II FSK 2070/13

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia del. WSA Bartosz Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. we W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 47/13 odrzucającego skargę P. sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z 12 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. 1 Pismem z 11 grudnia 2012 r., P. Sp. z o.o., reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z 12 listopada 2012 r. w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób prawnych wraz z odsetkami za zwłokę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 grudnia 2012 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa procesowego, umocowującego go do działania w imieniu strony oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej spółki (odpisu z KRS), w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona pełnomocnikowi 29 stycznia 2013 r. Pismem z 31 stycznia 2013 r. nadanym tego samego dnia, ale na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik przesłał odpis pełnomocnictwa procesowego wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej oraz aktualny odpis z KRS skarżącej spółki. WSA w Warszawie w dniu 6 lutego 2013 r. przekazał omyłkowo nadesłaną korespondencję według właściwości do WSA we Wrocławiu. Przesyłkę doręczono do tego sądu 11 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 25 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 47/13, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że datą uzupełnienia braków formalnych skargi był dzień 6 lutego 2013 r., to jest data przekazania przez WSA w Warszawie pisma stanowiącego uzupełnienie braków formalnych skargi do sądu właściwego. Uzupełnienie braków nastąpiło zatem już po zakreślonym w wezwaniu terminie, który upłynął dzień wcześniej (5 lutego 2013 r.). W skardze kasacyjnej strona skarżąca, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu, powołując się na art. 174 pkt 2 p.p.s.a., podniosła zarzut naruszenia następujących przepisów: - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez uznanie, że w sprawie doszło do nieusunięcia braków formalnych skargi; - art. 141 § 4 w zw. z art. 49 § 1 i art. 29 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił w terminie braku formalnego skargi; - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie przewidzianych w ustawie środków w celu usunięcia braków formalnych skargi i odrzucenie jej bez zaistnienia przesłanki z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu pełnomocnik strony po pierwsze wskazał, że skoro pismo WSA w Warszawie w przedmiocie przekazania korespondencji do WSA we Wrocławiu, nosiło datę 5 lutego 2013 r., uznać należało, że skarga została uzupełniona w terminie. Po drugie zaś, pełnomocnik strony skarżącej, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyraził pogląd, że nie uzupełnienie braków formalnych skargi przez pełnomocnika zobowiązuje sąd do skierowania bezpośrednio do strony wezwania do uzupełnienia braków skargi, w szczególności przez jej podpisanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna okazała się zasadna, chociaż nie wszystkie wskazane w niej zarzuty są trafne. Zgodzić się należy z pełnomocnikiem Spółki, że zważywszy na treść art. 49 § 1 oraz art. 29 p.p.s.a., sąd administracyjny pierwszej instancji przedwcześnie zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę. Sąd w niniejszym składzie w pełni bowiem podziela pogląd wyrażony już w orzecznictwie, zgodnie z którym w sytuacji, gdy osoba, która – powołując się na udzielone jej pełnomocnictwo – sporządziła i podpisała skargę, nie przedstawia tego pełnomocnictwa w wyznaczonym terminie, zachodzi sytuacja braku podpisania skargi. Podpis osoby, która nie przedstawiła pełnomocnictwa nie stanowi podpisania skargi. Brak podpisu jest zaś wadą formalną skargi w rozumieniu art. 57 § 1 in initio w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., uzasadniającą wezwanie do jej usunięcia na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w postaci podpisu strony następuje dopiero wówczas, gdy nie uzupełniono w terminie tego braku, pomimo prawidłowego wezwania do jego usunięcia (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2005 r., I GSK 2703/05 oraz z 5 czerwca 2007 r., II FSK 708/06, a nowszych orzeczeń – postanowienie NSA z 4 lipca 2013 r., II FSK 2153/12, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Powyższy pogląd akceptowany jest także w piśmiennictwie (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2011 r., s. 106). W niniejszej sprawie brak pełnomocnictwa dla osoby, która w imieniu spółki podpisała skargę, nie spowodował wezwania strony postępowania do jej podpisania. Sąd pierwszej instancji bezzasadnie więc zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę. Nietrafne okazały się natomiast pozostałe zarzuty skargi. Z akt sprawy wynika jasno, że WSA w Warszawie przekazał mylnie przesłaną korespondencję 6 nie zaś 5 lutego 2013 r. Data zamieszczona w piśmie przewodnim, z którą pełnomocnik spółki wiąże konsekwencje prawne, nie może świadczyć o faktycznej dacie nadania przesyłki. Ta ostatnia wynika ze stempla Poczty Polskiej zamieszczonego na kopercie (k. 67) i nie budzi żadnych wątpliwości. Ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd pierwszej instancji były zatem prawidłowe, a tym samym Sąd nie naruszył powołanego w skardze kasacyjnej art. 141 § 4 p.p.s.a. Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 37 § 1 p.p.s.a., zobowiązującego pełnomocnika do dołączenia do akt sprawy, przy pierwszej czynności procesowej, oryginału lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa, skoro doradca podatkowy podpisany pod skargą nie załączył pełnomocnictwa do skargi, ani też nie przedstawił go w wyznaczonym przez Sąd terminie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.