VII SA/Wa 1464/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego skargę oddala Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 30) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), po rozpatrzeniu wniosku A. T. o zezwolenie na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w m. [...], gmina [...] dla potrzeb obsługi komunikacyjnej istniejącego na działce budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie zezwolił na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w m. [...], gmina [...]. W uzasadnieniu organ podał, że działka nr [...] przylega bezpośrednio do drogi krajowej nr [...] oraz nie posiada obecnie zjazdu z tej drogi. Na działce zlokalizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny. Działka nr [...] stanowi własność A. T. i M. Z. i nabyta została w drodze spadku po zmarłych B. i J. T.. Działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki pierwotnej nr [...] stanowiącej własność A. T. i M. Z.. W wyniku powyższego podziału działek nr [...] i [...] (własność A. T. i M. Z.) wydzielono działki nr [...],[...],[...] i [...]. Działka [...] posiada w stanie obecnym zjazd indywidualny z drogi krajowej nr [...]. Teren obejmujący działki nr [...] i [...] stanowił własność J. T. i posiadał połączenie z DK-[...] poprzez zjazd indywidualny zlokalizowany w rejonie istniejącego na tej działce budynku mieszkalnego. Po przeprowadzonym podziale, powyższy zjazd pozostał przy działce nr [...], natomiast nie został uregulowany dojazd do pozostałych wydzielonych działek. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wynika, iż działka nr [...] położona jest na terenie o symbolu [...] - teren zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowej z usługami, dla którego ustalenia planu nie precyzują kwestii obsługi komunikacyjnej. Ponadto organ wskazał, że zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, droga krajowa nr [...] na całej swej długości została zaliczona do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy [...]). Drogi tej klasy służą do prowadzenia ruchu tranzytowego oraz charakteryzują się występowaniem wysokich prędkości miarodajnych oraz dużym udziałem w strukturze rodzajowej ruchu pojazdów ciężkich (typu [...]). Natężenie ruchu na przedmiotowym odcinku DK-[...] zgodnie z Generalnym Pomiarem Ruchu z roku 2010 wynosi około 10,5 tys. pojazdów na dobę (w tym około 0,8 tys. poj./dobę stanowią pojazdy ciężkie). Organ powołując się na § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie uznał, że w odniesieniu do dróg krajowych klasy [...], przepisy szczególne stawiają nader surowe wymagania w zakresie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi tej klasy, aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu. Zdaniem organu w rozpatrywanym przypadku nie ma uzasadnienia zastosowanie odstępstwa i wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej do wnioskowanej działki, ponieważ działka ta posiada możliwość pośredniego połączenia z drogą krajową nr [...] poprzez istniejący zjazd do działki nr [...], a obsługujący pierwotnie teren przed podziałem (działki [...] i [...]). Jednocześnie organ wskazał, że takie rozwiązanie wymaga ustanowienia służebności przejazdu w trybie umownym lub wydzielenia drogi koniecznej przez działkę [...] powstałą z podziału działki nr [...] w postępowaniu przed sądem powszechnym w trybie artykułu 145 kodeksu cywilnego. Jednocześnie organ zaznaczył, że wydając przedmiotową decyzję kierował się przede wszystkim względami bezpieczeństwa ruchu drogowego przedkładając słuszny interes społeczny ponad interes strony. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, po rozpoznaniu wniosku A. T., o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], położonej w miejscowości [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ podał, że droga krajowa nr [...] na przedmiotowym odcinku zakwalifikowana została do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy [...]). Zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego, stosowanie na drodze klasy [...] zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy [...] lub [...] do obsługi przyległych nieruchomości. Zdaniem organu, w rozpatrywanej sprawie trudno byłoby dopatrzyć się istnienia takiej wyjątkowej sytuacji, przemawiającej za ewentualnym uwzględnieniem żądania strony. Organ zauważył, iż A. T. i M. Z. są współwłaścicielami także działki sąsiedniej, tj. działki nr [...]. Działka ta ma zapewnioną obsługę komunikacyjną za pomocą bezpośredniego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...]. W związku z powyższym obsługa komunikacyjna działki nr [...] powinna się odbywać za pośrednictwem zjazdu indywidualnego do działki nr [...], a dalej poprzez fragment działki [...]. Powyższe rozwiązanie obsługi komunikacyjnej działki nr [...] wymagałoby wyznaczenie na działce nr [...] drogi wewnętrznej. Ponadto obsługa przewidziana ww. sposób nie wymaga wykonywania kolejnego zjazdu z ww. drogi krajowej, a tym samym stwarzania dodatkowego punktu kolizji na tej drodze, zagrażającego bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz ograniczając jego płynność dla wszystkich użytkowników tej drogi. Organ stwierdził, że droga krajowa jest przede wszystkim drogą publiczną, tranzytową, a dopiero w dalszej kolejności drogą "lokalną" zaspokajającą lokalne potrzeby mieszkańców. Odnosząc się do zarzuconego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy naruszenia czynnego udziału strony – art. 10 kpa, organ stwierdził, że rozpatrując sprawę po raz pierwszy przed wydaniem decyzji nie umożliwił stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W związku z powyższym organ zawiadomieniem z dnia 29 lutego 2012 r., powiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Strony nie skorzystały z tego prawa. Ponadto podkreślił, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o materiał dowodowy, który został dostarczony przez strony postępowania. Ustosunkowując się do zarzutu nieprzeprowadzenia wizji w terenie organ stanął na stanowisku, że fakty dotyczące potencjalnego niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego, jakie stanowią zjazdy z drogi klasy [...], są znane zarządcy drogi jako organowi specjalistycznemu z racji realizacji zadań w zakresie inżynierii ruchu, w związku z czym w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajduje art. 77 § 4 kpa, w świetle którego fakty znane organowi z urzędu nie wymagają przeprowadzenia dowodu. Natomiast w zakresie zarzuconego naruszenia art. 7 kpa organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy (m in. kopia mapy zasadniczej, wydruk treści księgi wieczystej nr [...]), pozwolił na ustalenie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji oraz podjęcie orzeczenia uwarunkowanego obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Ponadto organ wskazał, że jego decyzja ma charakter uznaniowy przy czym organy administracji uprawnione są do własnej oceny interesu społecznego i słuszności interesu obywatela, zaś każdorazowo o treści podejmowanego rozstrzygnięcia decydują okoliczności konkretnego przypadku. Z uwagi na powyższe wyważając słuszny interes w sprawie, organ przyznał ostatecznie prymat ważnemu interesowi społecznemu, którego bezspornym wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym, zwłaszcza, że: 1. zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych decyzja ma charakter uznaniowy i dlatego ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych dróg publicznych zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu; 2. na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] występuje duże natężenie ruchu drogowego, które według generalnego pomiaru ruchu w roku 2010 wynosiło 10562 poj./dobę, a bezsprzecznym jest, że każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ogranicza jego płynność, i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze oraz im większa jest liczba zjazdów i częstość ich występowania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. T., zarzucając naruszenie: - § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że nie jest możliwe zlokalizowanie zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę nr ew. [...], jako że zagraża ono bezpieczeństwu w ruchu publicznym, zaś możliwe i wystarczające będzie ustanowienie służebności drogi koniecznej przez działkę [...], w czasie gdy zlokalizowanie zjazdu na działkę [...] nie utrudni ruchu, zaś prawidłowe ustalenie stanu faktycznego prowadzi do wniosku, iż ustanowienie takiej służebności przy uwzględnieniu stanu zabudowy działek jest niemożliwe; - art. 7 i art. 77 § 1 i § 3 kpa, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez całościowego zebrania materiału dowodowego celem dokładnego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcie z góry, iż lokalizacja zjazdu do działki nr [...] zagrażać będzie bezpieczeństwu w ruchu na drodze [...] oraz możliwe jest skomunikowanie drogi krajowej nr [...] z działką [...] przez ustanowienie służebności drogi koniecznej przez działkę nr [...], w czasie gdy ocena owego stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu nastąpiła bez odwołania do opinii specjalistów, przeprowadzenia wizji lokalnej, a wyłącznie w oparciu o uznanie i "prywatną" wiedzę organu, zaś ustanowienie służebności drogi koniecznej w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest niemożliwe bez likwidacji budynku gospodarczego, zasypania studni i zmiany położenia budynków na gruncie, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego; - art. 8 kpa, poprzez naruszenie zasady bezstronności i równego traktowania obywateli polegające na wybiórczym udzielaniu zezwoleń na lokalizację zjazdu z drogi krajowej [...] przy zaistnieniu tych samych okoliczności, które w niniejszym stanie faktycznym skutkowały odmową udzielenia przedmiotowego zezwolenia. Skarżący podniósł, że konieczność wystąpienia z wnioskiem o wydanie określonego zezwolenia pojawiła się w związku z postępowaniem o zniesienie współwłasności, które toczy się przed Sądem Rejonowym w [...]., sygn. akt: I Ns [...] oraz w związku z brakiem możliwości ustanowienia służebności drogi, ponieważ zabudowa na działce [...] jest tak zwarta, iż niemożliwym staje się ustanowienie służebności drogi koniecznej bez wyburzenia określonych zabudowań i reorganizacji budynków na gruncie, co wiązałoby się ze znacznymi wydatkami i trudnościami. Jednocześnie brak jest możliwości wykorzystania drogi klasy [...] lub [...] do obsługi przedmiotowej nieruchomości, bo takich brak oraz nie istnieje inna prawna możliwość bezpośredniego przejazdu z działki nr [...] na drogę nr [...]. W skardze zarzucono organowi dokonanie ustaleń w odwołaniu wyłącznie do samej statystyki, nie zaś konkretnego przypadku oraz brak bezstronności, o czym świadczy wydanie zgody na zjazd dla sklepu powstałego naprzeciwko działki skarżącego. W ocenie skarżącego zjazd do sklepu spożywczego, wykorzystywany przez kilkadziesiąt kierowców dziennie, stwarza dużo większe zagrożenie bezpieczeństwa ruchu niż zjazd do posesji skarżącego, który wykorzystywany będzie, co najwyżej kilka razy dziennie. Skarżący podniósł również, że na drodze nr [...], w miejscu położenia działki skarżącego, istnieje szereg zjazdów do pozostałych posesji (w tym szkoły podstawowej), zaś skarżący również korzysta i korzystać będzie ze zjazdu dotychczas istniejącego, stąd liczba osób korzystających z nieruchomości i zjazdu nie zmieni się poprzez odmowę wydania zezwolenia na zlokalizowanie dodatkowego zjazdu. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Kontroli Sądu poddana została decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], położonej w miejscowości [...]. W rozpoznawanej sprawie skarżący kwestionuje prawidłowość rozstrzygnięcia organu, albowiem uważa, iż zachodzą w sprawie okoliczności uzasadniające wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu. Z przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, wynika, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Przepisy powyższej ustawy nie określają wprost przesłanek wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu lub jego przebudowę, jednakże w ust. 4 w/wym przepisu ustawodawca wskazał, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wymogi te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430, zwanego dalej "rozporządzeniem"). Podkreślić należy, iż, ewentualne wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu, bądź jej odmowa następuje w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że to organ ma możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia, jednak wybór ten powinien wynikać z wszechstronnego i obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 428/05, publ. LexPolonica nr 1878062 oraz z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2235/06, publ. LEX nr 329687). W sprawach, w których wydawane decyzje oparte są na tzw. "uznaniu administracyjnym" kontrola Sądu jest ograniczona do ustalenia: czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ w postępowaniu badał zindywidualizowane przesłanki oraz, czy przy wydaniu decyzji organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustalił, iż droga krajowa nr [...] na odcinku, na którym zlokalizowany miałby być zjazd, zarządzeniem nr 80 z dnia 18 grudnia 2008r. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie klas istniejących dróg krajowych, została zakwalifikowana do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasa [...]). Warunki stosowania zjazdów z tej klasy drogi określa § 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi klasy [...] lub [...] do obsługi przyległych nieruchomości. Ustanowienie zjazdu w przypadku drogi klasy [...] jest stosowane warunkowo w zależności od tego, czy w przypadku jego ustanowienia zapewniona będzie płynność ruchu i bezpieczeństwo użytkowników danej drogi. W wyroku z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 395/07 (pubi. LEX nr 344919) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazał, że dokonując uzgodnienia w kwestii możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą wynikającą z planowanej inwestycji, organ winien kierować się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przesłanka ta stanowi podstawowe kryterium oceny możliwości włączenia ruchu samochodowego z mającej powstać inwestycji do ruchu drogowego i niedopuszczalnym jest jej przedkładanie nad interes jednostki. W rozpatrywanej sprawie organ przyznał rację nadrzędną względom bezpieczeństwa i wskazał, że droga krajowa nr [...], przy której miałby być usytuowany zjazd należy do dróg klasy [...] o dużym natężeniu ruchu - w roku 2010 r. 10562 poj./dobę. W ocenie organu każdy dodatkowy zjazd na takiej drodze stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Skarżący w skardze zakwestionował dowód, który stanowił podstawę takiej oceny, tj. dane z Generalnego Pomiaru Ruchu z 2010 r., i zarzucił, że opinia w przedmiocie natężenia ruchu ma charakter arbitralny, albowiem nie pochodziła od biegłego, nadto nie została skonfrontowana z ilością kolizji w tym miejscu, ani nie poprzedzała jej wizja lokalna. W ocenie Sądu, kwestionowanie dowodu z danych uzyskanych z Generalnego Pomiaru Ruchu z 2010 r., jako dowodu nieobiektywnego i niekompetentnego jest nieuzasadnione. Generalny Pomiar Ruchu z 2010 r., został wykonany na istniejącej sieci dróg krajowych, w 1793 punktach pomiarowych na podstawie zarządzenia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 12 października 2009 r. w przedmiocie organizacji i przeprowadzania Generalnego Pomiaru Ruchu w 2010 r. Jego wyniki, w ocenie Sądu, są wiarygodnym źródłem informacji. Organ dokonujący pomiaru jest organem wyspecjalizowanym, a dokonany pomiar i sposób jego prowadzenia miały umocowanie w wyżej wymienionym akcie prawnym. Zgodnie z art. 84 k.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Organ, jak wynika z uzasadnienia decyzji niezbędne informacje posiadał. Jest organem wyspecjalizowanym w zakresie inżynierii ruchu i w ramach dostępnych mu z urzędu własnych opracowań miał dostęp do danych pomocnych dla wydania rozstrzygnięcia. Zważyć należy, że Skarżący w istocie nie ustosunkował się do ustaleń organu, a jedynie ogólnie zarzucił w odwołaniu, że w postępowaniu "nie przeprowadzono wizji w terenie, nie uzyskano opinii biegłego". W skardze pełnomocnik Skarżącego wskazał tylko, że " nie jest możliwe wydanie rzetelnej i definitywnej decyzji bez odwołania się do wiedzy specjalisty, tj biegłego z zakresu ruchu drogowego mogącego rozważyć wszelkie okoliczności przemawiające za możliwością lokalizacji zjazdu z drogi [...] na działkę [...]. Brak takiego dowodu pozwala uznać, że nie wykazano w sposób prawidłowy w toku postępowania administracyjnego przesłanki zagrożenia ruchu drogowego". Należy zważyć, że ta wypowiedź pełnomocnika także nie jest polemiką z ustaleniami organu, a jedynie wyrażonym przekonaniem, iż w sprawie zapadłoby inne rozstrzygnięcie, gdyby przesłanki zagrożenia oceniał biegły. W tym miejscu jednak przypomnieć należy, iż kwestia oceny istnienia zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym w tej sprawie należy do organu i stanowi jeden z elementów, mających wpływ na sposób rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem Sądu, w okolicznościach tej sprawy nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, nie dezawuuje sposobu ustaleń organu. Nie zasługują na akceptację i te zarzuty skargi, w których Strona odwołuje się do sytuacji innych użytkowników tej samej drogi i podnosi, że istnieje tam szereg zjazdów do pozostałych posesji. Jak słusznie wskazuje organ, mnożenie ilości zjazdów położonych przy takiej drodze spowodowałoby, że droga ta utraciłaby charakter drogi głównej przyspieszonego ruchu ([...]) i nie mogłaby spełniać celów dla niej przewidzianych. Za prawidłowe i logiczne należy, zatem uznać argumenty organu, który wskazuje, że dodatkowy zjazd zlokalizowany na odcinku drogi krajowej [...] będzie stanowił dodatkowy punkt kolizji zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz ograniczał płynność tego ruchu. Prawidłowo także organ ocenił indywidualną sytuację strony. Organ wskazał, że potrzeba lokalizacji zjazdu do działki 207/15 położonej przy drodze publicznej DK [...] przy ul. [...] w [...] jest uzasadniona podziałem nieruchomości. Działka nr [...], tak jak sąsiadująca z nią działka [...] powstały w wyniku podziału działek pierwotnych nr [...] i [...], stanowiących własność A. T. i M. Z. – uczestniczki postępowania. Teren obejmujący działki nr [...] i [...] przed podziałem posiadał połączenie z DK-[...] poprzez zjazd indywidualny. Po przeprowadzonym podziale, powyższy zjazd pozostał przy działce nr [...], natomiast nie został uregulowany dojazd do pozostałych powstałych w wyniku podziału działek. W ocenie organu, w omawianej sprawie nie zachodzi sytuacja wyjątkowa, albowiem działka [...] posiada możliwość pośredniego połączenia z drogą krajową nr [...] poprzez istniejący zjazd do działki nr [...], powyższe rozwiązanie wymaga wydzielenia drogi koniecznej lub ustanowienia służebności przejazdu przez działkę [...]. Skarżący podnosi, że wyrażona ocena, co do możliwości ustanowienia służebności jest oderwana od sytuacji faktycznej, albowiem działka [...] jest aktualnie działką zabudowaną w taki sposób, że nie ma możliwości wyodrębnienia dojazdu do działki [...], działka ta nie ma także prawnie uregulowanej kwestii służebności. Od wielu lat między stronami, jak wynika z oświadczenia pełnomocnika złożonego na rozprawie, toczy się spór o zniesienie współwłasności. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu Skarżącego, organ nie przesądził o możliwości ustanowienia na działce nr [...] służebności drogi koniecznej, albowiem nie mógł tego uczynić. Tę kwestię właściciele działek mogą rozstrzygnąć samodzielnie lub w wyniku postępowania sądowego, może to uczynić sąd powszechny. Organ stwierdził tylko potencjalną możliwość takiego sposobu rozwiązania problemu komunikacji działki [...] z drogą publiczną, mając na uwadze istniejący przed podziałem stan faktyczny oraz okoliczność, że na dzień wydania decyzji obie nieruchomości stanowią współwłasność Skarżącego A. T. i Uczestniczki M. Z.. Takiemu rozumowaniu nie można zarzucić nieprawidłowości. W ocenie Sądu, w zaistniałej sytuacji, rozważając sprzeczność pomiędzy interesem społecznym a indywidualnym, organ zasadnie dał prymat interesowi społecznemu. Kwestia bezpieczeństwa ruchu drogowego ma tu znaczenie priorytetowe. Jest oczywistym, że istnienie dwóch odrębnych zjazdów obok siebie zmniejsza płynność ruchu drogowego w porównaniu z jednym zjazdem i stanowi większe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego (tak: wyrok NSA z 31 marca 1999 r., II SA 188/99, publ. Lex nr 46764). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lipca 1998 r., sygn. akt II SA 705/98 (Lex nr 42384) stwierdził, że zarząd drogi odpowiedzialny za bezpieczeństwo na drogach publicznych winien brać pod uwagę w pierwszym rzędzie zasadę zapewnienia bezpieczeństwa ruchu, któremu niewątpliwie zagraża zbyt duża ilość zjazdów z dróg o szczególnym natężeniu ruchu, jakimi są drogi krajowe. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy brak prawnego dostępu do drogi publicznej nieruchomości oznaczonej [...] jest następstwem podziałów i czynności prawnych pomiędzy członkami rodziny (spadkobranie). Brak odpowiedniego dostępu nieruchomości do drogi publicznej uzasadnia ustanowienie drogi koniecznej. Jak wskazał w wyroku z dnia 12 maja 2011r. sygn. akt I OSK 1068/10 Naczelny Sąd Administracyjny "należy mieć na uwadze brzmienie art. 145 § 2 zd. 2 Kodeksu cywilnego, z którego wynika, że jeżeli brak odpowiedniego dostępu do drogi publicznej jest następstwem sprzedaży gruntu lub innej czynności prawnej, to ustanowienie drogi koniecznej powinno nastąpić, – gdy jest to możliwe – przez grunty, które były przedmiotem tej czynności. Jest to zasada wynikająca wprawdzie z prawa cywilnego, lecz nie jest ona bez znaczenia dla oceny możliwości korzystania przez skarżących z dostępu do dróg publicznych." Należy zatem stwierdzić, że w istniejącej sytuacji Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał prawidłowej analizy stanu prawnego i faktycznego oraz wydając swoje rozstrzygnięcie nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Organ prawidłowo umotywował swoją decyzję, wskazując, iż w okolicznościach tej sprawy brak jest podstaw, by uznać sytuację Skarżącego, jako wyjątkową w rozumieniu § 9 ust. 1 pkt rozporządzenia, uzasadniającą wyrażenie zgody na budowę zjazdu. W tym stanie rzeczy zarzuty podniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Zarówno te odnoszące się do § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, a także pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia zasad prowadzenia postępowania – tj. art. 7 i art. 77 § 1 i § 3 k.p.a. Nie stwierdził Sąd także, by odmowa udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu wiązała się z naruszeniem art. 8 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.