II SA/Po 858/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2012 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; oddala skargę W dniu 27 stycznia 2012 r. "A" S.A., z siedzibą w W. złożył w Urzędzie Miasta K. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci "B" nr BT 32478 K. UMTS 2, składającej się z wieży stalowej o wysokości 41 metrów. zestawu anten sektorowych i radioliniowych, prefabrykowanego kontenera teletechnicznego wraz z urządzeniami elektro-przesyłowymi stacji oraz ogrodzenia, zlokalizowanej w K. przy ul. Z. [...], na działce oznaczonej nr ewidencyjnym [...] (obręb P.i). Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] 2012 r. odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę wyżej opisanego obiektu budowlanego. W wyniku odwołania złożonego przez inwestora, Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2012 r., Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił "A" S.A., z siedzibą w W. pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci "B" nr BT 32478 K. UMTS 2 (kategoria obiektu XXIX), składającej się z wieży stalowej o wysokości 41 metrów, zestawu anten sektorowych i radioliniowych, prefabrykowanego kontenera teletechnicznego wraz z urządzeniami elektro-przesyłowymi stacji oraz ogrodzenia, zlokalizowanej w K., przy ul. Z. [...], na działce oznaczonej nr ewidencyjnym [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż planowana stacja bazowa telefonii komórkowej zlokalizowana została na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zieleń nieurządzoną (ZN-1).Teren ten graniczy z terenem oznaczonym symbolem M,U przeznaczonym w powyższym planie pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, na którym jest zlokalizowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na terenie oznaczonym symbolem ZN-1 realizowane mogą być "obiekty i urządzenia związane z usługami lokalizowanymi na terenach M,U lub AG dotyczącymi produkcji ogrodniczej jak szkółki i uprawy drzew, krzewów oraz roślin ozdobnych i owocowych oraz wyposażenia ogrodów i sprzętu ogrodniczego a także przykładowe rozwiązanie kompozycji ogrodowych". W tym miejscu Prezydent Miasta K. wskazał na treść art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie, z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W sytuacji gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Dalej organ wyjaśnił, iż w toku postępowania ustalono, że przedmiotowa inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie wymagała zatem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia w myśl przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie również, znacząco oddziaływać na najbliższy wyznaczony obszar siedlisk przyrodniczych Natura 2000 obejmujący Dolinę Środkowej Warty, który znajduje się w odległości 850 m od projektowanej inwestycji. Organ ocenił również, iż przyjęte rozwiązania projektowe gwarantują brak przekroczeń gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej niż 0.1 W/m2) w miejscach dostępnych dla ludzi. Ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Maksymalny zasięg oddziaływania stacji bazowej w płaszczyźnie poziomej będzie wynosił 58,6 m, i nad terenem 19,5 m w płaszczyźnie pionowej. Prezydent Miasta K. zaznaczył także, iż projekt budowlany stacji bazowej został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które złożyły oświadczenie w myśl art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Odwołania od powyższej decyzji wniosły D. K. oraz J. Ł.. D. K. zarzuciła działanie na szkodę właścicieli działek przy ul. Z. w K. naruszenie ładu przestrzennego i nierzetelne prowadzenia postępowania. Podniosła, iż wybudowanie 41 metrowego masztu obniży wartość sąsiednich nieruchomości. Nadto planowana inwestycja nie jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a nadto w sprawie nie znajduje zastosowania art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Strona podniosła, że teren na którym ma powstać maszt to grunty podmokłe, z nasypem około 3 -3,5 metra z którego przy obfitych deszczach spływa i obsuwa się ziemia. Na tych terenach można wykopać staw, a nie postawić stwarzająca niebezpieczeństwo wieżę. Zarzuciła także organowi I instancji świadome działanie na szkodę mieszkańców działek sąsiadujących z planowaną inwestycją. D. K. podniosła także, iż z uwagi na planowaną budowę masztu musiała wstrzymać realizację inwestycji mieszkaniowej na swojej działce. J. Ł. w swoim odwołaniu zarzuciła, iż planowana inwestycja jest niezgodna z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż narusza przeznaczenie ternu oznaczone symbolem ZN-1. Projektowanej stacji nie można zaliczyć do usług czy produkcji ogrodniczej. Strona podniosła, iż przedłożona przez inwestora opinia biegłego J. B. o nieszkodliwości promieniowania nie jest obiektywna, gdyż został wykonana na zlecenie inwestora. Zarzucono również naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego w tym art. 10 § 1 k.p.a., gdyż nie powiadomiono stron o wszczęciu postępowania administracyjnego. Zdaniem J. Ł. planowana inwestycja zakłóci architektoniczną spójność, estetykę terenu, naruszy ład przestrzenny i będzie oddziaływać przez długie lata na przyszłe pokolenia. Nie sprawdzono czy nie istnieje realne zagrożenie przewrócenia się wieży na przyległe budynki mimo, iż wieża ma powstać na bezprawnie utworzonym terenie nasypowym. Ponadto podniesiono, że realizacja wieży komunikacyjnej spowoduje obniżenie wartości sąsiadujących z tym obiektem nieruchomości. Po rozpoznaniu odwołań, decyzją nr [...] z dnia [...] 2012 r. Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności dokonał oceny, ewentualnego negatywnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Wskazując na treść § 2 ust 1 pkt 7 lit. a oraz § 3 ust 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz na przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposób sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883) Wojewoda stwierdził, iż przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej niż 0,1.W/m2) w miejscach dostępnych dla ludzi. Fakt ten wynika przede wszystkim z załączonego do akt przekroju przewidywanego zasięgu obszarów o gęstości mocy promieniowania > 0,1 W/m2 od anten dyfuzyjnych w płaszczyźnie pionowej. Na rysunku tym zaznaczono, iż obszar gęstości mocy promieniowania > 0,1 W/m2 na azymucie 60° pojawia się na wysokości 24.0 m. obszar gęstości mocy promieniowania > 0,1 W/m2 na azymucie 180° pojawia się na wysokości 19,5 m. zaś obszar gęstości mocy promieniowania > 0.1 W/m2 na azymucie 300° pojawia się na wysokości 27,5 m. Tym samym planowane przedsięwzięcie, nie wymagało sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wdrożenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), a co za tym idzie wydania postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2 oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ww. ustawy. Jednocześnie organ zaznaczył, iż właściciele działek sąsiadujących z planowaną inwestycją nie są pozbawieni ochrony prawnej przed nadmiernym promieniowaniem elektromagnetycznym. Zgodnie bowiem z przepisem art. 122a ustawy - Prawo ochrony środowiska, prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektromagnetycznymi lub napowietrznymi liniami elektromagnetycznymi o napięciu znamieniowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 kV, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia. Wyniki pomiarów przekazuje się wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi. Wobec powyższego Wojewoda Wielkopolski uznał, iż organ pierwszej instancji wydając badaną decyzję nie naruszył art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zakresie oceny zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności dokonania oceny czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oddziaływania na środowisko. Organ stwierdził także, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Z akt sprawy wynika bowiem, iż Prezydent Miasta K. zawiadomieniem z dnia 30 maja 2012 r. poinformował strony postępowania w myśl art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w przedmiotowej sprawie. J. Ł. odebrała ww. zawiadomienie w dniu 2 czerwca 2012 r. co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Zdaniem Wojewody Wielkopolskiego przedmiotowa inwestycja jest zgodna z uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] 2001 r. przyjętą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., w części dotyczącej obszaru między ul. D. a ul. Z.. W myśl ustaleń przywołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego planowana inwestycja położona jest w całości na obszarze oznaczonym symbolem ZN - 1, na którym realizowane mogą być obiekty i urządzenia związane z usługami lokalizowanymi na terenach M. U lub AG. dotyczącymi produkcji ogrodniczej jak szkółki i uprawy drzew, krzewów oraz roślin ozdobnych i owocowych oraz wyposażenia ogrodów i sprzętu ogrodniczego, a także przykładowe rozwiązanie kompozycji ogrodowych. Jednocześnie organ zaznaczył, iż trzeba mieć na względzie treść przepisu art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. 2010 r. nr 106. poz. 675) zgodnie, z którym "jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Z kontekstu obu zapisów nie wynika zakaz lokalizacji planowanej inwestycji na tym konkretnym obszarze. Wyjaśniono również, iż kwestia ewentualnego obniżenia wartości działek odwołujących z powodu eksploatowania przedmiotowej stacji bazowej nie podlega rozpatrzeniu przez organ w postępowaniu administracyjnym, bowiem odnosi się on do stosunków cywilnoprawnych pozostających poza właściwością kompetencyjną organów administracji architektoniczno-budowlanej. Na zakończenie Wojewoda stwierdził, iż inwestor spełnił wymogi formalne określone w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego i spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 34 ust. 1. 2 i 3 tej ustawy. W tej sytuacji, skoro inwestor spełnił w omawianej sprawie wszystkie ciążące na nim obowiązki, planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś projekt budowlany został sporządzony przez osobę do tego uprawnioną, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję wniosła D. K. podnosząc zarzuty przytoczone w jej odwołaniu od decyzji organu I instancji. W ocenie skarżącej planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – maszt o wysokości 41 m. nie mieści się w opisie dotyczącym zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem ZN-1. Zdaniem strony zastosowania nie znajdzie również przepis art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych bowiem z planu miejscowego nie wynikało aby teren na którym ma być zlokalizowany przedmiotowy maszt był przeznaczony pod tereny rolnicze lub leśnie, gdyż są one w planie oznaczone innymi symbolami i kolorami. To na właściwym organie ciążył obowiązek dostosowania planów zagospodarowania przestrzennego do tego typu inwestycji, a jeśli nie są one zaplanowane z wyprzedzenie nie powinny powstawać. Strona podniosła, iż kupując działkę, która znajduje się w sąsiedztwie planowanej inwestycji, chciała postawić dom mieszkalny dla swojej rodziny, ale gdybym wiedziała wcześniej o planowanej inwestycji nigdy by tej działki nie kupiła, gdyż nie wyobraża sobie mieszkać w pobliżu tak wysokiego masztu. W jej ocenie przy takim obiekcie trudno nie obawiać się o bezpieczeństwo tym bardziej, że teren na którym ma powstać maszt to tereny podmokłe z nasypem około 3- 3.5 metra z których przy obfitych deszczach spływa i obsuwa się ziemia. Skarżąca zarzuciła również, iż organ II instancji nie odniósł się do zarzutów dotyczących niezgodności planowanego zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowani przestrzennego, a rozwodził się rozwlekle na temat braku szkodliwości inwestycji dla środowiska mimo, iż kwestia ta budzi wątpliwości w świecie nauki. Ponadto organy poinformowały strony o toczącym się postępowaniu dopiero w czerwcu 2012 r. mimo, iż postępowanie toczyło się już od kilku miesięcy. Zdaniem skarżącej realizacja planowanej inwestycji obniży także znacznie wartość sąsiednich działek. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, iż kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 r. (znak: [...]) o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] przy ul Z. [...] w K. Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r, Nr 243,poz.1623 ze zm. – dalej: Prawo budowlane). Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z ust. 4 tego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza materiału zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, iż organy obu instancji słusznie uznały, iż planowana inwestycja polegająca na budowie bazy telefonii komórkowej spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 i 32 ust 4 Prawa budowlanego, a zatem zaistniały przesłanki do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozowania na budowę przedmiotowej inwestycji. Przede wszystkim, wbrew twierdzeniom skarżącej, podzielić należy ustalenia organu dotyczące zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – uchwała nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. w części dotyczącej obszaru między ul. D. a ul. Z.. Bezspornym jest, iż lokalizacja planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej przewidziana jest na terenie określonym w ww. miejscowym planie zagospodarowana przestrzennego symbolem ZN-1 (zieleń nieurządzona). Zgodnie z § 8 pkt 7 planu na działkach określonych tym symbolem mogą być lokalizowane obiekty i urządzenia związane z usługami lokalizowanymi na terenach M,U i AG dotyczącymi ogrodniczej jak szkółki i uprawy drzew, krzewów oraz roślin ozdobnych i owocowych oraz wyposażenie ogrodów i sprzętu ogrodniczego a także przykładowe rozwiązanie kompozycji ogrodowych. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż w dniu wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał przepis art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010r. Nr 106, poz.675 ze zm.), który wskazuje, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Zdaniem Sądu, określone w planie miejscowym przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem ZN-1 ma charakter uzupełniający dla działalności usługowej i produkcyjnej o charakterze ogrodniczym , która może być realizowana na działkach oznaczonych symbolem M,U i AG. Tym samym mimo, iż tereny przeznaczone pod "zieleń nieurządzoną" nie są wprost wymienione w art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych to biorą pod uwagę ich charakter zbliżony do charakteru terenów leśnych i rolniczych uznać należy, iż lokalizacja na terenach przeznaczonych pod zieleń nieurządzoną, inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, nie można być uznana za sprzeczną z takim przeznaczeniem terenu. Wyjaśnić także należy, iż inwestycję polegająca na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej uznać należy, za inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie definicji łączności publicznej odsyła do definicji łączności publicznej określonej w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.) Zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami łączności publicznej - należy przez to rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne). Trzeba zaznaczyć, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodne z którym stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to ono posiada status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 tej ustawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2006 r., sygn. II OSK 811/06 oraz z 2 czerwca 2009 r., sygn. II OSK 879/08 dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Wyjaśnić także trzeba, iż w sferze łączności publicznej ustawodawca zrezygnował z utrzymywania monopolu państwa. Na tym polu mamy do czynienia z prywatyzacją (komercjalizacją) zadań publicznych, co wiąże się z dopuszczeniem podmiotów niepublicznych do wykonywania zadań publicznych, jakimi są usługi telekomunikacyjne. Z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne wynika, że celem ustawy jest stworzenie warunków dla wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych; rozwoju i wykorzystania nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej; zapewnienia ładu w gospodarce numeracją, częstotliwościami oraz zasobami orbitalnymi; zapewnienia użytkownikom maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności, ceny i jakości usług telekomunikacyjnych; zapewnienia neutralności technologicznej. Zatem skoro cel ustawy zakłada świadczenie usług na zasadzie konkurencyjności to tym samym wykluczono rezerwację tej działalności gospodarczej wyłącznie dla podmiotów publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009 r., sygn. II OSK 879/08 dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze podzielić należy stanowisko organów obu instancji, iż w świetle treści art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych lokalizacja stacji bazowej sieci komórkowej na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem ZN-1 nie jest sprzeczna przeznaczeniem tego terenu. Zauważyć nadto należy, iż § 10 pkt 4 ww. planu miejscowego obowiązującego dla obszaru położnego między ul. D. a ul. Z. w K. wprowadza się zakaz lokalizacji inwestycji, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko i wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jednakże jak wykazały to organu obu instancji, ze sporządzonej do sprawy kwalifikacji przedsięwzięcia dotyczącego konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla bazy telefonii cyfrowej sieci "B"-900/1880/2100 MHz nr BT-32478 K. UMTS2 wynika, iż planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się między innymi instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Nadto zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, Jak wynika z akt sprawy anteny telekomunikacyjne położone na przedmiotowej stacji będą posiadały moc nie mniej niż 2000 W, ale mniej niż 5000 W. Z kolei z sporządzonej do sprawy przez J. B. kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż w odległości 150 metrów od osi wiązek głównych promieniowania poszczególnych anten rozsiewczych nie występują miejsca dostępne dla ludzi. W promieniu 150 metrów od miejsca usytuowania stacji bazowej znajdują się wprawdzie budynki, z których korzystają ludzie, jednakże promieniowanie stacji bazowej, od którego liczy się 150 metrów, usytuowane jest znacznie ponad tymi budynkami. Odległość miejsc dostępnych dla ludzi licząc od środka elektrycznego anteny, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, to odcinek prostej, która wyznaczona jest w osi głównej wiązki promieniowania. Wiązką promieniowania natomiast jest linia prowadzona wzdłuż kierunku głównego promieniowania anteny. W ocenie Sądu w świetle dokumentacji przedłożonej przez inwestora, znajdującej się w aktach administracyjnych, w szczególności analizy kwalifikacyjnej nie może budzić wątpliwości, iż projektowana stacja bazowa nie stanowi inwestycji mogącej zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym nie dotyczy jej zakaz określony w § 10 pkt 4 wyżej opisanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak też nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i nie spełnia kryteriów do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stacja ta znajduje się bowiem na terenie gdzie obszary wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie będą przebiegały przez miejsca dostępne dla ludzi. Sąd podziela także uwagi Wojewody Wielkopolskiego dotyczące ochrony prawnej jaka przysługuje mieszkańcom sąsiadujących z planowaną inwestycją nieruchomości w celu ochrony przed szkodliwym działaniem pola elektromagnetycznego, a które wynikają z art. 122a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: 1) bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia; 2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie. Wyniki pomiarów przekazuje się wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 maja 2012 r., sygn. IV SA/Po 231/12 - dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Odnosząc się do argumentów strony skarżącej, iż realizacja planowanej inwestycji spowoduje obniżenie wartości należącej do niej nieruchomości, zauważyć należy, iż przepisy Prawa budowlanego nie regulują kwestii związanych z utratą wartości działki na realizacji inwestycji publicznej z zakresu łączności publicznej na działce sąsiedniej, które to kwestie należałoby zakwalifikować do prawa cywilnego (sąsiedzkiego). Wartość nieruchomości nie korzysta bowiem z ochrony prawnej na gruncie Prawa budowlanego. Właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów, które podlegają ochronie z mocy art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Tak więc ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają. Zauważyć należy, iż choć obszar oddziaływania planowanej inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej niewątpliwie obejmował będzie obszar w jakim poziom pól elektromagnetycznych na dowolnej wysokości przekraczał będzie dopuszczalny poziom określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, to jednak jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji (k. 97 akt) osie głównych wiązek promieniowania o natężeniu przekraczającym poziom dopuszczalny w miejscach przeznaczonych na pobyt ludzi przebiegać będą na wysokości co najmniej 17,4 metrów nad należącą do skarżącej działką nr ewidencyjny 500 i w części tej działki znajdującej się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem ZN-1 (zieleń nieurządzona). Realizacja przedmiotowej inwestycji w żaden sposób nie uniemożliwi zatem skarżącej zagospodarowania należącej do niej działki w sposób zgodny z przepisami obowiązującego prawa miejscowego. Również nad działką nr [...] należącą do uczestniczki postępowania J. Ł. osie głównych wiązek promieniowania o natężeniu przekraczającym poziom dopuszczalny w miejscach przeznaczonych na pobyt ludzi przebiegać będą na wysokości co najmniej kilkunastu metrów, co także nie uniemożliwia jej zagospodarowania teju działki w sposób zgodny z regulacjami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów oznaczonych symbolem M,U - to jest poprzez ewentualną zabudowę budynkami o wysokości do dwóch kondygnacji "B" użytkowe poddasze (§ 8 ust. 3 pkt 2 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. w części dotyczącej obszaru między ul. D. a ul. Z.). Odnosząc się do uwag skarżącej dotyczących rodzaju podłoża na którym ma być posadowiona przedmiotowa stacja bazowa zauważyć należy, iż zatwierdzony projekt budowlany stacji przewiduje wykonanie stosowanych fundamentów wieży. Projekt ten został przygotowany i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i uwzględnia uwagi wynikające z sporządzonej przez specjalistę z zakresu geologii inżynierskiej dokumentacji geotechnicznej (k. 59a projektu budowlanego). W tym stanie rzeczy Sąd - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.