VIII SA/Wa 676/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania M. W. (dalej: "skarżący") od decyzji Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], w części w jakiej decyzja ta odmawia stwierdzenia, na wniosek skarżącego, nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...], znak: [...] (zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w miejscowościach: [...], [...] i [...] w gminie [...]) na działkach o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu: [...] M. w gminie [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części, dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...] na działkach o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. udzielił Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej obejmującej miejscowości na terenie Gminy [...] tj. [...], [...] i [...]. Dnia [...] lutego 2011 r. do organu I instancji wpłynął wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2011 r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Uzasadniając skarżący wskazał na brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podkreślił, że nikt nigdy nie konsultował z nim budowy kanalizacji na jego nieruchomości, oznaczonej nr ew. [...] oraz, że jakkolwiek decyzja nie wymienia jego działki, to zatwierdzony projekt budowlany i dokumentacja przewiduje realizację inwestycji na jego nieruchomości. Tym samym – w jego ocenie – decyzja zawiera sprzeczności w samej sobie i zakres zatwierdzonego projektu budowlanego nie jest tożsamy z zakresem udzielonego pozwolenia na budowę, co powoduje, że decyzja jest niewykonalna. Po przeprowadzeniu postępowania nieważnościowego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...] w części dotyczącej działek o nr ew. [...], [...], [...],[...],[...],[...], a w pozostałym zakresie umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jako bezprzedmiotowe. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2011 r., orzekł m.in. o uchyleniu w całości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...], działając na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w miejscowościach: [...], [...] i [...] w gminie [...] w części dotyczącej działek o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu: [...]M. w gminie [...] oraz stwierdził nieważność ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009r., w zakresie działki o nr ewid. [...]. Uzasadniając organ I instancji wskazał, iż ma obowiązek przeprowadzić postępowanie nieważnościowe w takim zakresie, w jakim skarżący miał interes prawny w rozumieniu art. 28 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") w związku z art. 28 k.p.a. w związku z art. 157 § 2 k.p.a. Podniósł, iż w przedmiotowej sprawie interes prawny skarżącego jest ograniczony i wynika z prawa do gruntu (działek o nr: [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...]). Organ I instancji stwierdził, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...] w części dotyczącej działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie jest dotknięta żadną z wad enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Jednocześnie organ I instancji zauważył, iż w aktach sprawy znajduje się oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, jak również zgoda skarżącego na wykonanie robót budowlanych na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Wskazał także, iż jakkolwiek w kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę nie została wymieniona działka o nr ew. [...], to z analizy całości akt sprawy wynika, że pozwolenie na budowę obejmuje przedmiotową nieruchomość, a pominięcie działki wynikało z oczywistej omyłki polegającej na wpisaniu dwukrotnie działki o nr ew. [...]. Zdaniem organu I instancji powyższa omyłka polegająca na błędnym wpisaniu numeru działki w przedmiotowej sprawie powinna być uznana za oczywistą omyłkę. Nadto zauważył, iż w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nieruchomość o nr ew. [...] została wymieniona. Organ I instancji wskazał także, iż w aktach sprawy znajduje się również zgoda skarżącego na realizację inwestycji na nieruchomości oznaczonej nr ew. [...]. Tym samym organ I instancji za zupełnie niezrozumiałe uznał oparcie wniosku o stwierdzenie nieważności o brak zgody na realizację inwestycji na ww. działkach należących do skarżącego. Stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że zakres zatwierdzonego projektu budowlanego jest zgodny z zakresem inwestycji, jak i zatwierdzonym projektem budowlanym. Zauważył, iż również sam skarżący wskazuje na fakt objęcia planowaną inwestycją działki o nr ew. [...]. Organ I instancji dokonując oceny kwestionowanej decyzji w części dotyczącej działki o nr ew. [...] wskazał, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wywiódł, że inwestor nie dysponował zgodą właściciela działki o nr [...] (tj. skarżącego) do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zauważył, iż w aktach sprawy znajduje się oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością złożone przez Wójta do którego dołączony jest wykaz działek. Przy nieruchomościach należących do skarżącego zostały wymienione nieruchomości o nr ew. [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...]. W przedłożonym (poświadczonym za zgodność z oryginałem) wykazie właścicieli działek, którzy wyrazili zgodę na wykonanie kanalizacji brak jest zgody skarżącego w stosunku do nieruchomości oznaczonej nr ew. [...]. Organ I instancji uznał, iż inwestor nie dysponował nieruchomością oznaczoną pod nr ew. [...] z obrębu [...] w miejscowości M.. Stwierdził zatem, że weryfikowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...] w części dotyczącej działki o nr ew. [...] z obrębu [...] w miejscowości M. została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W odwołaniu złożonym od tejże decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej działek o nr ew. [...], [...], [...] [...], [...], [...] oraz zwrot sprawy do organu I instancji celem jej ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie merytoryczne zgodne z wnioskiem. Uzasadniając skarżący wskazał, iż postępowanie Starosty [...] zostało przeprowadzone wadliwie, bez uzyskania aktualnych danych dotyczących nieruchomości przez które ma przebiegać inwestycja. Nie ustalono bowiem przebiegu projektowanej inwestycji przez działkę nr [...], a co za tym idzie nie ustalono w tym zakresie właściciela, nie poinformowano jego o przebiegu inwestycji przez tą działkę. Podniósł, iż oświadczenie cywilnoprawne znajdujące się w aktach jest błędnie interpretowane przez organy. Zauważył, iż oświadczenie to w momencie jego odbierania dotyczyło wyrażenia zgody na doprowadzenie przyłączy kanalizacyjnych do wymienionych w nim nieruchomości, nie jest natomiast prawdą jakoby miało dotyczyć zgody na poprowadzenie przez wymienione w nim nieruchomości instalacji głównej, czy też przepompowni. Dokument ten w części dotyczącej skarżącego nie wskazuje żadnych innych działek poza działkami [...], [...] i [...]. Tajemnicze cyfry 4, 6 i 7 nie mogą być uznane za numery działek. Nadto dokument opisany jest jako wykaz właścicieli działek, którzy wyrazili zgodę na wykonanie kanalizacji. Wskazał, iż z dokumentu nie wynika ani to, że kanalizacja miałaby zostać wykonana na nieruchomościach osób, które się podpisały, ani też nie wynika żaden zakres tej zgody, w szczególności, że jest to zgoda na kanalizację właściwą tj. poprowadzenie kanalizacji przez nieruchomości, wybudowanie przepompowni, a nie tylko wykonanie przyłączy kanalizacyjnych. Podniósł też, iż z dokumentu nie wynika także treść oświadczenia woli w postaci zgody na wykonanie kanalizacji, a wręcz wynika z niego, że jest to tylko wykaz właścicieli. W ocenie skarżącego podpisy osób wskazanych w dokumencie nie mogą być interpretowane jako oświadczenie woli o wyrażeniu zgody na wybudowanie kanalizacji w ich nieruchomościach w kształcie takim jak to zostało uczynione. Skarżący wskazał, iż w 2008 r. kiedy powstał ww. dokument wyrażał zgodę jedynie wykonanie przyłączy do jego nieruchomości. Zgoda ta dotyczyła dwóch działek, tj. [...] oraz [...] i żadnej innej. Pertraktacje dotyczące wyrażenia zgody na poprowadzenie kanalizacji przez pozostałe działki skarżącego były prowadzone przez niego dopiero w 2010 roku, już po uprawomocnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozpoznając odwołanie, GINB w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. powtórzył, iż interes prawny skarżącego składającego wniosek o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę, wynika z jego tytułu własności do działek o nr ew: [...], [...], [...], [...], [...] [...] i [...] z obrębu: [...] M. w gminie [...], na których zaprojektowano przebieg części przedmiotowej inwestycji - gminnej kanalizacji sanitarnej. Wskazał, iż chociaż w załączniku do oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia [...] października 2008 r. inwestor nie wymienił działki o nr ew. [...] z obrębu: [...] M. (przy nazwisku W. M., A.) nie należy tego traktować jako naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, ale jako omyłkę w ww. oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. GINB wyjaśnił, iż działka o nr ew. [...] z obrębu: [...] M. została wpisana w poz. nr [...] ww. tabeli przy nazwisku T. A., S. oraz w poz. nr [...] przy nazwisku W. M., A.. Z akt sprawy wynika, że właścicielami działki o nr ew. są A. T. i S. T. (KW nr [...]). Natomiast z wykazu właścicieli, którzy wyrazili zgodę na wykonanie kanalizacji (przekazanego przy piśmie Urzędu Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...]) wynika, że A. T. wyraziła zgodę w zakresie działki o nr ew. [...], a skarżący w zakresie działek o nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu: [...] M.. Tak więc – w ocenie GINB – wpisanie w poz. nr [...] (przy nazwisku W. M., A.) działki o nr ew. [...] (której skarżący nie jest właścicielem), zamiast działki o nr ew. [...] (której skarżący jest właścicielem i w zakresie której wyraził zgodę na wykonanie spornej kanalizacji) należy traktować jako omyłkę w ww. oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Jednocześnie, w tych okolicznościach należy przyjąć, iż inwestor w zakresie działki o nr ewid. [...] nie naruszył art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. GINB wskazał także, iż w niniejszym postępowaniu nieważnościowym nie istnieje możliwość oceny prawdziwości powyższego oświadczenia inwestora, bowiem Starosta [...] wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...] nie posiadał żadnych informacji świadczących o nieprawdziwości złożonego przez inwestora - Gminę [...] oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia [...] października 2008 r. w zakresie działki o nr ew. [...] z obrębu: [...] M.. Tym samym wykluczona jest możliwość stwierdzenia, że wydanie kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009r. nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego (w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż zarzut złożenia przez inwestora nieprawdziwego oświadczenia z dnia [...] października 2008r. w zakresie działki o nr ew. [...] z obrębu: [...] M. (potwierdzony prawomocnym wyrokiem w postępowaniu karnym) może stanowić ewentualnie przesłankę wznowienia postępowania o pozwolenie na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a nie przesłankę stwierdzenia nieważności. Konkludując GINB stwierdził, iż analiza akt sprawy nie wykazała, aby badana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...] w zakresie działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu: [...] M., rażąco naruszała przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, w tym ustaleń decyzji Wójta Gminy [...] z dnia: [...] października 2007 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami w miejscowości M. i S. gmina [...] oraz [...] grudnia 2006 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na terenie gminy [...], jako zamierzenie polegające na budowie kanalizacji sanitarnej z przyłączami w miejscowościach: [...], [...], [...] i [...]. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] w części dotyczącej działek o nr ew. [...], [...],[...],[...],[...],[...] oraz o zwrot sprawy do organu administracji celem jej ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie merytoryczne zgodne z wnioskiem. Autor skargi zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego przez akceptację przez organ wyższego stopnia błędnego przyjęcia przez Wojewodę [...], iż w postępowaniu przed Starostą [...] Gmina [...] jako inwestor złożyła skutecznie oświadczenie o prawie dysponowania na cele budowlane nieruchomościami gruntowymi, należącymi do skarżącego działkami nr ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [...] M. w Gminie [...] podczas, gdy złożone oświadczenie nie spełniało minimalnych wymogów formalnych opisanych szczegółowo w uzasadnieniu skargi, a w konsekwencji uznanie, iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego przez akceptację przez organ wyższego stopnia błędnego przyjęcia przez Wojewodę [...], iż wydanie przez Starostę [...] decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na budowę w sytuacji braku złożenia prawidłowego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane oraz braku wykazania umocowania M. Z. Z. do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i oświadczenia oraz braku weryfikacji rzetelności ww. oświadczenia mimo, iż Gmina [...] jako Inwestor wraz z oświadczeniem nie złożyła dokumentów z których wynikałoby uprawnienie do dysponowania gruntem, jak też nawet ich nie wskazała; 3) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przez akceptację przez organ wyższego stopnia błędnego przyjęcia przez Wojewodę [...], iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, podczas gdy wykonanie inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem prowadzi zawsze do naruszenia prawa własności działki nr [...] z obrębu [...] M. w Gminie [...], co wynika z jej nie uwzględnienia w sentencji decyzji mimo zaprojektowania przebiegu przez nią inwestycji; 4) art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. przez akceptację przez organ wyższego stopnia błędnego przyjęcia przez Wojewodę [...], iż wykonanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] nie prowadzi do popełnienia czynu zabronionego, podczas gdy wykonanie inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem prowadzi zawsze do naruszenia prawa własności działki nr [...] z obrębu [...] M. w Gminie [...], a także do tzw. samowoli budowlanej oraz zniszczenia mienia skarżącego poprzez naruszenie substancji ww. działki gruntu, co wynika z jej nie uwzględnienia w sentencji decyzji mimo zaprojektowania przebiegu przez nią inwestycji; 5) art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 77 § 1, 78 § 1 i 2 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez akceptację przez organ wyższego stopnia błędnego przyjęcia przez Wojewodę [...] za prawidłowe zaniechanie badania przez Starostę [...] (powinno być: "[...]" – dopisek Sądu) rzetelności i prawdziwości oświadczenia o posiadanym przez Gminę [...] jako inwestora prawie do dysponowania działkami ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [...] M. w Gminie [...] na cele budowlane, w sytuacji nie wskazania dokumentów, na których prawo to jest oparte oraz nie załączenia ich do oświadczenia złożonego wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, oraz przez zaniechanie badania rzetelności i prawdziwości oświadczenia przez organ wyższego stopnia i akceptację tożsamego zaniechania Wojewody [...], przy czym zaniechanie organu wyższego stopnia przejawiało się m.in. w nie dopuszczeniu dowodów wnioskowanych przez skarżącego w odwołaniu mimo, iż przedmiotem dowodu miały być okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymując dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, iż zarzuty skargi są powieleniem zarzutów odwołania, które zostały dokładnie omówione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Niniejsza sprawa zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, Nr 270) (dalej: "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Na wstępie zauważyć należy, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a, może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. nie są oparte na uznaniu, stąd też ich ustalenie musi prowadzić do stwierdzenia nieważności, chyba, że zachodzi sytuacja z art. 156 § 2 k.p.a. Jak trafnie podniósł GINB w zaskarżonej decyzji, decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 roku Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w miejscowościach: [...],[...] i [...] w gminie [...] w części dotyczącej działek o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...] i [...] z obrębu [...] M. w gminie [...], która została zakwestionowana, nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można podzielić zasadności zarzutu, zmierzającego do wykazania, iż decyzja z dnia [...] stycznia 2009 roku, o której mowa wyżej była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, które to okoliczności stanowią przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Niewykonalność decyzji skarżący wiąże z nieuwzględnieniem w sentencji decyzji działki o nr ewid. [...] z obrębu [...] M. w Gminie [...] mimo zaprojektowania przebiegu inwestycji przez tą działkę. Okoliczność, iż działka o nr ewid. [...] nie znalazła się w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 roku jest niewątpliwa i bezsporna, jednak nie stanowi o niewykonalności decyzji. W ocenie Sądu należy podzielić pogląd, iż w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. chodzi o niewykonalność faktyczną (por. W. Dawidowicz (Postępowanie administracyjne, 1983, s. 255), K. Chorąży, W. Taras, A. Wróbel, (Postępowanie administracyjne, 2005, s. 206). Niewykonalność prawna, to jest wydanie decyzji wbrew nakazowi lub zakazowi prawnemu, jest działaniem pozbawionym podstawy prawnej bądź też rażąco naruszającym prawo, a tym samym mieszczącym się w przesłankach art. 156 § 1 pkt 2. Jak wynika z poglądu NSA zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lutego 1986 r., III SA 1146/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 12, s. 73–74 : "trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze". Ponadto niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy zachodząca w jej wykonaniu przeszkoda wynika z aktualnego stanu wiedzy technicznej (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 1985 r., I SA 1090/84 oraz E. Smoktunowicz, D. Kijowski, J. Mieszkowski, (Postępowanie administracyjne..., s. 560–561). Niewykonalność decyzji, jak wynika z brzmienia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., i jak to już wskazano wyżej, musi mieć miejsce w dniu wydania decyzji i mieć charakter trwały. W świetle powyższych rozważań i w okolicznościach niniejszej sprawy, brak wskazania działki o nr ewid. [...] w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 roku zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę instalacji sanitarnej nie spowodował niewykonaności decyzji. Zauważyć jednocześnie należy, iż ocena okoliczności braku wskazania działki nr ewid. [...] w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 roku wbrew twierdzeniom organów administracji publicznej, nie może być w ocenie Sądu potraktowana jako oczywista omyłka. Oczywiste omyłki zostały wymienione w art. 113 § 1 k.p.a., jako możliwe do sprostowania przez organ administracji publicznej z urzędu albo na wniosek strony. Jednocześnie należy mieć na uwadze, iż sprostowanie decyzji nie może być sposobem do zmiany rozstrzygnięcia. W okolicznościach niniejszej sprawy brak uwzględnienia w treści decyzji numeru działki, o którym mowa nie może być zmieniony w drodze sprostowania (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 9 października 2009 roku w sprawie II OSK 1534/08 – LEX 571813). Nie wskazanie tej działki w decyzji w tych okolicznościach wymaga rozważenia czy w takiej sytuacji inwestor legitymował się prawem do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. W wypadku gdyby takim prawem inwestor nie dysponował doszłoby do rażącego naruszenia prawa – art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), o którym jest mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, iż inwestor składając w dniu [...] października 2008 roku wniosek o pozwolenie na budowę kanalizacji sanitarnej w miejscowościach [...],[...] i [...] nie legitymował się prawem do dysponowania na cele budowalne działkami o nr ewid. [...],[...],[...],[...] i [...] oraz [...]. W dołączonej do akt administracyjnych kopii (potwierdzonej jako zgodna z oryginałem przez Wójta Gminy [...]) wykazu właścicieli działek, którzy wyrazili zgodę na wykonanie kanalizacji pod poz. [...] znajdujemy nazwisko i imię skarżącego oraz wymienione numery działek, opatrzone podpisem. Sposób graficznego przedstawienia numerów działek, o których mowa ("[...][...] -[...] -[...] -[...]; [...];[...]") wbrew twierdzeniom M. W. nie jest nieczytelny i zapis ten nie budzi wątpliwości, iż dotyczy działek o nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...]. Z niczego też nie wynika aby złożony w tym miejscu podpis dotyczył jedynie wykonania przyłączy i jedynie na działkach o numerach [...] i [...]. Twierdzenie skarżącego w tej mierze budzi wątpliwości, gdyż o ile przy okazji zbierania podpisów jego zgoda dotyczyłaby jedynie przyłączy i jedynie na dwóch działkach, zostałoby to w stosowny sposób odnotowane. Wobec braku adnotacji w pozycji uwagi, mimo, że adnotacje w tej rubryce w odniesieniu do innych osób i działek się pojawiają, jak brak zapisu jedynie tych dwóch działek w rubryce "nr działki" wskazują na bezzasadność twierdzeń skarżącego co do treści i zakresu wyrażonej zgody. Zapisy widniejące w wykazie, o którym mowa w zakresie dotyczącym skarżącego, w ocenie Sądu pozwalały na uznanie przez Starostę [...], iż inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomościami, o których mowa na cele budowalne. Dokonując powyższej oceny wypada zauważyć także, iż we wniosku o stwierdzenie nieważności [...] lutego 2011 roku skarżący podnosi jedynie brak udzielenia zgody na dysponowanie gruntem do celów budowalnych w odniesieniu do działki nr [...]. Zarzuty takiej treści odnośnie pozostałych działek zostały podniesione dopiero w piśmie skarżącego z dnia [...] marca 2011 roku. W tych okolicznościach w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości legitymowanie się przez inwestora prawem do dysponowania działkami nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...] pod budowę kanalizacji sanitarnej, o której mowa we wniosku inwestora o pozwolenie na budowę oraz w decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 roku. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ rozstrzygający sprawę o zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenie pozwolenia na budowę nie bada czy wnioskodawca posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowalne, dysponując oświadczeniem inwestora odpowiadającym wymogom art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 Prawa budowalnego. Istotą tego oświadczenia jest możliwość poprzestania organu na twierdzeniu strony co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy lub co do stanu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2012 roku, sygn. akt II OSK 507/11, LEX nr 1216735, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2012 roku, sygn. akt VII SA/Wa 116/12, LEX nr 1139808). Obowiązek organu administracji architektoniczno-budowalnej wyjaśnienia kwestii prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne powstaje w przypadku wystąpienia uzasadnionych w tej kwestii wątpliwości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2012 roku sygn. akt II OSK 2554/10, LEX nr 1145615, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2012 roku, sygn. akt II OSK 8/11, LEX nr 1145642). W okolicznościach niniejszej sprawy wobec tego, iż w dołączonym do wniosku o pozwolenie na budowę instalacji sanitarnej wykazie osób, które wyraziły zgodę na budowę kanalizacji nie wymieniono działki nr [...], chociaż została ona uwzględniona w dokumentacji projektowej organ powinien przy rozpoznawaniu wniosku o pozwolenie na budowę wyjaśnić tą kwestię. Brak takiego wyjaśnienia sprawia, że organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., w konsekwencji braku zawarcia w decyzji rozstrzygnięcia co do działki nr [...] także art. 107 § 1 k.p.a. Wobec tego, iż jak wynika z wcześniejszych wywodów, jak i ustaleń organów administracji publicznej inwestor legitymował się prawem do dysponowania nieruchomościami, o których mowa w niniejszej sprawie powyższe naruszenia przepisów nie spowodowały rażącego naruszenia prawa, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Sądu należy bowiem podzielić ustalenia organów poczynione w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, z których wynika, iż nie zamieszczenie w załączniku do wniosku o pozwolenie na budowę działki nr [...] zostało spowodowane powtórzeniem w rubryce dotyczącej skarżącego (nr [...]) wśród działek do niego należących działki nr [...] wskazanej w rubryce nr [...] dotyczącej innych osób, a nie wynika z okoliczności, iż działkę tą pominięto przy przygotowywaniu i projektowaniu inwestycji. Jak trafnie wywodzą organy działka nr [...] znalazła się wśród działek wymienionych w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2006 roku nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w dokumentacji projektowej, jak również inwestor uzyskał zgodę skarżącego do wykorzystania tej nieruchomości do celów budowy kanalizacji sanitarnej. W tych okolicznościach, wobec tego, iż rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźniej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a ponadto decyzja ta treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2012 roku, sygn. akt I OSK 1107/11, LEX nr 1228463; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 października 2012 roku, sygn. akt II SA/Gd 333/12, LEX nr 1230444), brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 roku Nr [...] w odniesieniu do działek wskazanych przez skarżącego w rozpoznawanej w niniejszej sprawie skardze. Nie doszło bowiem do rażącego naruszenia prawa w postaci wskazanych w skardze przepisów oraz innych norm prawnych, skutkujących zaistnieniem przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i pozostałych wskazanych w tym paragrafie. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Przez czyn zagrożony karą należy bowiem rozumieć przestępstwo czy wykroczenie oraz czyn zagrożony karą administracyjną. Przesłanka ta nie obejmuje przypadków czynów niedozwolonych stanowiących podstawę roszczeń odszkodowawczych, którą jako uzasadnienie argumentacji przywołuje skarżący. Nie można także podzielić argumentacji skarżącego co do wadliwości przeprowadzonego postępowania, którego efektem jest zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca. Organy w toku postępowania dokonały niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń i oceniły zgromadzone dowody oraz odniosły się do argumentacji i wniosków skarżącego. Argumentacja ta, zawarta w odwołaniu, jak i w skardze nie stanowi o skutecznym podważeniu wskazanych wyżej ustaleń co do braku okoliczności pozwalających na stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Starosty [...] i stanowi jedynie polemikę z ustaleniami dokonanymi na podstawie dołączonych do akt dokumentów. Oczekiwanej przez skarżącego wagi nie można też przypisać argumentom wskazanym w jego piśmie z dnia [...] lutego 2013 roku oraz kierowanym do skarżącego piśmie Starostwa Powiatowego z dnia [...] marca 2012 roku. Modernizacja ewidencji budynków i gruntów pozostaje bez wpływu na złożone przez skarżącego oświadczenie o wyrażeniu zgody na budowę kanalizacji sanitarnej na jego działkach. Z tych względów wobec braku stwierdzenia naruszeń, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił zgodnie z treścią wyroku.