II GSK 1076/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 4 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2435/12 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej mandatem karnym oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2435/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu skargi J. D. (dalej: wnioskodawca, skarżący) na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: J. D. pismem z dnia 28 kwietnia 2012 r. zwrócił się o udzielenie ulgi odnośnie należności wynikających z grzywien nałożonych w drodze mandatów. Wniosek uzasadnił trudną sytuacją materialną. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] odmówił umorzenia należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatów karnych kredytowanych: CI 6403757 z dnia 17 września 2010 r., CI 6403758 z dnia 17 września 2010 r., CI 6354812 z dnia 16 października 2009 r. na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm., dalej: "u.f.p.") Po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy Minister Finansów powołaną decyzją utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 64 ust. 1 u.f.p. właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 u.f.p. ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 tego aktu (m. in. umorzyć w całości zobowiązanie). Przesłanki umorzenia zobowiązania są określone w art. 56 u.f.p. Możliwość umorzenia zobowiązania ma charakter uznaniowy. Minister Finansów na podstawie informacji zebranych w toku postępowania odwoławczego uznał, że wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, gdyż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jego jedynym dochodem jest pomoc z ośrodka pomocy społecznej, a zły stan zdrowia utrudnia zobowiązanemu podjęcie odpłatnej pracy. W ocenie Ministra wniosek spełnia przesłankę uzasadnionego przypuszczenia braku skuteczności postępowania egzekucyjnego oraz ważnego interesu dłużnika ze względu na brak środków na zapłatę należności bez szkody dla wydatków związanych z podstawowym utrzymaniem. Jednocześnie, w ocenie tego organu, umorzenie należności naruszałoby interes publiczny ze względu na karnoprawny charakter należności i uzasadniony interes Skarbu Państwa poprzez uszczuplenie dochodów budżetu państwa. Minister Finansów uznał jednocześnie (pomimo błędnej oceny dokonanej przez organ pierwszej instancji, że nie zachodzą przesłanki do umorzenia należności w całości), że rozstrzygnięcie to jest prawidłowe i utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. Poza tym poinformował stronę że zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 i 57 u.p.f., możliwe jest wystąpienie z wnioskiem o rozłożenie zapłaty zobowiązań na raty, z którym należy zwrócić się do właściwego organu administracji publicznej - w przedmiotowej sprawie do Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w cytowanym wyroku wskazał, że argumentacja Ministra Finansów przedstawiona w zaskarżonej decyzji jest wadliwa. Z akt sprawy wynika że skarżący utrzymuje się z okresowego zasiłku w kwocie 201 zł oraz dodatku mieszkaniowego w wysokości 375,07 zł. Organy nie ustaliły tego czy skarżący dysponuje jakimkolwiek majątkiem, w tym w szczególności takim, który podlegałby egzekucji. Brak jest również szczegółowych ustaleń dotyczących stanu zdrowia wnioskodawcy. Samo stwierdzenie, że zły stan zdrowia skarżącego utrudnia mu podjęcie pracy uznał za niewystarczające. Zdaniem Sądu I instancji organ powinien ustalić konkretnie czy i na jakie schorzenia bądź inne dolegliwości zdrowotne cierpi skarżący, a nadto jakie znaczenie mają one dla podjęcia przez niego pracy, zważywszy na aktualną sytuację na rynku pracy w miejscu w którym zamieszkuje (S.), oraz jego wiek, umiejętności i wykształcenie. Sąd dalej wskazał, że gdyby jednak okazało się, że skarżący nie ma majątku podlegającego egzekucji, a zarazem rzeczywistych możliwości podjęcia pracy, organ powinien rozważyć czy w przedmiotowym stanie faktycznym celowym byłoby uwzględnienie jego wniosku. Należność, o umorzenie której wnosi, jest równa kwocie 300 zł. Stąd twierdzenie Ministra, iż uwzględnienie wniosku spowoduje naruszenie interesu Skarbu Państwa poprzez uszczuplenie jego dochodów, jest w ocenie Sądu nieuzasadnione. Sąd nie podzielił także argumentu organu, że brak umorzenia grzywien byłby niezasadny ze względu na prawnokarny charakter należności obciążających skarżącego, zwłaszcza że organy obu instancji nie wskazały jakich to wykroczeń i w jakich okolicznościach dopuścił się skarżący. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Finansów. Na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. ewentualnie o uchylenie powyższego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił: 1) w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego: a) niewłaściwe zastosowanie art. 57 u.f.p. poprzez uznanie, że ma on zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy prawidłowo powinien zostać zastosowany art. 56 u.f.p; b) niewłaściwe zastosowanie: art. 60, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 u.f.p. poprzez uznanie, że Minister Finansów decyzją z dnia 6 września 2012 r. przekroczył granice uznania administracyjnego poprzez brak wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i w konsekwencji podjęcie rozstrzygnięcia, które cechuje dowolność w podejmowaniu zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ działał w ramach uznania administracyjnego i wnikliwie przeanalizował i ocenił zgromadzony materiał oraz przesłanki wynikające z ww. przepisów. 2) w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji i uznanie, że Minister Finansów naruszył przepisy postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, bez wskazania przepisów postępowania administracyjnego, które swoim rozstrzygnięciem naruszył Ministra Finansów; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji ze względu na stwierdzenie naruszenia przez Ministra Finansów art. 57 u.f.p., pomimo, że w sprawie art. 57 u.f.p. nie może mieć zastosowania, lecz jedynie art. 56 ust. 1 u.f.p.; c) art. 151 p.p.s.a. poprzez uznanie, że nie było podstaw do oddalenia skargi. J. D. nie zajął stanowiska odnośnie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Ministra Finansów nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest ocena czy Minister Finansów prawidłowo oraz zgodnie z przepisami procedury administracyjnej zastosował tzw. uznanie administracyjne, w ramach którego została wydana decyzja odmawiająca J. D. umorzenia w całości należności z tytułu grzywien nałożonych mandatami karnymi oraz jaki wpływ na ocenę rozstrzygnięć organów miało odwołanie się przez Sąd I instancji do art. 57 u.f.p., chociaż organ jako materialnoprawną podstawę wskazał art. 56 u.p.f. Należy zauważyć, że w sądownictwie administracyjnym poddano weryfikacji dotychczasowe rozumienie uznania administracyjnego jako uzależnioną jedynie od woli organu administracji możliwość wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W wyroku z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81, opubl. ONSA 1981, nr 1, poz. 57, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zakres swobody organu administracji, wynikający z przepisów prawa materialnego, jest ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, w tym art. 7 k.p.a., co oznacza, że treść i zakres ochrony słusznego interesu indywidualnego w działaniach organów sięgają do granic kolizji z interesem społecznym. Rozpoznawana sprawa została zainicjowana wnioskiem J. D. o umorzenie należności w łącznej wysokości 300 zł z tytułu grzywien nałożonych trzema mandatami karnymi. Wobec tak sformułowanego żądania strony zastosowanie w sprawie miał art. 64 ust. 1 u.f.p., w myśl którego właściwy organ może - na wniosek zobowiązanego - udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 tej ustawy. W myśl tego ostatniego przepisu środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Zgodnie zaś z art. 55 u.p.f. należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. W myśl art. 56 ust. 1 u.p.f. należności, o których mowa w art. 55, mogą być umarzane w całości, m.in. jeżeli: zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne (pkt 3); zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny (pkt 5). Z art. 64 ust. 1 i art. 55 i 56 u.p.f. wynika, że decyzje wydawane na podstawie tych przepisów mają charakter decyzji uznaniowych. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Oczywistym przy tym jest, że wydanie aktu uznaniowego poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Wszystkie te elementy winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji. W szczególności, gdy decyzja jest dla strony niekorzystna, organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący wyjaśnić przyczyny i przebieg przeprowadzonego rozumowania. W ramach uznania administracyjnego, organ ma prawo wyboru rozstrzygnięcia, co oznacza, że może – w przypadku stwierdzenia przesłanki – uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Rozstrzygnięcie to nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w myśl art. 7 k.p.a., wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W świetle art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. To zaś oznacza, że orzekając o umorzeniu należności, organ za podstawę rozstrzygnięcia może mieć albo przesłankę ważnego interesu dłużnika, albo przesłankę interesu publicznego, albo obie te przesłanki łącznie (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 335/13 i powołane w nim orzecznictwo oraz stanowisko doktryny, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Działanie w ramach uznania administracyjnego nakłada na organ obowiązek wyważenia interesu publicznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji RP w każdym przypadku, w którym w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od tzw. uznania administracyjnego. Decyzja o charakterze uznaniowym musi więc odpowiednio wyważać interesy przeciwstawnych stron – interesu obywatela z interesem publicznym, kierując się przy tym proporcjonalnością uwzględnienia obu rodzajów interesów (por. wyroki NSA z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 182/12, z dnia 21 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1632/12 i w sprawie II GSK 335/13, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). W państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym, o ile ten ostatni można uznać za słuszny interes. Oznacza to, że w każdym przypadku organ ma obowiązek wskazać nie tylko, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi, ale także, że jest on na tyle ważny i znaczący, iż bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli (por. wyrok SN z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93, opubl. OSNCP 1994/9/181). W ocenie Ministra Finansów wniosek strony spełnia przesłankę dopuszczającą umorzenie zobowiązania, zarówno z powodu ważnego interesu dłużnika związanego z brakiem środków na zapłatę należności bez szkody dla wydatków związanych z podstawowym utrzymaniem, jak i uzasadnionego przypuszczenia nieskuteczności postępowania egzekucyjnego. Jednakże umorzenie należności naruszałoby interes publiczny ze względu na karnoprawny charakter należności i uszczuplenie dochodów budżetu państwa. Takie stanowisko organu w świetle tego, co wyżej wskazano, nie zasługuje na aprobatę. Przepisy będące podstawą rozstrzygnięcia Ministra Finansów w niniejszej sprawie, tj. art. 55, art. 56 ust. 1 pkt 3 i 5 oraz art. 64 ust. 1 u.p.f., nie wykluczają możliwości umarzania należności pochodzących z niezapłaconych mandatów karnych. Skoro tak jest, to podstawą odmowy umorzenia tych zobowiązań na rzecz budżetu nie może być argumentacja odwołująca się do oceny postawy ubiegającego się o umorzenie oraz charakter należności objętej postępowaniem. Zatem dla wydania decyzji w sprawie umorzenia należności w trybie art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.f. nie ma znaczenia ocena postawy wnioskodawcy oraz wychowawczy charakter ciążącej na nim należności (por. wyroki NSA z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1227/12; cytowane wyżej II GSK 1632/12 i II GSK 335/13, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaprezentowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowisko organu wskazuje wręcz na negowanie zasadności stosowania ulgi poprzez umorzenie należności o charakterze karnym. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że właśnie te aspekty legły u podstaw decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji, który trafnie uwzględnił skargę i podkreślił, że działanie w ramach uznania koncentrujące się na powyższych okolicznościach, bez jednoczesnego wszechstronnego rozważenia przesłanek dotyczących strony wnioskującej o umorzenie należności, jest naruszeniem granic uznania i nie może się spotkać z akceptacją. Sąd kasacyjny to stanowisko aprobuje i podkreśla jego trafność. Zatem nie można było uznać zasadności zarzutu sformułowanego w pkt 1 lit. b) petitum skargi kasacyjnej. W tej sytuacji należało zaakceptować stanowisko WSA, iż Minister Finansów przedwcześnie wydał decyzję, bez dokładnego zbadania przesłanek pozwalających na umorzenie należności pieniężnych, uznając za wystarczające do odmowy umorzenia przesłanki z zakresu interesu publicznego: karny charakter należności oraz uszczuplenie dochodów budżetu państwa. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, okoliczności, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jedynym źródłem dochodu skarżącego pozostaje pomoc z ośrodka pomocy społecznej, a stan zdrowia uniemożliwia wnioskodawcy podjęcie pracy zarobkowej, nie były wystarczające do przyjęcia, że wystąpiły przesłanki pozwalające na umorzenie postępowania. Należało, w ocenie WSA, w tym zakresie przeprowadzić dalsze postępowanie wyjaśniające, m.in. dotyczące stanu majątkowego wnioskodawcy, rodzaju schorzenia i jego wpływu wraz z innymi okolicznościami, jak wiek skarżącego, sytuacją na rynku pracy w S. Okoliczność, że Sąd I instancji na wstępie swoich rozważań powołał art. 57 u.p.f., co wskazywałoby, że ten przepis stanowił materialną podstawę oceny zaskarżonej decyzji, nie miała wpływu na wynik sprawy. Przede wszystkim przy zarzucie naruszenia prawa materialnego należy wykazać, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.). Minister Finansów tego wpływu nie wykazał. Ponadto wymaga podkreślenia, że Sąd I instancji w dalszych rozważaniach odwoływał się do przesłanek umorzenia przewidzianych przez art. 56 u.p.f., rozpatrywanych w zaskarżonej do WSA decyzji (skuteczność postępowania egzekucyjnego, ważny interes strony, interes publiczny – art. 56 ust. 1 pkt 3 i 5 u.f.p., s. 4 uzasadnienia), choć Sąd wyraźnie tych uregulowań nie powołał. Z uzasadnienia wyroku wynika, że w kontekście przesłanek z art. 56 ust. 1 pkt 3 i 5 u.f.p. WSA także oceniał czynności organu. Zatem sytuacji, że obok art. 56 u.p.f., Sąd I instancji zastosował także art. 57 u.p.f. (w części należności mogą być umarzane na wniosek dłużnika w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi dłużnika oraz uzasadnionym interesem Skarbu Państwa - pkt 1 u.f.p.) nie można uznać za naruszenie prawa materialnego, skutkujące uchyleniem zaskarżonego wyroku. Podstawą uchylenia przez Sąd I instancji decyzji Ministra Finansów były bowiem braki w postępowaniu dowodowym, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a które przedwczesnym czyniły stanowisko organu w przedmiocie odmowy umorzenia należności, zarówno na podstawie art. 56 u.p.f., jak i art. 57 pkt 1 u.f.p. Jednocześnie należy zauważyć, że w orzecznictwie dopuszcza się w postępowaniu o umorzenie w całości należności pieniężnych badanie przesłanek, zarówno tych wymienionych w art. 56 ust. 1, jak i tych z art. 57 u.f.p., jeżeli brak jest podstaw do umorzenia należności w całości (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1545/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl), podobnie i w doktrynie – L. Lipiec – Warzecha, Komentarz do art. 55 i 57 ustawy o finansach publicznych, Komentarz ABC 2011, Lex czy w uzasadnieniu projektu ustawy o finansach publicznych (druk sejmowy VI.1181), w którym stwierdzono: "Ponadto, w projekcie zawarto szczegółowe regulacje dotyczące m.in.: ulg w spłacie zobowiązań z tytułu niepodatkowych należności budżetowych, w postaci umorzeń, odraczania spłat lub rozkładania na raty; przepisy dotyczące udzielania ulg są analogiczne jak w Ordynacji podatkowej, która była notyfikowana Komisji Europejskiej." (por. art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, opubl. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.). Wobec tego za niezasadne należało uznać zarzuty sformułowane w pkt 1 lit. a) i 2 lit. b) petitum skargi kasacyjnej. Brak było także podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej w oparciu o zarzut sformułowany w pkt 2 lit. a) petitum skargi kasacyjnej. Aczkolwiek kasator trafnie podnosi w ramach ostatniego powołanego zarzutu, że WSA wskazując jako podstawę prawną wydanego wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., nie określił przepisów postępowania administracyjnego, które zostały przez organ naruszone, to uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Sąd I instancji zwracając uwagę na tzw. uznaniowy charakter przedmiotowej decyzji, podkreślił, że argumentacja zawarta w jej uzasadnieniu wskazuje na dowolność w podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd wskazał przy tym, że uznaniowy charakter decyzji wymaga dokładnego zbadania sprawy, a następnie należytego uzasadnienia decyzji. Uwzględniając takie stanowisko Sądu I instancji, a także i to na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do kwestii związanych z istotą uznania administracyjnego, przyjąć należy, że podstawą uwzględnienia skargi było naruszenie przez organy orzekające zasad z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny uzupełnił argumentację prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W sytuacji, gdy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, uchylając ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., co wyżej wykazano, za niezasadny należało uznać zarzut sformułowany w pkt 2 lit. c) petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 151 p.p.s.a.. Należy przy tym zauważyć, że przepis ten ma charakter wynikowy i w sytuacji jego postawienia niezbędne jest powiązanie go z konkretnymi przepisami, czy to prawa materialnego, czy to z przepisami postępowania, w odniesieniu do których wykazywane ich naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny polegałoby na wadliwym przeprowadzeniu przez sąd kontroli ich zastosowania oraz wykładni przez organ administracji, który wydał zaskarżony akt (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1925/12, Lex nr 1447197). Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.