II FSK 767/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia WSA (del.) Wojciech Stachurski, Protokolant Marta Wyszkowska, po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1153/12 w sprawie ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 18 stycznia 2012 r. nr IPPB5/423-833/11-4/DG w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz L. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASDNIENIE Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1153/12, mocą którego uchylono zaskarżone przez L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, Spółka) postanowienie Ministra Finansów z dnia 18 stycznia 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. W motywach orzeczenia Sąd podał, że spółka złożyła do Ministra Finansów wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie kwalifikacji wkładu niepieniężnego w postaci praw własności przemysłowej. We wniosku przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe: Spółka jest producentem wyrobów cukierniczych. W związku z planowanym rozwojem działalności, w celu poprawienia jej efektywności, Spółka podjęła decyzję o przeprowadzeniu reorganizacji. W ramach restrukturyzacji Spółka zamierza skoncentrować posiadane obecnie prawa określone w ustawie z 30 czerwca 2000 r. - Prawa własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, ze zm. dalej: u.p.w.p.), w tym w szczególności zarejestrowane lub zgłoszone do rejestracji w Urzędzie Patentowym RP lub/i w Urzędzie ds. Harmonizacji Rynku Wewnętrznego prawa do znaków towarowych, jak również prawa do wzorów użytkowych, w jednym podmiocie. Zamierza wnieść wkład w postaci aktywów obejmujących prawa własności przemysłowej (dalej: p.w.p.) do nowej sp. z o.o. (dalej: Nowa Spółka), której będzie wspólnikiem. Do Nowej Spółki przeniesieni zostaną pracownicy Departamentu Marketingu (istniejącego w strukturach Spółki) i umowy niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie świadczenia usług marketingowych i zarządzania p.w.p. Ww. zespół składników majątkowych (p.w.p., pracownicy Departamentu Marketingu, umowy niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie świadczenia usług marketingowych i zarządzania p.w.p.) nie zostanie formalnie wyodrębniony w Spółce jako osobna jednostka organizacyjna. P.w.p. wnoszone aportem nie stanowią obecnie aktywów formalnie przypisanych do Departamentu Marketingu. W szczególności prawa ochronne do zarejestrowanych znaków towarowych, które będą wchodzić w skład aportu (dalej: znaki towarowe), zostaną wniesione po wartości rynkowej, ustalonej na podstawie wyceny przygotowanej przez niezależny podmiot, uwzględniającej ich znaczenie ekonomiczne w zakresie udziału w rynku, wpływu na ceny, dominacji w kanałach dystrybucji i odporności na działania konkurencji. Z aportu wykluczone zostaną wszelkie pozostałe składniki materialne i niematerialne związane z Departamentem Marketingu, w tym w szczególności środki trwałe, wykorzystywane przez ww. departament (komputery, oprogramowanie, wyposażenie biura, etc.), środki trwałe w leasingu i odpowiadające im zobowiązania leasingowe oraz zobowiązania handlowe i zobowiązania wobec pracowników. W wyniku wniesienia wkładu nastąpi podwyższenie kapitału zakładowego w Nowej Spółce o wartość rynkową przedmiotu aportu - przez podwyższenie wartości nominalnej istniejących udziałów, w trybie art. 257 § 2 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, ze zm., dalej: k.s.h.). Po podjęciu uchwały w formie aktu notarialnego, wspólnik złoży wymagane prawem oświadczenie o objęciu podwyższenia wartości nominalnej posiadanych udziałów. Następnie podwyższenie kapitału zakładowego zostanie zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym (dalej: KRS). Nowa Spółka będzie wykorzystywać wniesione p.w.p., w szczególności Znaki Towarowe, w ramach swojej działalności gospodarczej przez udzielanie licencji na odpłatne korzystanie z ww. znaków i innych p.w.p. lub oddanie ich do używania w ramach umowy leasingu operacyjnego w rozumieniu art. 17b ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397, ze zm.; dalej: u.p.d.o.p.) Dodatkowo będzie świadczyć usługi marketingowe na rzecz Skarżącej. Spółka wskazując na powyższe zapytała, "czy wnoszony przez nią na pokrycie podwyższonej wartości nominalnej istniejących udziałów w Nowej Spółce wkład niepieniężny w postaci p.w.p., w szczególności Znaków Towarowych z pracownikami Departamentu Marketingu oraz umowami związanymi z realizacją zadań marketingowych, nie będzie stanowił zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p.". W ocenie Spółki opisanego zespołu składników majątkowych nie można uznać za zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu u.p.d.o.p., gdyż nie stanowi on zespołu składników zdolnego do realizowania samodzielnych zadań gospodarczych. Zespół ww. składników nie zostanie wyodrębniony formalnie, jako odrębna jednostka organizacyjna (dział, wydział), nie będzie więc spełniona przesłanka wyodrębnienia organizacyjnego. Przenoszone składniki nie zostaną wyodrębnione pod względem finansowym. Ewidencja rachunkowa nie będzie dostosowywana na potrzeby aportu, i nie będzie w żaden sposób zmieniana, aby umożliwić alokację kosztów i przychodów oraz zobowiązań. Spółka nie będzie dostosowywać planu kont ani wprowadzać zmian w zasadach ewidencji księgowej z tego tytułu. Na skutek przeniesienia do Nowej Spółki ww. składników wymagane będzie zawarcie przez nią stosownych umów w celu wykorzystania pozostałych składników majątku. Zespół ww. składników majątkowych ma umożliwić Nowej spółce przejęcie zadań z zakresu marketingu i zarządzania znakami towarowymi, ale składniki te nie będą wystarczające do kontynuacji działalności marketingowej w zakresie prowadzonym wcześniej przez Spółkę, konieczne będzie poniesienie dodatkowych nakładów finansowych przez Nową Spółkę. Tym samym zespół ww. składników nie będzie w stanie funkcjonować jako oddzielne przedsiębiorstwo, bo nie będą one wystarczające, aby przy ich wykorzystaniu pracownicy ww. departamentu byli w stanie sami organizować działalność marketingową i zarządzać znakami towarowymi. Minister Finansów postanowieniem z 29 listopada 2011 r., na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej: O.p.), odmówił wszczęcia postępowania w związku z wnioskiem skarżącej. W uzasadnieniu Minister wskazał, że rozstrzyga, czy wnioskodawca właściwie ocenił opisaną przez siebie sytuację faktyczną na jego obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Spółka ma możliwość uzyskania interpretacji prawa podatkowego w takiej sprawie indywidualnej, która kształtować może jej prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej; innymi słowy żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego odnosi się do stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych, co do których wykładnia znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe rozliczenie podatnika w ramach tego podatku. W ocenie Ministra interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczyło zapytanie Spółki (czy wkład niepieniężny w postaci p.w.p., w szczególności znaki towarowe, nie będzie stanowił zorganizowanej części przedsiębiorstw w rozumieniu art. 4a ust. 4 u.p.d.o.p.) nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych zdarzenia przyszłego. Wykładnia systemowa art. 14b O.p. wskazuje, że dotyczy on wyłącznie stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych, które spowodowałyby lub mogą spowodować powstanie odpowiedzialności podatkowej, a zatem mają dotyczyć norm wynikających z prawa podatkowego materialnego. Wniosek taki wynika z zestawienia ww. przepisu z art. 14p O.p. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, a zatem dotyczą odpowiedzialności podatkowej podmiotu. Zdaniem Ministra Finansów do wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej może dojść, gdy możliwe jest wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia realizującego m.in. funkcję ochronną. Poruszone zagadnienie nie ma związku z powstaniem lub wysokością zobowiązań podatkowych. Zastosowanie się do ww. interpretacji lub ewentualna jej zmiana pozostawałoby bez wpływu na zobowiązania podatkowe Spółki, a żądanie udzielenia interpretacji w wyznaczonym zakresie wykracza poza zakres przedmiotowy w trybie art. 14b O.p. Minister Finansów postanowieniem z 18 stycznia 2012 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie z 29 listopada 2011 r., podtrzymując jego podstawę faktyczną i prawną. W uzasadnieniu odwołał się ponadto do treści art. 14k – art. 14n O.p., które gwarantują ochronę prawną. Podniósł też, że rolą organu nie jest sugerowanie treści wniosku i w tym zakresie korzystanie z art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. Uznał więc, że nie miał obowiązku zastosowania art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., dążyłby bowiem do zmiany opisu zdarzenia przyszłego i stanowiska Spółki, co jest niedopuszczalne. Minister wskazał, że interpretacja indywidualna nie jest równoznaczna z udzieleniem porady prawnej. Z art. 14b § 3 O.p. wynika, że jej wydanie ma być formą oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ podatkowy jest więc zobowiązany do podzielenia się swoją wiedzą na temat przepisów prawa podatkowego w związku z podaniem przez wnioskodawcę stanowiska w sprawie. Gdyby udzielał porady, co do optymalnego - pod względem podatkowym - zachowania się podatnika, wykroczyłby poza rolę przypisaną mu przez ustawodawcę. Zagadnienie poruszone przez Spółkę nie ma związku z powstaniem lub wysokością zobowiązań podatkowych, wynikających z przepisów u.p.d.o.p. Zakres wniosku ograniczono do oceny przedstawionego zdarzenia przyszłego w kontekście art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p., który definiuje zorganizowaną część przedsiębiorstwa na potrzeby u.p.d.o.p., nie stanowi natomiast o obowiązkach lub zobowiązaniach podatkowych podatnika. Dopiero powiązanie ww. przepisu z innymi unormowaniami skutkuje możliwością wyciągnięcia wniosków co do obowiązków lub zobowiązań podatnika. Skoro przedstawione przez Spółkę zagadnienie nie miało związku z powstaniem i wysokością jej zobowiązań podatkowych, interpretacja nie spełniałaby funkcji ochronnej. Zastosowanie się do interpretacji, jak i ewentualna jej zmiana, nie miałaby wpływu na zobowiązanie Spółki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła uchylenie ww. postanowienia Ministra, zarzucając, że narusza ono: 1) art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 2 i 3 O.p., gdyż nie wydano interpretacji indywidualnej na tle zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku; 2) art. 14h w zw. z art. 165a § 1 O.p. bowiem utrzymano w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy negatywne przesłanki, uzasadniające odmowę udzielenia pisemnej interpretacji, nie miały miejsca; 3) art. 14b § 6 w zw. z art. 15 § 1 i art. 16 O.p. oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, gdy odmowę wszczęcia postępowania wydał organ upoważniony przez Ministra, choć mógł on jedynie wydać interpretację indywidualną; 4) art. 14a w zw. z art. 14b § 6 O.p. przez rozstrzygnięcie sprawy Spółki w sposób odmienny niż wobec innych podmiotów, będących w podobnej sytuacji prawno-podatkowej i niewydanie interpretacji indywidualnej. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną. Wskazał, że z art. 165a § 1 O.p. wynika, że odmowa wszczęcia postępowania ma miejsce wówczas, gdy pisemny wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji został wniesiony przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Pierwszej z przesłanek wynikających z ww. przepisu Minister nie podnosił, natomiast drugiej, uzasadniając odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, w żaden sposób nie wykazał. Zdaniem Sądu postępowanie zainicjowane wnioskiem strony skarżącej mogło być wszczęte. Ocena możliwości wydania interpretacji, z uwagi na przedmiotowy zakres zagadnienia budzącego wątpliwości wnioskodawcy, musi uwzględniać wynikający z przepisów O.p. przedmiotowy zakres interpretacji. Innymi słowy, interpretacja może być wydana tylko wtedy, gdy zakres przedmiotowy zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie tak właśnie było. W świetle art. 14b § 1 i art. 14c § 1 O.p. przepis prawa ma być zinterpretowany na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Zarówno z redakcji tytułu rozdziału la Ordynacji podatkowej ‒ "Interpretacje przepisów prawa podatkowego", jak również z umieszczonego w tym rozdziale art. 14b § 1 O.p., wynika, że interpretacje indywidualne mogą dotyczyć przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. Na tej podstawie Sąd uznał, że Spółka miała możliwość wystąpić o interpretację indywidualną art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p. w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku. Powinna też uzyskać stanowisko Ministra Finansów w zakresie prawidłowości przyjętych przez siebie ocen z tego zakresu. W ocenie Sądu przepis art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p. niewątpliwie zawiera normę prawa podatkowego. W treści tego przepisu ustawodawca wskazał, jakie kryteria muszą spełniać składniki materialne i niematerialne, aby mogły być uznane za zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Spółka ma prawo ‒ stosownie do treści art. 14b § 1 O.p. w związku z art. 4a ust. 4 u.p.d.o.p. – wiedzieć, czy prawidłowo uznaje, że pewien rodzaj składników – wkład niepieniężny w postaci praw własności przemysłowej – w szczególności znaki towarowe, pracownicy departamentu marketingu oraz umowy związane z realizacją zadań marketingowych – nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa, bądź taką zorganizowaną część przedsiębiorstwa stanowi oraz jakie jest uzasadnienie stanowiska Ministra Finansów. Uznanie bądź nieuznanie składników materialnych czy niematerialnych za zorganizowaną część przedsiębiorstwa może w przyszłości rodzić skutki podatkowe. Wskazanie przez Ministra Finansów prawidłowej interpretacji treści art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p. będzie gwarantowało, że w przyszłości Spółka nie popełni błędu kwalifikując, bądź nie, dany składnik do zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Sąd za błędne i przedwczesne uznał stanowisko Ministra Finansów, że zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o interpretację nie może w przyszłości kształtować praw i obowiązków Spółki oraz że nie może rzutować na prawidłowe rozliczenie podatnika w ramach podatku dochodowego od osób prawnych. Z treści art. 14b § 1 O.p. wynika wprost, że obowiązkiem Ministra Finansów jest wydanie interpretacji indywidualnej, gdy wniosek pochodzi od osoby zainteresowanej, został złożony na piśmie, ma za przedmiot indywidualną sprawę osoby, która go wnosi. Zdaniem Sądu Minister Finansów nie może zasłaniać się wykładnią systemową tego przepisu przy odmowie wszczęcia postępowania, szczególnie, gdy wykładnia językowa pozwala na jasne wyprowadzenie wniosków, które czynią wykładnię systemową zbędną, w świetle powszechnie akceptowanych reguł interpretacyjnych. Sąd nakazał Ministrowi, by sprawdził, czy wniosek skarżącej spełnia wymogi formalne i w przypadku pozytywnej weryfikacji wniosku wydał interpretację. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Minister Finansów zarzucił naruszenie art. 165a O.p. przez niezastosowanie i uznanie, że organ nie mógł odmówić wszczęcia postępowania. Organ zarzucił też naruszenie art. 14a, art. 14b § 1 i 2 oraz art. 14c O.p. przez uznanie, że na tle przedstawionego stanu faktycznego organ interpretacyjny mógł wydać prawidłową interpretację przepisów prawa podatkowego. Minister zarzucił też naruszenie art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. przez przyjęcie błędnego stanu faktycznego sprawy, w szczególności w wyniku uznania, że w sprawie było możliwe wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej. Na tej podstawie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej koncentrują się na próbie wykazania, że interpretacja wydana w zakresie pytania sformułowanego przez wnioskodawcę nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego przez spółkę zdarzenia przyszłego. Na wstępie rozważań należy zauważyć, że stosownie do treści art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do treści art. 3 pkt 2 O.p. ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 O.p. pod pojęciem ustaw podatkowych rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Minister Finansów odmówił udzielenia interpretacji indywidualnej, wskazując, że nie jest uprawniony do udzielenia odpowiedzi Spółce w przedmiocie zinterpretowania przepisu art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p., ponieważ dokonanie interpretacji definicji zorganizowanej części przedsiębiorstwa, choć ma znaczenie dla skarżącej spółki, to jednak nie dotyczy w sensie ścisłym jej obowiązków podatkowych (istnienia lub nieistnienia tego obowiązku oraz jego wysokości). Wniosek strony skarżącej nie mieści się, zdaniem organu, w zakresie definicji ustaw podatkowych i prawa podatkowego. Stanowisko Ministra Finansów jest, jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, błędne. Wadliwość rozumowania zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu opiera się na nieuprawnionym, zawężonym rozumieniu pojęcia przepisów prawa podatkowego, zawartym w art. 14b § 1 O.p. Analiza przepisów przytoczonych na wstępie rozważań wskazuje bowiem jednoznacznie, że art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p. jest przepisem ustawy podatkowej, a zatem jest również przepisem prawa podatkowego. Z tego względu podatnik ma prawo żądać wydania interpretacji dotyczącej tego przepisu, o ile oczywiście istnieje między nim i przedstawionym we wniosku stanem faktycznym logiczny i merytoryczny związek. Również taki pogląd został wyrażony w sprawie Spółki w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług. W wyroku z dnia 17 kwietnia 2014 r., I FSK 779/13, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że art. 2 ust. 27c ustawy o VAT, w którym zdefiniowano pojęcie zorganizowanej części przedsiębiorstwa, jako przepis prawa podatkowego może stanowić przedmiot interpretacji indywidualnej. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę podziela poglądy wyrażone w cytowanym wyroku i wskazuje, że stanowią one podstawę argumentacji przyjętej w niniejszym uzasadnieniu. Interpretacji w rozumieniu Ordynacji podatkowej podlegają wszystkie przepisy tworzące konkretną normę podatkową, to jest przepisy określające podmiot i przedmiot opodatkowania, stawki podatkowe oraz ulgi i zwolnienia podatkowe. Elementem normy podatkowej są również przepisy definiujące pojęcia użyte przez ustawodawcę. Podatnik, występując z wnioskiem o interpretację, nie musi przywoływać wszystkich przepisów składających się na normę podatkową, ale może (i tak dzieje się najczęściej) ograniczyć się do jednego tylko z elementów tej normy. Na tej właśnie zasadzie możliwe jest poddanie interpretacji wyłącznie przepisu określającego zakres zastosowania zwolnienia podatkowego, przychody lub koszty uzyskania przychodów, stawki podatku, czy określającego wyłączenie pewnego przedmiotu z zakresu opodatkowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób dostrzec powodów, dla których przedmiotem interpretacji indywidualnej nie może być ustawowa definicja pojęcia, znajdującego zastosowanie w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji. Jak podkreślała Spółka w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, to, że Skarżąca nie zadała we wniosku pytania o konkretne prawa i obowiązki wynikające z konsekwencji rozstrzygnięcia organu, nie może stanowić podstawy do odmowy wydania interpretacji. Zadane pytanie dotyczy bowiem przepisów prawa podatkowego i ma bezpośredni związek z powstaniem ewentualnych zobowiązań podatkowych Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w swoich szczegółowych rozwiązaniach wielokrotnie odwołują się do pojęcia "zorganizowanej części przedsiębiorstwa", przykładowo w przepisach: art. 10 ust. 1 pkt 6, art. 12 ust. 1 pkt 9, art. 16g ust. 19, art. 16h ust. 5 u.p.d.o.p. Tym samym Minister Finansów nie ma racji, przyjmując, że interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczyło zapytanie, nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego dla spółki. Przeciwnie – wydana interpretacja będzie rozstrzygała o skutkach podatkowych stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, Spółka ma prawo, stosownie do treści art. 14b § 1 O.p. w związku z art. 4a ust. 4 u.p.d.o.p., wiedzieć, czy prawidłowo uznaje, że pewien rodzaj składników – wkład niepieniężny w postaci praw własności przemysłowej – w szczególności znaki towarowe, pracownicy departamentu marketingu oraz umowy związane z realizacją zadań marketingowych – nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa, bądź taką zorganizowaną część przedsiębiorstwa stanowi oraz z jakich powodów Minister Finansów prezentuje stanowisko odmienne od stanowiska skarżącej Spółki, czy też stanowisko zbieżne z jej stanowiskiem. Uznanie składników materialnych czy niematerialnych za zorganizowaną część przedsiębiorstwa może w przyszłości rodzić skutki podatkowe, a więc prawa lub obowiązki po stronie skarżącej Spółki. Wskazanie przez Ministra Finansów prawidłowej interpretacji treści art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p. będzie zatem gwarantowało, że w przyszłości Spółka nie popełni błędu kwalifikując, bądź nie, dany składnik do zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Podsumowując, skoro poddany pod rozwagę organu interpretującego przepis prawa podatkowego mógł być przedmiotem interpretacji tego organu, odmowa wszczęcia postępowania z tego powodu była nieuprawniona. Rację miał zatem sąd pierwszej instancji, uznając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 14b § 1 O.p. oraz art. 165a § 1 O.p. W konsekwencji zarzuty skargi kasacyjnej opisane w pkt I, sprowadzające się do zakwestionowania tego prawidłowego stanowiska sądu pierwszej instancji, okazały się bezzasadne. Niezasadne są także pozostałe zarzuty podniesione w pkt II skargi kasacyjnej. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Naruszenie tego przepisu polega na wyjściu poza materiał znajdujący się w aktach sprawy, a także na przyjęciu jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 15 lutego 2006 r., II FSK 659/05, ONSAiWSA 2007, Nr 2, poz. 35). W rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji nie poczynił żadnych, odmiennych ustaleń od tych, które przyjęto jako podstawę zaskarżonego postanowienia. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., którego zresztą autor skargi kasacyjnej bliżej nie uzasadnia (z samej treści zarzutu nie można wywnioskować, co autor tej skargi miał na myśli formułując taki właśnie zarzut). Wynikający z tego przepisu brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które w niej przytoczono. Nie sposób stwierdzić, jak przepis ten sąd mógł naruszyć w wyroku, w którym uwzględnił skargę spółki i na czym maiłby polegać interes prawny Ministra Finansów w czynieniu sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia tego właśnie przepisu. Nie był wreszcie usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wspomniany przepis reguluje wymogi, jakim odpowiadać ma uzasadnienie wyroku i może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja w sprawie nie zachodzi. Sygnalizowana przez autora skargi kasacyjnej rozbieżność stanu faktycznego ze stanem rzeczywistym polegała w gruncie rzeczy na próbie zakwestionowania dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i motywów, jakimi kierował się sąd oddalając skargę. Tymczasem stanowisko sądu pierwszej instancji co do zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie może być kwestionowane w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 i § 4, art. 209 P.p.s.a.