VIII SA/Wa 830/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. W., G. W., A. K., M. K., J. Z., J. Z., H. C., M. C., M. R., M. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w części dotyczącej wniosku skarżących K. W., G. W., A. K., M. K., J. Z., J. Z., H. C., M. C., M. R., M. R.; 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących K. W., G. W. kwotę 200 (dwieście) złotych, A. K., M. K. kwotę 200 (dwieście) złotych, J. Z., J. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych, H. C., M. C. kwotę 200 (dwieście) złotych, M. R., M. R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (określany dalej: "GINB" lub "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu zażalenia K. i G. W., M. i M. R., B. i Z. G., H. i M. C., J. i J. Z., M. i A. K. na postanowienie Wojewody M. (dalej: "organ I instancji", "Wojewoda") z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] w miejscowości J. przy ul. [...] na części działki nr ew. [...] – powołując w podstawie prawnej art.138 §1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071, dalej określany jako "kpa"), orzekł o: uchyleniu ww. postanowienia Wojewody M. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w części dotyczącej rozpatrzenia wniosku B. i Z. G. i umorzeniu w tej części postępowania organu I instancji, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy ww. postanowienie Wojewody M.. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak:[...], Wojewoda odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] w miejscowości J. przy ul.[...], na części działki nr ew.[...]. Postanowienie to jest kolejnym rozstrzygnięciem wydanym w przedmiotowej sprawie. Zapadło ono w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2011 r. (VII SA/Wa 416/11), który uchylił decyzję GINB z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...], znak:[...], odmawiającą wszczęcia na wniosek skarżących postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...], znak:[...]. Rozpoznając sprawę ponownie, na skutek wniesionego zażalenia, GINB wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. uchylił postanowienie Wojewody M. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w części dotyczącej rozpatrzenia wniosku B. i Z. G. i umorzył w tej części postępowanie organu I instancji, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy ww. postanowienie Wojewody M.. Uzasadniając organ odwoławczy wyjaśnił, iż z sentencji postanowienia organu I instancji wynika, iż Wojewoda rozpatrzył wniosek B. i Z. G., którego wnioskodawcy nie złożyli ponownie. Zauważył, iż decyzja GINB z dnia [...] grudnia 2010 r. w części dotyczącej rozpatrzenia wniosku B. i Z. G. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, a po wydaniu przez sąd administracyjny wyroku z dnia 1 czerwca 2012 r. nie wpłynął kolejny wniosek ww. osób. Dlatego też w ocenie GINB zachodzi konieczność umorzenia postępowania w zakresie rozpatrzenia wniosku B. i Z. G. Odnosząc się do kwestii przymiotu strony pozostałych wnioskodawców, organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie zaś do art. 61a kpa, gdy żądnie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. GINB podniósł także, iż organ administracji rozpatrując wniosek zawierający żądanie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w myśl art. 157 § 2 kpa ma obowiązek zbadać, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Przywołał treść art. 28 kpa wskazując, iż podstawą ustalenia w niniejszej sprawie, czy wnioskodawca posiada przymiot strony, jest wzajemna relacja art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) jako przepisu szczególnego w stosunku do art. 28 kpa. Organ odwoławczy podniósł, iż K. i G. W., M. i M. R., H. i M. C., J. i J. Z. oraz M. i A. K. (dalej: "skarżący") nie brali udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją Starosty R. z dnia [...] sierpnia 2008 r. Wskazał, iż w ocenie skarżących (którzy podnoszą iż przysługuje im przymiot strony w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty R.) na prawidłową ocenę obszaru oddziaływania spornej stacji bazowej ma fakt usytuowania w sąsiedztwie również innych stacji co prowadzi do przekroczenia dopuszczalnych norm promieniowania elekromagnetycznego oraz ma wpływ na ich gospodarstwa domowe. GINB zauważył, iż załączony do wniosku o pozwolenie na budowę dokument "Identyfikacja przedsięwzięcia pod względem wymagania sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko" nie określał obszaru, na którym gęstość pól elektromagnetycznych przekracza wartość 0,1 W/m2, dokument podawał jedynie wysokość, na której emitowane jest promieniowanie z poszczególnych anten. W związku z powyższym niemożliwe było określenie nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania omawianej inwestycji oraz ustalenie kręgu stron postępowania. Dlatego też zaszła konieczność przeprowadzenia przez Wojewodę postępowania mającego na celu ustalenie obszaru, na którym gęstość pól elektromagnetycznych przekracza wartość 0,1 W/m2, a tym samym ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji na inne nieruchomości i określenia, czy wnioskodawcom przysługuje przymiot strony. GINB powołując się na wytyczne zawarte w wyroku Sądu z 1 czerwca 2011 r. (VII SA/Wa 416/11) wskazał, iż pismem z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] wystąpił do M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z prośbą o przekazanie przedłożonych organowi ochrony środowiska wyników pomiarów pól elektromagnetycznych wykonanych dla celów ochrony środowiska i ludności, z których wynikałby obszar, w którym gęstość pól elektromagnetycznych przekracza wartość 0,1 W/m2. Podniósł, iż z uzyskanej pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. odpowiedzi wynika, iż organ ten posiada dwa sprawozdania (wykonane przez akredytowane Laboratorium Badawcze [...] w W.) z pomiarów pól elektromagnetycznych przeprowadzonych w czerwcu 2009 r. i w marcu 2010 r. dla celów ochrony środowiska, dotyczących stacji bazowej [...] Sp. z o.o. nr [...] zlokalizowanej w miejscowości J. przy ul. [...] na działce nr ew. [...], z których wynika, iż w obu przypadkach wykonane pomiary natężenia pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności przy ww. stacji bazowej me wykazały przekroczenia poziomów dopuszczalnych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). GINB oceniając powyższą informację udzieloną przez właściwy organ ochrony środowiska, uznał ją za wiarygodną wskazując, iż skarżący nie przedstawili żadnego dowodu na poparcie swoich twierdzeń co do przekroczenia dopuszczalnych stężeń pól elektromagnetycznych, które jest spowodowane działalnością większej ilości nadajników niż sporna stacja bazowa. Konkludując GINB stwierdził zatem, że nieruchomości skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej i tym samym nie przysługuje im przymiot strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] sierpnia 2008 r. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący, którzy pismem z dnia [...] września 2012 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zarówno postanowienia GINB z dnia [...] sierpnia 2012 r., jak i postanowienia Wojewody z dnia [...] kwietnia 2012 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili niewłaściwe zastosowanie przepisów KPA, Prawa Budowlanego, Prawa Ochrony Środowiska, jak również nie zastosowanie się organu do wytycznych WSA w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 416/11. Uzasadniając skarżący wskazali, iż ustalenie obszaru oddziaływania powinno być dokonane na etapie prowadzenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, natomiast brak takiego ustalenia przez poprzednie organy nie może pozbawiać ich przymiotu strony. W ocenie skarżących organ nadzoru budowlanego sam powinien dokonać takich ustaleń, jak i zająć prawidłowe stanowisko, że realizacja stacji PTC w połączeniu z istniejącą w pobliżu już od kilku lat stacją bazową innego operatora spowoduje ponadnormatywną emisję pól elektromagnetycznych w obrębie nieruchomości skarżących. Skarżący wskazali także, iż oparcie orzeczenia GINB jedynie na podstawie pisma M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska jest niezasadne, ponieważ zawiera ono jedynie powierzchowną informację. Brak jest w nim bowiem konkretnych informacji o natężeniu pola elektromagnetycznego na obszarze nieruchomości skarżących, jak i brak jest informacji czy pomiary te uwzględniają pola elektromagnetyczne pochodzące od istniejącej już w pobliżu innej stacji bazowej (kumulowanie się pól elektromagnetycznych na obszarze nieruchomości skarżących). Powyższe powoduje, iż organy orzekające nie zastosowały się do wytycznych sądu administracyjnego. Nadto skarżący zauważyli, iż ich nieruchomości znajdują się pomiędzy dwoma stacjami bazowymi. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Nadto odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, GINB wyjaśnił, że skarżący kwestionując powyższe pomiary, nie przedstawili żadnych dowodów potwierdzających przekroczenie dopuszczalnego promieniowania elektromagnetycznego w obszarze oddziaływania ich nieruchomości. Natomiast sam fakt sąsiedztwa spornej stacji bazowej nie może w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, przesądzać o uznaniu skarżących za stronę postępowania. Powołując się na wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r. (II OSK 1572/09) GINB podniósł, iż to na podmiocie żądającym wszczęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialnoprawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Oceniając zaskarżone postanowienie z uwzględnieniem powyższych kryteriów sądowej kontroli legalności rozstrzygnięć organów administracyjnych, należy stwierdzić, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sprawy poddanej kontroli Sądu jest postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] w miejscowości J. przy ul. [...] na części działki nr ew. [...] z powodu uznania, że wnioski o stwierdzenie nieważności pozwolenia złożyły osoby nie będące stroną postępowania. Ww. postanowienia zostały wydane w rezultacie ponownego rozpoznania wniosków skarżących wynikających z wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 416/11, na podstawie którego Sąd uchylił decyzję GINB z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz poprzedzającą ja decyzję Wojewody M. z dnia [...] sierpnia 2010 r., którymi odmówiono wszczęcia, na wniosek skarżących, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważność ww. decyzji Starosty R. o pozwoleniu na budowę ww. stacji bazowej telefonii cyfrowej w m. J. W uzasadnieniu ww. orzeczenia Sąd stwierdził, że obowiązkiem organów do których wystąpili skarżący, będzie poczynienie stosownych ustaleń ocen, które dadzą odpowiedź na pytanie, czy wnioskodawcy powinni brać udział w postępowaniu zwykłym, a przez to czy mają legitymację do wnioskowania o wszczęcie postępowania nieważnościowego. Zagadnieniem prawnym bowiem w postępowaniu prowadzonym z wniosku skarżących na obecnym etapie postępowania administracyjnego jest wyłącznie ustalenie przysługującego im ewentualnego interesu prawnego, który uprawniałby do uznania ich za strony postępowania nadzorczego. Sąd orzekający wyeksponował, że jeżeli na obecnym etapie postępowania organy nie ustaliły obszaru oddziaływania zamierzonej inwestycji, to w takim przypadku powinny wszcząć postępowanie z wniosku skarżących celem ustalenia ich przymiotu strony poprzez wyjaśnienie, czy na ich nieruchomościach występuje promieniowanie powyżej 0,1 W/m2. W przypadku zaś ustalenia, że takie promieniowanie występuje i może mieć wpływ na sposób korzystania i zagospodarowania ich nieruchomości, organ winien ocenić w tym kontekście interes skarżących do skutecznego żądania przeprowadzenia postępowania nadzorczego. Niezależnie od powyższych wskazań zawartych w uzasadnieniu ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2011 r., Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważa, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, z którego wynika, że zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzone w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznawanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust 2 Prawa budowlanego, będącego norma szczególną w stosunku do art. 28 kpa, a w razie gdy ustalenie interesu prawnego wymaga złożonego procesu wykładni, nie można prowadzić tej wykładni poza postępowaniem administracyjnym (vide wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06, wyrok NSA z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 433/09 LEX nr 596817). Zatem to, że wnoszący wniosek o uruchomienie postępowania nieważnościowego nie byli stroną postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej w m. J., nie uzasadnia samo w sobie tego, by nie uznać ich legitymacji do uruchomienia postępowania nieważnościowego wobec decyzji Starosty R. z dnia [...] sierpnia 2008 r. dot. ww. inwestycji w sytuacji, gdy swój interes prawny w weryfikacji ww. decyzji wywodzą z obszaru oddziaływania pola elektromagnetycznego, które może mieć wpływ na sposób korzystania i zagospodarowania nieruchomości wnioskodawców. Z pism stron skarżących składanych w toku postępowania wynika, że swój interes prawny co do żądania wszczęcia postępowania nieważnościowego wywodzą z oddziaływania zamierzonej budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej w sąsiedztwie ich nieruchomości, w sytuacji gdy w pobliżu funkcjonuje już stacja innego operatora co będzie prowadzić do kumulacji pól elektromagnetycznych i przekraczania dopuszczalnych norm promieniowania na ich nieruchomości. Przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 kpa, co nie oznacza, iż przepis art. 28 kpa nie ma zastosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Relacja między tymi przepisami jest taka, iż pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 kpa (każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek), zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, co oznacza, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 kpa, są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Treść określenia "stronami" użytego w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wypełnia bowiem przepis art. 28 kpa, z tym że przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zawęża treść tego określenia do osób wymienionych w tym przepisie. Tak więc inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu są stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane należą nie tylko przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska. W orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ wyznacza każdorazowo na potrzeby konkretnej sytuacji, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu oraz sposób zagospodarowania terenu w jego otoczeniu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z projektowanym obiektem budowlanym (wyrok NSA z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organy wbrew wytycznym zawartym w przywoływanym wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2011 r. nie ustaliły, czy na nieruchomościach skarżących może wystąpić promieniowanie powyżej dopuszczalnej normy 0,1 W/m2. Nie można za takowe ustalenia uznać pisma M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska – Delegatura w R. z dnia [...] kwietnia 2012 r., że w jego posiadaniu znajdują się dwa sprawozdania z pomiarów pól elektromagnetycznych przeprowadzonych w czerwcu 2009 r. i w marcu 2010 r. dla celów ochrony środowiska dotyczących stacji bazowej [...] zlokalizowanej w J. na działce nr ew.[...]. Z powyższych sprawozdań ma wynikać, że wykonane pomiary natężenia pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności przy ww. stacji nie wykazały przekroczenia poziomów dopuszczalnych zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. nr 192 poz. 1883). W ocenie organów te wyniki, jako wykonane przez Laboratorium Badawcze [...], posiadające stosowną akredytację są wiarygodne, a skarżący nie przedstawili żadnych dowodów na poparcie swych twierdzeń. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, brak jest podstaw do takiej kwalifikacji przedmiotowych sprawozdań, bowiem zawarte w nich dane i pomiary dotyczą jedynie wartości norm promieniowania emitowanego przez planowaną stację [...], a nie ustalono tych wartości wynikających z kumulowania się pól elektromagnetycznych, spowodowanej funkcjonowaniem dwóch urządzeń (stacji telefonii cyfrowej). Brak ustalenia tych danych przez organy stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a. i jako takie samo w sobie uzasadnia uchylenie zaskarżonych postanowień. Niezależnie od powyższego zaskarżone postanowienia zostały wydane z naruszeniem art. 61a § 1 kpa. Zbadanie przez organy legitymacji procesowej skarżących wymaga wszczęcia i przeprowadzenia postępowania nadzorczego (nieważnościowego) i w toku takiego postępowania można dokonać niezbędnych ocen w zakresie prawa materialnego odnoszących się do praw skarżących w związku z planowaną inwestycją telekomunikacyjną w zakresie oddziaływania na nieruchomości skarżących (czy oddziałuje i jak na te nieruchomości). Nie przesądzając wyniku postępowania (jeżeli się okaże, że inwestycja nie oddziałuje negatywnie na nieruchomości skarżących, to organ może umorzyć wszczęte postępowanie) dla prawidłowego rozstrzygnięcia wniosku nieważnościowego skarżących niezbędne jest wszczęcie i przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] sierpnia 2008 r. i rozstrzygnięcie go stosownie do uregulowań kpa. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. w pkt 2 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt 3 wyroku.