I SA/Gl 798/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Beata Kozicka (spr.), Miliczek-Ciszewska, Protokolant Mikołaj Machowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi E.H. i A.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania małżonków E. i A. H. od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...], nr [...] ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na rok 2012 w wysokości [...] zł – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja" lub "O.p.") w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1, 2, 3, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1, art. 5, art. 6 ust. 6-8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 z późn. zm., dalej: "ustawa podatkowa" lub "u.o.p.o.l") utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ drugiej instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania podatkowego, przytaczając przy tym prawne regulacje przedmiotu rozpoznania. W tych ramach wskazał, że decyzją z dnia [...], nr [...] organ I instancji ustalił małżonkom H. wymiar zobowiązania podatkowego na rok 2012 r. Zaznaczył, że dokonując wymiaru zobowiązania podatkowego organ pierwszoinstancyjny "oparł się na dokumentach podatkowych stanowiących podstawę wymiaru podatku na rok 2010". W dalszej kolejności podał, że w dniu 16 sierpnia 2010 roku przeprowadzono kontrolę prawidłowości opodatkowania nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] i [...], stanowiącej współwłasność małżonków H., w wyniku której organ kontroli ustalił, ze podatnicy nie zgłosili do opodatkowania wszystkich nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W wyniku oględzin dokonano pomiarów nieruchomości, w zależności od sposobu ich wykorzystania, ustalając, że: 1) ogólna powierzchnia działek użytkowana przez Państwa H. wynosi 4.560 m2, 2) powierzchnia wydzielona pod część mieszkalną wynosi 1080 m2, 3) powierzchnia, na której składowany jest złom wynosi 437,5 m2, 4) powierzchnia służąca do dojazdu oraz do miejsca składowania węgla i drewna opałowego do domu wynosi 1.693,5 m2, 5) powierzchnia działki nr [...], na której składowane są kontenery ze złomem oraz luźno leżący złom wynosi 1.349 m2. Mając powyższe ustalenia na uwadze organ pierwszoinstancyjny dokonał wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2012 obejmując przedmiotem opodatkowania następujące składniki: a) budynek mieszkalny o pow. 150 m2, b) pomieszczenia w budynku niemieszkalnym zajęte na działalność gospodarczą o pow. 123,80 m2, c) grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 3.480 m2, d) grunty pozostałe o pow. 1.080 m2oraz e) budynek pozostały o pow. 20 m2. W odwołaniu – z dnia 27 lutego 2012 r. – od powyższej decyzji małżonkowie H. zgłosili zarzuty naruszenia prawa materialnego, t.j. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że powierzchnia gruntów wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej wynosi 3.480 m2, podczas gdy do prowadzenia tej działalności nie jest wykorzystywana działka nr [...] przy ul. [...] oraz część działki przy ul. [...]. Ponadto małżonkowie H. zgłosili zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na sprzeczności ustaleń organu I instancji z zebranym materiałem dowodowym oraz na nie zebraniu i nie dokonaniu należytej oceny całości materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując sprawę merytorycznie organ drugoinstancyjny uznał, że zarzuty podatników nie zasługują na uwzględnienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczył przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych regulujące zasady ustalania podatku od nieruchomości i stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy podatkowej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Podstawę opodatkowania, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy stanowi dla gruntów powierzchnia, dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa, a dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zgodnie z delegacją ustawową wynikającą z art. 5 ust. 1 u.o.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości na dany rok podatkowy. Zgodnie z art. 6 ustawy podatkowej osoby fizyczne zobowiązane są złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia o którym mowa w jego ust. 3. Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Za grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej). Ponadto organ odwoławczy wskazał, że Państwo H. są współwłaścicielami nieruchomości położonej przy ul. [...] i [...], na której Pan H. prowadzi działalność gospodarczą skup złomu stalowego i metali nieżelaznych pod nazwą A. Podatnik pomimo ciążącego na nim obowiązku poinformowania organu o każdej zmianie stanu faktycznego mającego wpływ na wymiar podatku – zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy podatkowej – od 1998 r. nie złożył nowej informacji w sprawie podatku od nieruchomości, co spowodowało dokonywanie w poprzednich latach wymiaru podatku w oparciu o nieprawdzie dane. Organ podatkowy przeprowadził w 2010 r. kontrolę nieruchomości podatnika, z której sporządził protokół pokontrolny. Na podstawie dokonanych ustaleń organ ustalił wymiaru podatku od nieruchomości na 2012 r. Jednocześnie organ drugoinstancyjny stwierdził, że po nowelizacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie ma wątpliwości, że "o związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje, co do zasady, sam obiektywny fakt posiadania ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą". Podkreślił także, że w przypadku osób fizycznych koniecznym jest wykazanie, że nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa osoby fizycznej w rozumieniu art. 551 k.c., a więc służy lub może służyć realizacji określonych działań gospodarczych. Wyjaśnił przy tym, że z pojęciem "gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" nie można utożsamiać terminu "grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". "Związanie" – jak podał – jest pojęciem znacznie szerszym niż "zajęcie". Grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" będą zawsze związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale nie koniecznie odwrotnie. Przez "zajęcie" należy bowiem rozumieć rzeczywiste wykonywanie na gruncie czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej, co oznacza np. składowanie złomu, postawienie kontenerów na złom lub rozpoczęcie prac remontowych. Grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej nie straci tego charakteru przez fakt czasowego zawieszenia takiej działalności. Zatem fakt, że przedsiębiorca sprzeda np. cały skupiony złom i grunt np. miesiąc nie będzie wykorzystywany nie uzasadnia twierdzenia, że nie jest on już w tym okresie "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej". Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. przyjęło, że Państwo H. są współwłaścicielami działki nr [...] położonej przy ul. [...], o pow. 0.1340ha, sklasyfikowanej jako łąki klasa IV. Zauważyło także, że organ pierwszej instancji w wyniku przeprowadzonej w dniu 16 sierpnia 2010 r. kontroli ustalił, że przedmiotowa działka została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Na działce tej znajdowały się kontenery ze złomem oraz urządzenia i maszyny. Tak więc bezspornie na dzień kontroli przedmiotowa działka została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei na podstawie akt sprawy można ustalić, że w dniu 27 kwietnia 2009 r. Pan H. dokonał zgłoszenia, że na działce tej chce wykonać roboty polegające na wyrównaniu i utwardzeniu podłoża. Jak sam twierdzi po dokonaniu tego zgłoszenia prace takie zostały rozpoczęte. W tym stanie rzeczy zasadnym jest uznanie, że zajęcie spornej działki na prowadzenie działalności gospodarczej nastąpiło w kwietniu 2009. Organ podatkowy I instancji przyjął zatem, że z chwilą podjęcia robót polegających na utwardzeniu gruntu ( bez znaczenia czy utwardzenie jest stałe czy tymczasowe) przedmiotowa działka sklasyfikowana jako łąka została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczą. Podatnik prowadzący działalność gospodarczą może być właścicielem gruntu rolnego i płacić podatek rolny, a fizyczne zajęcie tego gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej skutkuje obowiązkiem zapłaty podatku przy zastosowaniu stawki dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że podatnik zajął przedmiotowy grunt na prowadzenie działalności gospodarczej z datą wykonania utwardzenia gruntu i fakt, że na części tej działki składowany jest opał do domu mieszkalnego nie skutkuje zmianą przeznaczenia gruntu. Decydujące znaczenie ma fakt fizycznego zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej i nawet tymczasowe zaprzestanie wykorzystywania tego gruntu do działalności nie powoduje, że grunt przestaje być związany z działalnością gospodarczą. Odnosząc się do drugiego zarzutu dotyczącego opodatkowania części gruntu działki położonej przy ul. [...], jako związanej z działalnością gospodarczej bez ustalenia, na jakiej powierzchni składowany jest węgiel czy drewno, oraz jaką powierzchnię zajmują kojce dla psów organ odwoławczy uznał, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wyżej wskazano przedmiotowa działko objęta jest obowiązkiem zapłaty podatku od nieruchomości i skoro część działki o powierzchni 1.693,50 m2 zajęta została na prowadzenie działalności gospodarczej, to fakt, że na działce tej podatnik składuje opał do domu oraz znajdują się kojce dla psów, nie powoduje, że całość tego terenu nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. W przypadku gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości sam fakt zajęcia go na prowadzenie działalności gospodarczej skutkuje obowiązkiem zapłaty podatku przy zastosowaniu stawek dla gruntu związanego z działalnością gospodarczą. W zakresie tym w pełni podzielił stanowisko organu I instancji przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaznaczył przy tym, że art. 1a pkt 3 ustawy podatkowej stanowi, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla i grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna), należy i uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Natomiast wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a powodem tego jest zdarzenie niezależne od podatnika, dotyczące stanu technicznego nieruchomości. Co to znaczy "ze względów technicznych". Nigdzie to pojęcie nie zostało bezpośrednio zdefiniowane przez ustawodawcę, należy zatem przyjąć rozumienie z języka potocznego. W przypadku gruntu względy techniczne dotyczą samego gruntu, a nie tego co się ewentualnie na danym gruncie znajduje. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że ustawodawcy z całą pewnością chodziło nie o przyczyny techniczne leżące po stronie przedsiębiorcy, ale te związane z danym przedmiotem opodatkowania, a zatem obiektywne okoliczności natury technicznej uniemożliwiające wykorzystanie go do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 785/06 utrzymany w mocy wyrokiem NSA z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1366/07 i przywołana tam literatura). Względy techniczne w odniesieniu do gruntu rozpatruje się np. w kontekście wyposażenia gruntu w odpowiednią infrastrukturę techniczną (przyłącza energetyczne, gazowe, kanalizacyjne, wodociągowe) uniemożliwiające faktyczne wykonywanie działalności z wykorzystaniem przedmiotowego gruntu (zob. R. Dowgier, glosa aprobująca do wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt I SA/Lu 59/04, POP 2005/3/209). Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy organ drugoinstancyjny stwierdził, że podatnik zakwestionował opodatkowanie części działki, na której składuje węgiel oraz drewno i gdzie znajdują się kojce dla psów wskazując, gdyż grunt ten nigdy nie był wykorzystywany do prowadzonej działalności. Okoliczności wskazane przez podatnika dotyczące wyłączenia tej części gruntu z opodatkowania jako niezwiązany z działalnością gospodarczą – w jego ocenie – nie stanowią względów technicznych w rozumieniu art. 1a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jak wcześniej wskazano, w przypadku podatnika będącego przedsiębiorcą, decydujące znaczenie ma posiadanie gruntu i nie ma znaczenia czy wykorzystuje ten grunt w całości do prowadzonej przez siebie działalności. Okolicznością mającą wpływ na opodatkowanie gruntu są wprawdzie względy techniczne, ale dotyczą one samego gruntu, a nie tego co się na nim znajduje. Fakt, że na części posiadanego przez podatnika gruntu znajdują się kojce dla psów czy drewno podatnik nie wykorzystuje do prowadzonej działalności nie oznacza, że względy techniczne nie pozwalają na jego wykorzystanie. Oznacza to tylko, że podatnik nie wykorzystuje w całości posiadanego przez siebie gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej. Tymczasem dla objęcia gruntu stawką podatku od nieruchomości przewidzianą dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, czyli stawką najwyższą, wystarczy bowiem sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorę, a nie ma znaczenia jak intensywnie jest wykorzystywany i jakie przynosi efekty gospodarcze. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. postępowanie podatkowe zostało przeprowadzono zgodnie z zasadami uregulowanymi w przepisach art. 120, art. 122, art. 124 art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa. W sprawie przeprowadzono kontrolę nieruchomości, sporządzono protokół, podatnik wniósł zarzuty, których część została uwzględniona (opodatkowanie działki stanowiącej własność Skarbu Państwa), zgromadzono i przeanalizowano obszerną dokumentację potwierdzającą stan faktyczny sprawy. Organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122 O.p.) oraz zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 187 O.p.). Wynik powyższej oceny, mimo iż niezgodny z oczekiwaniami strony nie może oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Jednocześnie organ drugoinstancyjny zauważył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokami z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 780/11 i I SA/Gl 1068/11 oddalił skargi podatnika na decyzje Kolegium utrzymujące w mocy decyzje organu I instancji ustalające wymiar podatku za lata 2010-2011. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej w dniu 12 czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący podnieśli te same zarzuty obrazy prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, które zawarli w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zaznaczając dodatkowo, że nie uwzględniono okoliczności, że w postępowaniach dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2009 (sygn. akt [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło decyzję organu I instancji wobec nie udokumentowania faktu zajęcia nieruchomości oznaczonej jako działka [...] położonej przy ul. [...][...] na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto skarżący złożyli wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. oraz decyzji organu niższego stopnia i o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi skarżący podnieśli, że w całości nie zgadzają się ze stanowiskiem organu, ponieważ pozostaje ono w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa i łamie zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywatela wyrażoną w art. 7 i art. 8 k. p. a. w zw. z art. 121, art. 122 oraz art. 180 i 187 Ordynacji podatkowej. Nadto wskazali, że organ drugoinstancyjny "rozpatrując odwołanie skarżących od decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za rok 2009 w wysokości [...] zł w dniu [...] wydał decyzję sygn. akt [...], orzekając o uchyleniu zaskarżonej decyzji i o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Za podstawę rozstrzygnięcia Kolegium przyjęło, iż nie zostało udokumentowane zajęcie działki przy ul. [...][...] w okresie od stycznia do kwietnia 2009 r." Kontynuując skarżący sformułowali pytanie: w jaki sposób zostało udokumentowane przez organ rzekome zajęcie działki na cele prowadzenia działalności gospodarczej w okresie od kwietnia 2009 r. do stycznia 2012 r., skoro protokół kontroli sporządzony został w dniu 16 sierpnia 2010 r. W dalszej kolejności skarżący wnieśli o "wyjaśnienie przez organ wydający zaskarżoną decyzję, na jakiej podstawie i wobec jakich kontrargumentów Samorządowe Kolegium Odwoławcze odrzuciło wyjaśnienia skarżących, w których twierdzili oni, że złożenie kontenerów na terenie działki [...] przy ul. [...][...] ujawnione w protokole kontroli w dniu 16 sierpnia 2010 r. podyktowane zostało prowadzeniem prac porządkowych i remontowych na terenie działki przy ul. [...], co jest zdaniem skarżących, praktyką normalną w miesiącu wakacyjnym, kiedy to realizowane są urlopy pracownicze, a punkt skupu złomu działa na zmniejszonych obrotach, bądź całkowicie jest nieczynny". Ich zdaniem, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, samo zgłoszenie przez A. H. w dniu 27 kwietnia 2009 r. zamiaru wyrównywania i utwardzenia podłoża na terenie działki przy ul. [...][...] nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że w tym samym czasie doszło do zajęcia przedmiotowej działki na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ w dniu [...] Prezydent Miasta C. wydał decyzję (nr [...], znak: [...] ) wnosząc sprzeciw wobec zgłoszonych prac. Wobec powyższego prace związane z wyrównaniem i utwardzaniem terenu działki zostały przez A. H. wstrzymane. W dniu 17 czerwca 2009 roku Wojewoda [...] wydał decyzję (znak: [...]) uchylającą sprzeciw organu I instancji z dnia [...] i umorzył postępowanie I instancji. Po uprawomocnieniu się tej decyzji (Wojewody [...]) wstrzymane prace w zakresie wyrównywania i utwardzenia podłoża na terenie działki przy ul. [...][...] podjęto ponownie w połowie września 2009 r. i zakończono je na przełomie maja i czerwca 2010 roku. Celem tych prac było, zdaniem skarżących, umożliwienie wjazdu i parkowania samochodów osobowych stanowiących własność skarżących, a nadto złożenie większej ilości drewna używanego dla własnych celów grzewczych. Na zakończenie strona skarżąca podniosła, że podtrzymuje uprzednio złożony zarzut, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych teren działki [...] przy ul. [...][...] z racji swojej właściwości nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie zbierania i transportu złomu, ponieważ z powodu jego położenia i sposobu utwardzenia nie jest możliwym składowanie na nim kontenerów wypełnionych złomem i wjazd ciężkich pojazdów, które te kontenery transportują. Jednocześnie zwróciła uwagę na okoliczność braku zbadania dokumentu w postaci aktu notarialnego z dnia 6 września 2004 r. (repertorium A Nr [...]) dotyczącym zakupu działki przy ul. [...][...] w celu ustalenia celu jej zakupu. W jej ocenie "powoływanie się przez SKO w C. na treść mroków WSA w Gliwicach wydanych w sprawie I SA/GI 780/11 i I SA/G11068/11 nie ma związku z kwestią będącą przedmiotem niniejszej sprawy, gdyż rozstrzygnięcia w tych sprawach mają charakter indywidualny i nie przesądzają o rodzaju decyzji merytorycznej, jak zostanie podjęta przez Sąd w niniejszej sprawie". Odpowiadając na zarzuty skargi, organ odwoławczy w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w objętej skargą decyzji i stwierdził, że jest ona niezasadna, nie zawiera żadnych zarzutów, które podważałyby zarówno jej merytoryczną jak i proceduralną prawidłowość. Tym samym – jak wskazał – nie dostrzega podstaw do uwzględnienia zarzutów zgłaszanych przez stronę. Jednocześnie podkreślił, iż w niniejszej sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne kroki w celu załatwienia przedmiotowej sprawy zgodnie z zasadami postępowania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasadna nie jest, albowiem wbrew twierdzeniom w niej zawartym zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie zasadnym jest wskazanie, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej"(art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."). Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, iż jest on po części sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów podatkowych jak i strony skarżącej. Punktem wyjścia dla uznania zaskarżonej decyzji za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który organy obu instancji przedstawiły w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Sądu został on ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu z zachowaniem reguł ogólnych wynikających z art. 120 i nast. O.p. oraz zasad dotyczących przeprowadzania dowodów i uprawnień stron w postępowaniu podatkowym, zgodnie z art. 180 i nast. O.p. W ocenie Sądu organ pierwszej i drugiej instancji dokonał jednoznacznych, prawidłowych ustaleń faktycznych oraz w sposób obiektywny i logiczny wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów a stanowisko należycie umotywował w uzasadnieniu decyzji. W tym miejscu – z uwagi na zarzuty zawarte w skardze – za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy wskazać, że "przydane organom podatkowym uprawnienie do dokonywania swobodnej oceny dowodów oznacza, że ocena taka, o ile jest dokonana w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, nie może być skutecznie kwestionowana w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd administracyjny nie dokonuje tym samym ponownej, weryfikującej oceny dowodów przeprowadzonych przez organy podatkowe, ale na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych ocenia poprawność dokonania tej oceny przez organy podatkowe w oparciu o kryterium jej zgodności z prawem. Jeżeli ocena przeprowadzona przez organy podatkowe mieści się w granicach określonych art. 191 O.p., uznana być powinna za zgodną z prawem, co z kolei wyklucza możliwość jej podważenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym (tak: NSA w wyroku z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK1464/08). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu przytoczona w skardze argumentacja, w zakresie oceny dowodów, nie daje podstaw do skutecznego zarzucenia organom, że naruszyły one ogólne zasady postępowania dowodowego, czy też zasadę zupełności postępowania dowodowego, co mogłoby skutkować uchyleniem decyzji, w szczególności na skutek stwierdzenia wydania ich z naruszeniem prawa, przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Druga płaszczyzna sporu w niniejszej sprawie dotyczy oceny prawnej zaistniałego w niej stanu faktycznego. Spór w niniejszej sprawie dotyczy przyjętej przez organ stawki podatku od nieruchomości za 2012 r. W ocenie organów podatkowych, stawka ta winna odpowiadać stawce związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, z czym nie zgadzali się skarżący wywodząc, że grunt nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. W tym zakresie skarżący podnieśli m.in., że grunt nie posiada przyłącza energetycznego, gazowego, kanalizacyjnego ani też wodociągowego, a więc nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym podlega wyłączeniu z zakresu opodatkowania związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak zarysowany spór wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do treści art. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z definicją legalną zwartą w tym przepisie, nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 - 3 tej ustawy, "podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów, 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, bądź jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków – wskazując kwotę od 1 m2 powierzchni. Zgodnie z kolei z art. 2 ust. 1 ustawy podatkowej, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych przyjęte w zaskarżonej decyzji. Na wstępie należy wskazać, iż z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący w 2012 r. byli właścicielami dwóch działek położonych w C., przy ul. [...] i [...]. Zdaniem strony skarżącej, organy bezpodstawnie przyjęły, że powierzchnia gruntów wykorzystywanych do działalności gospodarczej wynosi 3.480 m. kw., podczas gdy, do prowadzenia tej działalności nie jest wykorzystywana działka położona przy ul. [...] oraz część działki położonej przy ul. [...][...]. W odniesieniu do działki położonej przy ul. [...][...] zarzucono nieuwzględnienie faktu, że na działce tej posadowione są kojce dla psów oraz składowany jest opał, który jest wykorzystywany wyłącznie na domowe potrzeby skarżących. Zdaniem stron skarżących organ I instancji winien uwzględnić obszar zajęty pod w/w kojce i składowanie drewna i węgla poprzez dokonanie jego pomiaru. Z kolei do działki położonej przy ul. [...][...], skarżący zaakcentowali, że działka ta ze względów technicznych nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż po pierwsze, jej utwardzenie wiązało się z możliwością wjazdu i parkowania samochodów osobowych stanowiących własność skarżących oraz składowania większej ilości drewna używanego dla własnych celów w okresie zimowym. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze, zasadnym jest wskazanie, że zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej nakazuje organom podatkowym podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zakres postępowania dowodowego wynika zatem z normy prawa materialnego, która ma mieć zastosowanie w sprawie. Postępowanie to winno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego - Kraków 2004, s. 80-81, B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2002, s. 426, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I FSK 747/07, z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 391/05). Organy nie powinny, wyjaśniając stan faktyczny sprawy, wychodzić poza te jego cechy, które określa przepis (por. A. Gomułowicz w A. Gomułowicz, J. Małecki - Podatki i prawo podatkowe, Warszawa 2002, s. 158). W badanej sprawie, organ I instancji w ramach postępowania dowodowego przeprowadził m.in.: oględziny przedmiotowej nieruchomości sporządzając protokół zarówno oględzin, jak i protokół kontroli dotyczący prawidłowości opodatkowania tej nieruchomości, (zob. k. 29- 20). Dokonując oceny zebranych dowodów, organ zasadnie przyjął, że przedmiotowe nieruchomości związane są z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, co wynika zarówno z protokołu kontroli, jak i załączonych fotografii. Na nieruchomości objętej skargą posadowiony jest budynek magazynowo – biurowy. Nadto organ stwierdził, poza składem złomu, posadowienie kontenerów, ładowarek do załadunku, wiatę blaszaną, wagę samochodową najazdową oraz samochody ciężarowe załadowane złomem. Fakty te znajdują odzwierciedlenie w załączonej dokumentacji fotograficznej. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje pogląd zawarty w wyrokach tut. Sądu z 17 czerwca 2005 r., sygn. I SA/GI 760/04 oraz z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 1068/11 zgodnie z którym, względy techniczne dotyczą jedynie możliwości wykorzystania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu, powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Względy techniczne uniemożliwiające przedsiębiorcy wykorzystywanie danej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej to takie okoliczności faktyczne (techniczne), które powodują, że dana nieruchomość trwale nie nadaje się do użytku zgodnego z celem prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności (dany przedmiot opodatkowania nie nadaje się do użytku w prowadzonym przedsiębiorstwie), takie, które mają związek ze stanem technicznym budynku, powodujące, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia konkretnej działalności wykonywanej przez danego przedsiębiorcę (tak też WSA w Poznaniu w wyroku z 4 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1124/08 i WSA w Lublinie w wyroku z 5 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 243/08 – i przytoczone tam orzeczenia. Podobny pogląd zawarty został w wyroku NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, w którym stwierdzono, że "wykładnia użytego w omawianym przepisie wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi do wniosku, iż oznacza ona obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. (...) Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne budynków i budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy zatem sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Tym samym, przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (zob. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Po 3225/95, wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994 r., sygn. akt III SA 108/94, wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1992 r., sygn. akt SA/Kr 1020/92, a także wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Po 3225/95,. Poglądy te wyrażono także w orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt I SA/Lu 59/04, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 95/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt I Sa/Wr 1404/2006, wyrok WSA w Lublinie z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 83/08". Wyrażone tam poglądy Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w doktrynie wskazuje się, że relacja względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej powinna być analizowana przez pryzmat wpływu owych względów na sposób wykonywania tej działalności. W definicji z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. brak jest warunku wykorzystania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny lub leśny, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 39). Z definicji zawartej w omawianym przepisie wynika wprost, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stąd podnoszony fakt niewykorzystania nieruchomości w działalności gospodarczej, nie jest istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ nie ma to znaczenia dla stwierdzenia jej związku z prowadzoną działalnością. Fakt ten pozostaje poza tym – co wymaga podkreślenia – w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, o czym szerzej powyżej. W dniu bowiem kontroli tj. w dniu 16 sierpnia 2010 r. zarówno na nieruchomości położonej przy ul. [...], jak i [...] stwierdzono – co wynika z protokołu kontroli, protokołu oględzin i załączonych fotografii – że na nieruchomościach tych znajdowały się kontenery do gromadzenia złomu oraz maszyny i urządzenia, czy też na jednej z nich usytuowany jest budynek biurowo – magazynowy. W tym stanie faktycznym, zarzut pełnomocnika, że organ nie uwzględnił powierzchni na nieruchomości, na której posadowione są kojce dla psów oraz składowany opał dla prywatnych potrzeb skarżących nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jak zasadnie zaakcentował organ odwoławczy, fakt, że na nieruchomości tej skarżący "umieścili" czy to kojce, czy opał nie ma prawnego znaczenie, skoro nieruchomość ta była w roku podatkowym w posiadaniu przedsiębiorcy – co w sprawie pozostaje poza sporem. Twierdzenie pełnomocnika, że ze względów technicznych nieruchomość ta – stanowiąca grunt – nie nadaje się do wykorzystania w prowadzeniu działalności gospodarczej ze względów technicznych – w ocenie Sądu – jest bezpodstawne. Wymaga bowiem zaakcentowania, że głównym przedmiotem działalności gospodarczej skarżącego jest obrót złomem W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w art. 1 a pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca posługuje się zaimkiem "i", a więc, że muszą być spełnione łącznie obie przesłanki określone w tym przepisie, aby można było stwierdzić, że przedmiot opodatkowania tj. nieruchomość nie może być wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Resumując w ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 121, art. 122, 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim należałoby wskazać, że słuszny interes obywatela w prawie podatkowym doznaje z przyczyn oczywistych ograniczeń, a wynika to przede wszystkim z charakteru obowiązku podatkowego, a także powszechności opodatkowania. Ujmując rzecz inaczej, jeżeli zostanie spełniony określony stan prawnopodatkowy, to – bez względu na interes obywatela – skutkuje on powstaniem zobowiązania podatkowego oraz koniecznością uregulowania podatku. Uwaga ta nie dotyczy tzw. postępowania ulgowego. Przytoczone powyżej przepisy stanowią regulację o charakterze ogólnym i odnoszącą się generalnie do postępowań dowodowych we wszelkiego rodzaju postępowaniach podatkowych. W niniejszej sprawie natomiast przedmiotem postępowania, a zarazem przedmiotem ustaleń faktycznych czynionych w jego trakcie przez organy podatkowe było ustalenie przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości za rok 2012. Czynności te, prowadzone były w kierunku określenia rodzaju i powierzchni nieruchomości (gruntów) i dotyczyły – o czy była mowa wcześniej – m.in. oględzin nieruchomości, ich sfotografowania oraz dokumentów urzędowych, przedstawionych we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. Zdaniem Sądu, ocena zgromadzonego materiału dowodowego, nie wykroczyła poza ramy określone przepisem art. 191 Ordynacji podatkowej. Podatnik, w trakcie prowadzonego postępowania nie przedłożył wiarygodnego dowodu, który prowadziłby do ustalenia stanu faktycznego innego niż wynikło to ze zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego. Przede wszystkim – materiał ten – wykazał, że sporne nieruchomości związane były z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, a to z tej przyczyny, że po pierwsze, były w jego posiadaniu, po drugie zaś, nie spełniały przesłanki braku możliwości wykorzystywania jej do tej działalności ze względów technicznych. W postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada otwartego systemu środków dowodowych. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przyjęto też zasadę równej mocy środków dowodowych; Ordynacja podatkowa nie wprowadza bowiem ograniczeń co do rodzaju dopuszczalnego dowodu na udowodnienie konkretnego rodzaju faktu (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2006 r., s. 684). Z akt administracyjnych wynika, że wymaganiom powyższych przepisów organ sprostał, gdyż zgromadził materiał dowodowy, który pozwolił na ustalenie stanu faktycznego sprawy w sposób nie budzący wątpliwości. Nadto, decyzja organu odwoławczego została uzasadniona zgodnie z wymogami zawartymi w art. 210 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, powyższe argumenty nie pozwalają na przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności na uznanie, co zarzuca pełnomocnik, iż organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, zaniechał obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie uwzględnił okoliczności, że w postępowaniach dotyczących wymiaru podatku za lata 2006 – 2009 organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji wobec nie udokumentowania faktu zajęcia nieruchomości przy ul [...][...] na prowadzenie działalności gospodarczej. Należałoby bowiem podkreślić, że fakt uchylenia decyzji organu podatkowego za lata 2006 – 2009 nie przesądza o tym, że prowadząc postępowanie w kolejnych latach podatkowych, organ nie zgromadził materiału dowodowego istotnego dla ustalenia stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, taka właśnie sytuacja zaistniała w badanej sprawie, gdyż organ I instancji w dniu 16 sierpnia 2010 r. dokonał oględzin nieruchomości oraz przeprowadził kontrolę w zakresie prawidłowości opodatkowania spornych nieruchomości. Protokół z tej kontroli, z oględzin nieruchomości, fotografie oraz dokumenty urzędowe związane z przedmiotowymi nieruchomościami pozwoliły organowi na ustalenie stanu faktycznego, który – zdaniem Sądu – koresponduje ze zgromadzonym materiałem dowodowym i który uzasadniał przyjęte przez organy stanowisko, że obie w/w nieruchomości związane były z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Stwierdzić zatem należało, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie podatkowe prawidłowo, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy, którego ocenę wyrażono w decyzji organu I instancji oraz w zaskarżonej decyzji odwoławczej (art. 180, 181, 187, 188, 191 Ordynacji podatkowej). Na tej podstawie zasadne jest, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, twierdzenie, że przedmiotowy grunt powinien być opodatkowany jako grunt związany z działalnością gospodarczą, według stawek określonych w uchwale Rady Miasta C.. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić, jako nieuzasadnioną.