II SA/Po 851/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania D. G., decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. ([...]) na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "kpa") uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] 2012 r. ([...]). Decyzją z dnia [...] 2012 r. organ nadzoru budowlanego I instancji nakazał D. G., jako właścicielowi, rozbiórkę [...] wiat służących do hodowli [...], posadowionych na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w [...], gm. T. [...], wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Na podstawie oględzin z dnia 7 października 2011 r. organ nadzoru budowlanego I instancji ustalił, że na wyżej opisanej działce zlokalizowana jest ferma [...] – [...]; działalność prowadzona jest od lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku; w przedniej części działki zlokalizowane są budynku gospodarskie, w dalszej części prowadzona jest hodowla; hodowla [...] prowadzona jest w klatkach [...] ustawionych w [...] wiatach o łącznej długości ok. [...] m; wiaty są konstrukcji [...] ([...]), a jedna konstrukcji [...], kryte [...]. Organ stwierdził, że wiaty zrealizowane zostały w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Właściciel nieruchomości nie przedłożył stosownych pozwoleń na realizację inwestycji. Inwestorami budowy wiat byli T. i J. G. [...], którzy nie uzyskali pozwolenia na budowę przedmiotowych obiektów. W uzasadnieniu prawnym organ stwierdził, że zastosowanie w sprawie znajduje art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. nr 38, poz. 229), bowiem samowolnie pobudowanych [...] wiat przeznaczonych do hodowli [...] znajduje się na terenie, który zgodnie przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony do sytuowania obiektów służących prowadzeniu chowu [...]. Powołując się na aktualne orzecznictwo (w tym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06), organ wyjaśnił, że należy badać zgodność inwestycji z aktualnie obowiązującymi przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołując się do pisma Urzędu Gminy T. [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., organ stwierdził, że działka nr [...] zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – uchwała Rady Gminy T. [...] nr [...] z dnia [...] 2010 r. (Dz.Urz. Woj. Wlkp. Nr 4, poz. 806 z dnia 28 lutego 2011 r.) – znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] - teren zabudowy jednorodzinnej z usługami. Dalej wyjaśnił, że z treści planu (§ 10) wynika, że dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami ustala się dopuszczenie budowy na działce jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynków usługowych i garażowych. Z decyzją nie zgodził się D. G., który w odwołaniu z dnia [...] maja 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] maja 2012 r., domagał się uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił organowi naruszenie art. 6-8 i art. 77 § 1 kpa oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1961 r. Nr 7, poz. 46 ) w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) – poprzez ich niezastosowanie i naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku z art. 103 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) poprzez jego błędną interpretację. W uzasadnieniu podniósł, że wiaty zostały pobudowane w latach 1961-1970, wobec czego legalność tej budowy należy oceniać na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1961 r. Stwierdził także, że w orzecznictwie dominujący jest pogląd, iż nakaz rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. może być wydany po stwierdzeniu, że obiekt ten zrealizowano w warunkach samowoli budowlanej oraz na ternie, który nie był przeznaczony na ten cel w planie miejscowym obowiązującym w dacie budowy. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego organ nadzoru budowlanego II instancji stwierdził, że analiza ogólnie dostępnych w Internecie zdjęć zabudowy działki nr [...] pozwala na ustalenie, że na wspomnianej działce (w tylnej jej części) istnieje [...] wiat zajmujących całą jej szerokość, z których [...] jest pokrytych dachem dwuspadowym, a jedna (usytuowana przy granicy z działką nr [...] – część dawnej działki nr [...]) pokryta jest dachem jednospadowym (określona przez zobowiązanego w dniu [...] grudnia 2012 r. mianem "połowy wiaty"). Podzielił pogląd organu I instancji, że przedmiotowe wiaty są obiektami budowlanymi (art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.) innymi niż budynki (art. 3 pkt 2 tej ustawy). Podniósł, że w odniesieniu do obiektów istniejących od wielu lat ich kwalifikacji należy dokonywać według obecnie obowiązujących przepisów. Dalej wyjaśnił, że budowa takich obiektów budowlanych jak wiaty tak przed dniem 1 stycznia 1995 r. (z uwagi na zasadę z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. i brzmienie § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego - Dz.U. Nr 8, poz. 48 ze zm.), jak i aktualnie (z uwagi na zasadę z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., bowiem powierzchnia zabudowy każdej z wiat przekracza powierzchnię określoną w art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy) wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Przedmiotowe wiaty nie były przedmiotem żadnej decyzji o pozwoleniu na budowę wydane pomiędzy 1960 a 1970 r., bowiem – co też znalazło pełne potwierdzenie w pozyskanych do akt sprawy zdjęć lotniczych z [...] czerwca 1976 r., z [...] lipca 1982 r. i [...] sierpnia 1995 r.) – gdyż jeszcze w dniu [...] czerwca 19976 r. żadna ze wspomnianych wiat nie istniała. Dlatego tez organ nie dał wiary oświadczeniom aktualnego właściciela działki i inwestorom tych wiat. Zdaniem organu na ustalenie daty zakończenia budowy każdej z wiat z osobna w pełni pozwalają dokumenty urzędowe zgromadzone w aktach postępowania (art. 76 § 1 kpa) – uzyskane z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej materiały fotogrametryczne: 3 zdjęcia lotnicze obrazujące zabudowę działki nr [...], wykonane na przestrzeni kilkunastu lat. Organ wyjaśnił, że na najstarszym z wykonanych zdjęć (z [...] czerwca 1976 r.) na terenie działki widnieją w miejscu obecnie istniejących wiat rzędy (najprawdopodobniej) klatek hodowlanych (co potwierdza wyjaśnienia strony o prowadzeniu na tym terenie od kilkudziesięciu lat hodowli [...]). Na kolejnym zdjęciu (z [...] lipca 1982 r.) oprócz wspomnianych rzędów klatek hodowlanych widnieją [...] wiaty istniejące najbliżej granicy z ówczesną działką nr [...] (obecnie działka nr [...]), a mianowicie wiata z dachem jednospadowym ("połowa wiaty" zacieniona nieco przez korony pobliskich drzew) oraz tuż przy niej jedna wiata z dachem dwuspadowym. Istnienie kolejnej wiaty (wedle obecnego stanu zabudowy działki nr [...] – [...] wiaty licząc od granicy z działką nr [...]) zostało udokumentowane dopiero na zdjęciu z dnia [...] sierpnia 1995 r., co w porównaniu ze zdjęciem obrazującym obecną zabudowę działki wskazuje, że została ona po dniu [...] sierpnia 1995 r. jeszcze rozbudowana w stronę ul. [...]. Wobec tego organ stwierdził, że pozostałe wiaty powstały po dacie wykonania ostatniego z opisanych zdjęć lotniczych, a zatem po dniu [...] sierpnia 1995 r. W uzasadnieniu prawnym organ II instancji uznał, że z uwagi na brzmienie art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. i braku pozwolenia na budowę trafnie organ I instancji prowadził postępowanie co do wiaty z dachem jednospadowym przy granicy z obecną działką nr [...] i co do położonej obok wiaty z dachem dwuspadowym, jako powstałych najpóźniej w dniu [...] lipca 1982 r. Przepisy te nie mogły być jednak zastosowane do w stosunku do wszystkich pozostałych [...] wiat, bowiem powstałych one (również co do wiaty uwidocznionej na zdjęciu lotniczym z [...] sierpnia 1995 r., której budowa została ukończona wraz z zakończeniem jej rozbudowy w stronę ul. [...], co miało miejsce już po wykonaniu przedmiotowego zdjęcia). W ocenie organu niedopuszczalne było z uwagi na brzmienie art. 62 i art. 104 § 1 kpa załatwienie przez organ I instancji sprawy legalności budowy wszystkich [...] wiat jedną decyzją wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Wobec tego organ odwoławczy uznał, że jego obowiązkiem było uchylenie zaskarżonej decyzji. Niedopuszczalność zastosowania w sprawie art. 62 kpa oznacza, że w tym przypadku nie ma możliwości załatwienia kwestii legalności budowy wszystkich wiat jedną decyzją administracyjną ani możliwości prowadzenia jednego postępowania administracyjnego. Wobec tego organ I instancji powinien w ocenie organu odwoławczego wydzielić z zakresu niniejszego postępowania odrębne postępowanie dotyczące tych wiat na działce nr [...], których budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. Powołując się na orzecznictwo, organ odwoławczy jednocześnie stwierdził, że organ I instancji powinien zbadać zgodność wszystkich wiat organ z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że nie są one uzasadnione. W skardze na decyzję organu II instancji D. G. domagał się uchylenia tej decyzji w całości i przekazania sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 138 § 2 kpa poprzez błędne zastosowanie, bowiem organ odwoławczy zebrał niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie miał istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie. Strona podkreśliła obowiązek dążenia organu odwoławczego do merytorycznego zakończenia postępowania poprzez wydanie decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy i ograniczone możliwości korzystania z uprawnień do wydania decyzji kasacyjnej. Zdaniem strony zebrany w całym postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny i wystarcza do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu (tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym) sprawy administracyjnej, co wynika zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 kpa. Zasadą jest, że organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w powołanym przepisie. W świetle art. 138 § 2 kpa, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania kontrolowanych decyzji administracyjnych i aktualnie, wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia uwarunkowane jest stwierdzeniem, że organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ odwoławczy powinien wskazać nie tylko wadliwości postępowania przed organem I instancji, a także jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu. Organ odwoławczy, stosując przepis art. 138 § 2 kpa, powinien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie. Właściwy sens przepisu art. 138 § 2 kpa można bowiem wydobyć jedynie w zestawieniu ze znaczeniem przepisu art. 136 kpa, skoro wady postępowania dowodowego przed organem I instancji mogą być dwojakiego rodzaju: – takie, które organ odwoławczy może usunąć przez przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, albo – takie, które wymagają przekazania sprawy organowi I instancji celem ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Decyzja organu odwoławczego wydawana na podstawie art. 138 § 2 kpa stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, wszelka rozszerzająca wykładnia tego przepisu nie jest więc dopuszczalna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 92/12 oraz z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1038/11 -dostępne w centralnej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl i powołane tam orzecznictwo; B. Adamiak [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, KPA. Komentarz. Wyd. 11, Warszawa 2011, Komentarz do art. 138, Nb 8). W tym miejscu wyjaśnić należy, że regułą wprowadzoną na podstawie art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. jest stosowanie prawa nowego, a reguła ta obejmuje nie tylko sprawy, w których postępowanie administracyjne jest wszczynane już po wejściu jej w życie (niezależnie od tego, czy dotyczy zdarzeń faktycznych powstałych jeszcze w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy), ale także sprawy wszczęte, a niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, a zatem przed dniem 1 stycznia 1995 r. Przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. mają zastosowanie do samowoli budowlanych, z tym jednak zastrzeżeniem, że wyłączono możliwość stosowania art. 48 tej ustawy do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, jak również do obiektów, w stosunku do których przed tym dniem wszczęto postępowanie administracyjne. Przepis art. 103 ust. 2 zdanie drugie nakazuje do takich obiektów stosować przepisy dotychczasowe. Takie odesłanie powoduje, że skutki samowoli budowlanej, polegającej na wybudowaniu obiektu budowlanego przed dniem 1 stycznia 1995 r., należy likwidować używając środków prawnych przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego z 1974 r. Jednocześnie kwalifikację obiektów budowlanych należy ustalać według obecnie obowiązujących przepisów (tak tutejszy Sąd w wyrokach z dnia 24 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Po 924/08 i II SA/PO 925/08 – dostępne jw.). Przedmiotowa sprawa dotyczy obiektów budowlanych zakwalifikowanych przez organy nadzoru budowlanego jako [...] wiat służących do hodowli [...], posadowionych na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w [...], wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Okoliczności dotyczące parametrów przedmiotowych obiektów i ich kwalifikacja jako wiaty nie są sporne między stronami. Przedmiotowe konstrukcje są obiektami budowlanymi (art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.) innymi niż budynki (art. 3 pkt 2 tej ustawy) i mają cechy konstrukcyjne wiat – zadaszone konstrukcje [...] oraz jedna [...] na słupach (pozbawione ścian). Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie zawierają definicji legalnej wiaty. Definicja powyższa jest natomiast zawarta w pkt 2 Załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. Nr 112, poz. 1316). Zgodnie z tą definicją wiatą jest szczególny rodzaj budynku, stanowiący pomieszczenie naziemne nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione. Stąd zasadniczym kryterium zakwalifikowania danego obiektu jako wiaty jest stwierdzenie, że obiekt nie jest zamknięty, a więc nie jest obudowany ze wszystkich stron. Również w języku powszechnie używanym wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku, wzniesiona np. nad peronem kolejowym, parkingiem, hangarem czy przystankiem tramwajowym (Uniwersalny słownik języka polskiego, Tom 4, red. prof. S. Dubisz, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, str. 404). Takiemu ujęciu odpowiada wniosek, że wiata, nie będąc budynkiem, nie powinna posiadać wszystkich cech, o jakich mowa w treści art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego (tak tutejszy Sąd w wyroku z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Po 30/11 – dostępny jw.). W niniejszej sprawie organ II instancji trafnie zastosował art. 136 kpa i pozyskał z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej materiały fotogrametryczne (zdjęcia lotnicze wykonane na przestrzeni kilkunastu lat.), dzięki którym (po skonfrontowaniu ich z ogólnodostępnymi zdjęciami aktualnej zabudowy terenu) ustalił przybliżone okresy, w których pobudowano obiekty budowlane zakwalifikowane przez organy nadzoru budowlanego jako wiaty zlokalizowane na działce nr [...]. W tym zakresie poczynił odmienne ustalenia w stosunku do dat powstania przedmiotowych wiat niż organ I instancji. Jeżeli były to obiekty powstałe w różnym czasie, to rację ma organ odwoławczy, że należało stosować różne reżimy prawne. Niemniej jednak nie można podzielić poglądu organu, że stanowiło to podstawę do zastosowania art. 138 § 2 kpa. Przede wszystkim organ II instancji, wskazując na naruszenie prawa przez organ I instancji, nie ma racji co do tego, ze organ ten w sposób błędny zastosował art. 62 kpa. Przepis ten dotyczy łącznego prowadzenia jednego postępowania w (więcej niż jednej) sprawach, w których występuje więcej stron (współuczestnictwo formalne). Taka sytuacja jednakże w niniejszej sprawie nie zachodzi i organ I instancji, wbrew stanowisku organu odwoławczego, tego przepisu nie stosował, bowiem w ogóle nie dotyczy on rozpatrywanej sytuacji. Nie budzi żadnej wątpliwości, że w tym wypadku istnieje jedna sprawa administracyjna, a postępowanie dotyczy jednego konkretnego podmiotu – praw i obowiązków skarżącego (właściciela nieruchomości), co jednoznacznie wynika ze stanu faktycznego. Kwestia zastosowania różnych reżimów prawnych co do poszczególnych wiat nie oznacza, że występuje kilka spraw administracyjnych, które organ I instancji połączył i rozpatrywał w jednym postępowaniu administracyjnym. Dodać należy, że przepis art. 62 kpa nie ma zastosowania w razie wielości stron w jednej sprawie administracyjnej, reguluje on bowiem połączenie do rozpoznania w jednym postępowaniu kilku odrębnych spraw administracyjnych (tak B. Adamiak [w:] op. cit.. Komentarz do art. 62, Nb 5). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organ II instancji obowiązany był na nowo rozpatrzyć sprawę w jej całokształcie, a zatem z uwzględnieniem ustaleń faktycznych, które poczynił w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 kpa, stosując właściwe przepisy prawa materialnego. Dopiero w sytuacji, gdyby uznał, że na podstawie tych różnych, znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów, co do części obiektów należy orzec nakaz rozbiórki, a część zaś nadaje się do legalizacji, po spełnieniu określonych warunków, mógłby decyzję organu I instancji uchylić (w całości lub w części) i przekazać organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wobec naruszenia przez organ II instancji art. 138 § 2 kpa i art. 62 kpa należało uchylić zaskarżoną decyzję, bowiem naruszenie przepisów postępowania niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro w sprawie organ zaniechał wszechstronnego, wnikliwego rozważenia, czy możliwe jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy poprzez wydanie decyzji reformatoryjnej. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji powinien zastosować się do wyżej przedstawionych rozważań. W pierwszej kolejności organ podejmie odpowiednie działania – rozpatrzy cały zgromadzony materiał procesowy i podda go ocenie prawnej, stosując do określonych obiektów budowlanych, w zależności od daty ich pobudowania, przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. albo przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. Następnie rozważy, czy może wydać decyzję merytoryczną załatwiającą sprawę, uwzględniając wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku. W razie ustalenia przesłanek do podjęcia różnych rozstrzygnięć co do niektórych z tych obiektów organ rozważy taką sytuację jako podstawę do zastosowania decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 kpa połączoną ze wskazaniem zakresu konkretnych okoliczności faktycznych mających znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy, które organ I instancji obowiązany byłby uwzględnić dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania – art. 138 § 2 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji należy uznać, że doszło do tego rodzaju naruszeń przepisów postępowania, które z uwagi na brzmienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), nazywanej dalej: "p.p.s.a.", powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), nazywanej dalej: "p.p.s.a.", orzekł jak w pkt I i II sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., mając na uwadze rodzaj i wysokość poniesionych przez skarżącego kosztów sądowych.