III SA/Wa 1327/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za sierpień 2008 r. oddala skargę 1. Minister Pracy i Polityki Społecznej zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], którą określono T. B. (dalej: ,,Skarżąca"), prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą W., wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiąc sierpień 2008 r. w kwocie 1.890 zł. Prezes Zarządu PFRON w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. powołał się na treść art. 21 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 49 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721) - dalej: ustawa o rehabilitacji, a także art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) - dalej: ,,O.p". Organ pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem nr [...], doręczonym w dniu 27 czerwca 2011 r., wszczął postępowanie w sprawie określenia Skarżącej wysokości zobowiązań za miesiąc sierpień 2008 r. Wyjaśnił, że po analizie deklaracji i wpłat za przedmiotowy miesiąc ustalono, iż Skarżąca złożyła w dniu 24 lutego 2011 r. deklarację DEK-I-0 za sierpień 2008 r. na kwotę 1.890 zł, nie dokonała jednak do dnia wydania decyzji wpłaty zobowiązania wskazanego w deklaracji. Prezes Zarządu PFRON wskazał także, iż w myśl art. 21 ust. 1 pkt 1 O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W niniejszej sprawie było to, stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, zatrudnienie co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy przy braku zatrudnienia odpowiedniej ilości osób niepełnosprawnych. Reasumując organ pierwszej instancji stwierdził, że wobec niedokonania przez Skarżącą należnych wpłat w terminach wynikających z art. 49 ust. 2 o rehabilitacji, zaległość Skarżącej z tego tytułu wyniosła 1.890 zł. 2. W odwołaniu Skarżąca, działając poprzez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2011 r. Pełnomocnik Skarżącej zarzucił decyzji niewłaściwy dobór podstawy prawnej i instrumentalny sposób stosowania prawa, gdyż zobowiązanie zostało określone na podstawie standardowej procedury według przepisów dotyczących pracodawców niebędących agencjami zatrudnienia, a także naruszenie prawa materialnego, przez pominięcie statusu pracodawcy tymczasowego (nie wskazanego w przywołanych przez organ pierwszej instancji przepisach ustaw z 1997 r.) i przez nieprawidłową interpretację przepisów zastosowanych przez niego wobec agencji pracy tymczasowej tj. podmiotu powołanego ustawą z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz. U. z 2003 r. nr 166, poz. 1608) - dalej: ustawa o pracownikach tymczasowych. W ocenie pełnomocnika Skarżącej organ pierwszej instancji, cytując art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, orzeka o skutkach art. 49 ustawy o rehabilitacji, w postaci zobowiązania z art. 21 O.p., ale na podstawie założeń pozornej przyczyny, że zatrudnienie tymczasowe w Agencji dla pracodawców znaczy to samo, co stan zatrudnienia u pracodawcy w rozumieniu przepisów z 1997 r., przy czym stronniczo obstaje przy pomijaniu istotnej ustawy o pracownikach tymczasowych. Ponadto zdaniem pełnomocnika Skarżącej decyzja organu pierwszej instancji nie odróżnia istoty zatrudnienia własnego pracodawcy (tj. w swoim zakładzie pracy i dla siebie) od zatrudnienia tymczasowego agencji tj nie dla siebie, lecz dla innych pracodawców na ich zamówienie tworzących miejsca pracy dla zatrudnianych osób oraz którzy są tzw. użytkownikami korzystającymi z wytworów tej pracy w swoim zakładzie. Podkreślił przy tym, że zarówno art. 21 ust.1 O.p. jak i art. 21 § 3 ustawy o rehabilitacji nie zawierają pojęcia pracodawcy tymczasowego (agencji pracy), podczas gdy ustawa o pracownikach tymczasowych definiuje agencję pracy w roli innej od roli pracodawcy określonego przepisami ustaw z 1997 r. Zdaniem Pełnomocnika Skarżącej źródłem żądań organu pierwszej instancji jest sama nazwa pracodawcy, którą zastosowano do agencji pracy. Pełnomocnik Skarżącej wskazał następnie, że agencja pracy (agencja zatrudnienia) jest podmiotem na rynku pracy o działalności pośrednika i zatrudnia tymczasowo wskazane osoby "dla kogoś" ze skutkami ograniczeń w zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz z zakazem zatrudniania osób do dowolnych prac, a nadto - w procesie pracy tymczasowej agencja pracy nie korzysta z wytworów pracy, co powoduje, iż w obszarze zobowiązań istnieją również odmienne wobec agencji przesłanki dla podstawy prawnej od tej, którą przywołuje organ pierwszej instancji w przepisach odnoszonych do pracodawców stacjonarnych wg ustaw z 1997 r. W konkluzji pełnomocnik Skarżącej stwierdził, że Skarżąca w ramach działalności gospodarczej pod nazwą W., zatrudnia w sposób stacjonarny w biurze 2 osoby, w tym 1 osobę niepełnosprawną i w tym zakresie jest pracodawcą w rozumieniu przepisów ustaw z 1997 r., zaś wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych u pracodawcy W. wynosi 50%, zatem nie powstał obowiązek składek na PFRON. 3. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 49 ust. 1 i ust. 4 w związku z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Wyjaśnił, że z materiału dowodowego wynikało, że strona złożyła deklarację miesięcznych wpłat na PFRON (DEK-I-0), jednakże należna wpłata nie została dokonana. Wobec powyższego organ pierwszej instancji wydał decyzję zgodnie z dyspozycją art. 21 § 3 O.p. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że organ podatkowy jest obowiązany wydać tego rodzaju decyzje zawsze, kiedy postępowanie wykaże niewykonanie lub nieprawidłowe, co do wysokości, wykonanie zobowiązania. Minister Pracy i Polityki Społecznej nie podzielił poglądu Skarżącej, iż agencja pracy tymczasowej nie jest pracodawcą w rozumieniu przepisu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94, ze zm.) - dalej: Kodeks pracy. Ponadto w ocenie organu odwoławczego z art. 1 ustawy pracownikach tymczasowych wynika, iż agencja pracy tymczasowej jest pracodawcą. Jego zdaniem potwierdza to także treść art. 4 i art. 7 ustawy o pracownikach tymczasowych, jak również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 949/10. W konkluzji Minister Pracy i Polityki stwierdził, że Skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą W. jest pracodawcą, który przy spełnieniu pozostałych przesłanek określonych w art. 21 ustawy o rehabilitacji, podlegał obowiązkowi wpłat na PFRON, którego podstawą jest fakt zatrudnienia co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca, działając poprzez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2012 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Pełnomocnik Skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. nr 30, poz. 168) - dalej: K.p.a., poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej Decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej faktu, że decyzja Prezesa PFRON była podjęta na podstawie ograniczonego zakresu przepisów dotyczących pracodawcy (tylko w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy oraz dobranych do tego rozumienia przepisów ustawy o rehabilitacji, natomiast z pominięciem ustawy pracownikach tymczasowych, stanowiącej istotę sprawy i wnoszącej doń ważne aspekty prawne różne od tych, jakie przywołał w swoim celu organ pierwszej instancji i zastosował jako podstawę żądań płatności składek; - art. 9 K.p.a., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie wyrażające się w jednostronnej interpretacji przepisów w ograniczonym zakresie prawa, bez możliwości wyjaśnień aspektów prawnych "tymczasowości" i w uhonorowaniu działań organu pierwszej instancji tonem wezwań do poddania się wymogom stosowanej procedury (sformułowanym w tonie zobowiązania "podatkowego" z jednostronną interpretacją przepisów) pomijającym istotę braku możliwości wpływu Skarżącej na poziom zatrudnienia tymczasowego osób niepełnosprawnych wyznaczony decyzją według warunków zamówienia innego pracodawcy; - art. 11 K.p.a., poprzez nie uwzględnienie zgłoszonego przez Skarżącą braku tożsamości pojęć między nazwą pracodawcy przypisaną agencji, a pracodawcą w roli agencji co do istoty przesłanek w aspekcie tymczasowości pracy (poziomu zatrudnienia pracowników tymczasowych), rzutujących na zasadność przyjętej przez organ pierwszej instancji podstawy do naliczenia pracodawcy tymczasowemu zobowiązań składek pieniężnych , bez możliwości zastosowania przepisów art. 13 K.p.a., a stąd w konsekwencji jednostronną decyzją o wielkości wymaganych zobowiązań finansowych; - art. 11 K.p.a., poprzez pominięcie złożonego przez Skarżącą wyjaśnienia w oparciu o analizę szerszego zakresu przepisów, wykazujące, że jeśli pracownik nie jest tożsamy z pracownikiem tymczasowym, to tym samym pracodawca nie jest tożsamy z pracodawcą tymczasowym (m. in. jak art. 2 ustawy pracownikach tymczasowych), czyli przez stronnicze uznanie przez organ odwoławczy zastosowania zakresu przepisów wskazanych jedynie przez organ pierwszej instancji, a pominięcie wskazanych przepisy i argumentów wniesionych przez Skarżącą dotyczących agencji pracy tymczasowej. Pełnomocnik Skarżącej podniósł, że nie podważa zasadności płacenia parapodatku od pracy na rzecz PFRON, jednakże wskazuje, iż nie jest podmiotem, na którym ciąży ten obowiązek. W opinii pełnomocnika Skarżącej podmiotem, o którym stanowi przepis art. 21 ustawy o rehabilitacji - zobowiązanym do uiszczenia składek, nie jest podmiot zdefiniowany w art. 1 ustawy o pracownikach tymczasowych, a jest nim podmiot określony w art. 2 pkt 1 ustawy o pracownikach tymczasowych. Zdaniem pełnomocnika Skarżącej w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu pracy w tym zakresie, w jakim Skarżąca, jako agencja pracy, została określona jako pracodawca w rozumieniu art 3 Kodeksu pracy, bowiem w zakresie użytym przez organ pierwszej instancji zostają one wyłączone przez szczegółowe przepisy późniejsze lex specialis. . W jego ocenie o ile ustawa o rehabilitacji wskazuje na zasadach ogólnych, że obowiązek składkowy ciąży na pracodawcy, tak ustawa o pracownikach tymczasowych w sposób niejasny określa zobowiązanego, co wynika z braku unormowania w ustawie o pracownikach tymczasowych wskutek rozdzielonych cech procesu pracy między dwa podmioty z osobną częścią usługi zatrudnienia. Stwierdził, że zarówno wykładnia językowa, jak i logiczna, wskazuje, że za taki mogłaby być zarówno uznana agencja pracy tymczasowej, jak i pracodawca-użytkownik lub podmiot niebędący pracodawcą. Oba wskazane w ustawie podmioty noszą przymiot pracodawcy, zatem przepisy lex specialis ustalone w przyjętej konwencji in explicite nie pozwalają osobom decyzyjnym nakładać jednostronnie na zobowiązanego obowiązku do uiszczania składek. W przekonaniu pełnomocnika Skarżącej dla wskazania podmiotu zobowiązanego należy posłużyć się wykładnią celowościową ustawy o rehabilitacji, której jednym z celów jest promocja zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Zdaniem pełnomocnika Skarżącej składki na PFRON, są sui generis karą za nieprzedsięwzięcie kroków zmierzających do zatrudnienia wskazanej ilości osób z orzeczoną niepełnosprawnością. Kara ta ma motywować osoby decyzyjne do kształtowania struktury kadrowej firmy w sposób według wskazanych w ustawie kryteriów. Natomiast w ocenie pełnomocnika Skarżącej agencja pracy tymczasowej nie jest podmiotem kształtującym strukturę personelu pracodawcy użytkownika - a jest podmiotem usługowym wykonującym jego plany kadrowe według jego zapotrzebowania, nie może więc być motywowana karą za kształtowanie polityki kadrowej innego przedsiębiorstwa. Ponadto w opinii pełnomocnika Skarżącej agencja pracy tymczasowej zawiera stosunek pracy w znaczeniu art. 4 ustawy o pracownikach tymczasowych - innym niż art. 2 Kodeksu pracy (skreślonym) i wg art. 22 § 1 Kodeksu pracy. Jego zdaniem skierowanie osób i praw odpowiednio przenosi też zobowiązania na faktycznego pracodawcę użytkownika. Pełnomocnik Skarżącego zauważył na koniec, że decyzyjny sposób zastosowania prawa stanowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. nr 173, poz. 1807, ze zm.). Stwierdził także, iż zastosowana interpretacja w zaskarżonej decyzji jest wysoce niesprawiedliwa i ma charakter represyjny. Ponadto przy podwójnym wskazaniu pracodawcy w ustawie o pracownikach tymczasowych pozwala na obejście obowiązku składkowego pracodawcy użytkownikowi. Stoi też w jego ocenie w sprzeczności z zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP. 5. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. 6. Pełnomocnik Skarżącej w piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2012 r. podtrzymał dotychczasowe wnioski w sprawie oraz podkreślił, że W. T. B., będąca agencją pracy tymczasowej, zatrudnia dwie osoby etatowe do obsługi biura i z pomocą tego stanu zatrudnienia prowadzi działalność usługową na rynku pracy w oparciu o stosowny certyfikat rejestru agencji zatrudnienia, zatem w rozumieniu art. 3 K.p. w zw. z art. 22 K.p. jest pracodawcą dla tych 2 osób. Natomiast przedmiotem działalności Skarżącej, jako agencji, są usługi pracy tymczasowej na rzecz innych pracodawców. Wskazał, że w świadczonej przez Skarżącą usłudze następuje agencyjne zatrudnienie pracowników tymczasowych, a dokładniej - pośrednictwo agencji w zatrudnieniu pracowników tymczasowych u pracodawcy spółki O.- użytkownika, który zgodnie z art. 22 K.p. realizuje stosunek pracy z zatrudnionymi, będąc związany klauzulą w umowie agencyjnej z pracownikami zawartą zgodnie z art. 7 ustawy o pracownikach tymczasowych. Pełnomocnik Skarżącej wyjaśnił dalej, że w odróżnieniu od pracodawcy użytkownika działalność Skarżącej nie opiera się na pracy pracowników tymczasowych, którzy pracują na rzecz spółki O., jak i nie uzyskuje ona przychodów z pracy tymczasowej. Skarżąca, świadcząc usługi zatrudnienia na rzecz pracodawcy użytkownika i na jego koszt, pośredniczy w wypłacie wynagrodzeń, świadczeń pracowniczych i innych zobowiązań, a za te usługi otrzymuje zapłatę w formie marży stanowiącej jej jedyny przychód, z którego rozlicza się podatkiem w urzędzie skarbowym. Zaznaczył, iż Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej w oparciu o pracę zatrudnionych pracowników tymczasowych, lecz w oparciu o usługi pośrednictwie tego zatrudnienia. Jego zdaniem fikcyjny stan faktyczny, przyjęty za podstawę decyzji, wynikł z oparcia się organu podatkowego tylko o treść art. 3 K.p. - w rozumieniu wybiórczym jego treści. Ponadto pełnomocnik Skarżącej wskazał, że organ podatkowy próbował wzmocnić swoje stanowisko powołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 949/10, ale w ocenie pełnomocnika Skarżącej wyrok ten nie jest usankcjonowaniem tezy, że agencyjna usługa zatrudnienia to zatrudnienie według przepisów K.p., albo że art. 21 ustawy o rehabilitacji określa zobowiązanie do składek liczone od ilości usług agencji zatrudnienia skutkujących zatrudnieniem z limitem 25 pracowników u innych pracodawców. Natomiast w opinii pełnomocnika Skarżącej wynik usług zatrudnienia tymczasowego nie powiększa stanu zatrudnienia Skarżącej w rozumieniu art. 3 K.p. w zw. z art. 22 K.p. i nie skutkuje zobowiązaniem do uiszczania składek. Zdaniem pełnomocnika Skarżącej organ podatkowy pominął również to, że pracownik tymczasowy nie wykonuje pracy ani w placówce agencji, ani na rzecz agencji, zatem agencyjna umowa w ramach świadczonej usługi wyraża zatrudnienie w miejscu obcym agencji i na rzecz obcego pracodawcy. Oznacza to, że Skarżąca nie pozostając z pracownikiem tymczasowym w stosunku pracy, nie jest jego pracodawcą w rozumieniu przepisów K.p. Pełnomocnik Skarżącej wyjaśnił także, iż Skarżąca, uzyskując przychody z tytułu świadczonych usług agencji dla pracodawców, nie uzyskuje przychodów z pracy tymczasowej, bowiem przychody z tej pracy osiąga pracodawca użytkownik, u którego w placówce ci pracownicy są zatrudnieni. Zatem według niego fakt, iż Skarżąca nie realizuje stosunku pracy z pracownikami tymczasowymi, jej działalność gospodarcza nie jest prowadzona w oparciu o tę pracę tymczasową oraz nie osiąga przychodów z pracy tymczasowej na rzecz pracodawcy użytkownika - rzutuje na brak zasadności uczynienia Skarżącej podatnikiem zobowiązywanym do wpłat na PFRON. Pełnomocnik Skarżącej podkreślił także, iż przesłanką decydującą do uznania osoby pracownika i podmiotu pracodawcy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1998 r. nr 137, poz. 887), jest to, że osoba będąca pracownikiem w ramach danej umowy zawartej z nim lub w jego imieniu z inną osobą świadczy pracę na rzecz pracodawcy, wskutek wiążącego go z nim stosunku pracy, zaś pracodawcą jest ten, kto uzyskuje pożytki z pracy zatrudnionych i który jednocześnie ponosi wszelkie ciężary (m.in. koszty pracy i podatki) z uzyskanych przychodów z tej pracy na jego rzecz świadczonej. Natomiast podmiotem uzyskującym przychody w oparciu o pracę osób zatrudnionych jest nie agencja pracy, lecz pracodawca użytkownik. W konkluzji pełnomocnik Skarżącej stanął na stanowisku, że nakaz zapłaty wydany przez Prezesa PFRON opierał się na wadliwym ustaleniu tj. braku rozpoznania treści umowy między podmiotami w znaczeniu pojęć prawnych zawartych w art. 22 § 1 K.p. i art. 758 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.) - dalej: K.c., a także poprzez pominięcie obowiązującego przepisu art. 758 K.c., bowiem w kwalifikacji świadczonej usługi zatrudnienia na rzecz pracodawcy użytkownika Skarżąca wykonywała przez pracowników tymczasowych pracę pod kierownictwem i na rzecz O. sp. z o.o., a nie na własny rachunek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 7.1 Skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji. 7.2. W niniejszej sprawie u podstaw sporu legło stanowisko Ministra Pracy i Polityki Społecznej, iż agencja pracy tymczasowej, o której mowa w ustawie o zatrudnianiu pracowników tymczasowych jest pracodawcą zobowiązanym mocą art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji do wpłacania składek na Fundusz. Dla rozstrzygnięcia tego sporu konieczne jest odwołanie się do przepisów ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, gdyż to one regulują status agencji pracy tymczasowej. I tak, art. 1 tej ustawy stanowi, iż ustawa reguluje zasady zatrudniania pracowników tymczasowych przez pracodawcę będącego agencją pracy tymczasowej oraz zasady kierowania tych pracowników i osób niebędących pracownikami agencji pracy tymczasowej do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz pracodawcy użytkownika. Z przytoczonego przepisu wprost wynika, iż agencja pracy tymczasowej jest pracodawcą dla pracowników tymczasowych. Ustawa o zatrudnianiu pracowników tymczasowych nie zawiera definicji "pracodawcy", ale w art. 5 odsyła do stosowania przepisów prawa pracy w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie. Uprawnionym jest więc sięgnięcie do definicji określenia "pracodawca" zmieszczonej w Kodeksie pracy. Zgodnie z art. 3 K.p. pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Stosownie do postanowień art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 Nr 69, poz. 415, ze zm.) agencje zatrudnienia są instytucjami rynku pracy realizującymi zadania określone w tej ustawie. Zgodnie z ust. 4 ww. art. 6 agencjami zatrudnienia są podmioty wpisane do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, świadczące usługi w zakresie pośrednictwa pracy, pośrednictwa do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, poradnictwa zawodowego, doradztwa personalnego lub pracy tymczasowej. Z kolei art. 7 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych stanowi, iż agencja pracy tymczasowej zatrudnia pracowników tymczasowych na podstawie umowy o pracę na czas określony lub umowy o pracę na czas wykonania określonej pracy. W świetle przytoczonych przepisów agencja pracy tymczasowej, o której mowa w ustawie o zatrudnianiu pracowników tymczasowych spełnia wszystkie kryteria pracodawcy w rozumieniu art. 3 K.p. (jest jednostką organizacyjną zatrudniającą pracowników). Ustawodawca przypisał agencji pracy tymczasowej funkcje należące do pracodawcy. Po pierwsze, umowę o pracę z pracownikiem tymczasowym zawiera agencja pracy tymczasowej (art. 9 i art. 13 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych). Po drugie, wynagrodzenie za pracę wypłaca pracownikowi tymczasowemu agencja pracy tymczasowej (art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych). Po trzecie, świadectwo pracy wydaje pracownikowi tymczasowemu agencja pracy tymczasowej (art. 18a ust. 1 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych). Z przytoczonych regulacji bez wątpienia wynika, iż agencja pracy tymczasowej jest pracodawcą dla pracowników tymczasowych. Podnieść przy tym należy, iż ustawodawca w ustawie o zatrudnianiu pracowników tymczasowych rozróżnia pojęcia "pracodawca użytkownik" i "pracodawca". Określenie "pracodawca użytkownik" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 1 ww. ustawy jako pracodawca lub podmiot niebędący pracodawcą w rozumieniu Kodeksu pracy wyznaczający pracownikowi skierowanemu przez agencję pracy tymczasowej zadania i kontrolujący ich wykonanie. Z przepisu tego wynika, że pracodawca użytkownik nie jest pracodawcą w rozumieniu Kodeksu pracy. Jak już zaś wcześniej powiedziano, znaczenie terminu "pracodawca", zgodnie z wolą ustawodawcy, należy odkodowywać przez pryzmat postanowień art. 3 K.p. Z woli ustawodawcy zostały przyjęte takie rozwiązania prawne, które agencję pracy tymczasowej sytuują jako pracodawcę, natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji pracodawca obowiązany jest dokonywać miesięcznych wpłat na Fundusz. Żaden przepis prawa nie zwalnia agencji pracy tymczasowej będącej pracodawcą z obowiązku dokonywania wpłat na Fundusz, jest więc ona mocą ww. przepisu zobowiązania do ich dokonywania. Skoro tego nie czyniła, tak jak w niniejszej sprawie, organy prawidłowo określiły wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON, m.in. na podstawie art. 21 § 3 O.p. w związku z art. 21 ust. 1 i art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Zresztą Skarżąca składała deklaracje, w których wykazywała należne wpłaty, zatem miała świadomość istniejącego obowiązku. Podejmując działalność w formie agencji pracy tymczasowej Skarżąca miała świadomość lub powinna mieć świadomość jakie regulacje prawne prawodawca przyjął w ww. ustawach. Powinna więc mieć świadomość, iż może zaistnieć taka oto sytuacja, że nie będzie mogła skorzystać z dobrodziejstwa art. 21 ust. 2 ustawy o rehabilitacji. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Argumenty podniesione w skardze i piśmie procesowym nie mogą być uwzględnione, gdyż de facto podważają one istotę przyjętych przez ustawodawcę rozwiązań prawnych. Tymczasem kwestia merytorycznej zasadności dokonanej przez racjonalnego ustawodawcę regulacji w omawianej materii pozostaje poza zakresem kontroli sądowej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 949/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując stwierdzić należy, że przepisy normujące kwestię, która legła u podstaw niniejszego sporu nie budzą wątpliwości. Ustawodawca zdecydował, iż agencja pracy tymczasowej jest pracodawcą, więc rozważania Skarżącej np. na temat różnic pomiędzy pracodawcą a pracodawcą tymczasowym jest nieprzydatna Rozważania takie byłyby istotne, gdyby na gruncie przepisów nie można było zdefiniować tych dwóch pojęć i z przepisów nie wynikałoby w sposób nie budzący wątpliwości, czy agencja pracy tymczasowej jest pracodawcą (taka sytuacja nie występuje). 7.3. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.