IV SA/Wa 2121/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. Oddział w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za brak sieci za 2006 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz N. Sp. z o.o. Oddział w P. kwotę 51 127 ( pięćdziesiąt jeden tysięcy sto dwadzieścia siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2012 r. określającą wysokość zobowiązania N. Sp. z o.o. Oddział w Polsce z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. na 4 391 000,00 zł. Przedstawiając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przebieg postępowania administracyjnego GIOŚ wskazał w szczególności, co następuje. Spółka złożyła GIOŚ zawiadomienie o podjęciu w dniu 1 stycznia 2006 r. działalności w zakresie importu i wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów. Następnie pismem z dnia 28 marca 2007 r. Spółka złożyła GIOŚ roczne sprawozdanie o wysokości należnej opłaty za brak sieci zbierania pojazdów za rok 2006. W wymienionym sprawozdaniu Spółka podała liczbę pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju w 2006 r. - 8 782 szt. Pismem z dnia 5 maja 2011 r. GIOŚ zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie określenia wysokości zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r., w związku z nie zapewnieniem sieci zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji i nie dokonaniem wpłaty opłaty za brak sieci za 2006 r. Dodatkowo wezwał Spółkę do przesłania wyjaśnień w sprawie. W oparciu o dane przedstawione przez Spółkę w zawiadomieniu o podjęciu działalności w zakresie importu i wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów, a także w informacjach o zmianie danych zawartych w wymienionym zawiadomieniu oraz w oparciu o dokumenty i informacje przedstawione przez Spółkę GIOŚ wykonał analizę zapewnienia przez Spółkę w 2006 r. sieci zbierania pojazdów, do przeprowadzenia której to analizy wykorzystał system "Rejestr Podmiotów Wprowadzających Pojazdy RWPinfo". Analiza zapewnienia sieci przez Spółkę została wykonana w dwóch wariantach. W I wariancie analizy wzięto pod uwagę wyłącznie te stacje demontażu, z którymi Spółka podpisała bezpośrednie umowy dotyczące zapewnienia sieci, co zdaniem organu stoi w zgodzie z przepisami art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Dla stacji demontażu, w przypadku których w umowach dotyczących zapewnienia sieci nie została wskazana data zawarcia umowy, jako dzień włączenia tych stacji do sieci GIOŚ przyjął (korzystnie dla Spółki) dzień 1 stycznia 2006 r., za wyjątkiem dwóch stacji, gdzie data włączenia do sieci została przyjęta na podstawie innych dokumentów wskazujących datę zawarcia umowy (aneks do umowy, wypowiedzenie umowy). W wariancie II analizy oprócz ww. stacji wzięto również pod uwagę te stacje, które miały podpisane umowy z S. Sp. z o.o. (zwana dalej "S."), która to miała z kolei podpisaną umowę ze Spółką (Spółka nie była stroną umów zawartych z tymi stacjami demontażu). Pismem z dnia 8 grudnia 2011 r. GIOŚ przekazał Spółce wyniki ww. analizy zapewnienia sieci. Pismem z dnia 2 stycznia 2012 r. Spółka przedstawiła argumenty przemawiające w jej opinii za koniecznością umorzenia toczącego się postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 17 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Dodatkowo Spółka odniosła się do kwestii "kaskadowego" zapewnienia sieci oraz konieczności uwzględnienia, przy określaniu Spółce potencjalnej wysokości opłaty za brak sieci, art. 14 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Odnosząc się do powyższego GIOŚ wskazał, że art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji stanowi, iż wprowadzający pojazd jest obowiązany zapewnić sieć zbierania pojazdów, obejmującą terytorium kraju w taki sposób, aby zapewnić właścicielowi możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie większej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu. Zgodnie z art. 11 ust. 2 tej ustawy, wprowadzający pojazd może zapewnić sieć na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Przepis art. 11 ust. 1 ustawy odnosi się do ogółu właścicieli pojazdów. W przypadku nie spełnienia obowiązku zapewnienia sieci wprowadzający pojazd jest obowiązany do naliczenia opłaty za brak sieci, zgodnie z przepisami art. 14 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a następnie wpłacenia jej na rachunek Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego opłata dotyczy (art. 16 ustawy). W razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie uiścił opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, GIOŚ wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Z przeprowadzonej analizy zapewnienia sieci wynika, że nawet przy wzięciu pod uwagę wszystkich zgłoszonych stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów (w tym stacji demontażu, które miały podpisane umowy z S. Sp. z o. o.), Spółka nie zapewniła w 2006 r. sieci zbierania pojazdów zgodnej z wymogami art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a przy tym nie naliczyła i nie wniosła należnej opłaty za brak sieci za 2006 r. Na podstawie rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty za brak sieci za 2006 r. GIOŚ ustalił, że Spółka w 2006 r. wprowadziła 8 782 pojazdów. Z przeprowadzonej analizy zapewnienia sieci zbierania pojazdów wynika, że Spółka w 2006 r. nie zapewniła sieci przez 365 dni. Wobec Spółki nie można ponadto zastosować zwolnienia, o którym mowa w art. 14 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albowiem Spółka nie zapewniła sieci przez cały 2006 r. Wobec powyższych ustaleń GIOŚ decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., określił wysokość zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. na 4 391 000,00 zł. Rozpoznając ponownie sprawę na skutek wniesionego przez Spółkę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GIOŚ doszedł do wniosku, że ustalenia co do okoliczności faktycznych i prawnych poczynione w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. były prawidłowe. Odnosząc się do podniesionych we wniosku zarzutów organ stwierdził, iż: - dyrektywa o recyklingu wskazuje tylko jaki cel są zobowiązane spełnić państwa członkowskie, pozostawiając im swobodę wyboru rozwiązań. Polski ustawodawca uznał, iż dostępność sieci spełniona będzie wówczas, gdy właściciel pojazdu będzie miał do stacji demontażu lub punktu zbierania pojazdów nie dalej niż 50 km w linii prostej, - Spółka, nie posiadając zezwolenia na zbieranie i transport odpadów w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji, tj. nie będąc przedsiębiorcą prowadzącym punkt zbierania pojazdów, nie była uprawniona do takich działań. Zbieranie i transport pojazdów wycofanych z eksploatacji byłoby w przypadku Spółki możliwe, jednakże dopiero po uzyskaniu przez nią stosownego zezwolenia pozwalającego na prowadzenie takiej działalności. Spółka mogła zatem tworzyć własne punkty zbierania pojazdów, jak również własne stacje demontażu. W wydanej przez GIOŚ decyzji nie występuje więc wskazywana przez Spółkę rozbieżność oraz brak spójności w zakresie możliwości odbioru pojazdów wycofanych z eksploatacji przez Spółkę, - GIOŚ nie może samodzielnie dokonywać oceny zgodności przepisów ustawy o recyklingu z Konstytucją i orzekać bezpośrednio na podstawie Konstytucji RP z pominięciem postanowień ustawy. Kwestia ich zgodności z Konstytucją ma z reguły charakter ocenny, stąd prawodawca ustanowił konstytucyjnie umocowany organ państwa, właściwy do rozstrzygania powstałych wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne dotyczące zgodności art. 14 ustawy o recyklingu w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz art. 2 ustawy o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji z przepisami Konstytucji RP. Do chwili obecnej Trybunał Konstytucyjny nie wydał rozstrzygnięcia w wymienionej sprawie. - organ nie naruszył art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji poprzez uznanie, że w skład sieci nie mogą wejść stacje demontażu/punkty odbioru pojazdów, z którymi Spółka nie zawarła bezpośrednio umów, albowiem z analizy przepisów zawartych w art. 11 ustawy wynika, iż dla zapewnienia sieci wprowadzający pojazdy musi bądź utworzyć ją samodzielnie, bądź też mieć podpisane umowy o współpracy bezpośrednio ze stacjami demontażu i/lub punktami zbierania pojazdów. Kaskadowa forma zapewnienia sieci jest dopuszczalna wówczas, gdy stacja demontażu zawiera umowy z innymi stacjami demontażu w imieniu wprowadzającego pojazd. Wymogów tych nie spełniają umowy zawarte przez S. z innymi stacjami demontażu. Nie są one bowiem zawierane w imieniu Spółki. Stacje demontażu współpracujące z S.nie wchodzą więc w skład sieci Spółki, - z art. 11 ust. 3 oraz art. 14 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji wynika, iż warunkiem zwolnienia z opłaty za brak sieci za 90 dni jest zapewnienie sieci w terminie 3 miesięcy, czego skarżąca Spółka nie spełniła. Skargę na powyższą decyzję GIOŚ z dnia [...] lipca 2012 r. wniosła do Sądu N. Sp. z o.o. Oddział w Polsce. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji poprzez wydanie decyzji sprzecznej z tym przepisem, tj. oparcie się na prawie krajowym, a w szczególności na art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, pomimo jego sprzeczności z przepisami wspólnotowymi, - art. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2 oraz art. 22 w zw. z art. 64 Konstytucji RP a także art. 5 ust. 3 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej poprzez oparcie się przez organ administracji państwowej na przepisie art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu pomimo, iż jest on sprzeczny z powołanymi na wstępie krajowymi i wspólnotowymi przepisami rangi konstytucyjnej, - art. 2 Konstytucji RP poprzez oparcie się przez organ administracji państwowej na przepisie art. 14 ustawy o recyklingu (w brzmieniu obowiązującym w ciągu 2006 r.). pomimo, iż jest on sprzeczny z wynikającymi ze wskazanego powyżej przepisu zasadami konstytucyjnymi, tj. zasadą zaufania do prawa oraz zasadą właściwej legislacji, - art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu w związku z art. 7 i art. 8 kpa poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w skład sieci nie mogą wejść stacje demontażu/punkty odbioru pojazdów, z którymi Spółka nie zawarła bezpośrednio umów, które to naruszenie nastąpiło poprzez niedokładne zbadanie stanu faktycznego sprawy, tj. błędne ustalenie liczby stacji demontażu/punktów zbierania pojazdów współpracujących ze Spółką, - art. 14 ust. 3 ustawy o recyklingu poprzez wliczenie do okresu (rzekomego) nie zapewnienia sieci terminów, które z mocy prawa nie powinny być wliczone. Biorąc pod uwagę powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Spółka wskazała, iż nie zgadza się ze stanowiskiem GIOŚ, jakoby ciążył na niej obowiązek zapłaty opłaty recyklingowej, a tym samym, iż w 2006 r. nie zapewniła sieci. Wręcz przeciwnie, zdaniem Spółki spełniła ona wszelkie ciążące na niej obowiązki wynikające z przepisów dotyczących recyklingu pojazdów. Stawianie skarżącej wymogu zapewnienia sieci w tak rygorystycznej formie jak zostało to zapisane w ustawie o recyklingu jest nieuprawnione. W dalszej części skargi skarżąca przedstawiła szczegółowe uzasadnienie swojego stanowiska wskazując m.in., iż: - państwo członkowskie transponujące przepisy dyrektywy 2000/53 do prawodawstwa krajowego powinno, realizując jej cele, uczynić to w taki sposób, aby każdy z właścicieli pojazdów, który zechce oddać swój pojazd do recyklingu nie miał nadmiernych trudności w dotarciu do takiego punktu i zutylizowaniu samochodu. Stacje demontażu/punkty zbierania pojazdów tworzące sieć powinny znajdować się w takiej odległości od posiadaczy pojazdów, aby każdy właściciel pojazdów mógł punkt taki zlokalizować w swojej okolicy. Nie musi to być jednak odległość 50 km. Wprowadzony przez ustawodawcę wymóg wynikający z art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu jest, w ocenie Spółki, zbyt rygorystyczny a w związku z tym i niezgodny z art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy. W tej sytuacji organ administracji zobowiązany jest stosować bezpośrednio przepis art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy o recyklingu z pominięciem sprzecznej z nim regulacji krajowej. - przepis art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu (w brzmieniu obowiązującym w roku 2006) nie spełnia kryteriów proporcjonalności, ponieważ nakłada na podmioty gospodarcze obowiązki w stopniu większym niż niezbędny w celu realizacji celów wskazanych w dyrektywie 2000/53. Rozwiązanie określone w tym przepisie prowadzi do naruszenia zasady proporcjonalności także dlatego, że konsekwencją przyjęcia restrykcyjnego rozumienia pojęcia "dostępności sieci" jest zwiększenie prawdopodobieństwa ponoszenia opłat za brak sieci. Dla uznania bowiem, że wprowadzający pojazd nie zapewnił sieci zbierania pojazdów w danym roku, wystarczające jest niespełnienie obowiązku zachowania maksymalnej odległości 50 km położenia stacji demontażu w stosunku do miejsca zamieszkania lub siedziby chociażby jednego z właścicieli pojazdów. Nakładanie opłat za niespełnienie obowiązku, którego realizację ustawodawca uzależnił od nieproporcjonalnych środków w stosunku do celu dyrektywy, należy uznać nie tylko za ciężkie naruszenie zasady proporcjonalności, ale również naruszenie obowiązku pełnej i prawidłowej implementacji norm wspólnotowych. - brzmienie art. 11 ustawy o recyklingu nadmiernie ogranicza konstytucyjnie zagwarantowaną wolność działalności gospodarczej oraz narusza zasadę równości podmiotów, a więc art. 32 ust. 2 Konstytucji RP w ten sposób, iż w jednakowy sposób traktowani są — a w zasadzie karani — ci spośród wprowadzających pojazdy, którzy nawet nie zadali sobie trudu zapewnienia sieci, jak i ci, którzy podjęli ogromny wysiłek, aby sieć zapewnić, jednakże cel ten nie został osiągnięty, - nakładane ustawą o recyklingu dodatkowe obowiązki miały na celu stworzenie, przez wprowadzających pojazd, sieci stacji demontażu, co miałoby z kolei przyczynić się do polepszenia stanu środowiska naturalnego. Przyjęte jednak sposoby realizacji owego założenia, były zbyt restrykcyjne, pozostając w całkowitej sprzeczności z podstawowymi konstytucyjnymi zasadami, tj. zasadą poprawnej legislacji czy zasadą zaufania do prawa. Ze względu na wynikający z art. 8 ust 2 Konstytucji RP obowiązek bezpośredniego jej stosowania przez organy administracji publicznej, GIOŚ, dokonując przy weryfikacji poziomu zapewnionej przez Spółkę sieci wykładni przepisów ustawy o recyklingu powinien był uwzględnić zasadę zaufania do prawa oraz zasadę prawidłowej legislacji jako wytyczne interpretacyjne - brak jest racjonalnej przyczyny, dla której GIOŚ, modyfikując wcześniej przedstawianą argumentację dotyczącą wykładni art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu uznał, iż zapewnienie sieci poprzez podpisane umowy ze stacją demontażu jest odstępstwem od obowiązku samodzielnego zapewnienia sieci przez wprowadzającego pojazd. Jak wynika z analizy przepisów ust. 1 i 2 art. 11 ustawy o recyklingu ustawodawca przewidział dwie formy zapewnienia sieci przez wprowadzającego pojazd: samodzielne stworzenie sieci poprzez utworzenie stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów oraz pośrednie stworzenie sieci poprzez podpisanie umów o współpracy ze stacją demontażu. Spółka zapewniła sieć działając na oba sposoby. Z częścią stacji demontażu Spółka podpisała umowy samodzielnie. Część natomiast została włączona do sieci Spółki poprzez podpisanie przez nią umowy ramowej z S., która to spółka również jest certyfikowaną stacją demontażu. Niezasadne i irrelewantne są przy tym ustalenia GIOŚ odnoszące się do braku umocowania spółki S. do działania w imieniu Spółki i w konsekwencji zdyskwalifikowanie części stacji demontażu jako nie wchodzących w skład sieci Spółki. Zarówno bowiem z umowy zawartej przez Spółkę z S., jak i z umów zawartych przez S. ze swoimi kooperantami wynika, iż S. działała w imieniu kooperantów i Spółki, mając na celu zapewnienie sieci dla Spółki. Fakt zapewnienia przez Spółkę sieci w 2006 r. wynika również z tego, iż pośrednie, tj. za pomocą S., wywiązanie się z obowiązku zapewnienia sieci jest jedną z możliwości spełnienia wymagań z art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu, co przyznało Ministerstwo Środowiska w znajdującym się w aktach sprawy piśmie Podsekretarza Stanu p. T. W. z dnia 27 grudnia 2005 r. W piśmie tym Ministerstwo zaakceptowało fakt, iż wprowadzający pojazd będą podpisywali umowy ze stacjami demontażu, te zaś będą podpisywały umowy z punktami zbierania pojazdów. Aprobata dla kaskadowej formy zapewnienia sieci zbierania pojazdów wynika ponadto z pisma GIOŚ z dnia 28 września 2007 r. adresowanego do S. Sp. z o.o. - brak jest podstaw do zaakceptowania poglądu GIOŚ, iż przepis art. 14 ust. 3 ustawy o recyklingu odnosi się jedynie do zdarzeń, które miały miejsce po wejściu w życie ustawy. Zdaniem Spółki przepis ten dotyczy dowolnych 90 dni, w których wprowadzający pojazd z przyczyn od siebie niezależnych nie zapewnia sieci, bez względu na to czy przyczyny niezapewnienia sieci powstały przed 1 stycznia 2006 r. czy też po tej dacie. W odpowiedzi na skargę organ, uznając podniesione w niej zarzuty za niezasadne, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, zdaniem Sądu, zapadły z naruszeniem art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 176, poz. 1236). Dla dokonania oceny prawidłowości wydanych w sprawie decyzji administracyjnych zasadnicze znaczenie ma wykładnia wymienionego wyżej przepisu. Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji ogłoszona została w publikatorze z dnia 11 lutego 2005r, Nr 25, poz. 202. Zgodnie z treścią art. 63 tej ustawy weszła ona w życie po upływie 30 dniu od jej ogłoszenia, jednakże art. 11-17, art. 28, art. 47, art. 55, art. 56, art. 57 pkt 3, art. 58 pkt 1 i 3 w zakresie dotyczącym art. 401 ust. 11 i 12 i art. 415 ust. 5a i 5b i art. 60 weszły w życie z dniem 1 stycznia 2006 roku. W art. 11 ust. 1 powołanej wyżej ustawy nałożony został na wprowadzającego pojazd obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów obejmującej terytorium kraju w taki sposób, aby zapewnić właścicielowi możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie większej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu. Sieci zbierania pojazdów nie musi zapewniać wprowadzający pojazd, który wprowadza na terytorium kraju nie więcej niż 1000 pojazdów w roku kalendarzowym (art. 12 ust. 1). Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 (w brzmieniu tego przepisu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 29 czerwca 2007 roku) wprowadzający pojazd, który był obowiązany do zapewnienia sieci i nie spełnił tego obowiązku, był obowiązany do naliczenia i wpłacenia opłaty za brak sieci. Obowiązek obliczenia opłaty za brak sieci powstaje na koniec roku kalendarzowego. Zdaniem Sądu nie można uznać, iż ustawodawca stworzył podmiotom sprowadzającym pojazdy możliwość bądź stworzenia sieci zbierania pojazdów bądź uiszczenia opłaty za brak takiej sieci. Celem ustawy było stworzenie systemu zbierania wycofanych z eksploatacji pojazdów w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Opłata za brak sieci ma charakter sankcji administracyjnej, istnienie której ma wymuszać na podmiotach sprowadzających pojazdy tworzenie sieci zbierania pojazdów. Przepisy tej ustawy wdrażają postanowienia dyrektywy 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 roku w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. WE L 269 z 21 października 2000, z późn. zm.). W preambule do tej dyrektywy wskazuje się m.in., że Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby ostatni posiadacz i/lub właściciel mógł bez żadnych opłat dostarczyć pojazd wycofany z eksploatacji do uprawnionego zakładu przetwarzania w sytuacji, gdy pojazd nie ma już wartości rynkowej lub jest ona ujemna. Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby producenci pokryli wszystkie lub znaczną część kosztów wprowadzenia tych środków. Wskazuje się również, że w celu zapewnienia, aby pozbywanie się pojazdów wycofanych z eksploatacji nie stanowiło zagrożenia dla środowiska naturalnego, należy stworzyć odpowiedni system ich zbierania. Przepis art. 1 tej dyrektywy stwierdza, że określa ona środki, których celem jest przede wszystkim zapobieganie powstawaniu odpadów z pojazdów, a ponadto ponowne użycie i recykling lub inne formy odzysku pojazdów wycofanych z eksploatacji i ich części, aby zmniejszyć ilość odpadów do unieszkodliwienia i polepszyć wyniki działań związanych z ochroną środowiska, podejmowanych przez wszystkie podmioty gospodarcze zaangażowane w pełny cykl życia pojazdu, a szczególnie bezpośrednio zaangażowane w przetwarzanie pojazdów wycofanych z eksploatacji. Nie można, zdaniem Sądu, uznać, iż polski ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie do prawa krajowego wymogów wymienionej wyżej dyrektywy poprzez stworzenie podmiotom wprowadzającym pojazdy możliwości uiszczenia określonej kwoty pieniężnej zamiast obowiązku tworzenia sieci zbierania pojazdów. To właśnie obowiązek utworzenia takiej sieci jest pierwszoplanowym celem dyrektywy. Możliwość rezygnacji z wykonania tego obowiązku poprzez uiszczenie określonej sumy pieniężnej byłaby iluzorycznym spełnieniem tego celu. Z pierwotnego brzemienia art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku wynikał dla podmiotów wprowadzających pojazdy obowiązek stworzenia sieci pojazdów obejmującej 100 % powierzchni Polski. Niezależnie od tego czy sprowadzający pojazdy nie stworzył w ogóle sieci zbierania pojazdów, czy też stworzył sieć pokrywającą np. 99 % powierzchni kraju był taktowany jak podmiot, który w ogóle nie stworzył sieci zbierania pojazdów. W konsekwencji podmiot wprowadzający pojazdy, który stworzył sieć zbierania pojazdów pokrywającą jedynie część terytorium kraju, miał obowiązek naliczenia i wpłacenia opłaty za brak sieci. Takie częściowe wykonanie obowiązku ustawowego nie różnicowało sytuacji prawnej podmiotu, który podjął działania nie zakończone oczekiwanym przez ustawodawcę skutkiem w postaci pełnego pokrycia kraju siecią. Taka treść art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji budziła wątpliwość, co do możliwości jego wykonalności. Okoliczność ta stała się z kolei impulsem do podjęcia prac ustawodawczych nad zmianą treści wskazanego przepisu. Ustawodawca, zmieniając art. 14 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, zawarł w ustawie zmieniającej przepis przejściowy. Zgodnie z treścią art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji do obliczania opłaty za brak sieci za 2007 roku stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (to jest ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 roku weszła w życie z dniem 10 października 2007 roku (art. 3). Ponieważ przepis ustawy nie wspomina o zasadach obliczania opłaty za brak sieci za 2006 roku stosując wykładnię a contrario można byłoby uznać, tak jak uczynił to organ administracji, iż do obliczania opłat za brak sieci za 2006 roku stosować należy przepisy ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 29 czerwca 2007 roku. Kwestia ta była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w analogicznych do niniejszej sprawach, który stanął na stanowisku, że GIOŚ wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie opłaty za brak sieci za 2006r. winien zastosować zasady obliczania tej opłaty określone w art. 14 ustawy w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 29 czerwca 2007r. (sygn. akt IV SA/Wa 225/09, IV SA/Wa 192/09, IV SA/Wa 103/09, IV SA/Wa 1185/09). Koncepcja przyjęta w wymienionych wyrokach została zaakceptowana przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyroki w sprawach II OSK 2374/12, II OSK 2372/12, II OSK 2373/12 i II OSK 2377/12). NSA zwrócił uwagę, że jeżeli ustawodawca zasad obliczania opłat za brak sieci w 2006 roku nie uregulował w sposób jasny, to wykładnia art. 2 powinna uwzględniać zasady utrwalone w orzecznictwie sądowym. Taką utrwaloną już zasadą jest uznawanie, że w sytuacji braku odmiennych postanowień ustawy zmieniającej lub ustawy nowej, do orzekania w sprawach dotyczących zdarzeń wcześniejszych i do spraw będących w toku mają zastosowanie przepisy ustawy nowej. Zasada ta nabiera szczególnego znaczenia zwłaszcza w przypadkach, gdy przemawia za tym interes publiczny i gdy nowa regulacja ustawowa zawiera postanowienia korzystniejsze dla podmiotów zobowiązanych do dokonania określonych czynności. W takich sytuacjach za bezpośrednim stosowaniem ustawy zmieniającej przemawia konieczność ochrony innych konstytucyjnie uznanych praw i wartości. Ponadto, tego rodzaju wykładnia nie oznacza też naruszenia zakazu wstecznego działania prawa, który nie jest dyrektywą obowiązującą bezwzględnie. Z takim wstecznym działaniem nie mamy bowiem do czynienia, gdy następstwa czynów lub skutki zdarzeń mających miejsce w przeszłości są kwalifikowane według nowych norm, jednak dopiero od dnia wejścia tych nowych norm w życie. Zakaz lex retro non agit ma na celu ochronę jednostek, może w związku z tym być uchylony w szczególnych sytuacjach, jeśli retroakcja nie pogarsza jej sytuacji prawnej. Dalej wskazano, że opłata za brak sieci nosi znamiona sankcji administracyjnej. Sankcje te mają zazwyczaj charakter represyjny, ale często spełniają także rolę bodźców ekonomicznych. Potwierdza to stanowisko także rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie wykazu opłat o charakterze sankcyjnym (Dz.U. Nr 161, poz. 1682), które zalicza do nich m.in. opłaty określone w art. 14 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (§ 1 pkt 9). W nawiązaniu do charakteru sankcji NSA zwrócił uwagę na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczące kar administracyjnych. Mianowicie Trybunał w Strasburgu opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "sprawy karnej" i dąży do szerokiego stosowania gwarancji procesowych zawartych w art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Obywatela. W konsekwencji sprawy rozpatrywane na tle art. 6 EKPC Trybunał traktuje jako sprawy karne, niezależnie od tego jak są kwalifikowane w prawie krajowym. Z utrwalonego orzecznictwa tego Trybunału wynika natomiast, że nakładane na przedsiębiorców dolegliwe kary pieniężne mają charakter sankcji karnych w świetle przepisów EKPC (decyzja ETPC z 23 marca 2000 r. w sprawie 367/06/97 Ioannis Haralambidis, Y.Haralambidis-Liberpa Ltd p.Grecji, Lex nr 520369). Dlatego też sądowa weryfikacja prawidłowości decyzji administracyjnej nakładającej taką karę powinna odpowiadać wymogom zbliżonym do tych, jakie obowiązują w sprawie karnej (wyrok SN z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SK 1/2010, publ. OSNP 2011, nr 21-22, poz. 288; uchwały SN: z dnia 10 kwietnia 1992 r., sygn. akt I PZP 9/92, publ. OSNCP 1992, nr 12, poz. 210, z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt III SPZP 1/07, publ. OSNP 2008, nr 13-14, poz. 205). Uznanie "sanacyjnego" charakteru opłaty za brak sieci powoduje, że zobowiązywanie do ich uiszczenia powinno spełniać, nawiązujące do zasad procedur karno-sądowych, standardy określone w Rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 13 lutego 1991 r. Nr R(91)1, w tym m.in. zasadę, że wejście w życie, po dokonaniu czynu sprzecznego z obowiązującymi normami, mniej represyjnych nowych postanowień powinno działać na korzyść podmiotu, co do którego rozważa się nałożenie sankcji. Mając na uwadze jednolitą wykładnię zastosowanych przepisów przedstawioną w powołanych wyżej wyrokach NSA, choć proceduralnie Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest nią związany, nie mniej jednak przekonująca argumentacja prawna tamże została przedstawiona – Sąd doszedł do przekonania, że analogiczny stan faktyczny pozwala na zastosowanie takiej interpretacji przepisu prawa przy orzekaniu ze skargi N. Sp. z o.o. Oddział w Polsce. Dodatkowo należy podnieść, że powodem, dla którego nie uregulowano wyraźnie w ustawie z 2007r. zasad obliczania opłaty za 2006 roku był fakt, iż wprowadzający pojazdy mieli obowiązek samodzielnie je obliczyć i uiścić do dnia 30 marca 2007 roku. Ustawodawca założył zatem, że w chwili nowelizacji ustawy o recyklingu pojazdów opłaty te zostały już obliczone i uiszczone. W tej sytuacji podmioty zobowiązane do uiszczenia tych opłat nie mogłyby naliczać ich ponownie na nowych zasadach. Stworzenie możliwości naliczenia opłat na nowych zasadach pociągałoby za sobą konieczność stworzenia w ustawie procedury ponownego ich naliczania oraz ewentualnego zwrotu opłat już uiszczonych. Celem ustawodawcy było wprowadzenie w życie rozwiązań ustawowych normujących zasady tworzenia sieci zbierania pojazdów, które byłyby wykonalne oraz rozwiązań, które uwzględniałyby przy określaniu wysokości opłaty za brak sieci zasadę proporcjonalności. Wszystkie te argumenty przemawiają za odejściem od literalnej wykładni art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji na rzecz jego wykładni celowościowej. Wykładnia celowościowa przemawia zaś za tym, by przepis ten, w zakresie w jakim nakazuje stosować poprzednie rozwiązania ustawowe dotyczące tworzenia sieci zbierania pojazdów i zasad obliczania opłat za brak takiej sieci, był rozumiany w sposób zawężający. Nowe uregulowania prawne winny obejmować jak najszerszy zakres przypadków. W konsekwencji przepis ten winien odnosić się jedynie do sytuacji, w której podmiot wprowadzający dokonał samodzielnie obliczenia opłaty za brak sieci i opłatę tę uiścił oraz do sytuacji gdy organ administracji wydał ostateczną decyzję o naliczeniu opłaty przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku. Prezentowana wyżej wykładnia nie prowadzi również do naruszenia zasady równości podmiotów. Zasada równości obowiązuje w odniesieniu do podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą. Podmioty, które zrezygnowały z budowy sieci i uiściły opłatę za rok 2006 i te podmioty, które budowę sieci zrealizowały w bardzo szerokim zakresie nie znajdują się w takiej samej sytuacji prawnej i stosowania do nich zasad wprowadzonych znowelizowana ustawa nie oznacza ich faworyzowania. Warto również dodać, że w prawie polskim wielokrotnie występowały sytuacje, w których surowa, wręcz represyjna sankcja była następnie łagodzona kolejnymi nowelami. Brak przepisów przejściowych prowadził do konieczności stosowania ustawy w nowym brzmieniu do spraw nie zakończonych ostateczną decyzją przed jej wejściem w życie. Często powodowało to, że podmioty znajdujące się w takiej samej sytuacji faktycznej pozornie znajdowały się w nierównej sytuacji prawnej li tylko z tego powodu, że w datach wydawania w stosunku nich decyzji ustawa w sposób odmienny kształtowała ich prawa i obowiązki (np. art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 156 ze zm.) – vide wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012r. sygn. akt II OSK 2370/12. Gdy podmiot wprowadzający pojazd nie obliczył samodzielnie i nie uiścił opłaty za brak sieci, a organ administracji nie wydał w tym przedmiocie ostatecznej decyzji przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, to zdaniem Sądu, przy określaniu wysokości opłaty za brak sieci organ administracji winien stosować zasady wynikające z art. 14 ust. 1 – 6 w jego znowelizowanej powołaną wyżej ustawą wersji. Za stosowaniem przepisów nowej ustawy przemawia bowiem interes publiczny. Jak bowiem sam ustawodawca w uzasadnieniu projektu ustawy wskazał, nowe uregulowania prawne miały na celu wprowadzenie zasad określania wysokości opłat za brak sieci, które uwzględniałyby zasadę proporcjonalności. W przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne wszczęte zostało w dniu 5 maja 2011r., to jest już po wejściu w życie ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Określając wysokość opłaty za brak sieci zbierania pojazdów organ administracji winien więc stosować zasady ustalania wysokości opłaty wynikające z brzmienia art. 14 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w jego znowelizowanej wersji. Obliczenie wysokości opłaty za brak sieci zbierania pojazdów w oparciu o pierwotne brzmienie art. 14 powołanej wyżej ustawy miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jak wynika z materiału dowodowego, biorąc pod uwagę nowe brzmienie tego przepisu skarżąca spółka mogłaby nie ponosić opłaty za brak sieci lub ponieść opłatę obniżoną. Z tego względu w niniejszej sprawie zasadniczego znaczenia nabiera kwestia sposobu zapewnienia przez skarżącego obowiązku zapewnienia sieci. Od tego zależy bowiem w jakim zakresie nastąpiło pokrycie kraju tą siecią, co znajduje bezpośrednie przełożenie na zarówno wymóg uiszczenia opłaty, jak i na jej ewentualną wysokość. Może się bowiem zdarzyć, że stopień pokrycia kraju tą siecią jest tak intensywny tj. 95% i powyżej, że zgodnie ze znowelizowanym art. 14 ust. 5 i 6 wprowadzający pojazd nie będzie zobowiązany do uiszczenia opłaty za brak sieci. Dalej – w przypadku zapewnienia sieci obejmującej: 1) poniżej 95 %, ale nie mniej niż 90 % terytorium kraju - wysokość opłaty za brak sieci ulega obniżeniu o 75 %; 2) poniżej 90 %, ale nie mniej niż 85 % terytorium kraju - wysokość opłaty za brak sieci ulega obniżeniu o 50 %. Stąd też należy dokonać wykładni przepisu art. 11 ust. 2 ustawy. Pierwotnie przepis art. 11 ust. 2 ustawy brzmiał: " Wprowadzający pojazd może zapewnić sieć na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu". Ustawodawca zatem przewidział możliwość zapewnienia takiej sieci poprzez potencjał podmiotów zewnętrznych, a jedynym kryterium było, aby przedsiębiorcy tacy prowadzili stacje demontażu. Ustawa z dnia 22 stycznia 2010r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 145) z dniem 12 marca 2010r. wprowadziła nową regulację. Mianowicie art. 11 ust. 2 otrzymał brzmienie: "Wprowadzający pojazd zapewnia sieć wyłącznie przez własne stacje demontażu i punkty zbierania pojazdów lub na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu". Jednocześnie powołana ustawa nie zawiera żadnego przepisu międzyczasowego, który regulowałby przedmiotową sytuację tj. postępowanie prowadzone jest pod rządami znowelizowanego przepisu, ale odnosi się do okresu kiedy obowiązywał przepis przed zmianą. Zatem kiedy na wprowadzającym pojazdy ciążył ustawowy obowiązek zapewnienia sieci tj. w 2006r. bowiem opłata dotyczy okresu 1 stycznia – 31 grudnia 2006r., obowiązek zrealizowania tej sieci bezspornie mógł nastąpić poprzez zawarcie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Przyjęcie innej koncepcji powodowałoby ocenę stanu faktycznego poprzez pryzmat przepisu prawa materialnego, który zaczął obowiązywać po tym, jak obowiązek ciążący na przedsiębiorcy miał być wykonany. Nie sposób takiej wykładni obronić na gruncie zasady praworządnego państwa. Wobec tego jeśli na skarżącym ciążył obowiązek wykonania obowiązku mającego swoje bezpośrednie źródło w przepisie ustawy, mało tego - w ustawie został zakreślony termin na jego wykonanie, gdyż zgodnie z art. 16 ust. 1 obowiązek obliczenia opłaty za brak sieci powstaje na koniec roku kalendarzowego, a uiszczenia opłaty do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego opłata dotyczy – obowiązek ten miał wykonać wedle tych regulacji, które obowiązywały w chwili kiedy ten obowiązek miał realizować. Data 31 grudnia 2006r. decyduje o tym, czy podmiot wykonał obowiązek zapewnienia sieci za 2006r., czy też nie. W jaki sposób ten obowiązek powinien być wykonany wynika z przepisów obowiązujących 31 grudnia 2006r., natomiast skutki niewykonania tego obowiązku ocenić należy na gruncie znowelizowanego art. 14 ustawy o recyklingu pojazdów. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu zawartym w zaskarżonej decyzji, że obowiązek zapewnienia sieci skarżący powinien realizować bezpośrednio poprzez utworzenie punktów zbierania pojazdów lub stacji demontażu. Sąd także nie podziela stanowiska, że tworzenie sieci na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu wymaga podpisywania ich bezpośrednio z już funkcjonującymi stacjami demontażu, ewentualnie korzystając z instytucji przewidzianej przez Kodeks cywilny tj. za pośrednictwem pełnomocnika. Na możliwość tzw. kaskadowego zawierania umów wskazywał WSA w Warszawie choćby w wyroku z dnia 23 października 2009r. (sygn. akt IV SA/Wa 1295/09). Przede wszystkim z regulacji ustawowej nie wynika zakaz dalszego zawierania takich umów. Celem natomiast omawianych przepisów było stworzenie systemu zbierania wycofanych z eksploatacji pojazdów w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Jeżeli zatem cel ten może zostać zrealizowany przy jednoczesnym poszanowaniu prawa nie ma przeszkód do szerokiej wykładni przepisu, który ma zapewnić osiągnięcie tego celu. Takim przepisem był art. 11 ust. 2 przed nowelizacją. Należy jednak podkreślić, że na skarżącym ciążył obowiązek zapewnienia sieci. Zatem – w razie wątpliwości – na nim ciąży wykazanie, że obowiązek taki zrealizował zgodnie z przepisami prawa. Jeżeli zatem skorzystał z możliwości zawierania dalszych umów przez przedsiębiorcę, z którym podpisał bezpośrednio umowę, na skarżącym ciąży wykazanie, że przedsiębiorca finalny spełnia wymogi, jakie ustawa przewiduje dla stacji demontażu. Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa wprowadziła legalną definicję stacji demontażu (art. 3 pkt 10), a uszczegółowienie praw i obowiązków przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu znalazło uregulowanie w art. 21 i nast. ustawy. Celem powyższych regulacji było sprecyzowanie zadań, jakie mają stacje demontażu. Zgodnie z art. 21 ustawy przedsiębiorca prowadzący stację demontażu powinien zapewniać bezpieczne dla środowiska i zdrowia ludzi przetwarzanie pojazdów wycofanych z eksploatacji i powstających z nich odpadów. Jeżeli zatem skarżący zawrze umowę z przedsiębiorcą prowadzącym stację demontażu, który z różnych powodów zleca wykonanie zadań innemu przedsiębiorcy spełniającemu kryteria stacji demontażu dochodzi do utworzenia sieci, w której ostatecznie ten "finalny" przedsiębiorca prowadzący stację demontażu tworzy punkt odniesienia dla osób, które chciałby wycofać pojazd z eksploatacji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie opłaty z brak sieci w stosunku do skarżącej spółki winien zastosować zasady obliczania tej opłaty określone w art. 14 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 176, poz. 1236), przy uwzględnieniu wykładni art. 11 ust. 2 wymienionej ustawy przedstawionej w niniejszym wyroku. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a) P.p.s.a i 135 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie. Na zasądzone koszty postępowania składają się: zwrot uiszczonego wpisu sadowego w kwocie 43.910 zł, koszty wynagrodzenia jednego adwokata – 7200 zł (ustalone na podstawie § 18 ust. 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz koszty opłaty skarbowej od jednego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.