VI SA/Wa 1997/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 581 (pięćset osiemdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez spółkę K. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej "skarżąca", "Spółka") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] wydanej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.100 złotych - utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2009 r. przeprowadzono kontrolę przewozu wykonywanego na rzecz spółki Z. sp. z o.o. z siedzibą w K. pojazdem samochodowym [...] nr rej. [...] o dopuszczalnej ładowności 17040 kg, dopuszczalnej masie całkowitej 32000 kg, w tym masie bez ładunku 14960 kg. W wyniku kontroli stwierdzono przekroczenia dopuszczanych nacisków na osie pojazdu jak również przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdu. Pojazd przewoził kruszywo z kopalni w K. do K.. W toku kontroli kierowca okazał dokument przewozowy nr [...] z dnia [...] października 2009 r., potwierdzający załadowanie na terenie kopalni na kontrolowany pojazd 17,93 t tłucznia porfirowego. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...], działając na podstawie art. 40c, art. 13g ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.; dalej: u.d.p.) - oraz Lp. 6 pkt 9 lit. d), Lp 6 pkt 9 lit. e), Lp 9 pkt 15 lit. b) załącznika nr 2 do tej ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) - decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], nałożył na skarżącą spółkę K. sp. z o.o. z siedzibą w K. karę pieniężną w kwocie 8.100 złotych, na którą składały się kary za następujące naruszenia: – za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m. o sumie nacisków osi powyższej 16,5 t do 17,5 t. – 1740 zł; – za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla podwójnej osi napędowej przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi za każde rozpoczęte przekroczenie o 1 t powyżej 17,5 t dodatkowo – 5.760 zł; – za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 t., powyżej 32 t. do 37 t. – 600 zł. Uzasadniając stwierdził, iż z materiału dowodowego w sprawie wynika, iż zarówno kierowca, jak i pracownicy kopalni, bazując jedynie na dokumencie przewozowym – wiedzieli, że kontrolowany pojazd będzie pojazdem nienormatywnym, zgodnie bowiem z dokumentem przewozowym na terenie kopalni załadowano 17,93 t ładunku, czym przekroczono dopuszczalną ładowność kontrolowanego pojazdu, która zgodnie z dowodem rejestracyjnym pojazdu wynosi 17,04 t. Zdaniem organu pomimo, że fakt nienormatywności kontrolowanego pojazdu był znany pracownikom skarżącej spółki, pojazd ten dostał zezwolenie na opuszczenie terenu kopalni i wyjazdu na drogę publiczną, czego konsekwencją było stworzenie zagrożenia w ruchu drogowym oraz postępująca degradacja dróg dojazdowych do kopalni. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 40c, art. 13g ust. 1, art. 13 g ust. 1b pkt 2 i ust. 2, art. 41 ust. 4, 5, 6 u.d.p. oraz lp. 6 pkt 9 lit. d) i e), lp. 9 pkt 5 lit. b) załącznika nr 2 do tej ustawy, a ponadto art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2009 r. Organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że skarżąca spółka miała wpływ i godziła się na powstanie naruszenia warunków przewozu drogowego. Świadczyć o tym miały takie okoliczności, jak brak urządzeń pomiarowych badających naciski osi, czy choćby masy całkowitej pojazdu, ładowanie pojazdu wyłącznie w oparciu o deklarację kierowcy oraz to, że załadowca w żaden sposób nie starał się ustalić masy podstawionego do załadunku pojazdu. Organ podkreślił, iż art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. nakłada na załadowcę obowiązek dokonania załadunku i to takiego, który nie będzie skutkował naruszeniem norm w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu. Kontrola drogowa wykazała jednakże zarówno przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, jak i znaczne przekroczenie nacisku na oś podwójną. W dniu [...] maja 2010 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, skarżąca zarzuciła naruszenie: – art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.g. w zw. z art. 43 i 48 ust. 1 ustawy - Prawo przewozowe oraz art. 780 k.c. - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności rozszerzającą wykładnię w zakresie obowiązków skarżącego, jako załadowcy; – art. 7, art. 75, art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez sprzeczność ustaleń faktycznych z treścią zebranego materiału w sprawie oraz poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych; – art. 7, art. 31 ust. 3, art. 83 i art. 84 Konstytucji w związku z art. 146 ust. 4 pkt 1 Konstytucji – w wyniku nałożenia na skarżącego niewskazanego w ustawie obowiązku stosowania przymusu fizycznego i przymusu psychicznego, wynikającego z rozszerzającej wykładni art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r. (VI SA/Wa 1310/10) orzekł o oddaleniu skargi. Stwierdził, że nie znalazł podstaw do skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności z Konstytucją art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że w świetle tego przepisu za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu nakładana jest także na załadowcę towaru kara pieniężna w wysokości podanej w załączniku nr 2 do u.d.p. (art. 13g ust. 2) i w takiej wysokości została ta kara nałożona na skarżącą. WSA powołał się w tym zakresie na pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 717/09, zgodnie z którym tak redagując przepis art. 13g ust. 1b u.d.p., ustawodawca osiągnął zamierzony, czytelny cel. Odnosząc się do twierdzeń Spółki, WSA podał, że załadowca nie musi nikogo zmuszać do zachowań zgodnych z prawem, albowiem wystarczy, że podmiot dokonujący załadunku towaru na pojazd, kierując się stosownymi normami ustawowymi, a także wiedzą i zasadami logiki, w sposób kulturalny i spójny z dobrymi obyczajami kupieckimi nie pozwoli na wyjazd z terenu swojego przedsiębiorstwa pojazdu, którego wyniki ważenia (łączna waga pojazdu i towaru) świadczy o przekroczeniu stosownych norm dotyczących dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Takie zachowanie przedsiębiorcy, mające wyraźną podstawę prawną, nie może być zakwalifikowane jako zmuszanie osoby trzeciej, a jedynie – jako normalne działanie zmierzające do respektowania powszechnie obowiązujących norm prawnych. Tymczasem w niniejszej sprawie doszło do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz przekroczenie dopuszczalnych nacisków, a wbrew twierdzeniom skarżącej, wskazane przez organy obu instancji dowody jednoznacznie wskazują na wpływ załadowcy na stwierdzone w sprawie naruszenia. Załadowca dysponował bowiem na terenie dokonywania załadunku wagą umożliwiającą mu co najmniej stwierdzenie, czy pojazd po załadowaniu nie przekroczył dopuszczalnej masy całkowitej. Z dokumentu [...] z dnia [...] października 2009 r. wydanego przez załadowcę wynika, że na pojazd załadowano 17,93 t tłucznia porfirowego, przy masie własnej tego pojazdu wynoszącej 14,96 t. Już więc z tych dokumentów wynika, że załadowca miał wpływ na przeładowanie pojazdu, bowiem sam załadunku dokonał. Jeżeli bowiem po zważeniu pojazdu, kierowca odmówił okazania dowodu rejestracyjnego pojazdu, załadowca co najmniej powinien upewnić się, pytając kierowcę, czy nie doszło do przeładowania. Skarżąca nie wykazała żadnymi dowodami, by taka okoliczność miała miejsce. To, że na terenie Spółki zostały wywieszone informacje dla kierowców o tym, by dbali i przestrzegali norm załadowania swoich pojazdów, nie zwalniało załadowcy z należytej staranności dotyczącej prawidłowego załadowania pojazdu, gdyż jest on współodpowiedzialny, m.in. z przewoźnikiem, za ruch pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych. W konsekwencji załadowca, mając na uwadze swoją odpowiedzialność wynikającą z art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p., nie mógł zwolnić się od tej odpowiedzialności brakiem własnego działania, jako że wówczas godził się na powstanie naruszenia. Nadto WSA nie dopatrzył się naruszenia art. 7, art. 75 i art. 80 k.p.a., uznając, że organy wyczerpująco wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, a stanowisko wyrażone w obu skarżonych decyzjach, organy uzasadniły w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., tj.: 1) art. 13 g ust. 1b pkt 2 u.d.p. w zw. z art. 43 i 48 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz.U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601), art. 61 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 780 Kodeksu cywilnego polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że skarżąca miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego; 2) art. 20, art. 31 ust. 3, art. 41 ust. 1, art. 83 i art. 84 Konstytucji poprzez ukaranie skarżącej za niewykonanie obowiązku nałożonego na podstawie art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. przekraczającego normy wynikającej ze wskazanych artykułów Konstytucji RP, w zw. z art. 146 ust. 4 pkt 1 Konstytucji RP. Wyrokowi zarzucono również naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy: 1) art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. a także art. 7 oraz 78 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający w wyniku nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań przewoźnika oraz opinii biegłych specjalistów, który przy jego prawidłowej ocenie nie wystarczał do przypisania skarżącej odpowiedzialności za zdarzenie objęte kontrolą organu. Brak jest wyjaśnienia przyczyn faktycznych odpowiedzialności skarżącej, co oznacza przyjęcie domniemania odpowiedzialności skarżącej za zaistniałe zdarzenie; 2) art. 134, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez brak rzeczywistego rozpatrzenia zarzutu sprzecznej z Konstytucją interpretacji art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. przejawiające się w niewłaściwym rozpatrzeniu zarzuty skargi o nielegalności interpretacji przepisu art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p., prowadzącej do obciążenia skarżącej, jako załadowcy, zobowiązaniem do wymuszenia na osobie wykonującej przewóz niedokonywania takiego przewozu w sytuacji naruszenia norm drogowych, a w przypadku nieskutecznego zachowania do przypisania skarżącej odpowiedzialności za zdarzenia objęte kontrolą. Skarżąca wbrew twierdzeniom Sądu uzasadnia przedmiotowy zarzut sprzecznością wykładni art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. ze wskazanymi normami prawnymi Konstytucji RP, tj. z art. 20, art. 31 ust. 3, art. 41 ust. 1, art. 83 i art. 84. Celem pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego jest stwierdzenie zgodności dokonywanej przez WSA wykładni art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. z Konstytucją RP wobec różnic interpretacyjnych pomiędzy skarżącą a organem administracji i Sądem. Wyrokiem z dnia 24 lipca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "NSA") uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. NSA za trafny uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 78 k.p.a. w zakresie, jaki odnosi się do tego, że zebrany przez organy materiał dowodowy był niewystarczający do przypisania skarżącej odpowiedzialności za zdarzenie objęte kontrolą organu, gdy pominięto dowód z zeznań wskazywanych świadków i nie wyjaśniono przyczyn faktycznych odpowiedzialności skarżącej. Dokonał wykładni przepisu art. 13g u.d.p. Nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji który uznał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organy obu instancji zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a., a zebrane dowody jednoznacznie wskazują na wpływ załadowcy na stwierdzone w sprawie naruszenia. Wskazał, iż dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd I instancji nie dostrzegł, że w sprawie nie zostało w ogóle przeprowadzone postępowanie dowodowe dotyczące zaistnienia przesłanek odpowiedzialności skarżącej. W szczególności organy obu instancji nie podjęły próby wyjaśnienia jak w istocie zorganizowana była praca w przedsiębiorstwie skarżącej i jak przebiegał proces załadunku i ważenia. W tej kwestii skarżąca w toku postępowania administracyjnego złożyła stosowne wnioski dowodowe z zeznań świadków, tj. kierowcy oraz pracownika skarżącej, które zostały pominięte przez organy. Sąd w tym zakresie nie dokonał żadnych ocen. Zauważyć należy, że zarzuty w tym zakresie były też podnoszone w skardze do WSA. Sąd I instancji odniósł się w swych rozważaniach jedynie do zarzutów dotyczących niewłaściwego rozłożenia towaru sypkiego w czasie załadunku. NSA uznał zatem, iż skoro w sprawie nie ustalono istotnych elementów stanu faktycznego koniecznych do zastosowania art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p., to co najmniej przedwczesne jest twierdzenie, iż doszło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Artykuł ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Ta sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2010 r., sygn. II GSK 808/09, Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. W konsekwencji należy uznać, iż związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Mając na względzie powyższe zauważyć trzeba, iż w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 891/11. W rozpoznawanej sprawie wykładnia prawa dokonana przez NSA dotyczy przepisów postępowania, w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe. W świetle tej wykładni nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji winny być uchylone, gdyż wydając je naruszono art. 7, art. 78 k.p.a. Podkreślić należy, iż rozstrzygając w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając decyzję organ jest zobowiązany do przestrzegania przepisów Kpa oraz przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Również zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania, oceny i analizy całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz do uzasadnienia rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.. Natomiast zasada oficjalności postępowania administracyjnego (art. 7 i 77 k.p.a.) zobowiązuje organ administracji publicznej, aby w toku postępowania podejmował wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia sprawy i dopuszczał jako dowód wszystko co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 948/00). Z uzasadnienia NSA wynika, że w sprawie nie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe dotyczące zaistnienia przesłanek odpowiedzialności skarżącej za zdarzenie objęte kontrolą organu, a zebrany materiał dowodowy jest niewystarczający. Nadto NSA wskazał, iż organy orzekające nie podjęły próby wyjaśnienia jak w istocie zorganizowana była praca w przedsiębiorstwie skarżącej i jak przebiegał proces załadunku i ważenia. W tej kwestii skarżąca w toku postępowania administracyjnego złożyła stosowne wnioski dowodowe z zeznań świadków, tj. kierowcy oraz pracownika skarżącej, które zostały pominięte przez organy. Z treści art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. wynika bowiem, iż to organ ma obowiązek ustalenia okoliczności i dowodów wskazujących jednoznacznie na wpływ lub godzenie się załadowcy na powstałe naruszenie. Zaniechanie organów w tym zakresie narusza art. 7 i art. 78 k.p.a. Samo stwierdzenie zaistnienia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu nie uzasadnia bowiem odpowiedzialności załadowcy. Organy obu instancji rozpoznając ponownie sprawę winny wykazać, iż okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują na wpływ lub zgodę nadawcy, załadowcy lub spedytora ładunku na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu. Oznacza to, że dowody takie powinny istnieć, a okoliczności załadunku towaru nie mogą budzić wątpliwości oraz dowody i okoliczności te powinny być na tyle jednoznaczne, aby nie pozostawiały żadnych wątpliwości, co do wpływu i godzenia się załadowcy na powstanie naruszeń. Dopiero po przeprowadzeniu w tym zakresie postępowania dowodowego, organy orzekające dokonają właściwej oceny, czy w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 13 g ust. 1b pkt 2 u.d.p. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów Sąd oparł na treści art. 200, art. 205 § 2 i 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.).