III SA/Wa 2293/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Joanna Kicińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi W. K. i I. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wszczął postępowanie kontrolne w stosunku do W. K. w zakresie: rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. W 2003 r. W. K. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą M.(uprzednio M. W. K.). Ponadto prowadził działalność gospodarczą w ramach M. s.c. M. U., D. C., W. K. z siedzibą w W. (dalej "Spółka cywilna"), w której jako wspólnik posiadał 40,00% udziałów. Przedmiot działalności (zarówno prowadzonej samodzielnie jak i formie Spółki cywilnej) obejmował usługi remontowo budowlane. Ze względu na to, że małżonkowie W. K. i I. K. (dalej "Strona", "Skarżący") za 2003 r. złożyli wspólne zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36, kontrolą skarbową w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. objęto obojga małżonków, zgodnie z postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. Organ stosownie do przepisów art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z póżn. zm.) – dalej: "O.p." uznał za dowody w sprawie i włączył do akt kontroli podatkowej m.in. dokumenty zebrane w toku postępowania podatkowego nr [...] oraz w toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w S. sygn. akt [...], a także protokoły przesłuchań świadków. Biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonego postępowania kontrolnego oraz zgromadzony materiał w sprawie organ pierwszej instancji ustalił, iż: I. w zakresie działalności gospodarczej w firmie M. zawyżono koszty uzyskania przychodów na łączną kwotę 4.713,78 zł, na którą składa się: 1) kwota 213,78 zł stanowiąca łączną wartość naliczonego podatku od towarów i usług wykazanego na fakturach VAT dotyczących zakupu oleju napędowego. Organ podatkowy uznał, iż ww. podatek nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów, gdyż przedmiotowe faktury zawierają skreślenia w zakresie numeru rejestracyjnego samochodu i dopisane ręcznie numery rejestracyjne innego samochodu. Wskazał, że w przypadku pomyłki w fakturach VAT winna być wystawiona nota korygująca, o której mowa w § 43 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) – dalej "rozporządzenie z 2002 r."; 2) kwota 4.500,00 zł udokumentowana fakturą VAT Nr 01/1/03 z dnia 10 stycznia 2003 r. wystawioną przez P. G. C. z siedzibą w S. za prace remontowo-malarskie . II. w zakresie działalności gospodarczej w Spółce cywilnej zawyżenie kosztów uzyskania przychodów na łączną kwotę 70.000,00 zł, wynikającą z 3 sztuk faktur, wystawionych przez ww. firmę P. G. C., tj. na podstawie faktur: – Nr 1/XII/03 z dnia 2 grudnia 2003 r. za prace remontowo-malarskie w W. przy ul. [...] o wartości netto 18.000,00 zł, – Nr 2/XII/03 z dnia 5 grudnia 2003 r. za roboty drogowe w miejscowości Z. o wartości netto 30.000,00 zł, – Nr 3/XII/03 z dnia 11 grudnia 2003 r. za prace remontowo-malarskie w W. przy ul. [...] o wartości netto 18.000,00 zł, z czego na wspólnika Spółki cywilnej W. K. przypada kwota 28.000,00 zł (tj.40%). Następnie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]; [...] określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 9.013,00 zł, tj. o kwotę 6.215.70 zł wyższą niż wykazano w złożonym wspólnie zeznaniu. Zdaniem organu pierwszej instancji z dokonanych ustaleń wynikało, że wystawcą zakwestionowanych faktur była firma, która miała całkowicie fikcyjny charakter. Nadto stwierdzono, że usługi wymienione na fakturach wystawianych przez G.Ch. nie zostały wykonane przez ten podmiot. W związku z powyższym organ pierwszej instancji uznał, że W. K. zaliczył w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatki za zakup usług budowlanych i drogowych udokumentowanych fakturami, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji stwierdził, że zaliczenie powyższych wydatków do kosztów uzyskania przychodów stanowi naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) – dalej "u.p.d.o.f.". Zatem organ pierwszej instancji dokonał wyliczenia podatku należnego za 2003 r., poprzez pomniejszenie kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej o kwotę 32.713,79 zł. Ponadto organ kontroli skarbowej uznał, że podatkowa księga przychodów i rozchodów M. W. K. oraz Spółki cywilnej jest nierzetelna w części dotyczącej zaewidencjonowanych dowodów księgowych dotyczących zakupu usług od firmy P. G. C. W odwołaniu od powyższej decyzji Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ustalenie zobowiązania w wysokości wynikającej ze złożonego zeznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 70 § 1, art. 70 § 6, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że prawo do określenia zobowiązania podatkowego za 2003 r. upłynęło w dniu 31 grudnia 2009 r., zgodnie z art. 70 § 1 O.p. Zdaniem Strony nie wystąpiły także przesłanki wymienione w art. 70 § 6 O.p., gdyż Stronie nie przedstawiono zarzutów o popełnienie przestępstwa lub wykroczenie skarbowe. Natomiast wnioskowany wpis do hipoteki został z przyczyn formalnych odrzucony przez sąd. Ponadto organ powołuje sie na postępowanie prowadzone przeciwko G. C., które zostało wszczęte w oparciu o Kodeks karny, a nie w oparciu o Kodeks karny skarbowy, zatem nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W opinii Strony, zakwestionowanie nabycia usług od G. C. powinno zostać oparte nie tylko o zeznania G. C., ale o ustalenie okoliczności ich nabycia. W ten sposób organ uznając, że zeznania osób prawomocnie skazanych, dla korzyści majątkowej biorących udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw podlegających na zawyżaniu kosztów uzyskania przychodu, podrabianiu i poświadczaniu nieprawdy w fakturach VAT oraz dostarczaniu ich podmiotom zamawiającym te faktury, stanowią podstawę do zakwestionowania wielkości kosztów uzyskania przychodów, naruszył art. 191 O.p. Strona wskazała także odnośnie podatku VAT, że Fiat DUCATO wykorzystywany w firmie Skarżącego nie posiadał homologacji, gdyż został sprowadzony z Niemiec. Wobec powyższego nie można było odliczyć podatku VAT od faktur dokumentujących zakup paliwa. Zatem Skarżący zasadnie zaliczył go w koszty uzyskania przychodów. W ocenie Strony organ naruszył również zasadę rzetelnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 210 § 4 O.p., poprzez ich skwitowanie jednym zdaniem. Strony podniosły, iż każdy dowód musi być oceniony odrębnie, a jego odrzucenie także winno być w ten sam sposób uzasadnione. Wskazała, że ocena materiału dowodowego nie powinna sprowadzać się do nadmiernego fiskalizmu, lecz do rzetelnej oceny i ustalenia podstawy opodatkowania jedynie w takim zakresie, w jakim państwo narzuciło ten obowiązek. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, iż na przestrzeni lat brzmienie art. 70 O.p. ulegało zmianom, jednakże, zgodnie z nowelą z dnia 30 czerwca 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 143, poz. 1199), w niniejszej sprawie nie można zastosować nowego brzmienia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. obowiązującego od dnia 1 września 2005 r. Mając powyższe na względzie organ, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., stwierdził, iż zobowiązanie podatkowe Stron za 2003 r. uległoby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2009 r., gdyby nie zaistniały okoliczności skutkujące jego zawieszeniem. Zdaniem organu odwoławczego, wszczęcie w dniu 24 października 2008 r. śledztwa przez Prokuraturę Okręgową w S. o sygn. akt [...] skutkowało zawieszeniem z tym dniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania Stron, w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r. Organ uznał, że takie postępowanie nie musi osiągnąć fazy in personam, na co wskazuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Bk 185/10. Wbrew twierdzeniom Stron, w świetle przywołanego przepisu do zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie jest wymagane postawienie Stronie zarzutów, czy to w oparciu o przepisy kodeksu karnego, czy też karnego skarbowego. Istotne jest natomiast, aby wszczęcie takiego postępowania nastąpiło przed terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy. Następnie wyjaśnił, że podstawą wszczęcia śledztwa na podstawie art. 303 Kodeksu postępowania karnego lub dochodzenia (art. 303 K.p.k. w zw. z art. 325 K.p.k.) jest uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa (tzw. podstawa faktyczna). Takie określenie tej przesłanki wskazuje, że nie jest wymagana pewność organu procesowego, co do faktu zaistnienia przestępstwa. Wskazał, że o fakcie prowadzenia przez Prokuraturę Okręgową w S. śledztwa i o przesłankach niezawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej W. K. został poinformowany pismem z dnia 6 października 2009 r. (doręczonym w dniu 9 października 2009 r. wraz postanowieniem nr [...] o wszczęciu postępowania kontrolnego). W opinii organu, śledztwo prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w S. obejmujące działania G. C. miało wpływ na określenie zobowiązań podatkowych Strony, bowiem wystawiał on dla W. K. prowadzącego działalność gospodarczą samodzielnie, jak też w ramach Spółki cywilnej faktury sprzedaży, które faktycznie nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Stwierdził, że W. K. ujmując te faktury w podatkowej księdze przychodów i rozchodów dla samodzielnej działalności gospodarczej oraz Spółki cywilnej zawyżył koszty uzyskania przychodów w 2003 r., a w rezultacie zaniżył zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Z uwagi na powyższe, zarzut naruszenia art. 70 § 1 O.p., poprzez wydanie skarżonej decyzji i określenie zobowiązania w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. po przedawnieniu tegoż zobowiązania, uznał za bezzasadny. Zaznaczył, że dokonując analizy zasadności ustaleń organu pierwszej instancji należy uwzględnić art. 122, art. 187 § 1, art. 180 § 1 oraz art. 191 O.p. Podkreślił, że podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy na podstawie art. 122 O.p. nie może jednak oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 1999 r., sygn. akt III SA 5688/98 i z dnia 6 czerwca 2000 r., sygn. akt III SA 1252/99). Obowiązek poszukiwania prawdy obiektywnej nie zakłada bowiem nakazu podejmowania bliżej niesprecyzowanych i nieograniczonych w czasie czynności dowodowych. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie został zebrany w sposób rzetelny, a jego ocena dokonana na podstawie art. 191 O.p. nie może być uznana za dowolną. To, że organ podatkowy dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentują Strony nie świadczy jeszcze o dowolności w ocenie dowodów, w tym o naruszeniu art. 191 i art. 210 § 4 O.p. Uznał, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał oceny każdego z zebranych dowodów, odniósł się do każdego z nich jak również twierdzeń Stron podnoszonych w pismach procesowych oraz w toku prowadzonych czynności dowodowych. Ponadto wskazał, że organ pierwszej instancji w toku postępowania podatkowego przeprowadził wszystkie dowody, które miały istotny wpływ na ustalenie stanu faktycznego niniejszej sprawy, w tym wnioskowane przez Stronę (w piśmie z dnia 4 stycznia 2010 r.). Natomiast materiał dowodowy zgromadzony przez Prokuraturę Okręgową w S. oraz organ kontrolny w innych postępowaniach, który został włączony do akt niniejszej sprawy pozwolił na wszechstronne naświetlenie okoliczności związanych z usługami zakupionymi od firmy P. G. C. Z uwagi na powyższe, w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych, w oparciu o wyczerpująco zebrany i w sposób właściwy rozpatrzony materiał dowodowy. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie granica swobodnej oceny dowodów nie została jednak przekroczona przez organ pierwszej instancji. W związku z brakiem dokumentów źródłowych za istotne dla sprawy uznał zeznania Strony oraz podejrzanych i świadków, a w szczególności wystawcy spornych faktur, który konsekwentnie składał takie same wyjaśnienia w przedmiocie wystawianych faktur. W związku z faktem, iż zeznania poszczególnych osób różniły się, niezbędne było analizowanie ich przez organ podatkowy w świetle całego zgromadzonego w sprawie materiału, w tym także zeznań wcześniej składanych przez te same osoby, a także zeznań innych osób dotyczących tej samej kwestii. W związku z powyższym, za zasadne stwierdził uznanie części lub całości danego zeznania za nieodpowiadającego prawdzie. Zebrany materiał dowodowy uznał za wystarczający dla ustalenia, że podmiot wystawiający faktury nie dokonał w rzeczywistości czynności objętych tymi dokumentami. Zaznaczył, że z akt sprawy wynika, że roboty budowlane w budynkach P. sp. z o.o. i T.. S.A. w zależności od potrzeb wykonywane były przez kilku (do 10) pracowników niezależnie u kogo byli zatrudnieni (Spółka cywilna). Ponadto Strona korzystała w omawianym okresie z usług podwykonawców robót budowlanych, niemniej żadnemu z przesłuchanych świadków pracujących na tych obiektach (czy to pracowników czy jego kontrahentów) nie jest znana firma G. C. Natomiast świadkowie (np. J.S.) wskazują, jako podwykonawcę firmę R., która w ewidencji księgowej Spółki cywilnej oraz M. nie występuje. Ponadto sama Strona pomijając P. wskazuje firmę P. s.c. i U. M. D., jako podwykonawców świadczących prace adaptacyjne (montaż ścian g/k, malowanie) na obiektach P. i T. SA. W obliczu ujawnionych faktów, wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności zeznań Strony i pozostałych wspólników Spółki cywilnej, którzy jako zleceniodawcy (w stosunku do P. powinni posiadać największą wiedzę na temat zlecanych usług, organ odwoławczy nie podziela podniesionego w odwołaniu zarzutu odnośnie braku ustalenia, kto był rzeczywistym wykonawcą zlecanych robót. Organ odwoławczy wskazał, że w związku z faktem, iż w dokumentach źródłowych Strony nie było żadnych dowodów potwierdzających wykonanie usług przez P. G. C. z siedzibą w S. (przedłożono jedynie faktury), a z zeznań G. C. wystawcy kwestionowanych faktur (włączonych do akt niniejszej sprawy) wynikało, że usługi nie zostały wykonane przesłuchano w charakterze strony Skarżącego. Stwierdził, że w zakresie kwestionowanych faktur Strona zeznała, że wszystkie prace wymienione w powyższych fakturach zostały wykonane przez pracowników G. C., jednak nie dysponuje on dowodami na potwierdzenie tej okoliczności. Nie posiada również dowodów zapłaty za usługi wynikające z faktur wystawionych przez G. C., gdyż były dokonywane gotówką. Jednocześnie Strona stwierdziła, że potwierdzenia wykonania prac powinny znajdować się w T. S.A. i P. sp. z o.o., dla których wykonywane były usługi remontowe. Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania kontrolnego ustalono, że G. C. nie wchodził na obiekty P. sp. z o.o. i T. S.A., co potwierdziły zeznania pracowników ww. spółek oraz uzyskane od nich pisemne informacje i wyjaśnienia. Również zeznania wystawcy faktur - G. C., potwierdzają słuszność dokonanych ustaleń, bowiem z protokołu przesłuchania podejrzanego z dnia 27 listopada 2008 r. przeprowadzonego przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S. sygn. akt [...] wynika, że nigdy nie wykonywał on żadnej z usług opisanych na fakturach wystawionych dla firm W. K.. Przesłuchiwany zeznał, że po opuszczeniu zakładu karnego w 2002 r. wystawiał faktury VAT na usługi, których nie wykonywał, po to by odbiorca faktury nie płacił podatku VAT i podatku dochodowego. Powyższe zeznania potwierdził w protokole przesłuchania z dnia 27 marca 2009 r., w którym zeznał m.in., że "(...) wszystkie wystawione faktury przez moją firmę M. nie odzwierciedlają prawdy i nigdy prac opisanych w tych fakturach nie wykonywałem i nigdy nie miałem zatrudnionych żadnych pracowników w swojej firmie (...)". Z uwagi na powyższe organ odwoławczy uznał, że kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów nie można uznać zeznań Skarżącego, jako dowodów świadczenia usług przez P. na rzecz Spółki cywilnej oraz firmy M. Takim dowodem nie jest również zeznanie D. C. z dnia 23 listopada 2009 r., gdyż jest ono bardzo ogólnikowe. Ponadto zaznaczył, iż kwestia braku podstaw faktycznych i prawnych do wystawienia przedmiotowych faktur VAT, była przedmiotem postępowania kontrolnego prowadzonego wobec P. G. C. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. W protokole z dnia 1 grudnia 2009 r. Nr UKS1495/W5P4/42/58/09/15/016, który włączono do akt przedmiotowej sprawy, organ kontrolny stwierdził, że wszystkie wystawione przez G.C. faktury VAT (objęte kontrolą za okres od maja 2002 r. do lipca 2008 r.) poświadczają nieprawdę i spowodowały następstwa w rozliczeniach podatkowych, w tym zawyżenie kosztów uzyskania przychodów u adresatów tych faktów. Uznał także, że faktury wystawione przez G. C. nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych, gdyż założona przez niego firma nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej i nie świadczyła usług wymienionych na fakturach. W ocenie organu odwoławczego fakt nie wykonania usług wyszczególnionych na wystawionych przez firmę P.U. M. G. C. został zatem prawidłowo udowodniony i co do zasady wystawca faktur tego faktu nie podważył. Zdaniem organu odwoławczego zasady logicznego myślenia i reguły prawidłowego wnioskowania nie pozwalają na przyjęcie stanowiska, że moce przerobowe firmy P.U. "M." G. C. pozwalały na rzeczywiste wykonanie spornych usług. Tym bardziej, że jak wynika z materiału dowodowego M. oraz Spółka cywilna, nie były jedynymi podmiotami dla których G. C. miał świadczyć usługi - wystawiał faktury. Zatem dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż przeprowadzone przez ten organ czynności sprawdzające pozwalają stwierdzić, że wystawcą faktur dokumentujących zakup usług drogowych i remontowo-budowlanych był podmiot, który: – nie prowadził działalności gospodarczej w badanym okresie, tj. w 2003 r., gdyż zlikwidował działalność gospodarczą z dniem 9 lutego 2002 r., – w badanym okresie w ogóle nie prowadził działalności w zakresie usług drogowych i remontowo-budowlanych, – właściciel podmiotu nie składał żadnych deklaracji podatkowych, nie rozliczał się z podatku dochodowego od osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, – nie wykonywał żadnych usług na rzecz Spółki cywilnej oraz firmy M. Jednocześnie w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., w sposób prawidłowy, bez naruszenia przepisów O.p. organ pierwszej instancji ustalił, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (przesłuchania świadka G. C., sprawdzenie wiarygodności kontrahenta Strony we właściwym miejscowo urzędzie skarbowym) potwierdza, że Skarżący zaliczył w ciężar kosztów uzyskania przychodów w 2003 r. wydatki na zakup usług remontowo-budowlanych udokumentowanych czterema przedmiotowymi fakturami, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Następnie wskazując na treść art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f stwierdził, że kosztem uzyskania przychodów są wydatki, które zostały poniesione w celu uzyskania przychodu. Ustawodawca wiąże pojęcie kosztu z pojęciem przychodu. Koszt podatkowy musi być faktycznie poniesiony w celu uzyskania przychodu. Dowody zaś dokumentujące poniesione koszty muszą być potwierdzone realnymi zdarzeniami gospodarczymi co oznacza, że podstawą zapisów w "księdze" mogą być wyłącznie rzetelne, a więc odpowiadające stanowi faktycznemu dowody księgowe – m.in. faktury VAT, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczych zgodnych z rzeczywistym przebiegiem. Podatnik musi zatem wykazać, że poniósł koszt celowy racjonalny z uwagi na wiedzę podatnika o związkach przyczynowo-skutkowych między poniesionym kosztem a zasadnie oczekiwanym przychodem. Zaznaczył, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, gdyż o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem na nim spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Tymczasem Strona poza stwierdzeniem, że to G. C. wykonał usługi, na żadnym etapie postępowania nie wskazała argumentów i dowodów, mających potwierdzać stanowisko Strony, a tym samym wpływających na ewentualną zmianę ustaleń kontrolujących. Zgłaszała jedynie wnioski dowodowe, które w całości zostały przeprowadzone (przesłuchania świadków). Wyjaśnił, że organ podatkowy ma obowiązek uznać konkretny wydatek za koszt uzyskania przychodów, jeżeli podatnik faktycznie poniesie taki wydatek, wykaże związek wydatku z uzyskanym przychodem i przedstawi dowód umożliwiający obiektywną ocenę przez organy podatkowe, że powyższe okoliczności faktycznie miały miejsce. Ma jednak obowiązek pełnej weryfikacji przedłożonych przez podatnika materiałów dowodowych i ich uzupełnienia, jeżeli uzna to za konieczne dla pełnego wyjaśnienia sprawy podatkowej, czyli realizacji prawdy obiektywnej. Stwierdził, że sama faktura nie jest bowiem dowodem potwierdzającym rzeczywiste wykonanie usługi (przez jej wystawcę). Dla oceny faktury, jako dokumentu stwierdzającego przeprowadzenie operacji gospodarczej mają znaczenie nie tylko jej cechy formalne, lecz również okoliczności faktyczne sprawy. Stąd uprawnienie do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków nie istnieje, gdy wystawiona faktura (jako dowód ich poniesienia) w rzeczywistości nie odpowiada faktowi zdarzenia gospodarczego - w szczególności, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej, niż wykazano dacie lub w rozmiarach innych, niż wynika z faktury bądź m.in., niż to stwierdza faktura podmiotami gospodarczymi. W związku z powyższym za istotne uznał, aby poniesione wydatki były prawidłowo udokumentowane. Następnie zaznaczył, że podstawą zapisu w "Księdze" jest dowód księgowy, który powinien odzwierciedlać rzeczywisty przebieg przeprowadzonych operacji gospodarczych. Udokumentowanie poniesionych wydatków regulują przepisy § 12 pkt 1 i 3, natomiast rzetelność prowadzenia księgi reguluje § 11 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2003 r. Nr 152, poz. 1475 ze zm.) - dalej "rozporządzenie z 2003 r.". wskazał, że analogiczne przepisy zawierało poprzedzające je rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 116, poz. 1222 ze zm.) - obowiązujące do dnia 31 sierpnia 2003 r. Wystawcą czterech przedmiotowych faktur zaewidencjonowanych przez Stronę w księdze przychodów i rozchodów była firma P.U. "M." G. C.. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z prawidłowo dokonanych ustaleń organu kontroli skarbowej wynika, że powyższa firma miała całkowicie fikcyjny charakter oraz nie wykonała usług, za których wykonanie zostały wystawione faktury. W ocenie organu odwoławczego z materiału dowodowego wynika, że kwestionowane faktury, jako dowody nie odzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych były nierzetelne. Nie mogły zatem stanowić podstawy zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. W nawiązaniu do powyższego stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo wywiązał się z obowiązku nałożonego przez art. 193 § 6 O.p., bowiem w protokole kontroli z dnia 21 grudnia 2009 r., powołując się na art. 193 § 1-3 i § 6 O.p. stwierdził nierzetelność ksiąg podatkowych w części poniesionych kosztów z tytułu zakupu usług od firmy P.U. "M." G. C., tj. M. za miesiąc styczeń 2003 r. na kwotę 4.500,00 zł oraz Spółki cywilnej za miesiąc grudzień 2003 r. na łączną kwotę 70.000,00 zł. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie mógł mieć również zastosowania art. 23 § 1 O.p., zasadnie zatem organ pierwszej instancji odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania (art. 23 § 2 O.p.), gdyż dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami zebranymi w toku postępowania pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Zdaniem organu odwoławczego powyższe stanowisko potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt II FSK 974/06 (LEX 276165). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożonej na powyższą decyzję Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 240 § 1 pkt 1, art. 247 § 1 pkt 1, art.70 § 1 i 6 O.p. oraz ogólnych zasad prawa, przez naruszenie postanowień art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. Skarżący podnieśli, iż nie mogą zgodzić się z rozstrzygnięciami organów podatkowych, gdyż cały zgromadzony w sprawie materiał opiera się na zeznaniach G. C., a prowadzone w obu instancjach postępowania nie wniosły do sprawy żadnych innych dowodów. Skarżący konsekwentnie wskazali, że prace zafakturowane przez G. C. zostały przez niego wykonane, a zeznania temu przeczące są fałszywe. Zdaniem Skarżących, w niniejszej sprawie zobowiązanie podatkowe za 2003 r. uległo przedawnieniu. Zakres unormowania art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu nadanym nowelą z dnia 12 września 2002 r. nie obejmuje sytuacji, w której wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie karnej albo w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie ma bezpośredniego związku z niewykonaniem konkretnego zobowiązania podatkowego i nie odnosi się do strony podmiotowej tego zobowiązania, tj. konkretnego podatnika (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1303/09). W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dokonał wykładni językowej powoływanego wyżej przepisu i uznał, że wszczęcie postępowania karnego jedynie przedmiotowo jest wystarczające do przerwania biegu przedawnienia w sprawie podmiotu. Zdaniem Skarżących, zgodnie z poglądem reprezentowanym przez Sąd w powołanym powyżej wyroku, przedmiotowe wszczęcie postępowania w żadnym wypadku nie może odnieść się do każdego podmiotu, który jest wymieniony w toku prowadzonego postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie stwierdzając, iż zarzuty w niej zawarte są bezzasadne oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 listopada 2011 r. zawiesił postępowania sądowe w niniejszej sprawie z uwagi na skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt I FSK 525/10. W dniu 25 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął z urzędu zawieszone postępowanie sądowe. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012r. pełnomocnik Skarżących podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie składając do akt pismo - uzasadnienie stanowiska Strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcie sprawy ma ustalenie czy zobowiązanie podatkowe za 2003 r. określone w stosunku do Skarżących przez organy orzekające w sprawie, uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2009 r. Wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r. (sygn. P 30/11, Dz. U. z 2012 r. , poz. 858) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 70. § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie zatem do przytoczonego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej), wystąpi dopiero wówczas, jeżeli o postępowaniu tym podatnik został poinformowany przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Rozstrzygnięcie zatem zarysowanego wyżej spornego problemu wymaga ustalenia, czy podatnicy zostali poinformowani o wszczęciu i prowadzeniu tego postępowania przed upływem okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jaki wynika z art. 70 § 1 O.p. przed upływem 2009 r. Jak wynika z akt sprawy Prokuratura Okręgowa, Wydział [...] do Spraw Przestępczości Gospodarczej w S. postanowieniem z dnia [...].10.2008 r., sygn. akt [...] wszczęła w dniu 24.10.2008 r. śledztwo w sprawie m.in. działania w okresie od 1 września 1998 roku do października 2008 roku w S. i w W. oraz w innych miejscowościach na terenie Rzeczypospolitej Polskiej zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw oraz przestępstw skarbowych, tj. o czyn z art. 258 § 1 ustawy z dnia 6.06.1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88 poz. 553 z późn. zm.) - dalej “kk"; oraz doprowadzenie w okresie od lipca 2002 roku do października 2008 roku na terenie Rzeczypospolitej Polskiej Skarbu Państwa, reprezentowanego przez właściwe urzędy skarbowe, do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości przy użyciu dokumentów potwierdzających nieprawdę, poprzez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów, co spowodowało zaniżenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz niezapłacenie podatku od towarów i usług, tj. o przestępstwa z art. 286 § 1 kk , art. 294 § 1 kk , art. 271 § 3 kk, art. 273 kk. Jeden z wątków śledztwa dotyczyłwystawiania przez G. C. fikcyjnych faktur VAT, opisujących niezaistniałe zdarzenia gospodarcze, które -. wystawił jako właściciel firmy PU “M.", z siedzibą w S. dla 43 różnych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, w tym także osobom fizycznym, w celu umożliwienia im wyłudzenia zwrotu podatku VAT i skorzystania z nienależnych odliczeń w podatku dochodowym. Jednym z 43 podmiotów, na rzecz których G. C. wystawił fikcyjne faktury VAT jest W. K., prowadzący działalność gospodarczą samodzielnie, jak też w ramach Spółki cywilnej (postanowienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S. o przedstawieniu zarzutów z dnia 19.11.2008 r. - karty 161-163 akt administracyjnych). Pan G. C. wystawił bowiem faktury dla W. K., które faktycznie nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Skarżący, ujmując te faktury w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej dla samodzielnej działalności gospodarczej, jak również dla spółki cywilnej, zawyżyli koszty uzyskania przychodów w 2003 r., a w rezultacie zaniżyli zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. O prowadzonym postępowaniu przygotowawczym w wyżej wymienionym zakresie Skarżący zostali poinformowani pismem z dnia 6 pażdziernika 2009 r.(k-4 akt adm.) o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego, które Skarżący otrzymali 9 pażdziernika 2009r.. Ponadto w dniu [...] listopada 2009r. wydane zostało przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postanowienie w trybie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej ( k- 52 akt adm.), w przedmiocie uznania za dowód w sprawie i włączenia do akt sprawy dokumentów zebranych w toku śledztwa [...] prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w S., tj. protokołu zatrzymania rzeczy u G. C., wyciągu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka G. C., wyciągu protokołów przesłuchania G. C. z dnia 27 listopada 2008r. oraz z dnia 22 grudnia 2008r, a także protokołu przesłuchania z dnia 27 marca 2009. Postanowienie to pełnomocnik Skarżących otrzymał w dniu 16 listopada 2009r. Pismem sporządzonym w tym samym dniu, pełnomocnik Skarżących wniósł o wydanie kopii dokumentów włączonych do akt sprawy postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r. Z akt wynika także, ze W. K. a także jego pełnomocnik, brali udział w przesłuchaniu G. C. (protokół przesłuchania świadka - k -139 akt adm.), którego przedmiotem było między innymi toczące się postępowanie karne w stosunku do G.C. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika podniesionych w piśmie z dnia 11 grudnia 20012r. w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż wbrew stanowisku pełnomocnika, Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo ustalił stan prawny w oparciu, o który analizować należało materialnoprawną kwestię przedawnienia. Rozpoznawana sprawa dotyczyła rozliczeń w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. W stanie prawnym obowiązującym w tym czasie przepis art. 70 § 6 pkt 4 O.p. stanowił, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Treść analizowanego przepisu wskazuje, iż jako przyczyna zawieszenia biegu terminu przedawnienia wskazana została między innymi przesłanka wszczęcia postępowania karnego. Nadto w realiach niniejszej sprawy śledztwo wszczęte w dniu 24.10.2008 r., o sygnaturze akt [...], prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w S., obejmujące działania Pana G. C., niewątpliwie miało wpływ na określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych W. i I. K. Ze znajdującego się w aktach sądowych postanowienia prokuratora Prokuratury Okręgowej w S. z dnia [...] października 2011r. o częściowym umorzeniu śledztwa - wobec przedawnienia karalności czynu - przeciwko G. C. i innym, podejrzanemu o czyny z art. 258 §1 kk, 18 § 3kk zw. zw. z art. 76 §1 k.k. w zw. z art. 62 § 2 kks w zw. z art. 7 §1 kks i w zw. z art. 37 §1 pkt 1, 2, 5 kks oraz art. 54 §1 kks w zw. z art. 37 §1 pkt 1 kks wynika, że w toku śledztwa zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał podstawy do przedstawienia W. K. w dniu 10 marca 2011r. trzech zarzutów dotyczących złożenia zeznań podatkowych m.in za rok 2003, w którym podał on nieprawdę co do wysokości poniesionych kosztów uzyskania przychodów w roku 2003 załączając do nich należności wynikające z pustych faktur wystawionych przez G. C. Wprawdzie, jak wskazano wyżej, zarzuty zostały Skarżącemu przedstawione dopiero w 2011r., jednak wynikający z art.70 § 6 pkt 1 O.p. skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego następuje z dniem wszczęcia postepowania "w sprawie" (por. wyrok TK z dnia 17 lipca 2012r), tym samym postępowanie to nie musi osiągnąć fazy in personam. Nadto, skoro jak wynika z uzasadnienia wskazanego wyżej postanowienia o umorzeniu śledztwa, zebrany w toku śledztwa materiał dowodowy dał podstawy do przedstawienia zarzutów Skarżącemu, to za chybione uznać należy twierdzenie, iż wszczęcie i prowadzenie postępowania karnego "in rem" nie miało związku z niewykonaniem zobowiązania przez Skarżącego za badany okres. Faktury wystawione przez G. C. na rzecz W. K., powodujące zaniżenie, a więc niewykonanie przez niego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok w prawidłowej wysokości, wiązały się z tymi nielegalnymi działaniami. W świetle powyższego, w ocenie Sądu za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2003 r.). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 1 oraz art. 247 § 1 pkt 1 O.p. Sąd przede wszystkim zauważa, że zaskarżona deczyja została wydana w postępowaniu zwykłym dotyczącym określenia W. i I. K. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2003 wydanej w następstwie wszczętego z urzędu postępowania kontrolnego. W analizowanej sprawie organ podatkowy nie orzekał o wystąpieniu przesłanki wznowienia. Nie podejmował również rozstrzygnięcia co do zaistnienia przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości (do których odnosi się art. 247 § 1 pkt 1 O.p.). Nie znajduje więc uzasadnienia podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 240 § 1 pkt 1 oraz art. 247 § 1 pkt 1 O.p. dotyczących trybów nadzwyczajnych Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122, art 124 art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. Argumentacja Strony sprowadza się jedynie do stwierdzenia, że cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie opiera się na fałszywych zeznaniach G. C. Zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów spornych wydatków poniesionych na rzecz P.U. "M." G.z C., przez organy podatkowe zostało poprzedzone zebraniem obszernego materiału dowodowego na który składają się nie tylko zeznania G. C., ale również: 1) dowód z przesłuchania w charakterze Strony W. K., 2) dowód z przesłuchania świadków: G. C., M. U., G.L., J. G., M. G., J. S., M. Z., G. M., M. P., P. B., oraz załączono uzyskane z Prokuratury Okręgowej w S. protokoły zatrzymania rzeczy o przesłuchania G. C. 3) protokoły przesłuchań: G. C. i D.C. 4) dokonane ustalenia odnośnie kontrahentów Strony na podstawie informacji udzielonych przez inne organy podatkowe np.- wystąpienie do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o informacje na temat firmy P.U. "M." G. C. i wystawcy kwestionowanych faktur, 5) przeprowadzenie czynności sprawdzających u kontrahentów Kontrolowanego tj. T. S.A. i P. Sp. z o o., wskazanych przez Stronę jako właścicieli obiektów, na których G.C. świadczył usługi podwykonawcze, 6) wystąpiono z zapytaniem do firmy F. SA . Wskazany materiał dowodowy został przeanalizowany i oceniony w zgodzie z art.191 O.p.Z zebranego materiału dowodowego wynika w sposób jednoznaczny, że nabyte przez W. K. (w ramach firmy M., jak też w ramach spółki cywilnej) usługi remontowo-budowlane i drogowe od P.U. "M." G. C. były fikcją gospodarczą. Zgromadzony w czasie postępowania materiał dowodowy potwierdza, że firma ta nie istniała w obrocie gospodarczym. Wystawcą spornych faktur był bowiem podmiot, który zlikwidował działalność gospodarczą z dniem 9 lipca 2002 r. (postępowanie dotyczy 2003 roku), sam zaś właściciel podmiotu nie składał żadnych deklaracji podatkowych, nie rozliczał się z podatku dochodowego od osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, nie zatrudniał pracowników zajmujących się szeroko pojętymi usługami budowlanymi, drogowymi oraz nie wykonał usług, za których wykonanie zostały wystawione sporne faktury. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu podatkowym Strona, poza przedstawieniem spornych faktur i stwierdzeniem, że to G. C. wykonał usługi, na żadnym etapie postępowania nie wskazała argumentów i dowodów, mających potwierdzać jej stanowisko, a tym samym wpływających na ewentualną zmianę ustaleń kontrolujących. Przedstawienie faktur, jak też samo stwierdzenie, że usługa została wykona przez wystawcę faktury nie dowodzi bowiem wykonania usługi. Jak słusznie podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej w W., dla oceny faktury jako dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie operacji gospodarczej, mają znaczenie nie tylko jej cechy formalne, lecz również okoliczności faktyczne sprawy. Stąd uprawnienie do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków nie istnieje, gdy wystawiona faktura (jako dowód ich poniesienia) w rzeczywistości nie odzwieciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego – w sytuacji, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wykazano dacie lub w rozmiarach innych, niż wynika z faktury bądź zdarzenie gospodarcze zaistniało, ale pomiędzy innymi podmiotami gospodarczymi. W niniejszej sprawie sami Skarżący nie przedstawili żadnego wiarygodnego dowodu na wykonanie przez G. C. kwestionowanych przez organy podatkowe usług. Natomiast ustalenia organów podatkowych obu instancji wykazały brak świadczenia usług przez kontrahenta Strony, a zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Zgodzić się też trzeba z tezą postawioną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1473/09, iż organy podatkowe nie mają obowiązku poszukiwać przeciwdowodów na okoliczności przez nie ustalone w toku postępowania, za pomocą innych dowodów . W przedmiotowej sprawie organy podatkowe na każdym etapie postępowania. umożliwiły Stronie czynny udział w postępowaniu. W szczególności Strona miała wgląd do dokumentów, mogła składać wyjaśnienia, dodatkowe dowody i wnioski. Trudno więc podzielić zarzut strony o naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych zawartej w art. 121 § 1 O.p. Podobnie uzasadnienia wydanych w sprawie rozstrzygnięć nie dają podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia art. 124 O.p. W trakcie prowadzonego postępowania organ podatkowy jako dowód dopuścił, zgodnie z dyspozycją art. 180 § 1 i art. 187 O.p. wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe jest prawidłowa i doprowadziła, do poprawnych wniosków, że usługi objęte spornymi fakturami nie zostały wykonane przez G. C.. Zatem zdarzenia, które dokumentują przedstawione przez Skarżących faktury, nie zaistniały pomiędzy podmiotami, których dotyczą, nie mogły więc stanowić podstawy do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów wydatków, w nich wskazanych. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012r., poz. 270) skargę oddalił