie i nie ma jeszcze akt sprawy, do których można złożyć pełnomocnictwo ( vide m.in. cyt. wyżej wyroki I SA/Gd 696/10 ; I FSK 873/11 ) . Wprawdzie w niektórych orzeczeniach przyjmowano możliwość dopuszczenia do udziału jako pełnomocnika na podstawie dokumentu pełnomocnictwa złożonego wcześniej , lecz dotyczyło to sytuacji szczególnych , zaistniałych w konkretnych okolicznościach , nie występujących w niniejszej sprawie ( vide wyroki NSA: z 22 12. 2011 r. , sygn. akt II FSK 1372/10 oraz z 23.10.2012r. , sygn. akt I FSK 2153/11, w którym w pkt 5.2 uzasadnienia NSA wyraźnie stwierdza, że " za trafną należy uznać tę linię orzecznictwa sądów administracyjnych wskazującą na konieczność przedkładania pełnomocnictwa do akt każdej konkretnej sprawy, co możliwe jest po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania i jego doręczeniu - co do zasady - stronie" ; orzeczenia dostępne w bazie: orzeczenia. nsa. gov.pl ) . Podsumowując tę część rozważań , stwierdzić więc należy , że całe postępowanie przeprowadzone zostało z istotnym naruszeniem wyżej wymienionych przepisów postępowania. Nie zostało bowiem prawidłowo wszczęte i dopuszczono do udziału w sprawie osobę , która nie przedłożyła wymaganego pełnomocnictwa . W konsekwencji rozpoznane nawet zostało wniesione przez tę osobę odwołanie od decyzji organu I instancji. 3. Wobec stwierdzenia wyżej wskazanego istotnego naruszenia przepisów postępowania , skutkującego koniecznością przeprowadzenia postępowania od początku, nie zachodzi obecnie potrzeba odnoszenia się do pozostałych zarzutów skargi. W szczególności przedwczesne byłoby rozważanie zarzutów dotyczących zastosowania prawa materialnego i wykładni przepisów materialnoprawnych wskazanych w skardze , a odnoszących się do kwestii zdefiniowania przedmiotu opodatkowania i ustalania jego wartości. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy powinny jednak rozważyć i wyczerpująco wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy także w aspekcie stawianych w skardze zarzutów. Należy przy tym mieć na uwadze wnioski wynikające m.in. z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011r., sygn. akt P 33/09 ( opub. w Dz.U. Nr 206/ 2011, poz. 1228; nadto w OTK-A nr 2011/7 , poz. 71 ) w zakresie dotyczącym zdefiniowania w prawie podatkowy przedmiotu opodatkowania przez odesłanie od przepisów prawa budowlanego. 4 . W ocenie sądu, mimo zastrzeżenia zawartego w pkt 3 . , odnieść się jednak należy do zarzutu naruszenia art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 3 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane ( pkt 3 skargi) . Wprawdzie zarzut ten sformułowany został jako zarzut naruszenia prawa materialnego, lecz z jego treści i uzasadnienia (s. 5 skargi) wynika , że ma charakter procesowy. Skarga wskazuje bowiem , że organy podatkowe nie uwzględniły zmiany stanu prawnego do dnia 17 lipca 2010 r. i orzekały o obowiązku podatkowym za cały rok 2010r. na podstawie przepisów sprzed nowelizacji prawa budowlanego . Bezspornym jest zaś , że ustawą z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci komunikacyjnych ( Dz.U. Nr 106, poz. 675 ) dokonano zmiany definicji budowli w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane oraz wprowadzono w art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane definicję obiektu liniowego , odnoszącą się wprost do kanalizacji kablowej i kabli w niej zainstalowanych. Zgodnie z art. 87 cyt. ustawy nowelizacja weszła w życie po upływie 30 dni od ogłoszenia, a więc obowiązywała od 17 lipca 2010r. Organy nie zastosowały więc nowego stanu prawnego . Dotyczy to w szczególności organu odwoławczego , który kwestię tę całkowicie pominął mimo zarzutu podniesionego w odwołaniu. Na tle wskazanych okoliczności , zarzut skargi należy zatem rozpatrzyć w aspekcie naruszenia przepisów postępowania , w szczególności naruszenia art. 210 § 4 Ord. pod. Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji . Podniesiona w odwołaniu kwestia zmiany stanu prawnego należała do zasadniczych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie mogła więc być pominięta jak to uczynił organ odwoławczy . Zauważenia wymaga przy tym , że organ I instancji w piśmie przekazującym odwołanie na podstawie art. 227 Ord. pod. ( k.43 akt adm. ) , uznał zasadność zarzutu , stwierdzając , że " odwołanie zasługuje na uwzględnienie w części. Zgodnie z przytoczonymi nowo brzmiącymi przepisami kable nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. W związku z tym od dnia 1 sierpnia 2010r. linie kablowe biegnące w kanalizacji kablowej nie podlegają obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości". W zaskarżonej decyzji organ w ogóle kwestii zmiany stanu prawnego nie dostrzegł i nie odniósł się do wymienionego zarzutu , co powinien uczynić , uznając odwołanie za skutecznie wniesione ( mimo braku pełnomocnictwa ). Podkreślić także należy , że organ odwoławczy również w odpowiedzi na skargę ( k.26-27 akt sąd.) w ogóle nie ustosunkował się do kwestii pominięcia w decyzjach zmiany stanu prawnego. Oczywistym jest , że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy , organy będą obowiązane rozpatrzyć sprawę z uwzględnieniem zmiany stanu prawnego i odnieść się do kwestii prawnych, wynikających z cyt. nowelizacji prawa budowlanego. 5. Z przedstawionych względów , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. bl i cI p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji wyroku , przy czym na zasadzie art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu także decyzji organu pierwszej instancji. Na mocy art. 152 p.p.s.a. orzeczono w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit.a/ w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych .... (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zasądzona kwota obejmuje uiszczony wpis sądowy ( 509 zł) , koszty zastępstwa procesowego ( 2.400 zł ) i uiszczone opłaty skarbowe od pełnomocnictw ( 2 x 17 zł) .