I SA/Gd 1017/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. spółki komandytowej z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 16 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2007 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w G. na rzecz strony skarżącej kwotę 29.107 (dwadzieścia dziewięć tysięcy sto siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W złożonej w dniu 31 sierpnia 2007 r., korekcie deklaracji VAT-7 za lipiec 2007 r. "A" sp. z o.o. spółka komandytowa (dalej w skrócie zwana Spółką) wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy w ciągu 25 dni, w kwocie [...] zł oraz do zwrotu w ciągu 60 dni, w wysokości [...] zł. Dyrektor Urzędu Kontroli skarbowej wydał w dniu 12 grudnia 2008 r. decyzję w której stwierdził, że Spółka w lipcu 2007 r. zawyżyła kwotę zwrotu różnicy podatku VAT. Decyzją z dnia 12 grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił powyższą decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2010 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął wobec Spółki postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące maj i czerwiec 2007 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania, w dniu 9 lutego 2011 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał wynik kontroli, którym nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za maj 2007 r. oraz decyzję, którą określił Spółce, z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r., nadwyżkę podatku naliczonego na należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, tj. w kwocie niższej od zadeklarowanej przez Spółkę o [...] zł. W dniu 29 marca 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję, w której stwierdził, że Spółka w lipcu 2007 r. zawyżyła kwotę zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy o wartość [...] zł, poprzez zawyżenie podatku należnego za lipiec 2007 r. o kwotę [...] zł, wynikającą z ww. faktury nr [...], z dnia 25.06.2007 r., zawyżyła kwoty z przeniesienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniego miesiąca o kwotę [...] zł. Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania decyzją z dnia 16 lipca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że Spółka w sposób nieprawidłowy dokonała rozliczenia nakładów na podstawie faktur wystawionych przez spółkę "B". W tym przypadku obowiązek podatkowy nie powstał w momencie otrzymania zapłaty przez Spółkę, czyli na podstawie art. 19 ust. 13 pkt 2 lit d ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535) - dalej zwana ustawą VAT, lecz z chwilą wystawienia faktury tj. w oparciu o art. 19 ust. 4. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że zasadność obniżenia kwoty do przeniesienia z czerwca 2007 r. była przedmiotem postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za ten okres rozliczeniowy, co znalazło wyraz w decyzji organu I instancji z dnia 9 lutego 2011 r. - i nie stanowi przedmiotu postępowania za lipiec 2007 r. Zarzuty strony w tym zakresie organ odwoławczy rozpatrzył w postępowaniu dotyczącym złożonego przez Stronę odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej za czerwiec 2007 r. Organ uznał również, że nie stanowiło naruszenia prawa powołanie się przez organ I instancji w decyzji dotyczącej rozliczenia podatku za miesiąc lipiec 2007 r., na decyzję odnoszącą się do miesiąca czerwca 2007 r. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że organ I instancji zobowiązany był przyjąć w rozliczeniu za miesiąc lipiec 2007 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniego okresu rozliczeniowego. W tym zakresie był bowiem związany wydaną decyzją na podstawie art. 212 Ordynacji podatkowej. Od powyższego rozstrzygnięcia Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a i c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535) dalej zwana ustawą VAT w zw. z art. 168, art. 176 i art. 395 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę europejską oraz art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, art. 19 ust. 13 pkt 2 lit d w zw. z art. 19 ust. 4 ustawy VAT, a ponadto art. 21 § 3a, 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191, art. 193 § 2, art. 199a § 3, art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Ponadto Spółka wniosła o przeprowadzenie na rozprawie dowodu uzupełniającego z dokumentu. Uzasadniając swoje zarzuty skarżąca wskazała, że organ odwoławczy nie był uprawniony do zaniechania sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, odmawiając Spółce prawa do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W tym zakresie nie było wystarczające powołanie się przez organ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji dotyczącej rozliczenia zobowiązania podatkowego za miesiąc czerwiec 2007 r. Spółka nie zgodziła się również z rozstrzygnięciem organu w zakresie w jakim organ rozliczył podatek z faktury z dnia 25 czerwca 2007 r., stanowiącej refakturę usług świadczonych przez "B" sp. z o.o. Refakturą były bowiem objęte usługi budowlane do których znajduje zastosowanie art. 19 ust. 13 pkt 2 lit d ustawy VAT, a nie rozliczenie nakładów jak to zostało przyjęte przez organ. W związku z powyższym obowiązek podatkowy z tej faktury powstał dopiero w miesiącu lipcu 2007 r. z uwagi na otrzymanie płatności w tym terminie. Spółka podniosła także zarzuty odnoszące się do ustaleń, jakie zostały poczynione w związku z rozliczeniem podatku VAT za miesiąc czerwiec 2007 r. Wskazał w tej mierze, ze na podstawie dokonanej transakcji nabycia użytkowania wieczystego nie uzyskała żadnej korzyści, która prowadziłaby do uszczuplenia dochodów budżetowych, a w związku tym brak jest podstaw do kwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego. Skarżąca stwierdziła również, że nie można mówić o uzyskaniu korzyści z tytułu rozliczeń podatku w sytuacji, gdy wszystkie podmioty uczestniczące w transakcji korzystają z pełnego prawa do odliczenia a podatek został uiszczony. Za niezasadny Spółka uznała również zarzut organów, jakoby czynność nabycia prawa wieczystego użytkowania miała charakter pozorny. Na mocy zawartej umowy skarżąca nabyła prawo, które wykorzystuje w prowadzonej działalności, a zatem umowa została wykonana. Organy nie wykazały także żadnej przesłanki mogącej wskazywać na to, że oświadczenie o nabyciu prawa wieczystego użytkowania zostało złożone dla pozoru. Zdaniem strony za takim stanowiskiem nie mogą przemawiać łączące powiązania kapitałowe czy osobowe skoro doszło do przeniesienia prawa, a cena została zapłacona. Strona nie zgodziła się również z zakwestionowaniem przez organ prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury potwierdzającej nabycie dokumentacji projektowej. Konieczność nabycia przez Spółkę tej dokumentacji wynikała z obowiązku przestrzegania praw autorskich twórcy projektu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wraz z pismem z dnia 27 listopada 2012 r. Spółka przedstawiła opinię prawną potwierdzającą prawidłowość stanowiska zaprezentowanego w skardze. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek Spółki o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci deklaracji podatkowej spółki "C". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje. Skarga podatnika zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozstrzygnięcie jakie zapadło w rozpoznawanej sprawie jest konsekwencją ustaleń jakie zostały poczynione przez Dyrektora Izby Skarbowej w decyzji z dnia 16 lipca 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 9 lutego 2011 r., w której organ I instancji określił Spółce za czerwiec 2007 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł. Sprawa ta była przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1016/12 uchylił decyzję organu odwoławczego. Należy także podkreślić, że większość podniesionych przez Spółkę zarzutów odnosi się w istocie do treści decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lipca 2012 r. dotyczącej rozliczenia podatku VAT za miesiąc czerwiec 2007 r. Zważywszy, że legalność tego rozstrzygnięcia była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1016/12, w niniejszym rozstrzygnięciu za zbędne należy uznać szczegółowe odnoszenie się do tych kwestii. Przypomnienia wymaga jedynie, że Sąd uznał, iż przeprowadzone postępowanie nie wykazało, aby nabycie przez Spółkę prawa wieczystego użytkowania stanowiło czynność prawną dokonaną dla pozoru, a tym samym brak było podstaw do zakwestionowania prawa podatnika do obniżenia należnego podatku VAT na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy VAT. Sąd stwierdził także, że w zakresie refakturowania kosztów związanych z wykonaniem usług przez "B" sp. z o.o. organ naruszył przepis art. 19 ust. 13 pkt 2 lit d ustawy VAT. Organowi nie wolno było z jednej strony przyjąć, że na zakres rozliczenia składają się usługi budowlane, dla których przewidziano szczególny termin powstania obowiązku podatkowego, a jednocześnie zastosować termin wskazany w art. 19 ust. 4 ustawy VAT. Sąd nie podzielił natomiast stanowiska strony co do tego, że Spółka była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego z faktury mającej potwierdzać nabycie dokumentacji projektowej od "D" sp. z o.o. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało bowiem, że faktura nie dokumentowała rzeczywistej transakcji gospodarczej co uzasadniało zakwestionowanie prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku naliczonego na mocy art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT Prowadzenie postępowania podatkowego wymaga stosowania się przez organy podatkowe do ogólnych zasad tego postępowania zawartych w przepisach Ordynacji podatkowej. Zasady te stanowiąc podstawowe (przewodnie) reguły postępowania, nie mają tylko i wyłącznie cech wskazówek czy zaleceń, lecz są normami prawa, których naruszenie należy oceniać z takim samym skutkiem prawnym, jak naruszenie jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego. Zasady ogólne postępowania podatkowego dotyczą przede wszystkim samego postępowania, celem którego jest rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej. W art. 124 Ordynacji podatkowej sformułowana została jedna z ogólnych zasad postępowania, a mianowicie zasada przekonywania strony. Przejawem tej zasady winno być takie postępowanie organu podatkowego, które prowadzi do przekonania strony o zasadności rozstrzygnięcia, nawet gdyby było ono dla niej niekorzystne. Urzeczywistnieniem tej zasady winno być wyjaśnianie zasadności przesłanek, którymi organ podatkowy kieruje się przy załatwianiu sprawy. Przekonywanie odbywa się w toku całego postępowania przez realizację zasady informowania przewidzianej w art. 121 § 2, w tym także przez zapoznanie strony z zebranym materiałem (art. 200 § 1). Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia jest uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, stanowiące jej integralną część, na co wskazuje treść art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Jak natomiast stanowi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, uzasadnienie faktyczne zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ podatkowy uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. W uzasadnieniu faktycznym decyzji organ powinien przytoczyć wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonać na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. J. Borkowski podkreśla, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno być zindywidualizowane. Powołanie się w nim na same fakty dotyczące rodzaju sprawy prowadzi do jego wadliwości, gdyż nie wskazuje ono na podstawę konkretyzacji przepisów prawa (por. J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa..., s. 691). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 maja 1981 r. (SA 716/81, LexPolonica nr 297481, ONSA 1981, nr 1, poz. 40) uznał, że decyzja organu podatkowego ustalająca zobowiązanie podatkowe w wymiarze innym, niż to wynika z zeznania podatkowego, bez wskazania w uzasadnieniu przyczyn takiego rozstrzygnięcia, pozbawia stronę możliwości obrony jej interesów w postępowaniu odwoławczym i nie daje możliwości dokonania przez sąd oceny jej prawidłowości. Z kolei uzasadnienie prawne decyzji podatkowej polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Powinno ono zawierać objaśnienie wykładni zastosowanych przepisów prawnych, znaczenia poszczególnych słów i pojęć użytych w tych przepisach. Przytoczenie przepisów prawa to również wskazanie ich treści i relacji do stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z dnia 8 listopada 2000 r., III SA 760/99, Temida (CD), Sopot 2002). Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego, decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. To wszystko kryje w sobie formuła art. 210 § 1 pkt 6 o.p." (wyrok NSA z dnia 18 maja 2000 r., V SA 2762/99, Temida (CD), Sopot 2002). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nie spełnia wyżej wskazanych wymogów, czym organ naruszył treść art. 124 i 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Niewątpliwym jest bowiem, że podatnikowi w każdym stadium toczącej się sprawy, a więc również przed organem drugiej instancji, należy podać powody, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Nie ulega też wątpliwości, że prawidłowo zredagowane uzasadnienie decyzji - faktyczne i prawne - ma kardynalne znaczenie dla realizacji zasady przekonywania strony, szczególnie w sytuacji, gdy istnieje spór, co do prawidłowości zastosowanej podstawy prawnej lub w zakresie dokonanych ustaleń. W takim przypadku organ odwoławczy powinien w sposób jasny i przejrzysty uzasadnić, dlaczego nie uznał stanowiska strony skarżącej za prawidłowe oraz dlaczego zastosował określony przepis do ustalonego stanu faktycznego. Te działania mają bowiem na celu przekonać podatnika o prawidłowości podejmowanych przez organ działań. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się także, że uzasadnienie faktyczne i prawne powinno być tak skonstruowane, aby pomiędzy podstawą prawną, a jej uzasadnieniem istniała wewnętrzna spójność (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 1999 r. III SA 5191/98). Pomimo obowiązku postępowania w sposób zgodny z nakazem wynikającym z przywoływanych wyżej przepisów, organ odwoławczy nie wyjaśnił w pełnym zakresie przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Wprawdzie decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne stanowiska organu w zakresie rozliczenia kwot związanych z refakturowaniem kosztów usług świadczonych przez spółkę "B", niemniej jednak, brak jest uzasadnienia co do pozostałych okoliczności, które miały wpływ na określenie wysokości zobowiązania podatkowego za miesiąc lipiec 2007 r. Nie można bowiem zapominać, że zakres rozliczenia podatku za miesiąc wskazany w zaskarżonej decyzji jest również konsekwencją rozliczenia podatku VAT dokonanego w miesiącu czerwcu 2007 r. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 1 ustawy VAT, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Prawidłowo sformułowane uzasadnienie zaskarżonej decyzji winno zatem wskazywać co stanowiło podstawę rozstrzygnięcia, dlaczego organ przyjął, że podatek VAT winien zostać określony w miesiącu lipcu w wysokości wskazanej w decyzji, jakie konkretnie ustalenia faktyczne legły u podstaw rozstrzygnięcia, czy organ dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwą normę prawną. Wymogu prawidłowego uzasadnienia nie spełnia przy tym powołanie się w treści decyzji na rozstrzygnięcie organu podatkowego, które zapadło w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku VAT za miesiąc czerwiec 2007 r. Każda decyzja stanowi bowiem samodzielny akt administracyjny, podlegający odrębnej kontroli czy to na etapie wewnątrzadministracyjnego postępowania odwoławczego, czy też w trakcie rozpatrywania skargi przez sąd administracyjny. Każda decyzja, nawet jeśli cześć jej ustaleń pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami poczynionymi w innym postępowaniu podatkowym zakończonym wydaniem odrębnej decyzji, powinna zawierać własne uzasadnienie faktyczne i prawne. Bez pełnego przedstawienia stanowiska organu wskazującego na sposób rozumowania, podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, nie sposób jest dokonać kontroli legalności działań organu podatkowego. Brak pełnego uzasadnienia ogranicza także prawo strony do zapoznania się z przesłankami, którymi kierował się organ wydając swoją decyzję. Jest to szczególnie istotne w sytuacji, gdy w sprawie występują sprzeczne interesy stron. W takim przypadku obowiązkiem organów administracji jest przeprowadzenie analizy tych interesów i stwierdzenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, jakie to względy zostały przy podejmowaniu rozstrzygnięcia wzięte pod uwagę, dlaczego pewne argumenty zostały przedłożone nad inne i w jaki sposób interesy strony, dla której rozstrzygnięcie jest negatywne, zostały wzięte pod uwagę (wyrok NSA z dnia 12 lutego 1997 r., III RN 94/96, OSNAPiUS 1997, nr 19, poz. 366). Dodać przy tym należy, że obowiązkowi pełnego uzasadnienia decyzji nie stoi na przeszkodzie treść art. 212 Ordynacji podatkowej. Wyrażona w tym przepisie zasada związania wydaną decyzją odnosi się wyłącznie do stabilizacji (trwałości) rozstrzygnięcia konkretnej sprawy i wyraża się (co do zasady) w braku możliwości zmiany własnego stanowiska wyrażonego w decyzji. Istotą zasady związania treścią decyzji jest zatem to, że organ który ją wydał nie może dokonać jej weryfikacji w ten sposób, iż doprowadzi do zmiany sytuacji prawnej adresata decyzji, która została ukształtowana poprzez treść zawartego w decyzji rozstrzygnięcia w inny sposób, jak tylko w przypadkach ściśle określonych przepisami prawa. Z zasady tej nie można natomiast wywodzić, że stanowi ona przeszkodę do sporządzenia pełnego uzasadnienia stanowiska organu w sytuacji, gdy mamy do czynienia z decyzją, której elementy stanu faktycznego i prawnego są konsekwencją wydania decyzji w innej sprawie. Przeciwnie, w istocie brak takiego uzasadnienia nie pozwala na skontrolowanie tego, czy ustalenia faktyczne i prawne poczynione przez organ podatkowy w rozpatrywanej sprawie nie pozostają w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi w zakresie podatku za poprzedni okres rozliczeniowy. Reasumując, zdaniem Sądu, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nie spełnia wymogów wskazanych w treści art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej z uwagi na brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Naruszenie treści tej normy, a w konsekwencji również art. 124 Ordynacji podatkowej skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji, albowiem tak sformułowana decyzja uchyla się spod kontroli Sądu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej uwzględni stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wyrażone w niniejszym rozstrzygnięciu. Sąd na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. oddalił wniosek dowodowy Spółki, o przeprowadzenie dowodu z deklaracji spółki "C" na okoliczność zadeklarowania podatku VAT w związku obrotem prawem wieczystego użytkowania. Możliwość przeprowadzenia uzupełniających dowodów należy odnosić do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, nie zaś do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z ustaleniem zaistniałego w sprawie stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II FSK 1629/10, LEX nr 1137541). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie p.p.s.a. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach należnych stronie Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składają się kwota uiszczonego wpisu w wysokości 21.890 zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym prawnym w kwocie 7.200 zł ustalone na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153) oraz kwota 17 zł tytułem wydatków poniesionych na uiszczenie opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. ----------------------- 4