I OSK 999/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant asystent sędziego Andrzej Bieńkowski po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2215/11 w sprawie ze skargi P.B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2215/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi P.B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby: uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny organu I instancji (pkt 1), orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2) oraz zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych na rzecz P.B. kwotę 257 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym. Rejonowa Komisja Lekarska z siedzibą w Morskim Oddziale Straży Granicznej w Gdańsku orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], zatwierdzonym przez Okręgową Komisję Lekarską przy Komendzie Głównej Straży Granicznej uznała P.B. za całkowicie niezdolnego do służby i zaliczyła do III grupy inwalidzkiej. Orzekła, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Straży Granicznej. W związku z powyższym Komendant Główny Straży Granicznej rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], na podstawie art. 45 ust 1pkt 1 w zw. z art. 49 ust 2pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.) zwolnił wyżej wymienionego funkcjonariusza ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem 30 czerwca 2011 r. Od powyższego rozkazu P.B. złożył odwołanie, w którym wskazał, że wprawdzie orzeczeniem komisji lekarskiej został uznany za całkowicie niezdolnego do służby, to jednak stwierdzono, iż jego inwalidztwo ma charakter czasowy i wyznaczono termin badania kontrolnego na kwiecień 2014 r. Zdaniem odwołującego w sprawie nie została zatem spełniona określona w art. 45 ust 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej przesłanka zwolnienia ze służby. Ponadto odwołujący zarzucił organowi niezastosowanie w sprawie art. 47 ust. 1 cytowanej ustawy. Podał, że skoro zaprzestał służby z powodu choroby z dniem 25 maja 2011 r., to rozkaz o zwolnieniu go ze służby nie powinien być wydany przed dniem 25 maja 2012 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby, ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień 31 sierpnia 2011 r., w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazując na treść art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej podał, że w niniejszej sprawie powodem rozwiązania stosunku służbowego z odwołującym jest fakt stwierdzenia przez komisję lekarską jego całkowitej niezdolności do służby w Straży Granicznej. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 47 ust. 1 cyt. ustawy wskazał, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby m.in. na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba, że funkcjonariusz zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Wykonanie decyzji o zwolnieniu ze służby ulega wstrzymaniu m.in. do dnia następującego po ostatnim dniu choroby, nie dłużej jednak niż do dnia następnego po upływie 12 miesięcy. Zdaniem organu odwoławczego przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy funkcjonariusz od jakiegoś czasu nie pełni służby z powodu choroby, a następnie komisja lekarska stwierdza jego całkowitą niezdolność do służby, to wówczas zwolnienie ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W tym przypadku funkcjonariusz nie pozostawał na zwolnieniu lekarskim zarówno w dniu wydawania rozkazu personalnego z dnia 3 czerwca 2011 r. nr [...], jak również w dacie zwolnienia 30 czerwca 2011 r. Orzeczenie przez komisję lekarską o niezdolności do służby oraz zwolnienie funkcjonariusza od zajęć służbowych przez przełożonego nie jest równoznaczne z zaprzestaniem służby z powodu choroby w rozumieniu art. 47 ust. 1 cyt. ustawy. Ponadto wyjaśnił, że zawarte w orzeczeniu komisji lekarskiej stwierdzenie "całkowitej niezdolności" do służby jest synonimem "trwałej niezdolności", a okresowy charakter wydanego orzeczenia w żaden sposób nie odnosi się do niezdolności funkcjonariusza do służby w Straży Granicznej, określa jedynie datę badania kontrolnego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi P.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie przepisu art. 47 ust. 1 cyt. ustawy o Straży Granicznej i przedwczesne wydanie decyzji o zwolnieniu go ze służby. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Straży Granicznej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że materialnoprawną podstawą decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby jest art. 45 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.). Przepis ten stanowi, że funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Z cytowanego przepisu wynika, że zaistnienie powyższej przesłanki skutkuje ustawowym obowiązkiem podjęcia przez organ decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. W sprawie jest niesporne, że orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej z siedzibą w Morskim Oddziale Straży Granicznej w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], zatwierdzonym przez Okręgową Komisję Lekarską przy Komendzie Głównej Straży Granicznej, skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby i zaliczony do III grupy inwalidzkiej. Przesłanka z art. 45 ust 1 pkt1 cytowanej ustawy do zwolnienia go ze służby została zatem spełniona. Istota sporu między stronami sprowadza się do kwestii niezastosowania w tej sprawie art. 47 ust 1 cyt. ustawy o Straży Granicznej, a w przypadku jego zastosowania określenia daty z jaką należało dokonać zwolnienia ze służby. Stosownie do art. 47 ust. 1 powołanej ustawy zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 i ust. 2 pkt 1 i 3-7 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Oznacza to, że z funkcjonariuszem niezdolnym do służby nie można bez jego zgody rozwiązać stosunku służbowego przed upływem powyższego okresu. Przesłanki obligujące organ do przestrzegania tego zakazu zostały precyzyjnie określone i nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej w sposób naruszający ochronną funkcję tej regulacji. W ocenie Sądu pierwszej instancji stanowisko organu, że cytowany powyżej przepis ma zastosowanie tylko w przypadku przebywania funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim nie znajduje uzasadnienia, gdyż art. 47 ust. 1 stanowi o "zaprzestaniu służby z powodu choroby", a nie "o przebywaniu na zwolnieniu lekarskim". Istotne jest bowiem to, czy funkcjonariusz został uznany za niezdolnego do służby oraz, czy zaprzestał pełnienia tej służby z powodu choroby. Nie ma natomiast żadnego znaczenia okoliczność, czy legitymuje się on zwolnieniami lekarskimi. Fakt nieotrzymywania zwolnień lekarskich nie dowodzi bowiem, że funkcjonariusz nie jest niezdolny do służby z powodu choroby (por. wyroki NSA z dnia 5 lipca 2006 r. I OSK 1338/05, z dnia 3 lutego 2006 r. I OSK 836/05, z dnia 27 kwietnia 2011 r. I OSK 2015/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżący zaprzestał pełnienia służby na skutek orzeczenia komisji lekarskiej z dnia 28 kwietnia 2011 r. uznającej go za całkowicie niezdolnego do służby, w wyniku czego został on zwolniony od zajęć służbowych do czasu zwolnienia ze służby (k-122 akt administracyjnych). Skarżący nie zgłaszał pisemnego wystąpienia ze służby. A zatem w tej sprawie organ przy rozstrzyganiu niezasadnie pominął art. 47 ust. 1 cytowanej ustawy. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 45 ust 1 pkt 1 cytowanej ustawy, poprzez uznanie, że "całkowita niezdolność do służby" jest synonimem "trwałej niezdolności do służby uznał, że jest on bezzasadny. Wykładnia § 13 i § 23 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 z późn.zm.) w odniesieniu do art. 45 ust. 1 pkt1 ustawy o Straży Granicznej prowadzi do wniosku, że komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji nie mogą wydać orzeczenia o "trwałej niezdolności" funkcjonariusza do służby. Zgodnie z § 13 powoływanego rozporządzenia, orzeczenia komisji mogą zawierać następujące rozstrzygnięcia: "zdolny do służby", "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", "zdolny do służby na zajmowanym stanowisku", "całkowicie niezdolny do służby". Jednocześnie mając na uwadze treść § 23 powołanego rozporządzenia wskazał, że określenia "całkowita niezdolność", "czasowa niezdolność" i "trwała niezdolność" zostały przez ustawodawcę użyte zamiennie, w tym samym znaczeniu. Ocena zdolności, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 5 cytowanego rozporządzenia, tzn. całkowicie niezdolny do służby, oznacza, że badana osoba ze względu na schorzenia nie może w ogóle pełnić służby. A zatem użyte przez ustawodawcę w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej pojęcie trwałej niezdolności do służby odpowiada użytemu przez komisję lekarską pojęciu całkowitej niezdolności do służby. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że zarówno rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej, jak i decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji niezachowujące trybu przewidzianego w art. 47 ust 1 ustawy o Straży Granicznej naruszają prawo i dlatego podlegają uchyleniu, a organy ponownie rozpoznając sprawę wezmą pod uwagę wytyczne Sądu zawarte w powyższym uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej: P.p.s.a.), orzekł, jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sąd Administracyjnego wniósł Minister Spraw Wewnętrznych i zaskarżając go w całości, zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię tj. art. 45 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2011 r., Nr 116, poz. 675 ze zm.) poprzez uznanie, iż zwolnienie ze służby na podstawie ww. przepisu nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby; 2. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię tj. art. 47 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2011 r., Nr 116, poz. 675 ze zm.) poprzez uznanie, iż ww. przepis ma zastosowanie w przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej; 3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że organ w postępowaniu administracyjnym naruszył przepisy postępowania wydając w dniu 11 sierpnia 2011 r. decyzję nr 212/Kadr/ll w przedmiocie zwolnienia ze służby. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że kategoryczne brzmienie przepisu art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej przesądza o tym, że w razie otrzymania przez funkcjonariusza Straży Granicznej orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby, podjęcie decyzji o zwolnieniu ze służby nie zależy od uznania organu, lecz należy do jego ustawowych obowiązków. Jedynie w sytuacji, o której mowa w art. 47 ust. 1 cyt. ustawy, wykonanie decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ulega wstrzymaniu, m.in. do dnia następującego po ostatnim dniu choroby, nie dłużej jednak niż do dnia następnego po upływie 12 miesięcy. W niniejszej sprawie skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Straży Granicznej orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej z siedzibą w Morskim Oddziale Straży Granicznej w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], które następnie zostało zatwierdzone przez Okręgową Komisję Lekarską przy Komendzie Głównej Straży Granicznej. W orzeczeniu w części B pkt III podpunkt 1 podano, że badany jest zdolny do pracy, a w części A podpunkt 9 wskazano, że - nie pracuje od dnia z powodu: nie dotyczy. Zainicjowanie postępowania przed komisją lekarską nastąpiło na wniosek funkcjonariusza z dnia 22 lutego 2011 r. W ocenie autora skargi kasacyjnej nie można postawić znaku równości pomiędzy chorobą a schorzeniami, powodującymi niezdolność do służby. Stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby w Straży Granicznej świadczy o braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza w ogóle możliwość pełnienia służby przez funkcjonariusza. Przedmiotowe orzeczenie stwierdza jedynie niezdolność do służby w związku z występującymi schorzeniami. Nie stwierdza natomiast zaprzestania służby z powodu choroby, gdyż komisje nie mają podstawy do orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby. Ponadto funkcjonariusz nie pozostawał na zwolnieniu lekarskim zarówno w dacie wydania orzeczenia przez komisję lekarską, jak i w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. Orzeczenie komisji lekarskiej jako ostateczne stanowiło obligatoryjną przesłankę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Zdaniem autora skargi kasacyjnej nietrafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że pominięcie przez organ w rozstrzygnięciu art. 47 ust. 1 cyt. ustawy było niezasadne. Orzeczenie przez komisję lekarską niezdolności funkcjonariusza do służby nie jest równoznaczne z zaprzestaniem służby z powodu choroby, o którym mowa w tym przepisie. Zgodnie z § 7 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie zakresu obowiązków oraz podstaw, zakresu i trybu udzielania zwolnień od zajęć służbowych funkcjonariuszom Straży Granicznej (Dz.U. Nr 97, poz. 879 ze zm.) nieobecność w służbie z powodu choroby funkcjonariusz usprawiedliwia, przedstawiając zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby. Dokumentem, który potwierdza chorobę i usprawiedliwia nieobecność w służbie z powodu choroby jest zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby. Takie zaświadczenie wystawione przez lekarza potwierdza niemożność pełnienia służby z powodu choroby. Natomiast orzeczenie komisji stwierdza jedynie zdolność psychiczną i fizyczną do pełnienia służby, czy też związek poszczególnych schorzeń ze służbą, nie potwierdza natomiast zaprzestania służby z powodu choroby (czasowej niezdolności do służby z powodu choroby), gdyż może ono zostać potwierdzone jedynie zaświadczeniem lekarskim (zwolnieniem lekarskim). Stwierdził, że trwała niezdolność do służby nie oznacza choroby w rozumieniu art. 47 ust.1 ustawy o Straży Granicznej i nie są to przesłanki występujące łącznie, gdyż niezdolność do służby może być orzeczona także w stosunku do funkcjonariusza w ogóle nie przebywającego na zwolnieniu lekarskim. Orzeczona trwała niezdolność do służby stanowi samodzielną przesłankę uzasadniającą zwolnienie ze służby - art. 45 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy. Orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzającej całkowitą niezdolność do służby nie zastępuje zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do służby. Celem badania przed komisją lekarską jest ustalenie, czy funkcjonariusz może dalej pełnić służbę, czy też istnieją przeciwwskazania medyczne. Okres ochronny liczony jest od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, a więc od daty wskazanej w stosownym zaświadczeniu lekarskim - zwolnieniu lekarskim. Z akt sprawy nie wynika, że skarżący zaprzestał służby z powodu choroby przed orzeczeniem trwałej niezdolności do służby, a tylko wtedy zwolnienie nie mogłoby nastąpić przed upływem 12 miesięcy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest wykładnia art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej na tle stanu faktycznego będącego przedmiotem wydanej w tej sprawie decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 45 ust.1 pkt 1 tej ustawy. Przepis art. 47 ust. 1 omawianej ustawy stanowi, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art.45 ust.1 pkt1,2 i 5 i ust.2 pkt1 i 3-7 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że P.B. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby i orzeczenie w tym przedmiocie stało się ostateczne. Tak więc organ zwalniając go ze służby w Straży Granicznej prawidłowo zastosował w jego podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Naruszył natomiast art. 47 ust. 1 tej ustawy. Z niezdolnym do służby funkcjonariuszem nie można, bez jego zgody, rozwiązać stosunku służbowego przed upływem powyższego okresu. Przesłanki obligujące organ do przestrzegania tego przepisu zostały precyzyjnie określone i nie mogą być interpretowane rozszerzająco i to w sposób naruszający ochronną funkcję tej regulacji. Stanowisko to uznać należy za trafne, a tym samym niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 45 ust. 1 pkt 1 i art. 47 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Dokonując wykładni art. 47 ust. 1 powołanej ustawy nie sposób zaaprobować stwierdzenia organu, że w tej sprawie orzeczenie przez komisję całkowitej niezdolności do służby nie jest równoznaczne z zaprzestaniem służby z powodu choroby oraz, że przepis ten ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy zaprzestanie przez funkcjonariusza służby z powodu choroby, zostanie potwierdzone zaświadczeniem lekarskim. W świetle powołanego przepisu istotne jest bowiem wyłącznie to, czy funkcjonariusz został uznany orzeczeniem komisji lekarskiej za całkowicie niezdolnego do służby oraz czy zaprzestał służby z powodu choroby. Rozstrzygnięcie kwestii zdolności funkcjonariusza do służby miało wpływ na dalszy tok procedowania organu, jak i samą podstawę zwolnienia, wszak ustalenia komisji lekarskiej co do stanu zdrowia funkcjonariusza wpływają na jego dalszą możliwość pozostawania w służbie bądź konieczność zwolnienia z niej. Uznanie funkcjonariusza za całkowicie niezdolnego do służby skutkowało tym, że przedłożenie przez niego zwolnienia lekarskiego było zbędne. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie kwestia, czy funkcjonariusz poza służbą może wykonywać inną pracę zarobkową oraz czy legitymuje się zwolnieniem lekarskim nie miała w tym przypadku znaczenia. W związku z powyższym uznać należy, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że skoro podstawę zwolnienia P.B. ze służby stanowił art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej, to przy uwzględnieniu faktu spełnienia przesłanek z art. 47 ust. 1 tej ustawy zwolnienie go ze służby nie powinno nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadność wskazanych zarzutów naruszenia prawa materialnego skutkowała stwierdzeniem nietrafności zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt1 lit a P.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art.184 P.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.