III SA/Gl 1327/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" sp. z o. o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odmowy uchylenia decyzji ostatecznej) oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z [...] r. nr [...] , po rozpoznaniu odwołania "A" Sp. z o.o., utrzymał w mocy własną decyzję z [...] r. nr nr [...] , odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] , utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. nr [...] , określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług - za grudzień 2002 r. i styczeń 2003 r. w kwotach wyższych od zadeklarowanych oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za styczeń 2003 r. W podstawie prawnej decyzji przywołał m.in. art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. c) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., w skrócie O.p.). Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego organ wyjaśnił, że [...] r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. wydał decyzję nr [...] , na podstawie której dla "A" Sp. z o. o.: 1. określił zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług podlegające wpłacie do urzędu skarbowego za następujące okresy rozliczeniowe: - grudzień 2002 r. w wysokości: [...] zł, tj. o [...] zł wyższej od deklarowanej, - styczeń 2003 r. w wysokości: [...] zł, tj. o [...] zł wyższej od deklarowanej, 2. ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej [...] % kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego za styczeń 2003 r. w wysokości: [...] zł. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w K., decyzją ostateczną [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszoinstancyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 12 maja 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 60/09, oddalił skargę podatnika na tę decyzję. Wyrok stał się prawomocny z dniem 22 października 2010 r. W dniu [...] r. pełnomocnik "A" Sp. z o.o wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] , w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. i styczeń 2003 r. oraz uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. W osnowie wniosku pełnomocnik przywołał art. 241 § 1, art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 7, art. 245 § 1 pkt 1 i art. 74a O.p. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że decyzja ostateczna została oparta na wyroku skazującym A. C., kontrahenta "A" Sp. z o.o, za wystawianie pustych faktur. Obecnie strona przedkłada wyrok Sądu Okręgowego w K. z [...] r. sygn. akt [...] , uniewinniający E. K., prezesa zarządu "A" Sp. z o.o, od popełnienia przestępstw związanych z współpracą z A. C. Pełnomocnik zacytował fragmenty uzasadnienia wyroku, wywodząc, że Sąd wskazał, iż transakcje będące przedmiotem badania nie miały charakteru fikcyjnego, były wykonywane przez A. F. podwykonawcę, zatem nie doszło do poświadczenia nieprawdy w dokumentach. Dyrektor Izby Skarbowej w K., uwzględniając wniosek strony postanowieniem z [...] r. wznowił postępowanie w sprawie. Po przeprowadzeniu w trybie nadzwyczajnym w pierwszej instancji, postępowania wyjaśniającego, stwierdził, iż nie zaszła przesłanka do wznowienia postępowania przewidziana w art. 240 § 1 pkt 1 O.p., gdyż powołany przez wnioskodawcę wyrok Sądu Okręgowego w K. z [...] r. sygn. akt [...] , uniewinniający E. K. od popełnienia zarzucanych mu czynów, nie orzekał o fałszerstwie jakiegokolwiek dowodu będącego podstawą decyzji podatkowej. Organ wskazał też, że nie zaszła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 7 O.p., gdyż decyzja, której wnioskodawca domaga się uchylenia w trybie wznowieniowym, nie została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, a wyrok Sądu Okręgowego w K. z [...] r., zapadł po 3 latach od wydania decyzji ostatecznej, nie mógł zatem stanowić podstawy prawnej jej wydania. W tym stanie rzeczy decyzją z [...] r. nr [...] , odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z [...] r. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik zaskarżył ją w całości oraz zażądał jej uchylenia i ponownego rozpatrzenia sprawy. Podniósł przy tym, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, albowiem została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 240 § 1 pkt 1, art. 240 § 2 i § 3 O.p. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji wykazania przez stronę zaistnienia okoliczności tym przepisem przewidzianych. W uzasadnieniu wskazał, że kluczowym dowodem w sprawie podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, był wyrok Sądu Rejonowego w J. sygn. akt [...], skazujący A. C. w procesie karnym, za poświadczenie nieprawdy w wystawianych dla "A" Sp. z o.o. zakwestionowanych fakturach VAT. O kluczowości tego dowodu, w przekonaniu strony świadczy wielokrotne powoływanie w uzasadnieniu decyzji zeznań A. C. złożonych w karnym postępowaniu przygotowawczym. Zdaniem strony inny wyrok w tożsamej co do istoty sprawie karnej, zapadły wobec E. K., stwierdza fałszywość przyznania się do winy A. C. Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy własną decyzję, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę decyzję, strona reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła organowi podatkowemu II instancji rażące naruszenie przepisów O.p. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: - art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 4 O.p. poprzez pominięcie i nie rozpatrzenie dowodu z dokumentu urzędowego, jakim jest wyrok Sądu Okręgowego w K. z [...] r., sygn. akt [...] ; - art. 240 § 1 pkt 1 oraz art. 240 § 2 i § 3 O.p. poprzez niezastosowanie w sytuacji wykazania przez stronę zaistnienia okoliczności tym przepisem przewidzianych. W uzasadnieniu wskazała, że problemem do rozstrzygnięcia jest istnienie w obiegu prawnym dwóch prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych, wydane w odrębnych postępowaniach, rozstrzygające odmiennie ten sam stan faktyczny, tożsamy ze sprawą podatkową objętą skargą. Następnie zacytowała obszerne fragmenty wyroku Sądu Okręgowego w K. z [...] r., argumentując, że decyzja organu podatkowego została oparta na fałszywym przyznaniu się do winy A. C. i wynikającym z tego skazującym wyroku Sądu Rejowego w J., którego nie można wzruszyć. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 240 § 1 pkt 1 oraz art. 240 § 2 i § 3 O.p., stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustosunkowano się do tego zarzutu, jak również w sposób wyczerpujący dokonano analizy przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Podkreślił też, że organ odwoławczy odniósł się do każdego (z osobna) warunku uzasadniającego uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na fałszywość dowodu, stosując nie tylko przepis art. 240 § 1 pkt 1 O.p., ale również przepis art. 240 § 2 i § 3 O.p., oceniając, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności skutkujące uchyleniem decyzji ostatecznej w związku z tym, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. W konsekwencji nie zgodził się z argumentacją pełnomocnika Spółki, że organy działające w trybie wznowionego postępowania podatkowego naruszyły cytowane wyżej przepisy prawa procesowego. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 O.p., podkreślił, że przedmiotem postępowania o wznowienie nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p. Skoro zatem w postępowaniu podatkowym wznowionym na żądanie strony w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2002 r. i styczeń 2003 r. zasadniczą kwestią wymagającą wyjaśnienia przez organy podatkowe było zbadanie, czy w sprawie nie zachodzą podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. na mocy art. 240 § 1 pkt 1 O.p. zadaniem organów podatkowych było wyjaśnienie, czy dowody - w oparciu o które organy podatkowe ustaliły istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i wydały rozstrzygnięcia w postępowaniu podatkowym prowadzonym w trybie zwykłym - okazały się dowodami fałszywymi. Przedmiotem wznowionego postępowania podatkowego nie były natomiast rozważania odnoszące się do uprawnienia Spółki do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez A. C., uznanych przez organy podatkowe i sądowe w postępowaniu zwykłym za faktury dokumentujące czynności niedokonane. Organ podkreślił, że w trakcie wznowionego postępowania podatkowego odniesiono się do wyroku Sądu Okręgowego w K. z [...] r., na który powoływał się pełnomocnik Spółki. Tym samym dowód ten został dopuszczony i wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony nie doszło do jego pominięcia przez organy podatkowe i naruszenia art. 180 § 1 O.p. Organ podkreślił, że w zaskarżonej decyzji dokładnie przeanalizował jego treść i stwierdził, że ww. wyrok Sądu Okręgowego w K. nie orzeka w przedmiocie fałszywości dowodu w postaci zeznań A. C. wykorzystanego w postępowaniu zwykłym. W wyroku tym bowiem "urzędowo stwierdzono" brak winy E. K. w popełnieniu zarzucanych mu czynów, natomiast nie orzeczono co do fałszywości zeznań A. C. Wobec powyższego w ocenie organu odwoławczego, nie doszło do naruszenia art. 194 § 1 O.p., z którego wynika związanie organu władzy publicznej treścią dokumentu urzędowego. Naruszenie takie miałoby ewentualnie miejsce wówczas, gdyby istniał dokument urzędowy w postaci wyroku sądu karnego orzekającego o fałszywości zeznań A. C., który następnie został pominięty przez organ podatkowy. Nadto organ wskazał, że odnosząc się do wyroku Sądu Okręgowego w K. z [...] r. nawiązał w swoich rozważaniach do wyroku Sądu Rejonowego w J. z [...] r. (badając zależności występujące między tymi wyrokami karnymi), jak również wskazał na odrębności między postępowaniem karnym a postępowaniem podatkowym. Postępowanie karne bowiem zmierza do ustalenia winy oskarżonego za uszczuplenie należności Skarbu Państwa, zaś celem postępowania podatkowego jest dokonanie prawidłowego wymiaru podatku. Tym samym za niezrozumiałe uznał twierdzenie pełnomocnika strony skarżącej, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie dopatrzył się w wyroku Sądu Okręgowego w K. sprzeczności ze swoimi decyzjami. Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie zgodził się ze stroną skarżącą, że organy podatkowe - określając w stosunku do Spółki wysokość podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2002 r. i styczeń 2003 r. - za podstawę rozstrzygnięcia przyjęły praktycznie jeden dowód, tj. przyznanie się do winy A. C. Podniósł przy tym, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazano, że organ II instancji w decyzji z [...] r. dał wprawdzie wiarę wersji wydarzeń przyjętej przez Sąd Rejonowy w Jaworznie, ale uczynił to, dokonując wszechstronnej analizy poszczególnych zeznań /wyjaśnień złożonych przez A. C. i innych dowodów zebranych w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej P.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że ustawa O.p., w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych. Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240 - 246 O.p.), a także o stwierdzenie nieważności (art. 247 - 252 O.p.) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. Postępowanie wznowieniowe jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 O.p. Postępowanie takie jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Należy podkreślić, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji. Postępowanie o wznowienie postępowania składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap sprowadza się do badania dopuszczalności wznowienia postępowania, co wyraźnie wynika z art. 243 § 1 ustawy O.p. i kończy się albo wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, jeżeli zostały spełnione przesłanki formalne do wznowienia, albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia w razie braku takich przesłanek (art. 243 § 3 O.p.). We wstępnym etapie badając dopuszczalność wznowienia organ bada, czy wniosek pochodzi od uprawnionego podmiotu, żądanie dotyczy postępowania zakończonego decyzją lub postanowieniem ostatecznym, w żądaniu wskazano podstawę wznowienia, czy w przypadku żądania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 i 8 O.p. zachowano miesięczny termin. Dopiero po stwierdzeniu dopuszczalności wznowienia i wydania postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 243 § 1 ustawy O.p. organ może przejść do drugiego etapu postępowania, którego przedmiotem badania jest istnienie przesłanek wznowienia określonych w art. 240 § 1 ustawy O.p. Przenosząc te spostrzeżenia na grunt rozpoznawanej sprawy, zauważyć przyjdzie, że [...] r. pełnomocnik "A" Sp. z o.o wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...], w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. i styczeń 2003 r. oraz uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Jako podstawę wznowienia postępowania strona skarżąca wskazała art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 7 O.p. wskazując, że decyzja ostateczna została wydana w oparciu o wyrok skazujący A. C., kontrahenta "A" Sp. z o.o, za wystawianie pustych faktur. To w ocenie strony oznacza, że oparta została na fałszywych dowodach, o czym świadczy wyrok Sądu Okręgowego w K. z [...] r. sygn. akt [...] , uniewinniający E. K. - prezesa zarządu "A" Sp. z o.o, od popełnienia przestępstw związanych z współpracą z A. C. Organ ocenił przywołane przez stronę okoliczności, pod kątem wznowienia postępowania w oparciu o wskazane przez stronę przepisy i doszedł do wniosku, że przedłożony wyrok Sądu Okręgowego w K. z [...] r. sygn. akt [...] , uniewinniający E. K., prezesa zarządu "A" Sp. z o.o, od popełnienia przestępstw związanych z współpracą z A. C. nie orzeka w przedmiocie fałszywości dowodu z zeznań A. C., wykorzystanego w postępowaniu zwykłym. W wyroku tym, bowiem stwierdzono brak winy E. K. w popełnieniu zarzucanych mu czynów, natomiast nie orzeczono, co do fałszywości zeznań A. C., zatem organ stwierdził, że w sprawie nie zaszła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Nadto w decyzji ostatecznej, organ orzekał nie tylko w oparciu o wyrok Sądu Rejonowego w J., skazujący A. C., ale również w oparciu o materiał zgromadzony w trakcie postępowania podatkowego. W ocenie organu nie zaszła także przesłanka z art. 240 § 1 pkt 7 O.p., gdyż decyzja, której wnioskodawca domaga się uchylenia w trybie wznowieniowym, nie została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, a wyrok Sądu Okręgowego w K. z [...] r., zapadł po 3 latach od wydania decyzji ostatecznej, nie mógł zatem stanowić podstawy prawnej jej wydania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów stwierdził, iż ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 ustawy O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń. Zatem bezzasadne są zarzuty skargi, niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego dowolnej i błędnej oceny. Podstawowym zarzutem skargi, jaki sformułowała strona skarżąca, jest zarzut oparcia decyzji na fałszywych dowodach, o czym ma przesądzać wyrok Sądu Okręgowego w K. z [...] r. Tymczasem zwrócić trzeba uwagę, że decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. nr [...] , określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług - za grudzień 2002 r. i styczeń 2003 r., była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z 12 maja 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 60/09, oddalił skargę na tę decyzję. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 października 2010 r. sygn. akt I FSK 1628/09, oddalił skargę kasacyjną strony skarżącej od wyroku zapadłego w I instancji. Sąd pierwszoinstancyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że Sąd Rejonowy prawomocnym wyrokiem z [...] r. sygn. akt [...] wiążącym sąd administracyjny z mocy art. 11 P.p.s.a. skazał A. C. za opisane tam przestępstwa. WSA zauważył, że strona skarżąca powołuje się na nieprawomocny wyrok uniewinniający prezesa skarżącej Spółki E. K. od zarzucanych czynów, jednakże ustalenia sądu administracyjnego, iż prace zostały wykonane formalnie przez A. C., a w rzeczywistości przez A. F., zgodne są z ustaleniami wyroku karnego o sygn. akt [...]. Zaakcentował też, że na gruncie prawa podatkowego nie ma znaczenia dokładne ustalanie, dlaczego kwestionowane faktury zostały wystawione przez firmą A. C., ponieważ najistotniejszym jest fakt, że faktury stwierdzały czynności, które nie zostały wykonane przez wystawcę faktur (art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Dz.U. Nr 11, poz. 50, ze zm., § 48 ust. 5 pkt 5 lit. a rozp. Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 268, ze zm.). Z uzasadnienia wyroku z 22 października 2010 r. wynika, że rozważania te NSA podzielił. Nadto oddalił wniosek pełnomocnika skarżącego złożony na rozprawie 22 października 2010 r. o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego przeciwko E. K., uznając, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest uzależnione od wyniku postępowania karnego toczonego przeciwko prezesowi Spółki. Zatem ze wskazanych okoliczności wynika, że w postępowaniu zwykłym sądy administracyjne obu instancji dysponowały zarówno wyrokiem o sygn. akt [...], skazującym E. C. jak i wyrokiem nieprawomocnym uniewinniającym E. K. Oceniły przy tym, że ten drugi nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. W postępowaniu wznowieniowym pełnomocnik strony skarżącej przywołał prawomocny wyrok uniewinniający E. K., który został prawidłowo przeanalizowany przez organy podatkowe obu instancji. Sąd podziela tę interpretację. Zgadza się również z organem podatkowym, że uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w K. z [...] r. sygn. akt [...] nie stanowi przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Zauważyć przy tym przyjdzie, że w uzasadnieniu przywołanego wyroku Sąd Okręgowy wskazał, że świadek E. C. nie wykonywał bezpośrednio czynności opisanych w spornych fakturach a wykonywała je inna osoba. Ocena tych okoliczności przez sąd karny, prowadząca do uniewinnienia E. K. od zarzucanych mu czynów nie przesądza o braku odpowiedzialności za niezapłacone podatki i uznania, że obowiązek podatkowy nie powstał. Zwrócić przy tym należy uwagę, że decyzja ostateczna została oparta o § 48 ust. 5 pkt 5 lit. a rozp. Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, wobec stwierdzenia, że faktury zostały wystawione przez podmiot, który nie wykonał czynności, tam wskazanych. Ta okoliczność pokrywa się z ustaleniami sądu karnego. Ponadto organ podatkowy zgromadził materiał dowodowy w postępowaniu podatkowym, a ustalenia tam poczynione wbrew temu, co twierdzi strona skarżąca, nie były sprzeczne z ustalonym stanem faktycznym w przywołanym wyroku karnym z [...] r. Nie doszło również do naruszenia art. 240 § 1 pkt 7 O.p., gdyż jak słusznie wskazał organ decyzja, której wnioskodawca domaga się uchylenia w trybie wznowieniowym, nie została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, a wyrok Sądu Okręgowego w K. z [...] r., zapadł po 3 latach od wydania decyzji ostatecznej, nie mógł zatem stanowić podstawy prawnej jej wydania. Nie zasługują także na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi że organ odwoławczy nie zrozumiał istoty wniosku o wznowienie postępowania, gdyż nie wiedział, który z wyroków (Sądu Rejonowego w J. czy Sądu Okręgowego w K.) jest dowodem fałszywym w postępowaniu podatkowym. Świadczą o tym uzasadnienia decyzji organów obu instancji, w których Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do wskazanych przez stronę skarżącą przesłanek wznowieniowych i szczegółowo je przeanalizował. Niezasadne również okazały się zarzuty naruszenia art. 240 § 2 i § 3 O.p., poprzez ich niezastosowanie, gdyż nie stwierdzono oczywistego sfałszowania dowodów, ani popełnienia przestępstwa, zatem nie można stwierdzić, że wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sąd administracyjnymi Sąd oddalił skargę.