II SA/Gd 530/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Straszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Hurtowni Artykułów Spożywczych B. i J. R. Spółki jawnej w :"A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 23 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia 18 czerwca 2012 r. Wójt Gminy C. określił dla Spółki A środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie centrum handlowo-usługowego w gminie C. wraz z przebudową istniejącej linii energetycznej WN-110 kV relacji C. P.-S. w miejscowości P.. Decyzja została wydana na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 roku nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa. Wśród warunków inwestycji wskazano, że planowane przedsięwzięcie zostanie zrealizowanie na działkach [...], [...], [...], [...], [...], a przebudowa linii 110 kV obejmuje działki: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. [...] i [...]. Powierzchnia działek przeznaczonych pod inwestycję wynosi 142 915 m2. Na terenie inwestycji przewiduje się budowę czterech obiektów handlowych wraz z parkingami i niezbędną infrastrukturą, tj. budynku marketu budowlanego, galerii handlowej, retail parku i baru szybkiej obsługi. Teren inwestycji to obszar porolny, obecnie przygotowywany pod inwestycję. W bezpośrednim otoczeniu inwestycji znajdują się tereny niezagospodarowane, wykorzystywane jako pola uprawne, obwodnica C., a także pojedyncze zabudowania mieszkalne i usługowe. Najbliższy budynek mieszkalny jest w odległości 40m. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami Natura 2000, które znajdują się w odległości 3,5 - 9 km. Natomiast inne obszary chronione na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody znajdują się w odległości 6 km. W decyzji określono warunki wykorzystania terenu ze szczególnym określeniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wskazując szczegółowe działania, jakie należy podjąć na etapie realizacji przedsięwzięcia oraz jego eksploatacji. Nadto określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, a także nałożono obowiązki w zakresie zapobiegania, ograniczenia oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zobowiązując do wykonania kontrolnych pomiarów natężenia pola elektromagnetycznego oraz poziomu hałasu i przedłożenia ich Państwowemu Inspektorowi Sanitarnemu. Jednocześnie organ uczynił załącznikiem do decyzji i jej integralną częścią charakterystykę całego przedsięwzięcia W obszernym uzasadnieniu decyzji opisany został szczegółowo przebieg postępowania w sprawie: Wnioskiem z 10 września 2011 r. Spółka A wystąpiła do Wójta Gminy C. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie centrum handlowo-usługowego w gminie C. wraz z przebudową istniejącej linii energetycznej WN-110 kV relacji C. P.-S. w miejscowości P., planowanego do realizacji na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Do wniosku została dołączona charakterystyka przedsięwzięcia. Wniosek został wpisany do publicznie dostępnego wykazu danych prowadzonego na stronie internetowej Urzędu Gminy C. Ponadto informacja o wniosku oraz o możliwości składania uwag i wniosków została podana do wiadomości publicznej przez wywieszenie stosownego obwieszczenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy oraz tablicy ogłoszeń sołectwa P. O wszczęciu postępowania zostały zawiadomione strony. Przedsięwzięcie objęte wnioskiem zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7, 54b i 56b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.) posiada status przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie zaś do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Po zasięgnięciu opinii organów wymienionych w art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, tj. w rozpatrywanej sprawie - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. i Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G. co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz co do wymaganego zakresu raportu, Wójt Gminy C. postanowieniem z dnia 8 maja 2012 r. orzekł o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowienie to zostało wpisane do publicznie dostępnego wykazu danych prowadzonego na stronie internetowej Urzędu Gminy C. Ponadto informacja o wydaniu postanowień oraz o możliwości składania uwag i wniosków została podana do wiadomości publicznej przez wywieszenie stosownego obwieszczenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy oraz tablicy ogłoszeń sołectwa P. W dniu 2 maja 2012 r. inwestor przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko uzupełniony o oddziaływania drgań akustycznych na etapie budowy, eksploatacji i likwidacji inwestycji. Informacja o możliwości wglądu do raportu oraz o możliwości wnoszenia uwag i wniosków została podana do wiadomości publicznej przez wywieszenie stosownego obwieszczenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy oraz tablicy ogłoszeń sołectwa P. Po zapoznaniu się z raportem Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G. postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, określając jednocześnie warunki jego realizacji. Drugi z organów uzgadniających, tj. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G. pismem z dnia 15 maja 2012 r. zaopiniował bez uwag przedstawione w raporcie warunki realizacji inwestycji. Organ wskazał, że w toku postępowania został złożony wniosek o jego zawieszenie z uwagi na stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 31/12 nieważności uchwały Rady Gminy C. z dnia 30 sierpnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod usługi, w tym budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 we wsi P., gm. C.. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2012 r. organ odmówił zawieszenia postępowania, wskazując, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan został uchwalony. Natomiast brak planu zwalnia organ od takiego obowiązku i nie wpływa na możliwość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po przeprowadzeniu stosownej procedury. Organ wskazał, że aktualnie na terenie przewidzianym pod przedsięwzięcie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części działek objętych wnioskiem, uchwalony przez Radę Gminy C. uchwałą z dnia 14 września 2006 r., a także miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony przez Radę Gminy C. dnia 30 sierpnia 2011 r. Pomimo wyroku z dnia 30 maja 2012 r. plan ten nadal obowiązuje, a przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami tego planu. Organ uznał, że przedstawiony przez wnioskodawcę raport odpowiada wymogom zawartym w art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, jest zgodny z postanowieniem z dnia 8 maja 2012 r., a jego ustalenia są spójne, logiczne i przekonujące. Organ I instancji poddał szczegółowej analizie warianty realizacji inwestycji, rozpatrzone w raporcie, a więc wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, wariant proponowany przez wnioskodawcę i wariant alternatywny polegający na wariantowaniu technologii albo zmianie sposobu ogrzewania pomieszczeń. W efekcie uznał za najkorzystniejszy dla środowiska wariant wybrany przez inwestora. Wziął przy tym pod uwagę przeprowadzone badania w trakcie opracowywania raportu. Nadto poddał analizie przewidziane oddziaływania na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji inwestycji. W szczególności zaś organ stwierdził, że po wykonaniu inwestycji, w fazie jej eksploatacji nie będzie zagrożenia dla elementów przyrodniczych środowiska oddziaływania inwestycji na elementy przyrodnicze środowiska. Zgodnie z raportem zostaną dotrzymane standardy jakości środowiska w zakresie gruntów, wód podziemnych, pola elektromagnetycznego, powietrza atmosferycznego, odpadów, hałasu i drgań. Analiza możliwych konfliktów społecznych wykazała zaś, że wystąpienie niedogodności możliwe jest jedynie na etapie budowy, jednakże przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko z udziałem społeczeństwa, w którym nie wniesiono żadnych uwag i wniosków, pozwala stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja nie będzie generowała konfliktów społecznych przy zachowaniu nałożonych uwarunkowań realizacji zamierzenia. Na podstawie przedłożonych dokumentów organ stwierdził, że w przypadku zastosowania rozwiązań technicznych zaproponowanych w raporcie i przy zachowaniu założonego reżimu technologicznego zamierzenie będzie spełniało wymagania w zakresie ochrony środowiska, a tym samym zdrowia ludzi. Stwierdził również, że planowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia, które może w sposób istotny oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000. Wskazał przy tym na znaczną odległość planowanego przedsięwzięcia od obszarów Natura 2000. Odwołanie od decyzji wniosła Spółka B, zarzucając naruszenie art. 6, art. 7, art. 15, art. 19, art. 77, art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 i art. 104 Kpa oraz naruszenie art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji poprzez wydanie decyzji kończącej postępowanie w sprawie przed upływem terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania i przed rozpoznaniem przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wniosku skarżącej o uzupełnienie postanowienia uzgadniającego, brak weryfikacji twierdzeń zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, a także uznanie, że raport zwiera wszystkie wymagane elementy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 lipca 2012 r. zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymało w mocy. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji, wydając decyzję, oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, wyciągnął z niego logiczne wnioski i zastosował właściwą podstawę prawną. Organ odwoławczy dokonał po raz kolejny badania sprawy pod kątem zachowania wymogów formalnych, określonych w Kpa oraz ustawie o udostępnianiu informacji. Stwierdził, że strony postępowania były prawidłowo informowane o jego przebiegu przez organ I instancji, przez co został im zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Również w sposób prawidłowy zapewniono udział społeczeństwa. Wszelkie niezbędne informacje pojawiały się bowiem zarówno w powszechnie dostępnym wykazie danych, jak i na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy. Przed wydaniem decyzji stronom umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Kolegium uznało, że inwestycja jest zgodna z zapisami uchwały Rady Gminy C. dnia 30 sierpnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod usługi, w tym budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Uchwała ta, pomimo wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyroku z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 31/12 o stwierdzeniu jej nieważności, obowiązuje nadal. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że zażalenie wniesione na postanowienie organu I instancji z dnia 14 czerwca 2012 r., odmawiające zawieszenia postępowania, zostało rozstrzygnięte ostatecznym postanowieniem tegoż Kolegium z dnia 18 lipca 2012 r., utrzymującym je w mocy. Tym samym uboczna kwestia dotycząca zawieszenia postępowania na dzień orzekania przez organ odwoławczy została już rozpatrzona. Organy zaś orzekają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania decyzji, co dotyczy również organu odwoławczego. Chociaż więc wydanie decyzji administracyjnej przed upływem terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania stanowi naruszenie prawa procesowego, to jednak wobec rozpatrzenia przez Kolegium tegoż zażalenia odpadła podstawa zarzutu odwołania. W odniesieniu do zarzutów dotyczących wydania decyzji przed rozpatrzeniem wniosku o uzupełnienie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia 21 maja 2012 r. oraz braku zawarcia w raporcie analizy możliwych konfliktów społecznych Kolegium wskazało, że zarzuty te łączą się ze sobą. Analiza możliwych konfliktów społecznych znajduje się na stronie 102 przedmiotowego opracowania. Po zapoznaniu się z nią Kolegium stwierdziło, że jest ona wystarczająca dla celów niniejszego postępowania. Planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, które w szczególny sposób wpływałyby negatywnie na zdrowie ludzi lub warunki życia. Nie prowadzi do powstania zagrożenia życia lub zdrowia. Nie jest inwestycja "unikatową", która mogłaby budzić opór społeczeństwa ze względu na brak pełnej wiedzy co do jej wpływu na środowisko. Na obszarze Polski powstaje dużo obiektów o takim charakterze jak inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania. Do tej pory, pomimo że w postępowaniu bierze udział w charakterze strony 17 podmiotów, jak również pomimo tego, że postępowanie prowadzone jest w sposób gwarantujący udział w nim społeczeństwa, nie zaobserwowano wzrostu napięć społecznych prowadzących do konfliktów. Nadto Kolegium wskazało, że przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w G. nie toczy się żadne postępowanie, gdyż wniosek skarżącej Spółki o uzupełnienie postanowienia został pozostawiony bez rozpatrzenia w związku z nieuzupełnieniem przez pełnomocnika braków formalnych. Za niezasadny również uznało Kolegium zarzut dotyczący braku dokonania przez organ I instancji wnikliwej oceny raportu. Przedstawiany przez stronę raport opracowywany jest na jej zlecenie, jednakże organ dokonuje jego merytorycznej oceny w celu zbadania, czy w sposób prawidłowy uwzględnia wszystkie aspekty i zagrożenia związane z planowaną inwestycją. Organ I instancji dokonał oceny raportu, co wynika z treści decyzji. Organ I instancji uznał, że raport odpowiada treści art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji i jest zgodny z postanowieniem z dnia 8 maja 2012 r., a jego ustalenia są spójne, logiczne i przekonujące. Kolegium podzieliło tę opinię. Wskazało nadto, że wskazanie w decyzji, że wody opadowe będą odprowadzane do kanalizacji deszczowej jest zgodne z postanowieniem RDOŚ z dnia 21 maja 2012 r. Jednocześnie wyjaśniło, że na etapie postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań nie ma potrzeby udowadniania, że na terenie inwestycji istnieje możliwość wybudowania kanalizacji deszczowej. Kwestia ta będzie rozstrzygana w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ sprawdza przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zgodność projektu z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszym postępowaniu określono jedynie, że woda deszczowa ma być odprowadzana do kanalizacji. Jeżeli projekt budowlany nie będzie przewidywał takiego rozwiązania, a tym samym będzie niezgodny z decyzją określającą środowiskowe uwarunkowania, to inwestor nie uzyska pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przez brak zawarcia w raporcie opisu analizowanych wariantów. W ocenie Kolegium przedstawiona w raporcie analiza jest wystarczająca dla celów niniejszego postępowania. Nadto Kolegium wskazało, że zarzuty odwołującej się Spółki są gołosłowne i nie zostały poparte żadnymi konkretnymi twierdzeniami lub dowodami. Spółka nie przedstawiła żadnego dowodu na okoliczność wadliwości raportu. Taki dowód nie został również złożony na etapie postępowania odwoławczego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku odniesienia się do kwestii wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na populację chronionego gatunku strzebli błotnej, który zgodnie z załączoną informacją prasową występuje w stawie znajdującym się w pobliżu inwestycji, organ stwierdził, że raport na stronie 19 w punkcie 3.1.3.1 zawiera opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną. Z dowodów, które pojawiły się na etapie postępowania odwoławczego, nie wynika, że inwestycja mogłaby w negatywny sposób wpłynąć na chroniony gatunek, jakim jest strzebla błotna. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że w raporcie szczegółowo opisana została kwestia zagospodarowania wód powierzchniowych w obrębie planowanej inwestycji i brak wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka B, wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: - art. 10 Kpa poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, - art. 15, art. 19 i art. 101 Kpa poprzez uznanie, że na wynik postępowania nie wpłynęło wydanie decyzji kończącej postępowanie w pierwszej instancji przed rozpatrzeniem przez organ II Instancji zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania i przed rozpoznaniem przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wniosku skarżącej o uzupełnienie postanowienia uzgadniającego, - art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa poprzez brak weryfikacji twierdzeń zawartych w raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto skarżąca sformułowała zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego – przepisów ustawy o udostępnianiu informacji, wskazując, że wydana ona została z naruszeniem: - art. 66 poprzez uznanie, że raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko zawiera wszystkie wymagane elementy, - art. 33 i art. 38 poprzez uznanie, że Wójt Gminy C. w sposób prawidłowy zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu, - art. 14 ust. 3 w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 16 poprzez nieuwzględnienie okoliczności nieterminowego udostępnienia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko pełnomocnikowi strony. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lipca 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia 18 czerwca 2012 r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie centrum handlowo-usługowego w gminie C. wraz z przebudową istniejącej linii energetycznej WN-110 kV relacji C. P.-S. w miejscowości P.. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna. Zdaniem Sądu organy administracji, rozstrzygając niniejszą sprawę, dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., powoływana jako u.o.o.ś.). Celem tej ustawy jest zidentyfikowanie, na etapie udzielania zezwoleń na realizację inwestycji, znaczących jej oddziaływań na środowisko oraz wprowadzenie adekwatnych środków łagodzących i kompensujących. Osiągnięcie tego celu ma zaś być wspieranie przez udział społeczeństwa oraz organów konsultujących w postępowaniu identyfikującym takie oddziaływania. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Stosownie zaś do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Art. 59 ust. 1 ustawy stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska, 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13 i 15-17. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który powinien zawierać informacje wskazane w art. 67 ustawy. Stosownie zaś do treści art. 77 ust. 1 u.o.o.ś. jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego, 2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19 ustawy (w analizowanym przypadku jest to Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny). Uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska następuje w drodze postanowienia, które powinno zawierać elementy wymienione w ust. 4 art. 77 ustawy. Stosownie do treści art. 79 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Art. 82 ust. 1 ustawy wskazuje, jakie elementy powinna zawierać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, wydana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie zaś z treścią art. 85 ust. 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Wymagania co do treści uzasadnienia takiej decyzji przedstawia natomiast art. 85 ust. 2 ustawy. W sprawie prawidłowo ustalone zostało, że planowane przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7, 54b i 56b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.) stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się z wniosku Spółka A z dnia 10 września 2011 r. Wskazać przy tym należy, że sprawa niniejsza była ponownie rozpatrywana przez organ I instancji z uwagi na wydanie przez Kolegium w dniu 18 kwietnia 2012 r. decyzji kasacyjnej. Niesporne w sprawie jest, że ponownie rozpatrując sprawę, Wójt Gminy C., postanowieniem z dnia 8 maja 2012 r., wydanym w trybie art. 63 ust. 1 ustawy, po zasięgnięciu opinii Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G., stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określił, że zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma być zgodny z art. 66 ust. 1 ustawy. Inwestor przedłożył w maju 2012 r. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko uzupełniony o oddziaływania drgań akustycznych na etapie budowy, eksploatacji i likwidacji inwestycji. Następnie, zgodnie z wymogiem art. 77 ust. 1 ustawy, zarówno Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G. (opinia z dnia 15 maja 2012 r.), jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (postanowienie uzgodnieniowe z dnia 21 maja 2012 r.), uzgodnili warunki realizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W wyniku tak przeprowadzonego postępowania organ I instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, a organ odwoławczy utrzymał ją w mocy. W ocenie Sądu, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana w niniejszej sprawie spełnia wszystkie wymogi przewidziane przepisami u.o.o.ś. Zdaniem Sądu nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 10 § 1 Kpa w toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego. Stosownie do jego treści organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Art. 10 § 1 Kpa ustanawia zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu i z zasady tej wynikają dla organu administracji publicznej obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011 r., str. 71). Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie do zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia; organ ma także obowiązek wstrzymać się od wydania decyzji do czasu złożenia tego oświadczenia w wyznaczonym terminie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 569/07, Lex nr 479288). Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 Kpa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 411/07, Lex nr 337775). Zawarte w treści art. 10 § 1 Kpa sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o ten moment postępowania, w którym organ administracji publicznej, po zakończeniu postępowania dowodowego, przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia. Dotyczy to zarówno postępowania przed organem I, jak i II instancji. Możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji jest więc dla strony niejako ostatnią szansą na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska. Natomiast wyznaczenie stronie terminu na wypowiedzenie się jest uzasadnione koniecznością określenia czasu, w jakim organ administracji publicznej oczekiwać powinien na jej stanowisko w sprawie. To, czy strona skorzysta z przysługującego jej prawa, pozostawiono wyłącznie jej uznaniu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 1991/07, Lex nr 484910). Nie ulega wątpliwości, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu dotyczy nie tylko postępowania przed organem I instancji, ale także postępowania odwoławczego. Wyjątki od omawianej zasady wprowadza art. 10 § 2 Kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Z akt administracyjnych wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wprawdzie nie wyznaczyło terminu zgodnie z art. 10 § 1 Kpa, jednakże nie przeprowadziło na podstawie art. 136 Kpa dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Istotnie gdyby organ odwoławczy nie poinformował stron, że takie postępowanie zostało przeprowadzone, a po jego zakończeniu nie umożliwił wypowiedzenia się co do nowo zebranych dowodów i materiałów, to uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednakże w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie przeprowadził żadnych dodatkowych dowodów. Organ odwoławczy odwołał się jedynie do przedłożonych w toku postępowania odwoławczego przez skarżącą Spółkę dowodów, tj. dołączonej do odwołania informacji prasowej dotyczącej strzebli błotnej. Dokonane natomiast ustalenia odnośnie złożonego przez skarżącą wniosku o uzupełnienie postanowienia RDOŚ nie stanowiły, wbrew twierdzeniom skarżącej, dodatkowego postępowania wyjaśniającego, lecz dotyczyły stanu rozstrzyganej sprawy administracyjnej. Nadto skarżąca Spółka nie wykazała jakich dowodów lub czynności nie mogła w związku z tym podjąć, poprzestając na ogólnikowym stwierdzeniu, że nie mogła zgłosić wniosków dowodowych i zając stanowiska w sprawie bezzasadnego pozostawienia jej wniosku o uzupełnienie postanowienia RDOŚ. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia, że naruszenie art. 10 Kpa miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może uchylić decyzję wyłącznie gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka zaś sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Z tych samych przyczyn nie może również odnieść skutku podniesiony w skardze zarzut dotyczący nieterminowego udostępnienia pełnomocnikowi skarżącej raportu przez organ I instancji, gdyż skarżąca nie wykazała aby miało to jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu nie są także zasadne pozostałe zarzuty skargi. I tak nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania przez wydanie decyzji kończącej postępowanie w I instancji przed rozpatrzeniem przez organ II Instancji zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania. Nie ulega wątpliwości, że istotnie taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Jednakże należy mieć na uwadze, że z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpatrywana merytorycznie przez organy obu instancji. Stąd też, jak słusznie wskazało Kolegium w zaskarżonej decyzji, istotne znaczenie dla oceny prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia ma stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji przez organ odwoławczy. Bezsporne jest, że organ odwoławczy rozpatrzył zażalenie na postanowienie o odmowie w dniu 18 lipca 2012 r., natomiast sprawę administracyjną na skutek odwołania rozstrzygnął zaskarżoną decyzją z dnia 23 lipca 2012 r. W dacie tej kwestia dotycząca zawieszenia postępowania była zatem już ostatecznie rozpatrzona. Wskazać przy tym należy, że również w wydanych decyzjach organy wyjaśniły dlaczego brak było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie i ocena ta jest zdaniem Sądu prawidłowa. Wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r., wydanym w sprawie II SA/Gd 31/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy C. z dnia 30 sierpnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod usługi, w tym budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 we wsi P., gm. C.. Wyrok ten jest w dalszym ciągu nieprawomocny. Prawidłowo zatem stwierdziły organy administracji obu instancji, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony tą uchwałą zarówno w dacie wydawania decyzji pierwszej, jak i drugiej instancji, stanowi obowiązujące prawo miejscowe. Nadto w ocenie Sądu w tej sytuacji zasadnie organy uznały, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza stwierdzenie przez organ zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko w przypadku gdy plan dla terenu, którym ma być zrealizowane przedsięwzięcie obowiązuje (art. 80 ust. 2 u.o.o.ś.). To samo odnosi się do zarzutu dotyczącego wydania decyzji przed rozpoznaniem przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wniosku skarżącej o uzupełnienie postanowienia uzgadniającego. Z akt administracyjnych wynika, że złożony przez skarżąca w tym przedmiocie wniosek został pozostawiony bez rozpatrzenia przez RDOŚ. Niezależnie od tego wskazać należy, że na postanowienie uzgadniające nie przysługuje zażalenie, a może być ono jednie kwestionowane w odwołaniu od decyzji (art. 142 Kpa). Organ odwoławczy może zaś w swojej decyzji weryfikować dostrzeżone wady takiego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca Spółka w istocie kwestionowała prawidłowość postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia 21 maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując sprawę, odniosło się do zarzutów dotyczących powyższego postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zarzuty te odnosiły się do braku analizy możliwych konfliktów społecznych. Wbrew tymże zarzutom stwierdzić należy, że analiza w tym przedmiocie została przeprowadzona w raporcie o odziaływaniu na środowisko (k.102). Kolegium stwierdziło zaś, że jest ona wystarczająca dla celów niniejszego postępowania, wskazując, że w toku postępowania nie zaobserwowano wzrostu napięć społecznych prowadzących do konfliktów, a planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, które w szczególny sposób wpływałyby negatywnie na zdrowie ludzi lub warunki życia. Analizując przedmiotowe postępowanie pod kątem udziału w nim społeczeństwa i podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 33 u.o.o.ś., Sąd doszedł do przekonania, że organ I instancji wypełnił dyspozycję art. 79 ust. 1 ustawy, który nakłada na organ administracji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji działał zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy, który stanowi, że przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o: 1) przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 2) wszczęciu postępowania; 3) przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie; 4) organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień; 5) możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu; 6) możliwości składania uwag i wniosków; 7) sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania; 8) organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków; 9) terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona przeprowadzona; 10) postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone. Definicja pojęcia "podanie informacji do publicznej wiadomości" została zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy, który wskazuje cztery sposoby udostępnienia informacji, a mianowicie: a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie, b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie, c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania.. Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że przepis definiujący podanie do publicznej wiadomości może być różnie interpretowany. Wskazuje się przy tym, że to rzeczą organu jest wybranie takiego sposobu ogłoszenia, który zapewni by obwieszczenie o planowanym przedsięwzięciu było dokonane w sposób skuteczny. Oczywiście nie ma przeszkód prawnych ażeby organ wykorzystał wszystkie możliwe sposoby. Pogląd taki został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 18 grudnia 2007r. II OSK 1653/06, z dnia 19 sierpnia 2009 r. II OSK 1402/08, a także z dnia 18 grudnia 2001 r. II OSK 1061/0 (dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wprawdzie wskazane orzeczenia dotyczą oceny tego pojęcia w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy - Prawo ochrony środowiska, jednakże zdaniem Sądu zachowują one aktualność przy dokonywaniu oceny prawidłowości podania do publicznej wiadomości informacji na podstawie obecnie obowiązującej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z akt administracyjnych organu I instancji wynika, że Wójt Gminy C. obwieszczeniem z dnia 11 października 2011 r. podał do publicznej wiadomości informację o wszczęciu postępowania w sprawie z wniosku z dnia 10 września 2011 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wniosek ten został zamieszczony w publicznie dostępnym wykazie danych prowadzonym na stronie internetowej Urzędu Gminy w C.. Obwieszczenie zostało umieszczone na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy w C., a także na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w C. oraz na tablicy ogłoszeń sołectwa P.. Jednocześnie poinformowano o możliwości składania uwag i wniosków. Niezależnie od tego o wszczęciu postępowania zostały zawiadomione strony. W toku ponownego rozpatrywania sprawy, po wydaniu decyzji kasacyjnej, organ I instancji poinformował ponownie o wszczęciu postępowania obwieszczeniem z dnia 26 kwietnia 2012 r., które zostało umieszczone na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy w C., na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w C. oraz na tablicy ogłoszeń sołectwa P.. Następnie obwieszczeniem z dnia 8 maja 2012 r. podano do publicznej wiadomości, że zostało wydane postanowienie o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowienie zostało zamieszczone w publicznie dostępnym wykazie danych prowadzonym na stronie internetowej Urzędu Gminy w C., zaś obwieszczenie umieszczono na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy w C., na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w C. oraz na tablicy ogłoszeń sołectwa P.. Z kolei obwieszczeniem z dnia 10 maja 2012 r. poinformowano też o możliwości wglądu do raportu o oddziaływaniu na środowisko dla niniejszego przedsięwzięcia oraz pouczono, że z raportem i zebranymi materiałami można zapoznać się oraz wnosić uwagi i wnioski w terminie 21 od daty ukazania się obwieszczenia. Także i to obwieszczenie zostało umieszczone na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy w C., na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w C. oraz na tablicy ogłoszeń sołectwa P.. Wskazać przy tym należy, że również przed wydaniem decyzji z dnia 6 marca 2012 r., która została uchylona prze Kolegium decyzja z dnia 18 kwietnia 2012 r., w taki sam sposób były podawane do publicznej wiadomości podejmowane przez organ I instancji czynności w sprawie. Wbrew zarzutowi skargi brak obwieszczenia dokładnie w miejscu planowanego przedsięwzięcia w żadnym razie nie świadczy o wadliwości podania do publicznej wiadomości informacji o postępowaniu w sprawie, jeśli się zważy, że każdorazowo informacje były wywieszane na tablicy ogłoszeń sołectwa we wsi P., w której to właśnie przecież ma być realizowane przedmiotowe przedsięwzięcie. Tablica ogłoszeń sołectwa z całą zaś pewnością stanowi służy ogłaszaniu informacji w sposób zwyczajowo przyjęty. W tej sytuacji w ocenie Sądu nie ma podstaw do kwestionowania skuteczności obwieszczania przez organ I instancji o planowanym przedsięwzięciu. W świetle powyższego stwierdzić należy, że postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadzone zostało przez organ I instancji prawidłowo. Organ dokonywał bowiem właściwie obwieszczeń o kolejnych fazach postępowania, w tym także w związku z uzupełnieniem raportu w ponownym rozpatrywaniu sprawy. Tym samym umożliwiono na każdym etapie postępowania zarówno stronom, jak i społeczeństwu, składanie wniosków i wyjaśnień. Podobnie, wbrew twierdzeniem skargi, Sąd nie dostrzegł naruszenia art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zdaniem Sądu Kolegium słusznie uznało za bezpodstawny zarzut dotyczący niezgodności raportu z wymogami wynikającymi z art. 66 u.o.o.ś. szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko, W szczególności zaś prawidłowo stwierdziło, że rozpatrzone zostały rozwiązania alternatywne, w tym także natury nieinwestycyjnej, co świadczy o tym, że rozważano i analizowano różne warianty realne do realizacji. Również, wbrew twierdzeniom skarżącej, prawidłowe jest stanowisko organów w kwestii odprowadzania wód opadowych. Uwarunkowanie to jest zgodne z uzgadniającym postanowieniem RDOŚ i będzie wiązało organy w dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Co więcej, nie było ono kwestionowane przez składającego wniosek inwestora. Stąd też niezrozumiałe jest kwestionowanie przez skarżącą tego warunku jako zbyt uciążliwego dla inwestora. Trzeba też zauważyć, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zawierało szereg polemicznych uwag kwestionujących prawidłowość sporządzonego w sprawie raportu, jednakże zdaniem Sądu ocena tego dowodu przeprowadzona przez Kolegium dokonana została prawidłowo, a wyciągnięte wnioski nie naruszają swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 80 kpa. Wskazać przy tym należy, że prawidłowo oceniło Kolegium zarzut odwołania dotyczący strzebli błotnej jako niemający wpływu na dokonaną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dołączona do odwołana publikacja nie podważa bowiem w żadnym razie prawidłowości oceny w tym zakresie zawartej w raporcie. Wynika z niej bowiem jedynie, że w stawie położonym przy obwodnicy C., w bliżej nieokreślonym miejscu, znaleziono dziesięć osobników strzebli błotnej. Nie udało się złowić wymaganej liczby osobników, zaś do badań genetycznych wymagane jest złowienie 50 osobników, a w związku z tym w przyszłości będą prowadzone dalsze badania. Nadto w publikacji tej zostało stwierdzone, że galeria handlowa ma powstać w znacznej odległości od tego stawu. W tej sytuacji prawidłowo stwierdziło Kolegium w zaskarżonej decyzji, że z dowodów, które pojawiły się na etapie postępowania odwoławczego, czyli właśnie z tej publikacji, nie wynika, że inwestycja mogłaby w negatywny sposób wpłynąć na chroniony gatunek, jakim jest strzebla błotna. Jeśli się nadto weźmie pod uwagę, że w raporcie szczegółowo opisana została kwestia zagospodarowania wód powierzchniowych w obrębie planowanej inwestycji i brak wpływu planowanej inwestycji na środowisko, dokonana przez organ ocena mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 80 Kpa. Wobec powyższego zarzuty skarżącej dotyczące negatywnego oddziaływania na środowisko w świetle sporządzonego raportu oraz dokonanych na jego postawie przez orzekające w sprawie organy ustaleń, a także w świetle dokonanych uzgodnień uznać należy za bezzasadne. Nadto podkreślić należy, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie lub gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. Sam tylko sprzeciw co do realizacji inwestycji stron lub członków społeczeństwa biorącego udział w postępowaniu, których interes faktyczny przemawia za innym sposobem zagospodarowania określonych nieruchomości, nie może być podstawą odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 kwietnia 2010r.,II SA/Kr 42/10, LEX nr 577115). W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z sytuacji uzasadniających wydanie decyzji odmownej. W tym stanie rzeczy, wobec ustalenia, iż decyzja wydana została z zachowaniem procedury środowiskowej, a jej treść odpowiada przepisom prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną oddalił.