II GSK 681/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 601/12 w sprawie ze skargi K. I. na decyzję Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 19 grudnia 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 601/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu skargi K. I., uchylił decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] maja 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] grudnia 2011 r., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz K. I.. Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia: K. I. (dalej skarżący) złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w G. z siedzibą w N. S. wniosek o przyznanie płatności na rok 2009, w którym zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej (JPO) cztery działki rolne o łącznej powierzchni 10,35 ha. Po przeprowadzonym postępowaniu Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. z siedzibą w N. S. decyzją z [...] grudnia 2009 r. przyznał K. I. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009, w łącznej wysokości 5247,24 zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej. Powyższe płatności zostały przyznane do powierzchni deklarowanej – 10,35 ha. W dniu [...] listopada 2011 r. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Po złożeniu wyjaśnień przez skarżącego, decyzją z [...] grudnia 2011 r. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. (dalej organ I instancji) stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Uznał, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR naruszył prawo, gdyż nie uwzględnił dla działki ew. o nr [...] powierzchni referencyjnej ustalonej w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31 stycznia 2009 r., str. 16). Organ stwierdził, że nieuwzględnienie ustalonej (określonej) powierzchni PEG stanowi rażące naruszenie przepisów prawa unijnego, tj. art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. i art. 24 ust. 1 lit. c/ rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. i tym samym ma wpływ na wysokość przyznanych płatności. Nadto wskazano także naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 – 3, art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Powyższe naruszenie prawa spowodowało uwzględnienie nieprawidłowej powierzchni PEG dla działki ewidencyjnej [...], co w dalszej części skutkowało przyznaniem płatności w wysokości niezgodnej z przepisami prawa. Dyrektor OR ARiMR stwierdził zatem, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G. z/s w N. S. z [...] grudnia 2009 r. jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i musi być uznana za nieważną. Decyzją z [...] maja 2012 r. Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z [...] grudnia 2011 r. Zdaniem Prezesa decyzja ta rażąco narusza przepisy prawa procesowego, tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w związku z art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.), bowiem przyznając skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009, w tym m.in. do powierzchni działki rolnej 5,05 ha na działce ew. nr [...], na której znajdowała się działka rolna oznaczona literą C, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. z/s w N. S. przyznał przedmiotowe płatności, nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na tej działce zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c/ rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. Organ II instancji podkreślił, że na działce ewidencyjnej Nr [...] strona skarżąca zadeklarowała powierzchnię gruntów rolnych wynoszącą 5,05 ha, podczas gdy wartość maksymalnego obszaru kwalifikowalnego (PEG) wyznaczonego na tej działce wynosi 2,82 ha. Zatem zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie stwierdził nieważność ww. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G. z/s w N. S. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. WSA w W. uwzględnił skargę. W ocenie sądu, organy wadliwie stwierdziły nieważność decyzji (z dnia [...] grudnia 2009 r.), bowiem wskazane w decyzjach zaskarżonych naruszenie prawa nie kwalifikuje się jako przesłanka do stwierdzenia nieważności, a błąd organu w postępowaniu dowodowym co do ustalenia powierzchni działek kwalifikujących się do płatności może być ewentualnie przesłanką do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Zdaniem WSA, uprawnienia organu prowadzącego postępowanie administracyjne w konkretnej sprawie załatwianej w postępowaniu zwykłym do przeprowadzania oceny w ramach art. 80 k.p.a. nie mogą być podważane przez organ nadzoru poprzez dokonywanie przez ten organ na nowo, własnych ustaleń faktycznych, do czego zaś zmierzały w istocie wywody zaprezentowane w zaskarżonej decyzji przez Prezesa ARiMR w kwestii oceny okoliczności faktycznych związanych z zagadnieniem powierzchni działek zakwalifikowanych do płatności. W konkluzji stwierdzono, że zaskarżona decyzja Prezesa ARiMR skupiła się jedynie na analizie decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym pod kątem wystąpienia naruszenia prawa prowadzącego do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2009 r. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego sprowadza się do przytoczenia przebiegu postępowania oraz odpowiednich przepisów i faktów ustalonych przez niego, również organ I instancji nie uzasadnił, na czym polega rażące naruszenie prawa co do decyzji z [...] grudnia 2009 r. Wobec tego Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że nie każde naruszenie prawa jest rażącym naruszeniem prawa. Decyzje obu organów nie zostały należycie uzasadnione, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przepisów art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, iż w przedmiotowej sprawie organ nie powinien zastosować trybu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, lecz powinien przeprowadzić postępowanie w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wskazane naruszenie przepisów ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd w sposób wadliwy ocenił zaskarżone decyzje i uchylił je, stwierdzając, iż organ powinien był przeprowadzić postępowanie wznowieniowe. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 7, 77 i 78 k.p.a., 80 k.p.a., 107 § 3 k.p.a., art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach oraz 24 ust. 1 lit. c/ rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, że w niniejszej sprawie nie powinien być zastosowany tryb stwierdzenia nieważności i w konsekwencji, że naruszenie prawa przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nie było rażącym naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazane naruszenie przepisów przez Sąd ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wskazane przesłanki powinny być uznane za podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wskazano szczegółowe argumenty na poparcie zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew bowiem zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył powołanych w tej skardze przepisów postępowania. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne (niż w pkt b) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie jest "kolejną instancją" rozpoznania sprawy. Tego rodzaju postępowanie, określane mianem postępowania nadzorczego, jest odrębnym, nadzwyczajnym postępowaniem, które ogranicza się wyłącznie do badania, czy decyzja wydana w postępowaniu zwykłym obarczona jest wadą kwalifikowaną. Stwierdzenie nieważności decyzji ma charakter wyjątkowy, co nakazuje ścisłe pojmowanie przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. W orzecznictwie i doktrynie ukształtował się pogląd, że rażące naruszenie prawa - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - ma miejsce, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi niewątpliwie o tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji. Naruszenia prawa mają charakter rażący, w sytuacji gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2013 r. II GSK 357/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl i powołane tam orzeczenia: wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23, wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37 oraz poglądy doktryny: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237. Zgodzić należy się ze stanowiskiem, że skoro z treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wynika, aby rażące naruszenie prawa miało dotyczyć tylko podstawy materialnoprawnej decyzji, to tego typu kwalifikowana wadliwość może dotyczyć także przepisów ustrojowych, jak i przepisów prawa procesowego. Przedstawiona w sprawie specyfika postępowania o stwierdzenie nieważności, jak i prawidłowe rozumienie rażącego naruszenia prawa kwestionowane nie są. Istota sporu dotyczy zaś tego, czy w sprawie zakończonej decyzją o przyznaniu płatności - nieważność której stwierdzono zaskarżoną decyzją - organ dopuścił się uchybień procesowych, którym można przypisać walor rażącego naruszenia prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje jednoznacznie, że zarzut rażącego naruszenia prawa dotyczy art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez brak ustalenia powierzchni kwalifikowanej do płatności – stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c/ rozporządzenia Komisji (WE) nr 926/2004. Jak już wyżej podniesiono, rażące naruszenie prawa może polegać na naruszeniu przepisów proceduralnych. Istotna jest jednak gradacja uchybień, konieczne jest odróżnienie wadliwości decyzji, powodujących jej wzruszalność w trybie zwykłym od uchybień rażących. Skład orzekający prezentuje pogląd, że rażące naruszenie przepisów postępowania, regulujących kwestię ustaleń faktycznych sprawy, można by rozważać w sytuacji, gdyby organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń, gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy ocenić zaś należy jako tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalność, ale w trybie zwykłym. Dodać należy, że niejednokrotnie prawidłowość ustaleń faktycznych pozostaje w ścisłym związku z prawidłowością wykładni przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie i wskazujących, jakie dowody są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia. W takiej sytuacji jednak ocena, czy naruszenie prawa miało charakter rażący w istocie koncentruje się na ocenie uchybienia przepisom prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw, by Sądowi I instancji zarzucić naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Przede wszystkim zgodnie z art. 3 ust. 1 o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Ust. 2 w pkt 1 i 2 stanowi zaś, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do rzepaku oraz pomocy do plantacji trwałych organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z przytoczonych uregulowań wywieść należy więc, że ustawodawca wynikający z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązek podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, jak i obowiązek wszechstronnego zebrania (z urzędu) i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zmodyfikował (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r. II GSK 810/11; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe nie zmienia jednak faktu, że na mocy przytoczonego uprzednio art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach organ jest zobligowany cały materiał dowodowy wyczerpująco rozpatrzyć. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli dodatkowo spełnia on wymogi określone w pkt 1-3 tego artykułu. Z kolei treść powołanego w skardze kasacyjnej art. 24 ust. 1 lit. c/ rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 wskazuje, że kontrole administracyjne dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych. Niewątpliwie zatem zgodność między działkami zadeklarowanymi a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych jest okolicznością wymagającą ustalenia, istotną dla załatwienia sprawy. Art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 stanowi, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych /.../. Ponadto, co podnoszono w sprawie, wniosek o przyznanie płatności został złożony na formularzu przysłanym rolnikowi wraz z materiałem graficznym zawierającym działki producenta stosownie do art.19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 i 12 ust.3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, który stanowi, że celu identyfikacji wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, o których mowa w ust. 1 lit. d/, z góry ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 zawierają informację na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną do celów systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Materiał graficzny przekazany rolnikowi, zgodnie z tymi samymi przepisami, wskazuje granice działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej. W tym stanie rzeczy zgodzić należy się zatem z Sądem I instancji, że brak było podstaw do stwierdzenia, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR oceniając wniosek złożony na przesłanym uprzednio rolnikowi formularzu wraz z załącznikami graficznymi, nie mógł wziąć i nie wziął pod uwagę powierzchni kwalifikowanej do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych. W konsekwencji trafnie stwierdzono, że brak uwzględnienia ewentualnych rozbieżności - w razie ich wystąpienia w dacie orzekania o przyznaniu płatności - stanowiłby naruszenie przepisów procedury, nie stanowiłby jednak rażącego naruszenia prawa. Z uzasadnienia decyzji - nieważność której stwierdzono - wynika nadto, że organ przyznając płatność wziął pod uwagę nie tylko wielkości działek zadeklarowanych, ale i określił powierzchnię działek kwalifikowanych do poszczególnych płatności. Tak więc - świetle tego, co zostało wyżej powiedziane - ewentualna wadliwość ustaleń w zestawieniu z rzeczywistą wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, którym organy dysponują, nie może przemawiać za przyjęciem rażącego naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach. Zwrócenia uwagi wymaga też, że wady skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji winny tkwić w samej decyzji. Wobec tego organ prowadzący postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest władny w tym postępowaniu gromadzić nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie oceniać kontrolowany akt. Ocena, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, winna być dokonywana tylko i wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji, w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty jej wydania (por. wyrok NSA z dnia 12 września 2012 r. I OSK 1107/11; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie usprawiedliwia też zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 lit. c/ rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, zgodnie z którym kontrole administracyjne dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych. Niewątpliwie zatem zgodność między działkami zadeklarowanymi a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych jest okolicznością wymagającą ustalenia, istotną dla załatwienia sprawy. Jednakże brak uwzględnienia ewentualnych rozbieżności może świadczyć o naruszeniu przepisów procedury, w zakresie wszechstronnego i prawidłowego rozważenia materiału dowodowego, nie stanowił zaś rażącego naruszenia prawa. Z uzasadnienia decyzji - nieważność której stwierdzono - wynika nadto, że organ przyznając płatność wziął pod uwagę nie tylko wielkości działek zadeklarowanych, ale i określił powierzchnię działek kwalifikowanych do przyznanych płatności. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że uprawnienia organu prowadzącego postępowanie w konkretnej sprawie, załatwianej w postępowaniu zwykłym do przeprowadzenia oceny w ramach art. 80 k.p.a. nie mogą być podważane przez organ nadzoru poprzez dokonanie przez ten organ na nowo własnych ustaleń faktycznych, a w istocie do tego zmierzały wywody organu zawarte w zaskarżonej decyzji Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.