II SA/Wr 867/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności 15 lokali mieszkalnych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 2 ust. 2 w związku z ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903) oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późniejszymi zmianami), po rozpatrzeniu wniosków M. H., Prezydent W. odmówił wydania zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych nr 1-10 w budynku przy ul. B. [...] i nr 1-5 w budynku przy ul. B. [...] we W.. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ stopnia powiatowego podał, że w dniu 14.06.2012 r. wpłynęły do niego wnioski M. H. o wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych nr 1-10 w budynku przy ulicy B. [...] i nr 1-5 w budynku przy ulicy B. [...] we W. (dz. nr 4/30, 4/31, 4/32, 4/33, AM-[...], obręb P.). Do wniosku dołączono "dokumentację techniczną" zawierającą oświadczenie właściciela potwierdzające, "że remont nieruchomości B. [...] jest zakończony, przeprowadzony zgodnie z projektem i przepisami oraz, że jest zdatna do użytku" i rysunki z projektu budowlanego przedstawiające rzuty kondygnacji: parteru, I piętra i II piętra, poddasza i antresoli, z graficznym oznaczeniem granic lokali. Rysunki zaopatrzone zostały w oświadczenie właściciela, potwierdzające, że "przedstawiony poniżej stan budynku jest aktualny i zgodny z projektem oraz, że po zakończeniu budowy nie zostały wprowadzone zmiany". Do wniosku została również dołączona kopia decyzji nr [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę inwestycji: przebudowa i nadbudowa dwóch budynków z przeznaczeniem na budynek wielorodzinny przy ul. B. [...] we W.. Po dokonaniu analizy dostarczonych materiałów stwierdzono brak dokumentu świadczącego o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania budynku, zgodnie z wymogami zawartymi w decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę. Pismem z dnia 25.06.2012 r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia wniosku o ten dokument. W odpowiedzi na wezwanie, w dniu 10.07.2012 roku, wpłynęło pismo, w którym M. H. podważa zasadność dostarczenia żądanego dokumentu. W dniu 16.07.2012 r. organ ponownie wezwał wnioskodawcę do złożenia dokumentu świadczącego o zakończeniu budowy. W dniu 17.07.2012 r. wpłynęło pismo pełnomocnika wnioskodawcy podtrzymujące stanowisko w kwestii, jego zdaniem, bezzasadnego żądania dokumentu świadczącego o zakończeniu budowy. W piśmie powołano się na wyroki sądów administracyjnych. Jak wskazał Prezydent W., w toku postępowania wyjaśniającego powtórnie poddano analizie dostarczone z wnioskiem materiały. Przeprowadzono również analizę materiałów archiwalnych, będących w posiadaniu organu. Stwierdzono, że jednym z warunków decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przebudowy i nadbudowy dwóch budynków z przeznaczeniem na budynek wielorodzinny przy ul. B. [...], jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Ponadto analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta W. wykazała, że dostarczone rzuty, pomimo, że w metryczce opisane zostały jako "projekt budowlany - przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego" nie są kopiami rysunków z tego projektu. Różnią się strukturą i układem mieszkań, a także ilością (ul. B. [...] - 7 mieszkań, we wniosku 10, ul. B. [...] - 1 mieszkanie, we wniosku 5). Z prowadzonego w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. rejestru korespondencji wpływającej wynika, że inwestor nie występował o zmianę decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Korzystając z możliwości wglądu do aplikacji innych organów stwierdzono: brak w rejestrze korespondencji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wystąpienia inwestora budynku przy ul. B. [...] o pozwolenie na użytkowanie, a z ewidencji gruntów i budynków wynika, że budynek przy ul. B. [...] znajduje się na działce nr 5, AM-[...], obręb P., a nie na działkach 4/30, 4/31, 4/32/ 4/33 AM-[...], obręb P., jak podano we wniosku o zaświadczenia o samodzielności lokali. Dalej organ wyjaśnił, że ocena samodzielności lokalu odbywa się w uproszczonym postępowaniu o charakterze administracyjnym, polegającym na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego, przedstawionego na rysunkach złożonych wraz z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, jako spełniającego wymagania określone w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Ocenie podlega: 1. wydzielenie lokalu trwałymi ścianami w obrębie budynku, 2. spełnienie wymagań w zakresie przeznaczenia lokalu na pobyt stały i zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. W analizie sposobu wydzielenia lokalu w obrębie budynku uwzględniane jest realne wydzielenie lokalu ścianami stanowiącymi przegrody budowlane, które powinny być wykonane z trwałych i solidnych materiałów. Przegrody te powinny w sposób jednoznaczny oddzielać lokal od innych lokali i części wspólnych budynku. Nie są brane pod uwagę przepisy dotyczące klasy odporności ogniowej elementów budynku. Spełnienie wymagań dotyczących przeznaczenia lokalu na stały pobyt ludzi i możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych może nastąpić wyłącznie w lokalu, który położony jest w budynku legalnie wybudowanym, tzn. takim, który został dopuszczony do użytkowania. Oznacza to, że lokal w budynku, w którym inwestor nie uczynił zadość przepisom Prawa budowlanego w zakresie wymagań związanych z zakończeniem budowy i dopuszczeniem do użytkowania, a organ nadzoru budowlanego nie przeprowadził niezbędnego postępowania, nie będzie mógł być uznany za spełniający wszystkie wymagania, niezbędne do wydania wnioskowanego zaświadczenia. Takie stanowisko zajął między innymi Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 19.01.2010 r. (I OSK 1196/09). Organ I instancji stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku, pomimo, że oznaczone na rysunkach lokale wydzielone są ścianami w sposób trwały, to ze względu na brak dokumentu świadczącego o zakończeniu budowy, należy uznać, że lokale mieszkalne nr 1-10 w budynku przy ul. B. [...] i nr 1-5 w budynku przy ulicy B. [...] we W., położone w budynku, który nie został dopuszczony do użytkowania, nie spełniają wymagań dotyczących zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Ponadto organ nie ma kompetencji do zajęcia stanowiska w sprawie zmian, które nastąpiły w trakcie budowy, wynikających z rozbieżności między dostarczonymi materiałami a zatwierdzonym projektem budowlanym, które to mogą być ocenione jedynie przez organ nadzoru budowlanego w trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Wobec powyższego postanowiono odmówić wydania wnioskowanych zaświadczeń. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu zażalenia M. H. na opisane postanowienie – podając w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1, art. 126, art. 127 § 1 i 2, art. 144 i art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy o własności lokali – utrzymało w mocy kwestionowane postanowienie. Na uzasadnienie rozstrzygnięcia podano, że z kserokopii decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowy i udzielającej spółce A. z o. o. z siedzibą we W., jako inwestorowi, pozwolenia na budowę dla inwestycji: przebudowa i nadbudowa dwóch budynków przy ul. B. [...] z przeznaczeniem na budynek wielorodzinny (z wyłączeniem przyłączy i zjazdu z drogi publicznej) we W., obręb P., AM-[...], dz. Nr 4/30, 4/31, 4/32, 4/33 wynika, że zastrzeżono w pkt 3.: "Inwestor jest zobowiązany: w odniesieniu do kategorii XIII i XXII przed przystąpieniem do użytkowania uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie." Kategorię obiektu XIII objaśniono w osnowie decyzji jako budynek wielorodzinny zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Dalej organ podał, że w zażaleniu na postanowienie organu I instancji pełnomocnik M. H. wniósł o uchylenie tego postanowienia, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 w związku z ust. 3 ustawy o własności lokali, przez uznanie, że warunkiem wydania zaświadczeń o samodzielności lokali jest dostarczenie dokumentu świadczącego o zakończeniu budowy. Wymóg dostarczenia takiego dokumentu, w szczególności w postaci pozwolenia na użytkowanie, nie wynika wprost z przepisów art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali. Zdaniem żalącego się, stanowisko organu jest sprzeczne z utrwaloną powszechnie praktyką w orzecznictwie administracyjnym, że niekompletna dokumentacja budowlana, czy brak pozwolenia na użytkowanie, nie może zablokować wydania zaświadczeń o samodzielności lokali. Zarzucono także naruszenie przez organ przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1, art. 8, art. 11, art. 12 § 1, art. 35, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do żądanego uchylenia postanowienia organu odmawiającego wydania zaświadczeń o samodzielności 15 lokali mieszkalnych. Podniesiono, że stosowane stereotypowe stwierdzenie organu w pierwszym zdaniu uzasadnienia postanowienia, że organ wydaje zaświadczenia o samodzielności lokali na podstawie danych zawartych w dołączonej do wniosku dokumentacji, jest niewłaściwe i mylące w odniesieniu do lokali w budynkach wybudowanych, przebudowanych i nadbudowanych, gdyż w tych przypadkach zaświadczenia wydaje się na podstawie posiadanej przez organ architektoniczno-budowlany zatwierdzonej dokumentacji projektowej, pozwolenia na budowę i pochodzącego od inspekcji budowlanej dowodu kontroli zakończenia budowy. Te wady postanowienia nie uzasadniały jednak uchylenia postanowienia, które poprawnie odmawia sprzecznemu z prawem żądaniu zaświadczeń o samodzielności 15 lokali mieszkalnych. Następnie organ II instancji wyjaśnił, że budowa polegająca na przebudowie i nadbudowie budynków przy ul. B. [...] nie jest remontem, jak to błędnie określono w oświadczeniu dołączonym do wniosku. Dla spraw wydania zaświadczeń o samodzielności lokali pojęcia budowy, przebudowy, nadbudowy i rozbudowy obiektu budowlanego, są diametralnie różnymi od pojęcia remontu. Definiuje je art. 3 ustawy - Prawo budowlane. Wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali w budynku przebudowanym i nadbudowanym może nastąpić po formalnym zakończeniu budowy, a zależnie od warunków decyzji organu architektoniczno-budowlanego o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę, bądź przez przyjęcie przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego zgłoszenia inwestora o zakończeniu budowy, albo po uzyskaniu przez inwestora decyzji tego inspektora o pozwoleniu na użytkowanie budynku. W przypadku budynku przy ul. B. [...] zakończeniem budowy jest obowiązkowe uzyskanie przez spółkę A. z o. o. ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku zastrzeżone w pkt 3 warunków decyzji Nr [...] z dnia [...] r. Zdaniem organu II instancji odmawiając wydania zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych, organ stopnia powiatowego nie naruszył przepisów art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy o własności lokali przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Lokale mieszkalne pochodzące z przebudowy i nadbudowy budynków są samodzielnym i przeznaczonym na pobyt ludzi oraz zaspokajającym ich potrzeby mieszkaniowe, jeżeli zostały wybudowane legalnie, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowy i zweryfikowane przez inspekcję nadzoru budowlanego pod względem wymogów bezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi i bezpieczeństwa użytkowania oraz pod innymi względami wymienionymi w art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Te względy bezpieczeństwa i inne, sprawdzone przez organ architektoniczno-budowłany i nadzór budowlany składają się na spełnienie wymogów art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. W przypadku budynku przebudowanego i nadbudowanego z przepisu art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali nie wynika obowiązek organu wydania żądanych zaświadczeń o samodzielności lokali, na podstawie przedstawionych dowolnych rysunków kondygnacji i rysunków lokali, nie mających charakteru dokumentów urzędowych, niezgodnych z zatwierdzonym projektem budowy posiadanym przez organ architektoniczno-budowłany i niezgodnych z pozwoleniem na budowę. Nie można, zdaniem organu, powoływać się na przepisy ust. 5 i ust. 6 w art. 2 ustawy o własności lokali. Przepisy ust. 5 i ust. 6 zostały dodane do art. 2 ustawy o własności lokali przez art.1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 16 marca 2000 r. zmieniającej ustawę o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 29, poz. 355), obowiązującej od dnia 19 maja 2000 r. Przepisy te nie są adresowane do starosty i nie mają one zastosowania w postępowaniu o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu. Przepisy ust. 5 i ust. 6 w art. 2 ustawy są adresowane do osób, które już wcześniej uzyskały zaświadczenie o samodzielności lokalu i umową zawieraną przed notariuszem ustanawiają odrębną własność lokalu, i odnoszą się do notariusza. O rysunkach rzutów kondygnacji z zaznaczonym lokalem wyraźnie druga część przepisu ust. 5 stanowi: "dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu.", czyli stają się załącznikiem do aktu notarialnego, a następnie są włączane do zbioru dokumentów, jako podstawa wpisów w księgach wieczystych. Podkreślono, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń, mające tylko charakter administracyjny, nie może być substytutem administracyjnych postępowań orzekających o prawach lub obowiązkach stron, zastrzeżonych w ustawie - Prawo budowlane dla organu architektoniczno-budowlanego i powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie, o jakim mówi przepis § 2 w art. 218 kpa, w odniesieniu do lokali w budynkach wybudowanych, przebudowanych, nadbudowanych lub rozbudowanych, zgodnie z literaturą przedmiotu i orzecznictwem sądów administracyjnych opiera się na danych posiadanej w starostwie dokumentacji organu architektoniczno-budowlanego i dokumentacji inspektora nadzoru budowlanego odnoszącej się do formalnie zakończonej budowy. Organ wydający omawiane zaświadczenia może tylko sprawdzać zgodność żądania zaświadczeń o samodzielności lokali z tą dokumentacją. Organ ten wydaje zaświadczenia, że lokale w przebudowanym i nadbudowanym budynku przy ul. B. [...], spełniają wymogi określone w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, ale tylko w oparciu o posiadaną w Urzędzie dokumentację zakończonej budowy zgodnie z art. 218 § 1 kpa. Podniesiono, że inwestorem budowy polegającej na przebudowie i nadbudowie budynków przy ul. B. [...] jest spółka z o. o. A., na której wniosek złożony w dniu 13 grudnia 2008 r. wydana została decyzja z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzająca projekt budowy i pozwalająca na budowę. Inwestorem tej budowy nie jest M. H., jak twierdzi on w oświadczeniu dołączonym do wniosku o wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali. Aby zostać inwestorem budowy M. H. musiałby za zgodą spółki z o. o. A., uzyskać na podstawie art. 40 Prawa budowlanego, decyzję organu architektoniczno-budowlanego o przeniesieniu na jego rzecz decyzji zatwierdzającej projekt i pozwolenia na przebudowę i nadbudowę. M. H. - osoba fizyczna i spółka z o. o. A. - osoba prawna, są ułamkowymi współwłaścicielami po 1/2 nieruchomości przy ul. B. [...], zabudowanej działki Nr 5, AM [...], obręb P. scalonej z działek o numerach 4/30, 4/31, 4/32 i 4/33. Z tytułu współwłasności nieruchomości M. H. będzie legitymowany do wnioskowania o wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali po stwierdzeniu zakończenia budowy przez organ nadzoru budowlanego, a potem do ustanawiania wraz ze spółką z o. o. A. odrębnej własności lokali lub udostępniania lokali do zamieszkania na podstawie innych tytułów prawnych. Tak istotna zmiana ilości lokali z przebudowy i nadbudowy budynku z ośmiu lokali mieszkalnych do piętnastu, jak ilustrują rysunki projektanta przedstawione z wnioskiem, wymagałaby dla legalności budowy zmiany decyzji z dnia [...] r. przez organ architektoniczno-budowlany na podstawie art. 36a ustawy - Prawo budowlane i uzyskania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. o pozwoleniu na użytkowanie budynku, albo wystąpienie do tego Inspektora o zalegalizowanie budowy. Wydanie obecnie żądanych 15 zaświadczeń, a w konsekwencji wyodrębnienie lokali aktami notarialnymi oraz udostępnienie lokali właścicielom lub najemcom w budynku przebudowanym i nadbudowanym bez zatwierdzenia projektu budowy, bez pozwolenia na budowę i bez decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w razie nieszczęśliwego wypadku, naraża pracowników Urzędu Miejskiego W. na odpowiedzialność pracowniczą, karną i odszkodowawczą. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wniósł M. H.. Postanowieniu temu zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ust. 2 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że warunkiem wydania przez organ zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych jest konieczność dostarczenia przez skarżącego dodatkowych, niewymaganych przepisami prawnymi dokumentów świadczących o zakończeniu budowy, podczas gdy kwestia, czy budynek, w którym znajduje się określony lokal mieszkalny, został oddany do użytkowania, nie wchodzi w zakres badania w postępowaniu wyjaśniającym poprzedzającym wydanie przedmiotowego zaświadczenia, a w szczególności nie stanowi kryterium oceny spełniania przez dany lokal przesłanki "zaspokajania potrzeb mieszkaniowych" określonej w tym przepisie. Nadto podano zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz załatwienie jej w sposób sprzeczny z interesem społecznym i słusznym interesem skarżącego, art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, art. 11 kpa poprzez niewyczerpujące odniesienie się do wszystkich twierdzeń skarżącego i dowodów zebranych w postępowaniu, art. 12 § 1, art. 35 kpa poprzez mało wnikliwe i pobieżne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, art. 80,107 § 3 kpa przez naruszenie zasad oceny dowodów oraz niedostateczne i mało wnikliwe rozważenie zebranego w sprawie materiału dowodowego; art. 217 - 220 kpa poprzez niewydanie skarżącemu wnioskowanych zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu l instancji i przekazanie sprawy organowi l instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na uzasadnienie skargi wskazano, że zdaniem skarżącego, zarówno postanowienie organu l instancji, jak i postanowienie SKO we W. są rażąco błędne i nie mogą się ostać. Przede wszystkim, skarżący w dalszym ciągu nie może się zgodzić z stanowiskiem organu l i II instancji, iż obligatoryjnym warunkiem wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych jest konieczność dostarczenia przez wnioskodawcę dokumentu świadczącego o zakończeniu przez niego budowy, w szczególności w postaci pozwolenia na użytkowanie budynku. Tymczasem, zdaniem skarżącego, taki wymóg nie wynika wprost z przepisu art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali. Ponadto takie stanowisko organów administracji jest również sprzeczne z utrwaloną i powszechnie stosowaną w orzecznictwie administracyjnym praktyką, w której przyjmuje się, że niekompletna dokumentacja budowlana czy brak pozwolenia na użytkowanie nie może zablokować wydania zaświadczeń o samodzielności lokali. Na poparcie tego twierdzenia zacytowano fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych (WSA w Gdańsku z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 318/08; z dnia 9.11.2006r., sygn. akt IIISA/Po250/06, NSA z dnia 23 maja 2007 r. w II OW 12/07, NSA z dnia 6.07.2005r., OSK1653/04 i WSA IIISA/Po392/06 z dnia 17.01.2007r., III SA/Po 990/06 z dnia 28.03.2007r.,IISA/Wr 203/03 z dnia 9.02.2005 r., WSA w Gdańsku z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 50/11, WSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2010 r., VII SA/Wa 2172/09, WSA w Poznaniu z 28 marca 2007 r., III SA/Po 990/06). Zdaniem pełnomocnika skarżącego będącego adwokatem powyższe orzeczenia poprzez analogię należy w pełni odnieść do niniejszej sprawy, a przeciwne temu stanowisko SKO we W. nie zasługuje na uwzględnienie. Przywołane orzeczenia w istocie dotyczą podobnych stanów faktycznych i prawnych co w niniejszej sprawie. W rezultacie uznać należy – zdaniem autora skargi – za całkowicie bezzasadne i nie mające żadnego oparcia w przepisach prawa, a przede wszystkim w art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali, żądanie przez organ administracji dostarczenia przez wnioskodawcę "kopii dokumentu świadczącego o zakończeniu budowy" - na okoliczność spełniania przez dany lokal przesłanki "zaspokajania potrzeb mieszkaniowych". Przesłankę tę organ wydający przedmiotowe zaświadczenie winien ocenić samodzielnie, podobnie jak kwestię "wydzielenia danego lokalu trwałymi ściankami w obrębie budynku" - bez potrzeby posiłkowania się dodatkowymi dokumentami potwierdzającymi dopuszczenie budynku, w którym dane lokale się znajdują, do użytkowania. Zdaniem skarżącego, "samodzielność lokalu" jest równoznaczna "z wydzieleniem lokalu ścianami w obrębie budynku", a ustawa o własności lokali nie określa jaki ma być stan techniczny tego lokalu - zbędne zatem jest odnoszenie się przez organy l i II instancji do wymogów prawa budowlanego. Żądanie dostarczenia takich dodatkowych, niewymaganych przez przepisy prawne dokumentów, zdaniem skarżącego, prowadzi tylko do nieuzasadnionej przewlekłości niniejszego postępowania i naraża wnioskodawcę na możliwość poniesienia znacznej szkody majątkowej. Jak bowiem wnioskodawca już wyjaśniał, wiążą go umowy przedwstępne sprzedaży lokali, których wniosek dotyczy, a warunkiem zawarcia umów przyrzeczonych jest uzyskanie przez zbywcę zaświadczeń o samodzielności przedmiotowych lokali w celu m.in. założenia dla nich ksiąg wieczystych. Z uwagi na zastrzeżone w tych umowach terminy zawarcia umów przyrzeczonych oraz fakt, iż w większości przypadków nabywcy finansują zakup tych lokali z już uruchomionych kredytów bankowych, w których oprocentowanie jest podwyższone o kilka punktów procentowych do czasu założenia księgi wieczystej dla każdego z tych lokali i wpisu hipoteki zabezpieczającej te kredytu, w związku z odmowa wydania przez organ zaświadczeń o samodzielności przedmiotowych lokali skarżącemu realnie zagrażają kary umowne za niedotrzymanie terminów zawarcia umów przyrzeczonych, a także roszczenie o zwrot zadatków w podwójnej wysokości i roszczenia odszkodowawcze nabywców z tytułu wyższego oprocentowania ich kredytów. Z tego też względu sprawa niezwłocznego wydania wnioskowanych zaświadczeń o samodzielności przedmiotowych lokali jest dla skarżącego szczególnie ważna. Zdaniem skarżącego, zakres wymogów odnośnie do samodzielności lokali musi być dostosowany do tego pojęcia w rozumieniu przepisów ustawy z dn. 24.06.1994 r. o własności lokali (w definicji: "samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy..."), a nie w rozumieniu szeroko pojętych przepisów ustawy - Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Pamiętać bowiem trzeba o celu, dla jakiego stawia się te wymogi. Chodzi przecież o ustanowienie odrębnej własności istniejącego lokalu w budynku i dostosowane do tego celu ustawowe wymogi, a nie o ogólne warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki, i które odnoszą się do każdego właściciela budynku w okresie jego budowy i eksploatacji. Z cytowanej definicji wynika, że potrzeba sięgania do przepisów z zakresu prawa budowlanego ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że przeznaczony do wyodrębnienia lokal mieszkalny spełnia wymogi lokalu przeznaczonego na stały pobyt ludzi. Według obecnego stanu prawnego wymogi dotyczące pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zawarte są w § 72-75 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.4.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690). Spełnianie wszystkich powyższych warunków przez wszystkie 15 lokali, dla których skarżący domaga się wydania zaświadczeń o ich samodzielności, organ l instancji mógł bez trudu ustalić samodzielnie, bez potrzeby żądania dodatkowych dokumentów świadczących o zakończeniu budowy, w szczególności pozwolenia na użytkowanie budynku. Oceny takiej, organ l instancji mógł również dokonać nawet mimo - wskazanych przez SKO we W. - rozbieżności pomiędzy wnioskiem skarżącego o wydanie zaświadczeń o samodzielności 15 lokali mieszkalnych przy ul. B. [...], a zatwierdzonym projektem budowy i pozwoleniem na budowę przewidującymi przebudowę i nadbudowę budynku na 8 lokali mieszkalnych. Ta ostatnia kwestia, zdaniem skarżącego także nie ma żadnego wpływu na możliwość wydania wnioskowanych przez skarżącego zaświadczeń o samodzielności wskazanych we wniosku lokali. Dla ustalenia samej cechy "samodzielności" danego lokalu i jego potencjalnej zdatności do przebywania w nim ludzi i możliwości zaspokajania ich potrzeb mieszkaniowych - wbrew stanowisku SKO - nie ma znaczenia, czy lokal ten został "wybudowany legalnie, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowy i zweryfikowany przez inspekcje nadzoru budowlanego pod względem wymogów bezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi i bezpieczeństwa użytkowania oraz pod innymi względami wymienionymi w art. 5 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane". Wymienione kwestie są przedmiotem całkowicie odrębnych postępowań (z właściwymi im rygorami prawnymi), niż postępowanie o wydanie zaświadczenia o samodzielności danego lokalu i nie mają żadnego wpływu na wydanie takiego zaświadczenia. Przedmiotem postępowania, o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.w.l., jest bowiem wyłącznie stwierdzenie, czy dany lokal może być uznany za samodzielny w rozumieniu tego przepisu. Przedmiotem tego postępowania nie jest natomiast stwierdzenie, czy lokal może nadawać się do użytkowania. Z kolei odnosząc się także do wątpliwości organu l instancji w zakresie podanych przez wnioskodawcę we wniosku numerów działek 4/30, 4/31, 4/32, 4/33 AM [...], skarżący wyjaśnia, iż działki te zostały połączone w działkę nr 5 AM [...] - co zresztą organ administracji z urzędu może w każdej chwili samodzielnie zweryfikować. Poza tym kwestia ta nie ma żadnego wpływu na wydanie wnioskowanych zaświadczeń o samodzielności przedmiotowych lokali, stąd powoływanie się przez organ na te okoliczności są dla skarżącego całkowicie niezrozumiałe. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie. Zdaniem organu nie ma podstaw do zarzutu skargi o naruszeniu postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego przepisu art. 2 ust. 2, w związku z ust. 3 ustawy o własności lokali. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie żądało od wnioskodawcy dostarczenia dokumentu o zakończeniu budowy. To organ pierwszej instancji zbędnie wzywał M. H. do uzupełnienia wniosku dokumentem świadczącym o zakończeniu budowy, co tylko wydłużyło postępowanie ponad przewidziany termin, i co wytknięto w postanowieniu Kolegium. W razie zakończenia budowy taki dokument mógłby organ uzyskać od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W.. Odmawiając wydania żądanych zaświadczeń dotyczących 15 lokali mieszkalnych organy, obu instancji nie naruszyły przepisów art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy o własności lokali, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, jak zarzuca skarżący. Lokale mieszkalne z przebudowy i nadbudowy są samodzielnymi nieruchomościami lokalowymi, przeznaczonymi na stały pobyt ludzi i zaspokajającymi ich potrzeby mieszkaniowe, jeżeli zostały wybudowane legalnie, zgodnie z projektem zatwierdzonym przez organ architektoniczno-budowlany i pozwoleniem budowlanym, i zweryfikował je organ nadzoru budowlanego pod względami bezpieczeństwa konstrukcji, pożarowego, sanitarnego i pod innymi względami wymienionymi w art. 5 Prawa budowlanego, a tym samym spełniają wymogi art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Nie jest naruszeniem przepisu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali odmowa wydania zaświadczeń na podstawie przedstawionych rysunków niezgodnych z dokumentacją projektową zatwierdzoną przez właściwy organ architektoniczno-budowlany. Za bezpodstawne organ uznał zarzuty skargi o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym i nie może być substytutem postępowania organu architektoniczno-budowlanego, ani postępowania administracyjnego rządowego organu nadzoru budowlanego. Starosta (tu: Prezydent W.) jako organ, właściwy w sprawach wydawania zaświadczeń na podstawie art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy o własności lokali, nie prowadzi postępowania administracyjnego. Postępowanie to ma tylko charakter administracyjny tylko dlatego, że prowadzi je organ administracji publicznej. Do tego postępowania mają zastosowanie przepisy działu VII kpa, art. 217 - 220 kpa, a nie mają - co do zasady - zastosowania przepisy działu II kpa o postępowaniu rozpoznawczym, dowodowym i orzekającym. Organ samorządowy właściwy do wydawania zaświadczeń o samodzielności lokali nie może bowiem wkraczać w kompetencje organów rządowych i wyręczać ich. Postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie, o jakim stanowi § 2 w art. 218 kpa, w odniesieniu do lokali w budynkach wybudowanych, przebudowanych, nadbudowanych lub rozbudowanych, opiera się na danych posiadanej w starostwie dokumentacji organu architektoniczno-budowlanego i uzyskanych od powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, dotyczących formalnie zakończonej budowy. Dalej stwierdzono, że przepisy art. 217 - 220 kpa nie zostały naruszone przez organ pierwszej instancji, ani przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, skoro rysunki 15 lokali mieszkalnych, przedstawione z wnioskiem M. H. o wydanie zaświadczeń o samodzielności 15 lokali mieszkalnych, nie są zgodne z zatwierdzonym projektem przebudowy budynków przy ul. B. [...] na osiem lokali mieszkalnych, i nie istniał dokument inspektora nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. W pozostałym zakresie organ odwoławczy również podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona. Wyjaśnienie motywów podjętego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od przypomnienia, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w niniejszej sprawie jest zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta W., odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności 15 lokali mieszkalnych. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia był przepis art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Uzasadnieniem dla takiego rozstrzygnięcia będzie okoliczność, że postanowienie pierwszoinstancyjne zostało wydane z poszanowaniem przepisów prawa, a zatem nie ma potrzeby ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji. Wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest możliwe wyłącznie, gdy organ I instancji prawidłowo zastosował w sprawie przepisy prawa materialnego, co oznacza w praktyce, że organ II instancji dochodzi do analogicznych ustaleń. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej obecnie sprawie organ II instancji prawidłowo zastosował omawiany przepis. Należy bowiem powiedzieć, iż zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostało w sytuacji określonej w art. 219 k.p.a., który przewiduje, że odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Skarżący ubiegał się o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt samodzielności 15 lokali mieszkalnych. Organ stopnia powiatowego jest uprawniony do wydawania tego rodzaju zaświadczeń na mocy art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.; dalej: u.w.l.), który zakłada, że starosta stwierdza w formie zaświadczenia spełnienie wymagań określonych w ust. 2 tego przepisu. Artykuł 2 ust. 2 u.w.l. stanowi zaś, że samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Odnosząc przywołane przepisy prawa do realiów rozpoznawanej sprawy trzeba zauważyć, iż istotą sporu między skarżącym a organami obu instancji jest kwestia, czy starosta (tu: Prezydent W. – miasta na prawach powiatu) może odmówić wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy budynek, w którym lokal się znajduje nie uzyskał jeszcze wymaganego pozwolenia na użytkowanie. Zdania stron postępowania sądowoadministracyjnego na ten temat są oczywiście odmienne. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej obecnie sprawie organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni przepisu art. 2 ust. 2 u.w.l., a co za tym idzie zasadnie odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Należy bowiem sięgnąć do językowej wykładni tego przepisu, a zatem trzeba by podjąć próbę zdefiniowania zastosowanych w nim pojęć: 1) wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb 2) przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które 3) wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Oprócz wyrazów pochodzących z języka potocznego, które nie budzą wątpliwości, pojęciami, których zdefiniowanie na gruncie języka prawniczego może budzić pewne trudności jest: "przeznaczenie na stały pobyt ludzi" oraz "służenie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych ludzi". Zdaniem Sądu oba te pojęcia łączą się ze sobą, albowiem stały pobyt ludzi w lokalu wiąże się z zaspokajaniem ich potrzeb mieszkaniowych. Skoro tak, to należy sięgnąć do reguł, które ustanowiono dla oceny, kiedy dane pomieszczenie może być zamieszkiwane przez ludzi (kiedy mogą oni w nim stale przebywać). Jak wynika z definicji zawartej w § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690) pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na: 1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny, 2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. W ocenie Sądu sięganie do definicji ustanowionej w cytowanym rozporządzeniu jest uzasadnione, aby wypełnić postulat istnienia racjonalnego prawodawcy, który tym samym pojęciom w różnych aktach normatywnych przypisuje to samo znaczenie. Założenie to prowadzi zaś do konkluzji, że samodzielnym lokalem mieszkalnym w myśl art. 2 ust. 2 u.w.l. może być lokal, w którym ludzie mogą przebywać dłużej niż 4 godziny i który spełnia inne wymogi określone np. w §§ 72-75 cytowanego rozporządzenia. Idąc dalej należy przyjąć, że skoro ludzie mają w danym lokalu przebywać dłużej niż 4 godziny dziennie, to budynek, w którym dany lokal jest usytuowany musi być oddany do użytkowania. W przeciwnym razie pobyt tych osób w lokalu, a co za tym idzie również w budynku, byłby nielegalnym przystąpieniem do użytkowania, co jest zachowaniem sankcjonowanym karą administracyjną wymierzaną w trybie ustawy Prawo budowlane. W tym kontekście przyjęcie założenia, jak czyni to skarżący, że okoliczność, czy budynek został oddany do użytkowania nie ma znaczenia w sprawie powodowałoby sytuację, w której organ architektoniczno-budowlany potwierdzałby pewne "fakty" w próżni (nie mając podstaw faktycznych do rozważań na temat lokalu w budynku, którego nie można użytkować). Takie działania organu stałoby w sprzeczności z koniecznością uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), a także podważałoby zaufanie obywateli do szeroko rozumianej władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Jak słusznie podniesiono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011 r. (sygn. akt I OSK 646/11, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl): "Norma zawarta w przepisie art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali wskazuje na przesłankę funkcjonalną kwalifikowania, jako samodzielnego, lokalu mieszkalnego. (...) Analiza normatywna treści postanowień art. 2 ust. 2 prowadzi do rezultatu wskazującego, że ustawodawca wyraźnie powiązał w konstrukcji tego przepisu pewien stan techniczny budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne z ich przeznaczeniem, czyli funkcją, którą mają spełniać w sposób docelowy, polegającą na zaspokojeniu potrzeb osób korzystających z lokali. Tylko taki lokal przeznaczony na stały pobyt ludzi, służący, wraz z pomieszczeniami przynależnymi, zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych (nadający się do zamieszkania) - zapewniają cel wskazany w ustawie, jakim jest samodzielność lokalu mieszkalnego. Te normatywne właściwości architektoniczno-funkcjonalne lokalu determinują, ocenę samodzielności lokalu mieszkalnego.". Sąd rozpatrujący skargę w niniejszej sprawie pogląd ten aprobująco przyjął jako własny, co doprowadziło do konkluzji, iż organy obu instancji w sposób prawidłowy zinterpretowały właściwe przepisy ustawy o własności lokali. Powiedzieć należy, iż oczywiście trafne jest stanowisko judykatury, że organ architektoniczno-budowlany w postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nie bada samodzielnie przesłanek tego, czy dany obiekt budowlany nadaje się do użytkowania. Organ w tym zakresie opierać się winien na dokumentach urzędowych sporządzonych przez kompetentne organy, które decydują o tym, czy dany obiekt można legalnie użytkować. Dopiero zaś spełnienie tej podstawowej i zasadniczej przesłanki (zdatności do użytkowania) warunkuje dalsze rozważania na temat realizacji warunków samodzielności lokalu ustanowionych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. W tym zakresie zarzuty skargi formułujące przeciwne stanowisko nie miały uzasadnionych podstaw. Pamiętać przy tym należy, że postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu opiera się najczęściej na określeniu stanu samodzielności lokalu nie na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz również na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegające się o wydanie zaświadczenia (zob. uchwała NSA z dnia 27 lipca 2009 r., sygn. akt I OPS 2/09, ONSAiWSA 2009/5/83). Z tego, co do tej pory powiedziano wynika również, iż prawidłowo organy obu instancji zastosowały art. 217-220 k.p.a. W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego, że doszło do naruszenia art. 7, art. 8, art. 11 kpa, i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Analiza zgromadzonego przez organy materiału dowodowego oraz treści zaskarżonych rozstrzygnięć doprowadziła Sąd do przekonania, że organy należycie zebrały i rozpatrzyły wszystkie istotne w sprawie okoliczności. Oczywiście – jak to wskazał organ II instancji – organ powiatowy mógł szybciej (nie wzywając ponownie wnioskodawcy do uzupełniania wniosku) pozyskać informację, że budynki, w których znajdują się sporne pomieszczenia, nie uzyskały pozwolenia na użytkowanie, ale okoliczność ponownego wzywania inwestora do wyjaśnień ta nie miała relewantnego znaczenia w sprawie. Chybiony zatem był zarzut naruszenia art. 12 § 1 i art. 35 k.p.a., albowiem termin, w którym załatwiano wniosek skarżącego nie był niezgodny z prawem. Nadto, jeśli strona zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uważała, że organ jest bezczynny mogła w tym przedmiocie wnosić zażalenie (art. 37 k.p.a.). Poza tym Sąd stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia może być uznane za zbyt obszerne, co jednak nie odbiera mu waloru kompletności i poprawności. Natomiast fakt, iż strona skarżąca nie zgadza się z treścią rozstrzygnięć organów administracji, nie oznacza, iż nie zachowały one zasad wyrażonych w art. 8 i art. 11 k.p.a. Dalej powiedzieć trzeba, że argumenty skarżącego, iż odmowa wydania zaświadczenia narazić go może na straty z powodu kar umownych czy opłat bankowych pozostaje poza zakresem władczych rozstrzygnięć organów administracji publicznej i sądu administracyjnego. Okoliczność ta nie ma bowiem wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Biorąc pod uwagę powyższe i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę oddalił.