II SA/Op 552/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 19 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie oddala skargę. Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2012 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu, działając na podstawie art. 124, art. 146, art. 147, art. 155, art. 165 § 1, 2 i 4, art. 180 § 1, art. 181, art. 216 oraz art. 237 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w związku z art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, wszczął z urzędu wobec "A" Spółki z o.o. w [...] postępowanie w sprawie wymiaru kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automacie HOT SPOT PLATIN, nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...]. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 15 grudnia 2011 r. przeprowadzono kontrolę w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych przez ww. Spółkę w punkcie gier [...] przy ul. [...] w [...]. W wyniku ustaleń kontroli zatrzymano powyższy automat na podstawie postanowienia Prokuratury Rejonowej w Prudniku. W piśmie z dnia 27 czerwca 2012 r. "A" Sp. z o.o. w [...], reprezentowana przez pełnomocnika, zawarła wniosek o zawieszenie 26 prowadzonych postępowań, wskazując numery poszczególnych spraw, w tym również sprawy dotyczącej kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automacie HOT SPOT PLATIN, nr fabryczny [...], do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego przedstawionego przez WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. III SA/Gl 1979/11. Pełnomocnik wywodził, że postępowanie prowadzone przez Naczelnika Urzędu Celnego oparte jest o ten sam przepis prawa materialnego, czyli o art. 89 ustawy o grach hazardowych, którego legalność została zakwestionowana. Z tego względu oczywisty wpływ na wynik tej sprawy będzie miało orzeczenie Trybunału polegające na wyeliminowaniu tego przepisu z obiegu prawnego. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu postanowieniem z dnia 10 lipca 2012 r., nr [...], opartym o przepisy art. 201 § 1 i art. 216 ustawy Ordynacja podatkowa odmówił zawieszenia postępowania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ przytoczył treść art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i wskazał, że wbrew twierdzeniom strony, Trybunał Konstytucyjny nie jest innym organem albo sądem w rozumieniu tego uregulowania. Powołując się na orzecznictwo sądowe wskazał na brak wątpliwości co do tego, że zawisłość sprawy przed Trybunałem Konstytucyjnym w zakresie zgodności ustawy z Konstytucją nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego. Wyjaśnienie wątpliwości prawnych nie polega bowiem na rozstrzyganiu, ale na zajmowaniu stanowiska w kwestii wykładni przepisu wywołującego problemy interpretacyjne, co nie stanowi rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Powyższe orzeczenie zakwestionowała "A" Sp. z o.o. w [...], nadal reprezentowana przez pełnomocnika, składając zażalenie, w którym podniosła, że naruszenia zasad konstytucyjnych przez art. 89 ustawy o grach hazardowych, jakie wskazano w uzasadnieniu pytania skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, nie pozostawiają wątpliwości odnośnie braku zgodności tego przepisu z Konstytucją, a to skutkuje obowiązkiem zawieszenia postępowania przez organ do czasu przesądzenia losu prawnego powyższego uregulowania. Kolejnym argumentem jest ponadto fakt zawieszania postępowań przez sądy administracyjne w całym kraju. Na skutek rozpatrzenia zażalenia Dyrektor Izby Celnej w Opolu postanowieniem z dnia 19 września 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania dotyczącego kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automacie HOT SPOT PLATIN, nr fabryczny [...]. Odnośnie zasadności zawieszenia postępowania organ podkreślił, że przez "zagadnienie wstępne" należy rozumieć sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Tym samym, wydanie rozstrzygnięcia w sprawie głównej, tj. wymierzenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na wskazanym automacie, uzależnione musiałoby być od rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej, czyli postępowanie główne nie mogłoby toczyć się bez rozpatrzenia kwestii, w zakresie której kompetencje posiada inny organ lub sąd. Dalej organ stwierdził, że wskazywane przez Spółkę rozstrzygnięcie Trybunału nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż nie stanowi kwestii, bez rozpatrzenia której niemożliwe byłoby dalsze prowadzenie postępowania. Przeciwnie, zgodnie z art. 120 tej ustawy organ powinien procedować w obowiązującym stanie prawnym, nawet jeśli sąd zwrócił się o zbadanie zgodności tego stanu prawnego z Konstytucją. Według organu, przyjęcie odmiennego poglądu powodowałoby, że podstawą do zawieszenia postępowania jest oczekiwanie na ewentualną zmianę stanu prawnego, która mogłaby nastąpić w wyniku wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji i innymi przesłankami do zawieszenia postępowania. Organ zaakcentował, że Ordynacja podatkowa nie zawiera przepisu o obligatoryjnym lub fakultatywnym zawieszeniu postępowania w przypadku przedstawienia Trybunałowi pytania prawnego. Takie rozwiązanie zawarte zostało jedynie w art. 124 § 1 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nie ma zastosowania w postępowaniu podatkowym. Wydanie przez Trybunał orzeczenia o niezgodności przepisu z Konstytucją stanowi natomiast przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 ust. 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, zaś w prowadzonym postępowaniu organ powinien uwzględnić to rozstrzygnięcie. W skardze wniesionej na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, "A" Spółka z o.o. w [...], w dalszym ciągu reprezentowana przez pełnomocnika, domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto wniosła o rozważenie możliwości zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny kwestii konstytucyjności art. 89 Ordynacji podatkowej. Kwestionowanemu postanowieniu skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłową wykładnię i uznanie, że przedstawienie pytania prawnego przez WSA w Gliwicach nie stanowi zagadnienia prawnego uzasadniającego zawieszenie postępowania. Poza tym zarzuciła naruszenie art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady budzenia zaufania do działania organów administracji podatkowej i zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu powtórzono i rozwinięto argumentację podawaną wcześniej w zażaleniu, wywodząc, że ocena zgodności z Konstytucją jest zagadnieniem prawnym o zasadniczym znaczeniu, nie ma natomiast charakteru wyłącznie faktycznego, jak to wywodził organ. Poza tym, zdaniem skarżącej, wskazywana przez organ możliwość konwalidacji - w drodze wznowienia postępowania - kary wymierzonej na podstawie niekonstytucyjnego przepisu stoi w sprzeczności z podstawowymi wartościami społecznymi oraz narusza interesy Spółki i skazuje ją na dodatkowe koszty związane z postępowaniem wznowieniowym, jak i na niepewność co do powodzenia takiego przedsięwzięcia. Powołując się na orzecznictwo, skarżąca zaakcentowała, że z zasady wynikającej z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej wynika obowiązek organów do takiego zachowania, które nie będzie powodowało ujemnych skutków dla strony postępowania działającej w dobrej wierze oraz przyjmowanie w procesie stosowania prawa korzystnej dla podatnika wykładni prawa materialnego i procesowego. Według skarżącej, organy obu instancji nie ustalają w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy i zmierzają do nałożenia kary pieniężnej, co jest działaniem przedwczesnym, krzywdzącym i możliwe, że niesłusznym. Zawieszenie postępowania pozwoli natomiast uniknąć wszystkich negatywnych konsekwencji w postaci znacznej szkody i wywołania nieodwracalnych skutków, jakie spowoduje obowiązek uiszczenia przez Spółkę kar wynoszących łącznie we wszystkich postępowaniach 300000 zł, co prawdopodobnie spowoduje zaprzestanie działalności przez Spółkę, a wysoce wątpliwym jest, czy wznowienie tych postępowań pozwoliłoby reaktywować dotychczasową działalność. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. Sąd postanowił o odmowie zawieszenia postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu, do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując oceny we wskazanym zakresie sądy administracyjne nie mogą zatem brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej czy celowościowej. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona została na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automacie poza kasynem gry. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że akt ten nie jest dotknięty wadami uzasadniającymi wyeliminowanie go z porządku prawnego w trybie art. 145 § 1 P.p.s.a. Od razu należy sprecyzować, że przedmiot rozpoznawanej sprawy dotyczy rozstrzygnięcia kwestii proceduralnej na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749). Zgodnie z tym przepisem organ zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W świetle powyższego unormowania organ jest zobligowany do zawieszenia postępowania w razie wystąpienia wskazanych przesłanek, składających się na konstrukcję zagadnienia wstępnego. Z tego rodzaju zagadnieniem mamy do czynienia wówczas, gdy wyłoni się ono w toku postępowania podatkowego, poprzedza rozpatrzenie sprawy oraz wydanie decyzji, a jego rozstrzygnięcie nie leży w kompetencjach organu rozpoznającego sprawę, lecz innego organu lub sądu prowadzącego już lub mającego prowadzić z inicjatywy strony lub organu postępowanie zmierzające do jej rozstrzygnięcia, przy czym orzeczenie to w sposób bezpośredni warunkuje możliwość rozpatrzenia danej sprawy i wydania decyzji. W przypadku wniesienia pytania prawnego w innej sprawie niż rozpatrywana, zależność taka nie istnieje, gdyż samo jej złożenie nie pozbawia konstytucyjności przepisów, których dotyczy, a organ podatkowy działa na podstawie i w granicach prawa mającego zastosowanie w danej sprawie (art. 120 Ordynacji podatkowej). W tych okolicznościach same tylko wątpliwości, dotyczące konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, nie stanowią uzasadnionej przesłanki do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie tej kwestii w innym postępowaniu niż prowadzone lub w innej, choćby tożsamej sprawie, stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zauważyć należy, że z omawianym uregulowaniem koresponduje bezpośrednio przepis art. 203 Ordynacji podatkowej, stanowiący, że organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 201 § 1 pkt 2, wzywa równocześnie stronę do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. Jeżeli zaś strona nie wystąpiła do właściwego organu lub sądu w wyznaczonym terminie, organ podatkowy z urzędu zwróci się do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Unormowanie to jednoznacznie precyzuje zatem prawa i obowiązki organu oraz stron postępowania podatkowego w sytuacji zawieszenia postępowania podatkowego z przyczyn określonych w art. 201 § 1 ust. 2 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca nie przewidział jednak możliwości wystąpienia przez organ do Trybunału Konstytucyjnego, jak również nie powiązał możliwości zastosowania tej instytucji z oczekiwaniem na ogłoszenie orzeczenia Trybunału. Zaznaczyć również przyjdzie, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Z tego też względu zgodzić należy się z poglądem, że zawieszenie postępowania powinno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę, który wyczerpująco określił przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego w przepisach, których nie można interpretować z zastosowaniem wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2005 r., II GSK 27/05, LEX nr 180423). Na gruncie analizowanego unormowania w orzecznictwie i doktrynie utrwalone zostało jednolite stanowisko, które skład orzekający podziela, że zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją RP nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym - co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z Konstytucją RP - nie jest zagadnieniem wstępnym, a Trybunał nie jest innym organem lub sądem w rozumieniu tego przepisu (por. wyrok NSA z 14 października 1999 r., I SA/Łd 2042/98, System Informacji Prawnej LEX nr 40848, M. Bogucka [w:] "Ordynacja podatkowa. Komentarz pod redakcją H. Dzwonkowskiego", Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2011, s. 1240, B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wyd. LexisNexis Warszawa 2011, s. 840, a także B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki "Ordynacja podatkowa. Komentarz 2011", Wyd. UNIMEX, Wrocław 2011, s. 846 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura). W świetle powyższego, w ocenie Sądu, odnośnie wnioskowanej przez skarżącą Spółkę konieczności zawieszenia postępowania podatkowego należy zaaprobować stanowisko organów obu instancji, że zawisła przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawa w przedmiocie zgodności art. 89 ustawy o grach hazardowych nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ prowadzonego postępowania w oparciu o przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Oceny tej nie zmienia podnoszona w skardze argumentacja natury słusznościowej, dotycząca skutków ekonomicznych związanych z nałożeniem kar w kilkunastu postępowaniach prowadzonych wobec Spółki. Na marginesie przypomnieć przyjdzie, że wskazywane przez skarżącą Spółkę pytanie prawne, przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1979/11, zarejestrowane przez Trybunał Konstytucyjny pod sygn. akt P 32/12, zostało sformułowane następująco: "czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Powyższe pytanie, którego granicami Trybunał jest związany z mocy art. 66 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), dotyczy zatem konstytucyjności ww. przepisów w zakresie, w jakim prowadzą one do podwójnego karania osób fizycznych, podczas gdy podmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Postępowanie nie jest zatem prowadzone wobec osoby fizycznej, stąd nie może w nim występować przedstawiony w pytaniu prawnym problem kumulacji odpowiedzialności administracyjnej i karnoskarbowej. Zaakcentować ponadto należy, że określona w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego, która została omówiona wyżej, różni się zasadniczo od wskazywanej w skardze przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowego, określonej w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Ostatnio zacytowany przepis umożliwia zatem sądowi administracyjnemu zawieszenie postępowania, co może nastąpić w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez Trybunał Konstytucyjny w innej sprawie ma decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem administracyjnym, tj. gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2011 r., II FZ 760/11, LEX nr 1151469). Chodzi więc o sytuację, w której sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego (kwestia prejudycjalna), które powstało lub wyłoniło się w toku postępowania sądowego, a rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2008, s. 206). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, po raz kolejny zwrócić przyjdzie uwagę na przedmiot sprawy zainicjowanej skargą "A" Spółki z o.o. w [...], która dotyczy kontroli prawidłowości postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gry na automacie poza kasynem gry, a zatem kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia natury wyłącznie procesowej. Z tego względu, niezależnie już nawet od zakresu podmiotowego pytania prawnego przedstawionego Trybunałowi Konstytucyjnemu w sprawie P 32/12, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy sądowoadministracyjnej nie może być mowy o tym, że na jej rozstrzygnięcie może mieć bezpośredni wpływ odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego, jaka zostanie udzielona w kwestii merytorycznej, dotyczącej zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o grach hazardowych stanowiących podstawę wymierzenia kary pieniężnej (podobny pogląd wyrażono również w postanowieniu NSA z 3 października 2012 r., I GZ 348/12, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem oceny Sądu nie jest wszak merytoryczna decyzja o nałożeniu kary pieniężnej, ale postanowienie proceduralne wydane w toku postępowania niezakończonego jeszcze decyzją ostateczną w tym przedmiocie. Brak jest zatem jakiejkolwiek zależności, a nawet związku, pomiędzy rozstrzygnięciem przez Trybunał Konstytucyjny kwestii prawnej objętej pytaniem prawnym a rozpoznaniem przedmiotowej skargi, czyli rozstrzygnięciem co do legalności zaskarżonego postanowienia i oceną prawidłowości odmowy zastosowania przez organ przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Tym samym, w świetle art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., brak było podstaw uzasadniających sugerowaną w skardze możliwość zawieszenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.