I SA/Kr 1661/12

Sygn. akt I SA/Kr 1661/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 stycznia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek ( spr.), WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r., sprawy ze skargi "M" Spółka z o.o. w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 19 czerwca 2012 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od gier, - s k a r g ę o d d a l a - W dniu 26 marca 2012 r. do Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów wpłynął wniosek "M" sp. z o.o. w K. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od gier. Wnioskodawca w przedstawionym opisie stanu faktycznego wyjaśnił, że jest organizatorem loterii audiotekstowej w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Loteria jest organizowana na zlecenie, przy czym podmiot zlecający organizację loterii jest podmiotem podatkowo powiązanym (poprzez dominującego udziałowca). Zakres zlecenia obejmuje: - kreację formatu loterii - pomysłu oraz komunikacji wewnętrznej, - wystąpienia w charakterze organizatora loterii; - opracowania, zgodnie w wymogami polskiego prawa, projektu regulaminu, a także innych niezbędnych dokumentów wymaganych przez przepisy prawa, - uzyskania wszelkich zezwoleń wymaganych przez przepisy prawa polskiego do przeprowadzenia loterii, w szczególności zezwolenia dyrektora izby celnej, - wniesienia opłaty za zezwolenie na urządzenie loterii, w wysokości 10% wartości puli nagród w loterii, - dostarczenia bankowej gwarancji wypłaty nagród w loterii, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, - ufundowania (zakup) nagród przewidzianych w regulaminie; - rozpoczęcia i przeprowadzania loterii w terminie określonym w zezwoleniu na urządzenie loterii, wydanym przez właściwy organ administracji, oraz powiadomienia właściwego organu o rozpoczęciu i zakończeniu loterii, - powołania wewnętrznej komisji nadzoru oraz zapewnienia sprawowania nadzoru nad przebiegiem loterii oraz nad przebiegiem losowań przez osobę posiadającą świadectwo zawodowe wydane przez Ministra Finansów uprawniające do nadzorowania loterii, - opublikowania i udostępnienia regulaminu uczestnikom loterii, - wyłaniania zwycięzców loterii zgodnie z regulaminem, w tym przygotowanie aplikacji losującej, przeprowadzenie losowań i zapewnienie ich rzetelności, - powiadamianie laureatów nagród o wygranych zgodnie z regulaminem oraz weryfikacja laureatów loterii, - wydanie nagród zwycięzcom, w tym, logistycznej obsługi wydawania nagród, zgodnie z regulaminem, - spełnienie wszelkich obowiązków publicznoprawnych związanych z organizacją loterii, w tym naliczenia i odprowadzenia należnego podatku od osób fizycznych na rzecz właściwego urzędu skarbowego, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, - obsługę wszelkich reklamacji związanych z organizowaniem i prowadzeniem loterii, w tym: przyjmowanie, rozpatrywania i udzielania odpowiedzi na reklamacje pisemne zgłoszone przez uczestników loterii, zgodnie z zasadami opisanymi w regulaminie, - techniczne podłączenie się do operatorów telekomunikacyjnych celem realizacji komunikacji SMS z uczestnikami i laureatami loterii zgodnie z regulaminem loterii, w tym wysyłanie informacji zwrotnych do uczestników loterii, - opracowanie infrastruktury technicznej niezbędnej do obsługi loterii oraz obsługa techniczna loterii - zapewnienia obsługi prawnej loterii, - dokonanie wszelkich innych czynności, niezbędnych do przygotowania i prawidłowego przeprowadzenia loterii. Wnioskodawca jako organizator loterii uzyskał stosowne zezwolenie właściwego dyrektora izby celnej i wykonał część zleconych zadań. Wynagrodzenie wnioskodawcy ustalone jest jako stała opłata za realizację usług, która zawiera w sobie wszelkie koszty poniesione przez spółkę w związku z organizacją loterii plus dodatkowe stałe wynagrodzenie. Opłata jest rozliczana w czasie trwania loterii, w ustalonych okresach rozliczeniowych. W związku z powyższym wnioskodawca powziął wątpliwość: 1) czy spółka właściwie deklaruje wysokość podatku od gier, obliczając go w wysokości 25% od kwoty otrzymanego wynagrodzenia?, 2) czy fakt powiązania podmiotów zleceniodawcy i zleceniobiorcy (poprzez udziałowca) ma znaczenia dla ustalenia wysokości podatku od gier? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, na pierwsze z pytań wskazano, że skoro ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) określa, że podstawą opodatkowania podatkiem od gier w loterii audiotekstowej jest przychód organizatora loterii audioteksowej uzyskany z tej loterii, a jednocześnie ustawa ta nie definiuje pojęcia przychodu, to odwołać trzeba się do znaczenia tego pojęcia na gruncie ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.). W konsekwencji przychodami z loterii audioteksowej w rozumieniu obu ustaw będą uzyskane wpływy organizatora z loterii, które stanowią wynagrodzenie organizatora ustalone w umowie ze zleceniodawcą. Wynagrodzenie ustalone w umowie ze zleceniodawcą jest zaś jedynym przychodem organizatora z tytułu loterii audiotekstowej. Zgodnie z art. 74 pkt 4 ustawy o grach hazardowych stawka podatku od gier dla loterii audiotekstowych wynosi 25%. W warunkach sprawy, gdy ustalona cena odzwierciedla cenę rynkową - powiązanie podmiotów nie ma znaczenia dla wysokości obliczanego podatku od gier. Rozliczenie wynagrodzenia stałą kwotą wynagrodzenia jest przy tym stosowane przez wnioskodawcę w innych umowach również dotyczących organizacji loterii, np. promocyjnych. W indywidualnej interpretacji z dnia 19 czerwca 2012 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko spółki, przedstawione we wniosku, w zakresie określenia podstawy opodatkowania podatkiem od gier w loterii audiotekstowej, za nieprawidłowe. Organ zgodził się z wnioskodawcą, że przy definiowaniu pojęcia przychodu należy odwołać się do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Niemniej jednak zwrócono uwagę, że to wnioskodawca wystąpił o pozwolenie na urządzenie przedmiotowej loterii i jemu zostało ono udzielone. Ponadto z opisu sprawy wynika, że wszelkie czynności prawne jak i faktyczne związane z urządzeniem przedmiotowej loterii spoczywają na wnioskodawcy. W konsekwencji w świetle art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych, to wnioskodawcę należy uznać za podatnika podatku od gier z tytułu organizacji loterii audiotekstowej. Organ zwrócił uwagę, że w przedmiotowym przypadku opodatkowaniu podatkiem od gier podlega działalność wnioskodawcy w zakresie urządzania loterii, gdzie podstawą opodatkowania jest przychód uzyskany z tej loterii, czyli wartości pieniężne otrzymane lub należne spółce, a wygenerowane przez graczy biorących udział w tej loterii poprzez odpłatne połączenia telefoniczne lub SMS i która to podstawa podlega opodatkowaniu stawką 25%. Przepis art. 73 pkt 2 ustawy o grach hazardowych wprost stwierdza, że podstawą opodatkowania podatkiem od gier w loterii audiotekstowej jest przychód organizatora loterii audioteksowej uzyskany z tej loterii, a zatem nie dowolny przychód jakkolwiek związany z loterią, ale tylko taki, jak to wskazano powyżej, wygenerowany działalnością loterii jako takiej. Wynagrodzenie uzyskane przez wnioskodawcę za zorganizowanie loterii niewątpliwie nie jest przychodem wygenerowanym przez loterię, ale przez działalność usługową na rzecz zleceniodawcy i czynność ta jako taka nie jest grą hazardową, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od gier. W konsekwencji sposób ustalenia wynagrodzenia dla wnioskodawcy z tytułu zorganizowania loterii jak i też powiązania pomiędzy spółką, a zleceniodawcą w tym przypadku, z punktu widzenia podatku od gier jest bezprzedmiotowy. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa spółka zażądała zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i uznania za zgodne z prawem stanowiska przedstawionego we wniosku. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany zakwestionowanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka zarzuciła organowi naruszenie: - prawa materialnego, a to art. 73 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu sprzecznego z wynikiem wykładni językowej założenia, że podstawę opodatkowania stanowi cały przychód z loterii (niezależnie od rzeczywistego beneficjenta przychodu), podczas gdy w świetle dosłownego brzmienia wzmiankowanego przepisu podstawą opodatkowania jest przychód z loterii uzyskany przez organizatora, a zatem podstawą opodatkowania nie jest ta część przychodu, która przypada na inne podmioty tworzące strukturę loterii audiotekstowej, - przepisów procedury podatkowej, a to art. 155 § 1 w zw. z art. 14g Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie wzmiankowanych przepisów. W uzasadnieniu podkreślono, że całkowita kwota wygenerowana przez loterię nie jest przysporzeniem uzyskanym wyłącznie przez spółkę, a jest to przysporzenie uzyskane zarówno przez spółkę jak i przez inne podmioty tworzące strukturę loterii audiotekstowej. Skarżąca spółka zwróciła uwagę, że przyjecie stanowiska organu prowadzi do absurdalnego wniosku, że podatek zapłacony przez spółkę będzie wyższy aniżeli jej realne przysporzenie, a dodatkowo cała kwota wygenerowana loterię będzie opodatkowana podwójnie - podatkiem od gier zapłaconym przez organizatora, jak również podatkiem dochodowym zapłaconym przez inne podmioty struktury loterii - w przypadającej na nie części. Podniesiono również, że w przepisach art. 73 ustawy o grach hazardowych, wyjąwszy jedynie pkt 2, prawodawca wyraźnie określił, że podstawą opodatkowania są pewne sumy brutto, niezależnie od tego, kto i kiedy będzie ich ostatecznym beneficjentem. Spośród gier wymienionych w art. 73 w/w ustawy, wyłącznie w przypadku loterii audiotekstowej możliwe jest dzielenie całej sumy uzyskanej z gry pomiędzy różne podmioty, np. integratora, operatora (telekomunikacyjnego). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wskazał, że dla oceny, która wartość stanowi przychód uzyskany przez organizatora loterii audiotekstowej w przedmiotowej strukturze znaczenie będą miały dwa czynniki. a mianowicie sposób rozliczania się organizatora z operatorami telekomunikacyjnymi oraz sposób rozliczania się organizatora z integratorem. Co do zasady przy tego typu przedsięwzięciach operatorzy telekomunikacyjni przekazują na konto integratora kwotę pomniejszoną o koszt samych połączeń/SMS, czyli kwotę stanowiącą opłatę za świadczenie usług telekomunikacyjnych na rzecz swych klientów. Oznacza to, że zatrzymują dla siebie kwotę, która w żaden sposób nie jest należna organizatorowi loterii, a tym samym nie będzie stanowiła przychodu dla operatora loterii. Istotne jest natomiast, czy w kwocie przekazanej integratorowi przez operatorów telekomunikacyjnych zawarte jest wynagrodzenie dla integratora należne od operatorów, a mianowicie czy to operatorzy telekomunikacyjni są zobowiązani do wynagrodzenia integratora, czy też jest to kwota należna organizatorowi loterii, który to z tej kwoty wynagradza integratora, a mianowicie czy to operator loterii jest zobowiązany do wynagrodzenia integratora. W sytuacji, gdy ciężar wynagrodzenia integratora spoczywa na operatorach telekomunikacyjnych należy stwierdzić, że kwota która należy się organizatorowi loterii jest kwotą pomniejszoną o wynagrodzenie dla operatorów telekomunikacyjnych oraz integratora. Tak obliczona kwota należna będzie się równała kwocie faktycznie otrzymanej. Zarazem kwota ta będzie stanowiła dla organizatora loterii przychód z tytułu zorganizowania loterii stanowiący podstawę opodatkowania podatkiem od gier w loterii audiotekstowej. Natomiast w przypadku, gdy ciężar wynagrodzenia integratora spoczywa, w całości lub w części na organizatorze loterii - kwota która należy się organizatorowi loterii. która tym samym będzie stanowiła przychód, jest kwotą pomniejszoną wyłącznie o wynagrodzenie dla operatorów telekomunikacyjnych oraz ewentualnie o część wynagrodzenia należną integratorowi ze strony operatorów telekomunikacyjnych. Wynagrodzenie dla integratora należne od organizatora loterii, niezależnie od sposobu rozliczenia pomiędzy tymi podmiotami, stanowi koszt uzyskania przychodu, a kwota otrzymana przez organizatora loterii, pomniejszona o wynagrodzenie dla operatorów telekomunikacyjnych oraz integratora będzie stanowiła jego dochód. Organ zgodził się, że niewątpliwi w takiej sytuacji może się zdarzyć, że podatek od gier przewyższy realne przysporzenie organizatora loterii. Jednakże nie ma w tym nic absurdalnego, gdyż jak zauważyła sama spółka przedmiotem opodatkowania podatkiem od gier w przypadku loterii audiotekstowej jest przychód, czyli wpływy z danej działalności, a nie dochód czyli przychód pozostający po odliczeniu wszelkich kosztów związanych z jego realizacją. Odnośnie argumentu strony o opodatkowaniu podwójnym – podniesiono, że fakt podlegania danej okoliczności opodatkowaniu danym podatkiem w żadnej mierze nie stoi na przeszkodzie aby kwota należna z tego podatku nie mogła być opodatkowana innym podatkiem. Organ podkreślił, że gdyby celem prawodawcy było opodatkowanie ostatecznej kwoty uzyskanej przez organizatora loterii stwierdziłby, że podstawą opodatkowania jest dochód organizatora loterii audioteksowej i bez odwoływania się do określenia, że ma pochodzić loterii. W piśmie procesowym z dnia 18 grudnia 2012 r. skarżąca spółka podzieliła stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, jednocześnie stwierdzając, że jest ono sprzeczne ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Natomiast według art. 146 § 1 tej ustawy sąd uwzględniając skargę uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Tak więc tylko stwierdzenie, że zaskarżona interpretacja dotknięta jest wadą niezgodności z prawem skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Z kolei odnosząc się do przepisów regulujących postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, zwrócić należy uwagę na treść art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej stanowiącego, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego. Z kolei zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy dokonuje oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie "interpretacyjne" opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację. Dokonując kontroli legalności wydanej przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej na tle przedstawionego przez skarżącą spółkę stanu faktycznego i postawionego pytania oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania, Sąd uznał, że interpretacja ta nie narusza przepisów prawa w stopniu nakazującym jej uchylenie. W rozpoznawanej sprawie spór ogniskował się wokół kwestii sposobu ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od gier w świetle art. 73 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm. powoływanej dalej jako "u.g.h."). Według Ministra Finansów, przedstawiony we wniosku sposób ustalenia przychodu spółki (organizatora loterii audiotekstowej), jako wynagrodzenie od zleceniodawcy w postaci stałej opłaty za realizację usługi, która zawiera w sobie wszelkie koszty poniesione przez spółkę w związku z organizacją loterii plus dodatkowe stałe wynagrodzenie nie może być utożsamiany z przychodem organizatora loterii audiotekstowej uzyskanym z tej loterii, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie. W ocenie Sądu stanowisko organu zawarte w zaskarżonej interpretacji w kontekście opisanego stanu faktycznego i postawionego pytania było prawidłowe. Przepis art. 73 pkt 2 u.g.h., który ma kluczowe znaczenie w sprawie stanowi, że podstawą opodatkowania podatkiem od gier jest przychód organizatora loterii audiotekstowej uzyskany z tej loterii. Należy przy tym przyznać rację stronie skarżącej, czego nie kwestionował organ, że u.g.h. nie definiuje pojęcia "przychodu". Należy zatem poszukiwać definicji "przychodu w innych ustawach podatkowych na zasadzie wykładni systemowej wewnętrznej. Stosownie do art. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) przychodem są zarówno otrzymane pieniądze (art. 12 ust. 1 pkt 1) jak i kwoty należne (art. 12 ust. 3) w przypadku, gdy są to przychody z działalności gospodarczej. Przepisy te nie dają jednoznacznej odpowiedzi, co należy uważać za przychód organizatora uzyskany z loterii audiotekstowej, dlatego też dla prawidłowego odczytania normy prawnej z art. 73 pkt 2 u.g.h. niezbędne jest posłużenie się definicją loterii audiotekstowej sformułowanej w art. 2 ust. 1 pkt u.g.h., według której loteria audiotekstowa polega na uczestniczeniu w niej przez; odpłatne połączenie telefoniczne lub wysyłanie krótkich wiadomości tekstowych (SMS) z użyciem publicznej sieci telekomunikacyjnej i oferowaniu wygranych pieniężnych lub rzeczowych przez organizatora loterii. Z opisu stanu faktycznego nie budzi wątpliwości, że organizatorem loterii jest skarżąca spółka w konsekwencji, to spółka jest także podatnikiem podatku od gier z tytułu organizacji loterii audiotekstowej (art. 71 ust. 1 i 2 u.g.h.). Zatem to spółce jako podatnikowi należy przyporządkować przychód uzyskany z loterii, czyli wartości pieniężne otrzymane lub należne spółce (organizatorowi), a wygenerowane przez graczy biorących udział w loterii poprzez odpłatne połączenia telefoniczne lub SMS. Należy przyznać rację organowi, że w sytuacji opisanej we wniosku, uzyskane przez spółkę wynagrodzenie od zleceniodawcy nie jest przychodem wprost osiągniętym z loterii, lecz de facto z działalności usługowej wykonywanej przez spółkę na rzecz zleceniodawcy. Tymczasem w świetle przepisów art. 73 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.g.h. podstawą opodatkowania podatkiem od gier dla organizatora loterii jest "przychód z tej urządzonej przez niego loterii audiotekstowej". Nie jest to zatem każdy, dowolny przychód, nawet związany z loterią, lecz przychód osiągnięty z tej konkretnej loterii. Usługa wykonana przez skarżącą spółkę na rzecz zleceniodawcy nie może być w żaden sposób potraktowana jako gra hazardowa i nie jest ona opodatkowana podatkiem od gier. Ustawa o grach hazardowych w rozdziale zatytułowanym "podatek od gier" swoim zakresem przedmiotowym obejmuje wyłącznie wymienione w niej gry hazardowe w tym loterię audiotekstową, określając podmiot podlegający opodatkowaniu (organizator loterii) oraz podstawę opodatkowania jako przychód organizatora loterii uzyskany z tej loterii. Żadne postanowienia umowne nie mogą modyfikować zawartych w ustawach podatkowych regulacji dotyczących m.in. podmiotu, przedmiotu, podstawy opodatkowania. Zobowiązanie podatkowe ma charakter publicznoprawny, a nie cywilnoprawny i dlatego obowiązku podatkowego jak i zakresu opodatkowania nie można wyprowadzać z postanowień umowy cywilnoprawnej. Obowiązek podatkowy powstaje w warunkach przez prawo określonych niezależnie od woli podmiotów podlegających temu obowiązkowi (por. wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2002 r., sygn. akt III RN 170/01, wyrok WSA z dnia 19 marca 2004 r., sygn. akt I SA/Wr 3478/01, wyrok WSA z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Po 611/10). W kontekście powyższych uwag należy zgodzić się z organem, że sposób ustalenia wynagrodzenia dla spółki z tytułu loterii jako wynagrodzenie otrzymane od zleceniodawcy jak też powiązania pomiędzy zleceniodawcą a skarżącą spółką z punkt widzenia podatku od gier nie mogły mieć istotnego i decydującego znaczenia. W skardze zostały podniesione dodatkowe argumenty, które w zasadniczy sposób modyfikują przedstawione we wniosku; stan faktyczny i oparte na nim pytanie oraz własne stanowisko w sprawie, wskazując na "inne podmioty tworzące strukturę loterii audiotekstowej". Zatem spółka dopiero w skardze zwróciła uwagę na określone okoliczności (np. takie, że całkowita kwota wygenerowana przez loterię nie jest przysporzeniem uzyskanym wyłącznie przez wnioskodawcę, ale jest to przysporzenie uzyskane zarówno przez niego jak i inne podmioty tworzące strukturę loterii audiotekstowej), które powinny być przedstawione w opisie stanu faktycznego i które powinny także znaleźć odzwierciedlenie w treści postawionego pytania. Jednocześnie wskazując na podmiotowo złożoną strukturę loterii, dalej nie wskazała jakie miejsce w tej strukturze zajmuje podmiot (zleceniodawca), który zlecił spółce zorganizowanie loterii. Organ odnosząc się do kwestii poruszonych na etapie skargi sądowej udzielił wyczerpujących wyjaśnień w odpowiedzi na skargę, które usatysfakcjonowały spółkę, czemu dała wyraz w piśmie procesowym. Przy tym nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę jest sprzeczne ze stanowiskiem zajętym w zaskarżonej interpretacji. Według Sądu stanowisko zawarte w wydanej interpretacji jest właściwe w kontekście przedstawionego stanu faktycznego i postawionego pytania. Granice postępowania, którego celem jest wydanie pisemnej interpretacji prawa podatkowego, określa strona składająca wniosek, co wynika wprost z treści art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz swojego stanowiska w sprawie. Zarówno stan faktyczny jak i zakres oczekiwanej przez wnioskodawcę interpretacji nie może być "dopowiadany" przez organ samodzielnie. Podatnik nie może bowiem wymagać, aby organ z urzędu ustalał stan faktyczny, uzupełniał go, czy też oceniał zgodność opisu stanu faktycznego sformułowanego we wniosku z rzeczywistością. Organ wydający interpretację nie jest także uprawniony do udzielania interpretacji w obszarze nie przedstawionym w stanowisku wnioskodawcy (por. wyrok WSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 637/11, wyrok WSA z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 533/11, wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 1705/11). Nie można zatem uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 155 w związku z art. 14g Ordynacji podatkowej, albowiem w kontekście przedstawionego do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego wynikającego z postawionego pytanie nie było potrzeby uzupełniania stanu faktycznego. Dalej zauważyć trzeba, że kontroli sądowej poddana jest interpretacja indywidualna wydana na tle zarysowanego we wniosku (a nie w skardze) stanu faktycznego, a jej granice wyznacza treść postawionego pytania. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że treść przepisów art. 134 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 14b-14h Ordynacji podatkowej prowadzi do jednoznacznego wniosku, że sądy administracyjne kontrolując prawidłowość indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, nie mogą wykroczyć poza granice danej sprawy, które w przypadku "postępowania interpretacyjnego" wyznaczają; stan faktyczny przedstawiony we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego, stan prawny (przepisy prawa) wskazane przez wnioskodawcę oraz zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 1828/11). W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wobec braku podstaw do uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.