I SA/Op 372/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M.U. na interpretację indywidualną Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 10 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2012r. M. U. ( dalej skarżący, wnioskodawca), działający poprzez ustanowionego pełnomocnika, zwrócił się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie powstania obowiązku podatkowego w przypadku zawarcia i wykonania planowanej umowy częściowego działu spadku. We wniosku zostało przedstawione zdarzenie przyszłe, wskazujące na to, że wnioskodawca jest jednym ze spadkobierców po J. W., przedwojennym przedsiębiorcy warszawskim, a w skład masy spadkowej wchodzą m.in. dwa kompleksy nieruchomości zabudowanych i niezabudowanych, do których prawa odzyskano staraniem spadkobierców w latach 2006-2011, w ramach postępowań reprywatyzacyjnych. Oba kompleksy są położone w W. - pierwszy przy ul. S., a drugi przy ul. P.. Każdy ze spadkobierców jest współwłaścicielem i współużytkowaniem wieczystym w określonym (przepisami prawa cywilnego o spadkach oraz współwłasności) udziale w prawach do obu kompleksów nieruchomości. Ponieważ od otwarcia spadku po J. W. upłynęło już kilkadziesiąt lat, dzisiejsi spadkobiercy reprezentują kilka linii oraz szczepów krewnych w rozumieniu prawa spadkowego. Ze względów rodzinno-majątkowych grono aktualnych spadkobierców podzieliło się na dwie grupy, które w dalszej części dla potrzeb niniejszego wniosku oznaczone zostały jako "Grupa A" oraz "Grupa B". Członkowie Grupy B, do której należy m.in. Wnioskodawca, posiadają łącznie 60% udziałów w spadku po J. W., a członkowie Grupy A posiadają łącznie pozostałe udziały w wysokości 40% masy spadkowej. Grupa A jest zainteresowana objęciem we współwłasność i współużytkowanie wieczyste (z wyłączeniem spadkobierców z Grupy B) kompleksu przy ul. S., natomiast Grupa B chce objąć we współwłasność i współużytkowanie wieczyste (z wyłączeniem spadkobierców z Grupy A) kompleks przy ul. P. Ze względu na powyższe, członkowie Grupy A i Grupy B (tj. wszyscy aktualni spadkobiercy po J. W.) chcą zawrzeć, w formie aktu notarialnego, umowę częściowego działu spadku - odpowiednio do dyspozycji art. 1037 § 1 oraz art. 1038 § 2 kc. - a planowana umowa o częściowy dział spadku obejmowałaby wyłącznie tę część spadku po J. W., na który składają się kompleks przy ul. S. oraz kompleks przy ul. P. Na podstawie planowanej umowy częściowego działu spadku wyłącznymi współwłaścicielami i współużytkownikami wieczystymi kompleksu przy ul. S. staliby się członkowie Grupy A, zaś członkowie Grupy B analogicznie staliby się wyłącznymi współwłaścicielami i współużytkownikami wieczystymi kompleksu przy ul. P. Planowana umowa o częściowy dział spadku nie wpływałaby na stan współwłasności (lub współużytkowania wieczystego) innych, aniżeli ww. kompleksy, rzeczy i praw składających się na spadek po J. W.. W wyniku umowy o częściowy dział spadku dojść ma do proporcjonalnego (do posiadanego dotąd udziału we współwłasności i współużytkowaniu wieczystym kompleksu przy ul. S.) wzrost udziału każdego z członków Grupy A we współwłasności i współużytkowaniu wieczystym kompleksu przy ul. S. oraz likwidację ich udziału we współwłasności i współużytkowaniu wieczystym kompleksu przy ul. P. Analogicznie, umowa o częściowy dział spadku spowodowałaby stosowany (do posiadanego dotąd udziału we współwłasności i współużytkowaniu wieczystym kompleksu przy ul. P.) wzrost udziału każdego z członków Grupy B we współwłasności i współużytkowaniu wieczystym kompleksu przy ul. P. oraz likwidację ich udziału we współwłasności i współużytkowaniu wieczystym kompleksu przy ul. S.. W ten sposób dojdzie do częściowego działu spadku po J. W. pomiędzy Grupę A oraz Grupę B. Biorąc pod uwagę obecną łączną wielkość udziałów w spadku członków Grupy B (60%) oraz wartość rynkową kompleksu przy ul. S. oraz kompleksu przy ul. P., należy przyjąć, iż wartość ich udziałów w majątku, który otrzymają członkowie Grupy B do wyłącznej współwłasności i wyłącznego współużytkowania wieczystego (tj. kompleksu przy ul. P.), będzie niższa od wartości dotychczasowych udziałów członków Grupy B w obu kompleksach nieruchomości. Dlatego w planowanej umowie częściowego działu spadku zostanie przewidziana stosowna dopłata wyrównująca, tj. pokrywająca różnicę pomiędzy wartością udziałów członków Grupy B w obu kompleksach, a wartością rynkową kompleksu przy ul. P.. Dopłata ta będzie należna od członków Grupy A na rzecz członków Grupy B. Każdy z członków Grupy A, proporcjonalnie do wzrostu wartości jego udziału po uzyskaniu (wyłącznej) współwłasności i współużytkowania wieczystego kompleksu przy ul. S., będzie zobowiązany do uiszczenia na rzecz członków Grupy B ( w tym wnioskodawcy) dopłaty wyrównującej. Konsekwentnie do powyższego, każdy z członków Grupy B będzie uprawniony do otrzymania od członków Grupy A, dopłaty wyrównującej, która zrekompensuje mu różnicę pomiędzy wartością jego dotychczasowego udziału we współwłasności i współużytkowaniu wieczystym obu kompleksów, a wartością jego udziału w wyłącznej współwłasności i współużytkowaniu wieczystym kompleksu przy ul. P. Wnioskodawca podał także, że do dnia zawarcia planowanej umowy częściowego działu spadku, korzystając ze swego dotychczasowego udziału spadkowego, będzie prowadzić działalność gospodarczą polegającą na wynajmie lokali mieszkalnych (na cele mieszkalne) i użytkowych zlokalizowanych w obu kompleksach nieruchomości w których posiada udziały. Rzeczy i prawa składające się na oba kompleksy są traktowane przez niego - na podstawie i w granicach przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych - jako środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji podatkowej, dochody z działalności podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Obrót z wynajmu (w części odnoszącej się do lokali użytkowych) jest opodatkowany podatkiem od towarów i usług. Po zawarciu planowanej umowy o częściowy dział spadku i związanej z tym likwidacji udziałów członków Grupy B we współwłasności oraz współużytkowaniu wieczystym kompleksu przy ul. S., Wnioskodawca również będzie prowadzić wynajem lokali mieszkalnych i użytkowych, w oparciu o swój udział - odpowiednio powiększony po dziale spadku - we współwłasności oraz współużytkowaniu wieczystym kompleksu przy ul. P. Na podstawie tak opisanego stanu faktycznego skarżący zadał pytanie ( pkt 4 wniosku), czy w przypadku zawarcia i wykonania planowanej umowy częściowego działu spadku po J. W. po jego stronie (jako członka Grupy B) powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług? Równocześnie w ramach własnego stanowiska wskazał, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie dojdzie do powstania obowiązku w podatku od towarów i usług. Uzasadniając zajęte stanowisko wskazano, że planowane zniesienie (pomiędzy Grupą A i Grupą B) współwłasności i współużytkowania wieczystego obu kompleksów nieruchomości, jako skutek częściowego działu spadku po J. W., nastąpi w istocie w drodze podziału tych kompleksów (pomiędzy Grupę A oraz Grupę B), przy jednoczesnym wniesieniu stosownej dopłaty (przez członków Grupy A na rzecz członków Grupy B), która będzie wyrównywać obniżenie wartości ich udziału, po uzyskaniu przez Grupę B (wyłącznej) współwłasności i współużytkowania wieczystego w kompleksie przy ul. P. Dlatego też planowana czynność zniesienia współwłasności i współużytkowania wieczystego obu kompleksów nie będzie stanowić u członków Grupy B, w tym wnioskodawcy, wykonania dostawy towarów albo świadczenie usług w rozumieniu przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej: u.p.t.u.). Zważono, że ponieważ w myśl zasady określonej w art. 5 ust. 1 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają odpłatne transakcje dostawy towarów lub świadczenia usług, aby mówić o dostawie towarów, nastąpić musi odpłatne przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel z dostawcy (zbywcy) na nabywcę. W przyszłym stanie faktycznym członkowie Grupy B (w tym Wnioskodawca) nie dokonają zbycia udziału w spadkobraniu po J. W., ale otrzymają dopłatę, która będzie stanowić pieniężne wyrównanie do udziału członków Grupy B, którzy uzyskają prawo współwłasności oraz współużytkowania wieczystego kompleksu przy ul. P. o wartości niższej, aniżeli wynika to z iloczynu łącznej wartości rynkowej obu kompleksów oraz wielkości udziałów dotychczas przysługujących członkom Grupy B w obu kompleksach. Tym samym nie występuje po stronie członków Grupy B, dostawa towarów, o której mowa w art 7 ust. 1 u.p.t.u. Grupa B nie dokona na rzecz Grupy A również żadnego takiego świadczenia, które można byłoby uznać za usługę z art. 8 ust. 1 u.p.t.u., albowiem umowa częściowego działu spadku nie kreuje zobowiązania do określonego świadczenia na rzecz zamawiającego/konsumenta, za wykonanie którego należy się określone wynagrodzenie, a to jest charakterystyczną cechą różnego rodzaju umów dot. usług. Umowa częściowego działu spadku nie będzie zatem stawiać wnioskodawcy (jako członka Grupy B) w roli zobowiązanego do określonego działania lub zaniechania na zamówienie/potrzeby członków Grupy A. Dopłata, jaka będzie należna członkom Grupy B (w tym Wnioskodawcy) od Grupy A, nie jest wynagrodzeniem za określone działanie lub zaniechanie świadczone na rzecz członków Grupy A, ale będzie rekompensatą wyrównującą wartość udziałów po częściowym dziale spadku. Dodatkowo podkreślono, że czynności członków Grupy B (w tym wnioskodawcy), które będą polegać na zawarciu lub wykonaniu umowy częściowego działu spadku po J. W., nie będą podejmowane w ramach profesjonalnych działań gospodarczych, a także nie można im przypisać "zorganizowania", "ciągłości" ani "częstotliwości" właściwej przedsiębiorcy handlowemu lub produkcyjnemu. Z tych też względów, czynności te nie mogą być uznane za przejaw "działalności gospodarczej przedsiębiorcy", w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u Na poparcie zajętego stanowiska odwołano się do interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w dniu 31 stycznia 2012 r., sygn. [...]. Minister Finansów działający przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 10 lipca 2012 r., Nr [...] uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, odnosząc się do uregulowania art. 5 ust 1 pkt 1 u.p.t.u wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, a za towary rozumie rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii, o czym stanowi art. 2 pkt 6 tej ustawy. Natomiast w myśl art. 7 ust. 1 u.p.t.u, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Według organu, z przywołanych przepisów wynika, iż istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel i każdy rodzaj czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nią jak właściciel stanowi dostawę. Przy dokonywaniu dostawy, chodzi przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, a użytego przez ustawodawcę zwrotu "prawo do rozporządzania jak właściciel" nie można interpretować jako "prawa własności" lecz jako własność ekonomiczną. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek: - po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, - po drugie - czynność wykonywana jest przez podmiot, który jest podatnikiem VAT. Prawo dopuszcza przy tym, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielne kilku osobom i na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.- dalej k.c.). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom, a do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności. Dlatego też należało uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności. Dalej zważono, że współwłasność może być albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną, a w przypadku gdy doszło do współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości, przy czym taki współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może też rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 k.c.), a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Natomiast prawo użytkowania wieczystego jest prawem rzeczowym, którego treść i granice określone zostały zasadniczo w przepisach Kodeksu cywilnego oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami. W myśl art. 233 k.c., użytkownik wieczysty dysponuje gruntem (będącym towarem) jak właściciel i może w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w użytkowanie wieczyste, korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może rozporządzać swoim prawem. Dalsze regulacje art. 234, art. 235 oraz art. 237 Kodeksu cywilnego, kształtują uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela. Również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i § 2 k.c.) wskazuje na to, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku jego własności, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu w ramach własności. Stwierdzono także, iż w zakresie pojęcia towarów jako budynków, budowli i ich części jak również gruntów, mieści się współwłasność jako prawo do rzeczy wspólnej. Wobec powyższego, towarem jest część budynku lub budowli, a także udział w prawie własności nieruchomości. Biorąc powyższe pod uwagę uznano, iż właściciel udziału jest równocześnie właścicielem części ułamkowej wspólnego prawa (prawa własności), a w przypadku zbycia przez niego swojego udziału w nieruchomości, dochodzi do przeniesienia na nabywcę prawa do udziału w określonej wysokość. Dlatego też w rozumieniu art. 2 pkt 6 u.p.t.u, zbycie udziału we współwłasności nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów i na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dalej zważono, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności, a za działalność gospodarczą w rozumieniu ust. 2 tego przepisu, uważa się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Ta definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Wprowadza też wymóg samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej, przez co należy rozumieć prowadzenie działalności na własne ryzyko, w warunkach niepewności rynkowej. Z kolei odwołanie się w tym przepisie do "okoliczności, które wskazują na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy", pozwala na opodatkowanie jednorazowej czynności, jeśli tylko towarzyszące jej okoliczności pozwalają ocenić, czy działalność będzie kontynuowana, a więc, czy podmiot ma zamiar wykonywać działalność w sposób częstotliwy. Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, iż wnioskodawca (podatnik) jako jeden ze spadkobierców po J. W., zamierza w ramach planowanej umowy dokonać częściowego działu spadku, mającego mieć miejsce pomiędzy Grupą A i Grupą B w zakresie współwłasności i współużytkowania wieczystego obu kompleksów nieruchomości położonych w W. przy ul. S. oraz przy ul. P., we wskazywany we wniosku sposób, przy czym w ramach tej umowy dojdzie także do ustalenia dopłaty na jego rzecz, tytułem wyrównania wartości udziałów, sprzed i po dokonaniu działu spadku. Dopłata będzie zatem rekompensować różnicę pomiędzy wartością udziału w wyłącznej współwłasności i współużytkowaniu wieczystym obu kompleksów nieruchomości, a wartością wyłącznego udziału jedynie w nieruchomości przy ul. P., jakim będzie wnioskodawca dysponował po dokonaniu działu spadku. W tej sytuacji, mając na uwadze przywołane wyżej rozważania prawne organ, uznał, że zbycie przez wnioskodawcę udziałów we współwłasności i współużytkowaniu wieczystym kompleksu budynków przy ul. S. za należnym mu wynagrodzeniem wypełnia przesłanki dla uznania tej czynności za odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.p.t.u., gdyż w wyniku tej transakcji, dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania jak właściciel udziałem w budynku i udziałem w prawie wieczystego użytkowania, a tym samym nastąpi odpłatna dostawa towaru . W dalszej kolejności organ dokonał oceny charakteru działania skarżącego jako podatnika podatku VAT. W ramach wniosku skarżący wskazywał, że do dnia zawarcia planowanej umowy częściowego działu spadku, korzystając ze swego dotychczasowego udziału spadkowego, będzie prowadzić działalność gospodarczą polegającą na wynajmie lokali mieszkalnych (na cele mieszkalne) i użytkowych zlokalizowanych w obu kompleksach, a obrót z wynajmu (w części odnoszącej się do lokali użytkowych) jest opodatkowany podatkiem od towarów i usług. Również po zawarciu planowanej umowy o częściowy dział spadku nadal będzie prowadzić wynajem lokali mieszkalnych i użytkowych, tym razem wyłącznie w oparciu o swój udział w współużytkowaniu wieczystym kompleksu przy ul. P.., odpowiednio powiększony po dziale spadku. Według organu z tych okoliczności wynika, iż posiadane udziały są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, a sam wnioskodawca posiada, w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u, status czynnego podatnika podatku od towarów i usług. Dlatego też, ponieważ w opisanym stanie faktycznym mamy do czynienia z sytuacją, w której podmiot będący podatnikiem podatku VAT wykorzystuje posiadane udziały w nieruchomości (przedmiot dostawy) na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, przedmiotem zamiany (sprzedaży) będą więc składniki majątku służące do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W takim przypadku nie można przyjąć, że opodatkowanie podatkiem od towarów i usług następuje w sposób wybiórczy, tzn. pewne czynności wskazane w ustawie jako podlegające opodatkowaniu realizowane przez podatnika są opodatkowane, a inne nie. W związku z powyższym uznano, że sprzedaż towarów wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji przynoszących korzyści majątkowe osobie prowadzącej działalność, będzie czynnością podlegającą uregulowaniom zawartym w ustawie o podatku od towarów i usług i jako taka, podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Mając powyższe na uwadze organ interpretujący stanął na stanowisku, że w przypadku zawarcia i wykonania planowanej umowy częściowego działu spadku po J. W., a tym samym zbycia za wynagrodzeniem części posiadanych udziałów we współwłasności i współużytkowaniu wieczystym w kompleksie przy ul. S., po stronie wnioskodawcy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług na podstawie art. 15 w związku z art. 5 i art. 7 u.p.t.u, uznając tym samym za nieprawidłowe stanowisko własne wnioskodawcy. Z powyższą interpretacją nie zgodził się skarżący i po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości. W skardze pełnomocnik skarżącego zarzucił przedmiotowej interpretacji naruszenie: art. 5 ust. 1 pkt. 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 u.p.t.u, przez ich błędną wykładnię, a także naruszenie wzorców interpretacyjnych wynikających z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Zdaniem pełnomocnika w skarżonej interpretacji błędnie wywiedziono z przepisu art. 7 ust. 1 u.p.t.u normę prawną, wedle której umowny częściowy dział spadku, w ramach którego wyłącznymi współwłaścicielami i współużytkownikami wieczystymi kompleksu nieruchomości przy ul. S. staliby się członkowie Grupy A, zaś wyłącznymi współwłaścicielami i współużytkownikami wieczystymi kompleksu nieruchomości przy ul. P. staliby się członkowie Grupy B (w tym wnioskodawca), przy jednocześnie przewidzianej stosownej dopłacie wyrównującej na rzecz członków Grupy B od członków Grupy A, tj. pokrywającej różnicę pomiędzy wartością udziałów członków Grupy B w obu kompleksach a wartością rynkową kompleksu nieruchomości przy ul. P., stanowić będzie "czynność odpłatnego zbycia (zamiany/sprzedaży) udziału w nieruchomości" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 u.p.t.u. według niego prawidłowa interpretacja tych obu przepisów, uwzględniająca w szczególności wzorce wykładni i stosowania prawa wynikające z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji RP, nie pozwalała na rozszerzanie pojęcia "odpłatne zbycie udziału w nieruchomości" na czynności fizycznego podziału (części) spadku z zastosowaniem dopłaty wyrównującej. Umowa o dział spadku, która przewiduje fizyczny podział rzeczy składających się na spadek oraz dopłaty wyrównujące, jest ściśle związana z prawem spadkowym i służy wykonaniu celów tej dziedziny prawa w ściśle określony sposób. Umowa o częściowy dział spadku po J. W., opisana we wniosku o udzielenie interpretacji, odpowiada wszystkim istotnym cechom i służy celom umowy o dział spadku (polegającym na fizycznym podzieleniu/wydzieleniu rzeczy ze spadku oraz ustaleniu dopłat wyrównujących) objętym dyspozycją w art. 1035 k.c. w zw. z art. 211-212 k.c., art. 1037 § 1 k.c. oraz art. 1038 § 2 k.c. Dlatego też, nie można zgodzić się ze stanowiskiem interpretacyjnym organu, iż normatywne pojęcie "odpłatna dostawa towarów" z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 u.p.t.u. obejmuje również czynności cywilnoprawne immanentnie związane z prawem spadkowym, służącym celom tylko tej dziedziny prawa i to w sposób najbardziej pożądany przez ustawodawcę. W ocenie pełnomocnika, opodatkowaniu VAT - na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 u.p.t.u - powinny podlegać tylko te czynności, których właściwości i cel jest związany z obrotem towarowym, a nie z przejściem praw do rzeczy ze spadkodawcy na poszczególnych spadkobierców. Nie można było przystać na taką wykładnię tych obu uregulowań, dokonaną przez organ interpretujący, który najbardziej pożądany przez ustawodawcę sposób załatwiania osobistych spraw cywilnych (spadkowych), objął równocześnie opodatkowaniem VAT. Nadto w ramach zaskarżonej interpretacji podatkowej wadliwie dokonano w odniesieniu do zakreślonego we wniosku stanu faktycznego, wykładni art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 u.p.t.u, wedle której "podatnikiem wykonującym działalność gospodarczą" jest osoba fizyczna, która bierze udział w fizycznym dziale spadku i w ramach tej czynności otrzymuje dopłatę wyrównującą, jeżeli tylko majątek objęty podziałem był wykorzystywany przez tę osobę przy działalności opodatkowanej VAT. Taka interpretacja art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o VAT jest błędna i niezasadnie rozciąga normatywne pojęcie "działalność gospodarcza podatnika" na czynności fizycznego działu majątku składającego się na spadek, choćby podział ów był połączony z rozporządzaniem składnikami majątku wykorzystywanymi w działalności opodatkowanej VAT oraz dopłatą wyrównującą dla Wnioskodawcy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżona interpretacja przepisów prawa podatkowego, wbrew zarzutom skargi, nie narusza prawa. Stosownie do treści art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej p.p.s.a], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w przypadkach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (art.3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W myśl art.146 § 1 p.p.s.a, sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest rozstrzygniecie organu mające charakter interpretacji indywidualnej, wydane na podstawie art. 14 b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) – [dalej O.p.]. Kontrolowana sprawa dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej na podstawie art. 14 b i 14c O.p., a granice tego postępowania określa strona składająca wniosek, która zobowiązana jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Zatem interpretacja udzielana jest na podstawie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, z wyłączeniem możliwości czynienia przez organ własnych ustaleń faktycznych i polega na ocenie stanowiska wnioskodawcy z uzasadnieniem tej oceny (art. 14c § 1), zaś w przypadku oceny negatywnej interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie był przedmiotem sporu i został przyjęty przez Sąd zgodnie z opisem przedstawionym przez skarżącego w złożonym wwniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Należy przy tym podkreślić, że zawarty we wniosku stan faktyczny dotyczył zdarzenia przyszłego, a sam skarżący określił, iż zamierza zawrzeć z pozostałymi spadkobiercami po J. W. umowę o częściowy dział spadku. Również w zakreślonym stanie faktycznym wskazano, że w skład masy spadkowej wchodzą m.in. dwa kompleksy nieruchomości zabudowanych i niezabudowanych położone w W. - pierwszy przy ul. S., a drugi przy ul. P. Ponieważ treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego organy podatkowe nie są uprawnione do samodzielnego ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego uwzględnionego przez wnioskodawcę we wniosku o udzielenie interpretacji prawa podatkowego ani też do udzielania jej w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego. Dlatego też organy, będąc w pełni związane stanem faktycznym zakreślonym przez samą stronę, zobligowane były do uwzględnienia go przy dokonywaniu na jego gruncie interpretacji przepisów podatkowych. Zastrzeżenie to jest o tyle istotne w niniejszej sprawie, że na gruncie prawa cywilnego, rodzi się wątpliwość, czy rzeczywiście oba wskazywane kompleksy nieruchomości wchodziły w dacie śmierci spadkodawcy w skład masy spadkowej po nim, skoro jak sam skarżący jedynie zasygnalizował, prawa do obu nieruchomości prawa odzyskano staraniem spadkobierców dopiero w latach 2006-2011 i to w ramach postępowań reprywatyzacyjnych. Jest to o tyle istotne, że w ramach zadane we wniosku pytanie wniosku, dotyczy skutków podatkowych działu spadku, a nie ewentualnego zniesienia współwłasności nieruchomości, do której powstania doszłoby w sytuacji nabycia własności nieruchomości i ustanowienia prawa wieczystego użytkowania gruntów na rzecz spadkobierców, w ramach realizacji ich uprawnień, jako następców prawnych, związanych z odzyskaniem prawa do nieruchomości gruntowej stanowiącej własność spadkodawcy utraconej na przykład na podstawie art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm). Jednakże to nie do organu interpretacyjnego należała ocena w jaki sposób doszło do powstania współwłasności spadkobierców po J. W. obu wskazywanych kompleksów nieruchomości, gdyż to, czy ostatecznie ziści się stan faktyczny wskazywany przez skarżącego, a zatem czy faktycznie dojdzie do skutecznego zawarcia umowy o dział spadku, należy do oceny sądu powszechnego, czy też przy zgodnym dziale spadku do notariusza sporządzającego stosowną umowę. Nadto, na jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2011r. sygn. akt II FSK 497/10 ( wszystkie wskazywane wyroki opublikowane na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) systemowe odczytanie art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. art. 14 b - art. 14 h O.p. prowadzi do wniosku, że sądy administracyjne kontrolując prawidłowość indywidualnych interpretacji prawa podatkowego nie mogą wykroczyć poza granice danej sprawy, które wyznaczają: (a) stan faktyczny przedstawiony we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego, (b) stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez wnioskodawcę oraz (c) zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie (pytania) wnioskodawcy. Skoro zatem wnioskodawca wskazywał na instytucję działu spadku, zarówno organ interpretacyjny jak i Sąd, zobowiązany był do rozważenia skutków podatkowych tej właśnie czynności prawej. Powyższa uwaga Sądu wynikała jedynie z faktu, że gdyby ostatecznie nie doszło do zastosowania do zniesienia współwłasności nieruchomości instytucji działu spadku, rozpoznawana interpretacja nie wywoła przewidzianych prawem skutków prawnych. Odnosząc się do merytorycznej oceny zaskarżonego stanowiska organu interpretacyjnego uznającego, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym jeżeli dojdzie do zawarcia i wykonania planowanej umowy częściowego działu spadku po J. W., a tym samym do zbycia za wynagrodzeniem części posiadanych udziałów we współwłasności i współużytkowaniu wieczystym w kompleksie przy ul. S., to po stronie wnioskodawcy dojdzie do powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług na podstawie art. 15 w związku z art. 5 i art. 7 ustawy, w ocenie Sądu jest ono prawidłowe. W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym skarżący wskazywał na przysługujące mu prawo współwłasności ( współużytkowania wieczystego) w stosunku do obu kompleksów nieruchomości położonych w W., do której powstania według niego dojść miało w wyniku nabycia spadku przez szeroka grupę spadkobierców po J. W.. Zakres udziału we współwłasności masy spadkowej określony został udziałem poszczególnych spadkobierców wynikającym z orzeczenia stwierdzającego nabycie spadku. Poza sporem była też okoliczność, że skarżącemu, jako jednemu ze spadkobierców przysługiwało prawo współwłasności i współużytkowania wieczystego, w zakresie odpowiadającym jego udziałowi w masie spadkowej, w odniesieniu do obu kompleksów nieruchomości, a zatem zarówno w nieruchomościach zabudowanych i niezabudowanych położonych w W. przy ul. S., jak i przy ul. P.. Planowany dział spadku, stanowiący niewątpliwie formę zniesienia współwłasności, doprowadzić ma do wzrostu udziału skarżącego w jednej z tych nieruchomości, kosztem ustania jego praw w drugiej z nich. A ponieważ wartości te nie są tożsame, na jego rzecz ma zostać uiszczona dopłata pieniężna, rekompensująca mu zmniejszenie wartości jego dotychczasowego udziału we współwłasności obu kompleksów nieruchomości. A zatem w wyniku planowanej umowy, de facto dojść ma do wygaszenia prawa we współwłasności jednej z nieruchomości, a formą rekompensaty za tą czynność, ma być podwyższenie wartości posiadanego przez skarżącego udziału w drugiej z nich oraz dodatkowa dopłata wyrównująca wartość wygaszonego prawa we współwłasności pierwszej z nieruchomości. Istota sporu pomiędzy stronami w pierwszej kolejności sprowadzała się do oceny podatkowego charakteru planowanego działu spadku na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. Aby ocenić prawidłowość obu prezentowanych przez strony postępowania stanowisk, należy zatem odnieść się do kwestii, czy zniesienie współwłasności, a taki charakter niewątpliwie ma dział spadku, stanowi w ogóle czynność objętą opodatkowaniem podatkiem VAT. Odpowiedź na to pytanie wymaga poczynienia rozważań, czy w ogóle udziały we współwłasności mogą być uznane za towar, mogący stanowić przedmiot odpłatnej dostawy. Ta kwestia przez długi czas budziła liczne rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Ostatecznie jednak w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11 (opubl. ONSAiWSA z 2012 r. nr 1, poz. 4) wyjaśniono, że sprzedaż udziału w prawie użytkowania wieczystego oraz udziału we współwłasności budynków stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT w związku art. 2 pkt 6 tej ustawy. W uzasadnieniu powyższej uchwały NSA stwierdził, iż przy rozstrzyganiu w sytuacjach wątpliwych czy dana czynność jest dostawą towarów czy też usługą, należy w pierwszym rzędzie badać gospodarczy charakter takiej czynności opisany poprzez art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. ustalać czy dochodzi do odpłatnego przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Na ten aspekt wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, także w uchwale składu siedmiu sędziów tego Sądu z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt I FPS 1/06. W przypadku sprzedaży udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu, jak również udziału we współwłasności budynków takie przeniesienie prawa występuje. Współwłasność, jak wynika z art. 195 K.c., stanowi rodzaj własności, który charakteryzuje się tym, że jedno i to samo prawo własności tej samej rzeczy (w tym przypadku nieruchomości) przysługuje więcej niż jednej osobie. Jak podkreśla się w doktrynie każdemu ze współuprawnionych przysługuje to samo prawo, którego zakres może być tylko różny ze względu na sam sposób podziału wspólnego prawa tzn. na wielkość udziału w nim (S. Rudnicki, Komentarz do Kodeksu cywilnego, Księga druga, Własność i inne prawa rzeczowe, W. 2001 r. s. 221 – 222). W związku z tym sprzedaż udziału we współwłasności budynku, tak jak i udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu, prowadzi do przeniesienia na nabywcę takiego udziału prawa do rozporządzania tymi towarami tak jak właściciel. Dlatego też w ramach tej uchwały wyrażony został wiążący pogląd prawny, iż na gruncie ustawy o VAT taka czynność nie może prowadzić do innych skutków prawnych niż sprzedaż towaru przez jedynego właściciela (użytkownika wieczystego), która niewątpliwie - w świetle art. 7 ust. 1 u.p.t.u. stanowi dostawę towarów bowiem w jej wyniku dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel. Dodatkowo w uchwale tej zważono, że zróżnicowanie takich skutków w przypadku przyjęcia, że mamy do czynienia przy sprzedaży udziału we współwłasności (użytkowaniu wieczystym) z usługą, a przy rozporządzeniu własnością (użytkowaniem wieczystym) z dostawą prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa. Nie występują bowiem istotne przesłanki umożliwiające odmienne podatkowo traktowanie stron tych stosunków prawnych. Tą linie orzeczniczą potwierdzono w późniejszym czasie kolejnymi wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym z dnia 13.03.2012r sygn. akt I FSK 817/11 oraz z dnia 18.05.2012r. sygn. akt I FSK 1040/11, uznającymi zniesienie współwłasności i ustalenie dopłaty na rzecz dotychczasowego właściciela ( właścicieli) jako dostawę towaru w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w pełni akceptuje te stanowiska jako własne, dodatkowo zauważając, że na gruncie przedstawionego we wniosku skarżącego stanu faktycznego, w wyniku planowanego działu spadku dojdzie niewątpliwie do zmniejszenia jego wartości, co ma zrekompensować należna mu dopłata ze strony powstałych współwłaścicieli. Tym samym de facto dojdzie się do odpłatnego zbycia części posiadanego dotychczas dotychczasowego udziału w całości masy spadkowej, w odniesieniu do objętych nią obu kompleksów nieruchomości. W tej sytuacji, skoro planowany dział spadku, stanowiący w rzeczywistości swoiste zniesienie współwłasności powstałej, według skarżącego w wyniku nabycia spadku, stanowić będzie odpłatną dostawę towarów, zachodzi konieczność dokonania oceny dalszych zarzutów skargi, a sprowadzających się do zakwestionowania stanowiska organu, iż skarżący w ramach planowanej umowy działać będzie w charakterze podatnika VAT wykonującego działalność gospodarczą. Podnosząc zarzut błędnej wykładni art. 15 ust. 1 oraz 2 u.p.t.u pełnomocnik skarżącego podkreślał, iż czynności związane z (planowaną) umową częściowego działu spadku będą polegać na zastosowaniu szczególnych instytucji prawa spadkowego, służących celom jedynie tej dziedziny prawa. Tym samym czynności związane z umownym częściowym działem spadku pozostają, w sposób oczywisty, poza konwencjonalnymi działaniami gospodarczymi spadkobierców i jako związane z fizycznym z działem spadku w ogóle nie mogą być uznane za typowe dla jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Czynności te - jakkolwiek mogą prowadzić do tego, że do danego składnika służącego działalności opodatkowanej VAT podatnik utraci prawo, a do innego prawo zyska (lub je zwiększy) - nie mają też charakteru "zorganizowanego", "ciągłego" czy "zawodowego", właściwego działaniom przedsiębiorcy. Dlatego też jak podkreślał, realizacja praw spadkowych (czynności umownego działu spadku), nie może być traktowane jako przejaw komercyjnej działalności w zakresie obrotu towarowego (handlowego). Stąd też brak jest przesłanek do rozciągania pojęcia "podatnik" oraz "działalność gospodarcza" z art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 u.p.t.u. na skarżącego oraz jego czynności w ramach planowanej umowy częściowego działu spadku . Nadto pełnomocnik podkreślał, że uzyskanie przez skarżącego praw do obu kompleksów nieruchomości (poprzez prawo udziałowe do spadku po J. W.) nie nastąpiło w ramach działalności gospodarczej opodatkowanej VAT, ani nawet nie może być uznane za świadome działanie warunkujące rozpoczęcie lub prowadzenie działalności opodatkowanej VAT. Odnosząc się do tej argumentacji skargi Sąd, w realiach przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wskazującego na prowadzenie zarówno przed działem spadku, jak i po jego dokonaniu na udziałach skarżącego we współwłasności nieruchomości, czynności opodatkowanych podatkiem VAT, nie podzielił przytoczonej wyżej argumentacji pełnomocnika. Zgodzić się wprawdzie trzeba z twierdzeniem pełnomocnika, że nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych). Niewątpliwie nabyciu własności ( współwłasności) rzeczy w ramach spadkobrania nie można przypisać zamiaru, uzyskania jej w celu prowadzenia działalności gospodarczej, z uwagi na specyfikę prawa spadkowego. Jednakże to w jaki sposób w dalszej kolejności będzie wykorzystywane nabyte prawo własności ( udziały) przez spadkodawcę, a zatem czy przedmiot spadku będzie mu służył dla celów prywatnych, czy też włączony zostanie do prowadzonej działalności gospodarczej i wykorzystywany w celu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, jest już wyrazem woli spadkobiercy. W sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżący, aczkolwiek nabyć miał udziały we współwłasności nieruchomości po zmarłym J. W., w drodze dziedziczenia, to jednakże wykorzystywał je następnie nie w celach prywatnych, ale do prowadzenia w oparciu o nie działalności gospodarczej. Co więcej, również po przeprowadzeniu działu spadku, działalność ta ma być nadal prowadzona w oparciu posiadane nadal udziały, tym razem już jedynie w jednym z kompleksów nieruchomości. Jak podkreśla się w orzecznictwie nie może być mowy o działaniu w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego (osobistego), tj. takiego, który nie jest przez nią wykorzystywany na potrzeby działalności gospodarczej i nie jest przedmiotem tej działalności ( vide wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2012r. sygn. I FSK 1813/11). Taka jednakże sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie, albowiem jak wskazywał skarżący we wniosku, mające podlegać dostawie towarów udziały we współwłasności ( charakter tej czynności jako dostawę towaru nadał organ interpretacyjny co zostało zaakceptowane przez Sąd) były i będą w przyszłości po dokonaniu planowanej czynności działu spadku, wykorzystywane w celu prowadzenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT ( najmu lokali). Co więcej, jak wskazywał sam skarżący, rzeczy i prawa składające się na oba kompleksy są traktowane przez niego - na podstawie i w granicach przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych - jako środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji podatkowej, a obrót z wynajmu (w części odnoszącej się do lokali użytkowych) jest opodatkowany podatkiem od towarów i usług. Zatem traktowanie swojego udziału jako środka trwałego podlegającego amortyzacji, potwierdza, że utraciły one charakter majątku osobistego, stając się majątkiem wprowadzonym do działalności gospodarczej, i jako takie mienie dojdzie do ich zbycia/zamiany w ramach planowanej umowy. W tej sytuacji stanowisko organu interpretacyjnego, uznające, że w ramach przyszłej umowy skarżący działać będzie w charakterze podatnika VAT, należało również uznać za prawidłowe. Jedynie końcowo należy zauważyć, że stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji wywoła określone prawem skutki, jedynie wówczas, gdy faktycznie dojdzie do zawarcia planowanej umowy działu spadku o wskazywanej we wniosku treści. Jeżeli zatem okaże się, że podstawa powstania współwłasności w określonych udziałach, była inna czynność prawna ( np. ustanowienie współużytkowania wieczystego w formie decyzji), stanowisko organu nie będzie miało mocy wiążącej do odmiennego stanu faktycznego niż przedstawiony we wniosku o udzielenie interpretacji prawa podatkowego. Mając powyższe na względzie zaskarżoną interpretację należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.