II SA/Wa 1994/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spraw.) Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przywrócenia do służby w Policji - oddala skargę - Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...]z dnia [...] lipca 2012 r., którym odmówiono wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia D. M. do służby w Policji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. D. M. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z prośbą o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 147 k.p.a. oraz art. 149 § 1 i § 3 k.p.a. w sprawie przywrócenia go do służby w Policji w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1601/09. Komendant Wojewódzki Policji w K., po dokonaniu analizy wniosku [...] w stanie spoczynku D. M., postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., działając na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie przywrócenia D. M. do służby w Policji. Na powyższe postanowienie D. M. złożył zażalenie, w którym wskazał, iż Komendant Wojewódzki Policji w K., wydając rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. dla celów ewidencyjno-finansowych, stwierdził, że przywrócenie go do służby w Policji nastąpiło w dniu ogłoszenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1601/09. Ponadto organ ten również w decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. i w decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. potwierdził, iż przywrócenie go do służby w Policji nastąpiło w dniu ogłoszenia wyżej wymienionego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 772/11, jednoznacznie natomiast wskazał, iż przywrócenie skarżącego do służby w Policji nastąpiło dopiero w dniu [...] stycznia 2010 r., tj. z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1601/09. Z uwagi na powyższe stwierdził, iż koniecznym jest wznowienie postępowania w sprawie przywrócenia go do służby w Policji. Komendant Główny Policji nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia wskazał, iż skarżący wystąpił z wnioskiem wznowienie postępowania dotyczącego przywrócenia go do służby, które nastąpiło z mocy samego prawa. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687, ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Przepis ten z mocy prawa kształtuje więc przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne. Podkreślenia przy tym wymaga, że w tym zakresie obowiązujące przepisy ustawy o Policji nie wprowadzają żadnych wymogów, czy też rozwiązań, od spełnienia których uzależnione jest przywrócenie do służby. Z treści wskazanego przepisu nie można więc wyprowadzić upoważnienia dla organu orzekającego do podjęcia decyzji administracyjnej w załatwieniu sprawy przywrócenia do służby. Również w innych przepisach wskazanego aktu normatywnego ustawodawca nie przewidział podstawy prawnej do podjęcia decyzji w rozstrzyganej materii. Tak więc, zdaniem organu, czynność przywrócenia do służby, mająca miejsce w sprawie [...] w stanie spoczynku D. M., nie miała charakteru decyzji administracyjnej. Przywrócenie do służby spowodowało, że stosunek służbowy istniejący do chwili zwolnienia wymienionego ze służby, był kontynuowany. Z tego wynika także, iż samo przywrócenie do służby było jedynie czynnością materialno-techniczną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie D. M. wskazał, iż organ Policji zobowiązany był z urzędu wszcząć postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. i dodatkowo również na jego żądanie, w oparciu o prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I OSK 772/11, z dnia 16 grudnia 2011 r. w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1601/09, czego nie uczynił. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 145 § 1 w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1), decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (pkt 2), decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 (pkt 3), strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4), wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (pkt 5), decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6), zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2) (pkt 7), decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (pkt 8). Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Stosownie natomiast do art. 145a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 145a § 2 k.p.a.). Artykuł 145 b § 1 k.p.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. nr 254, poz. 1700), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.). Odmowa wznowienia postępowania również następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 3 k.p.a.). Na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie (art. 149 § 4 k.p.a.). W tym miejscu wskazać należy, że wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz, gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. lub art. 145 a § 2 k.p.a. oraz art. 145 b § 2 k.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia (por. B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck. Warszawa 2005, wyd. 7, str. 668). Czynności wyjaśniające w tym zakresie, jako podejmowane przed wszczęciem postępowania, nie są jednak czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego. Postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego nie kończy procedury wznowieniowej, nie stanowi aktu procesowego rozstrzygającego o wznowieniu, a jedynie o otwarciu postępowania w sprawie. Powyższe oznacza, że do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania konieczna jest więc analiza treści wniosku o wznowienie i dokonanie oceny, czy z jego treści wynika oczywistość braku podstaw do wznowienia postępowania. Oczywistość braku przyczyn wznowienia postępowania może natomiast wystąpić w następujących przypadkach: gdy wniosek o wznowienie postępowania złożony został po terminie, gdy wniosek taki nie pochodzi od strony, gdy wnoszący podanie nie powołuje się na żadną podstawę wznowienia albo podstawa taka nie istnieje, bądź wskazaną we wniosku podstawą wznowienia postępowania jest wydanie decyzji w wyniku przestępstwa, a organ dysponuje prawomocnym wyrokiem uniewinniającym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1449/09, LEX nr 745025). Jeśli natomiast tak rozumiana oczywistość braku podstaw wznowienia występuje, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się również, że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania należy wydać, gdy żądanie takie dotyczy decyzji, która jeszcze nie została wydana lub też, która została w określonym trybie wyeliminowana z obrotu prawnego. Powyższe niewątpliwie ma miejsce na gruncie przedmiotowej sprawy. D. M. wnosił bowiem o wznowienie postępowania dotyczącego przywrócenia go do służby w Policji, które nastąpiło z mocy samego prawa. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Przepis ten z mocy prawa kształtuje więc przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne. Podkreślenia przy tym wymaga, że w tym zakresie obowiązujące przepisy ustawy o Policji nie wprowadzają żadnych wymogów, czy też rozwiązań, od spełnienia których uzależnione jest przywrócenie do służby. Z treści wskazanego przepisu nie można więc wyprowadzić upoważnienia dla organu orzekającego do podjęcia decyzji administracyjnej w załatwieniu sprawy przywrócenia do służby. Również w innych przepisach wskazanego aktu normatywnego ustawodawca nie przewidział podstawy prawnej do podjęcia decyzji w rozstrzyganej materii. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż czynność przywrócenia do służby mająca miejsce w sprawie D. M. nie miała charakteru decyzji administracyjnej. Przywrócenie do służby spowodowało, że stosunek służbowy istniejący do chwili zwolnienia wymienionego ze służby, był kontynuowany. Z tego wynika także, iż samo przywrócenie skarżącego do służby było jedynie czynnością materialno-techniczną. Wskazać należy bowiem, iż wznowienie postępowania może nastąpić w sprawach administracyjnych zakończonych decyzją ostateczną. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak sentencji.