II OSK 1741/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2132/12 w sprawie ze skargi J. J. oraz A. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonanych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2132/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. J. oraz A. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonanych robót budowlanych. W uzasadnieniu Sąd przedstawiając przebieg postępowania stwierdził, że pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. A. C. dokonała w Starostwie Powiatowym w [...] zgłoszenia wykonania robót budowlanych na stanowiącej jej własność działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej przy ul. D. w Z.. Roboty te opisała następująco: "przebudowa ogrodzenia (brama o szer. 4,5 m), konstrukcja metalowa, sztachetki drewniane. Wys. 2 m i nie będzie przekraczać 50 % ażuru". Po zakończeniu robót, wykonanych do dnia 19 sierpnia 2009 r., J. J. i jej mąż A. J., właściciele nieruchomości przy ul. D., pismem z dnia 20 sierpnia 2009 r. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o przeprowadzenie kontroli i pomoc w sprawie zdemontowania bramy "odgradzającej drogę konieczną od dostępu do drogi publicznej". W toku wszczętego w tej sprawie postępowania organ nadzoru budowlanego kilkukrotnie umarzał postępowanie, lecz decyzje wydawane w tym przedmiocie były uchylane, m.in. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2113/10. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podkreślił, że nie można przywiązywać wagi do terminologii użytej w zgłoszeniu, skoro inwestor może nie znać ustawowej definicji "przebudowy", lecz należy ustalić w sposób bezsporny, jakich robót to zgłoszenie dotyczyło, gdyż od tego uzależniony jest dalszy kierunek działań organu nadzoru budowlanego. Od strony ulicy D. na działce nr [...] znajdują się bowiem dwie bramy, wobec czego trzeba stwierdzić, która z tych bram była przedmiotem robót objętych zgłoszeniem. Jeżeli byłaby to brama stanowiącą bezpośredni wjazd na działkę, wykonana jako dodatkowy wjazd, to konieczne byłoby przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, natomiast w przypadku, gdy roboty odnosiły się do drugiej bramy, postępowanie to mogłoby być przeprowadzone w razie, gdyby zakres robót nie pokrywał się z zakresem zgłoszenia. Podczas czynności kontrolnych dokonanych w dniu [...] marca 2012 r. w wyniku ponownego rozpatrywania sprawy organ nadzoru budowlanego ustalił, że brama znajduje się na południowo-zachodniej części działki, w odległości ok. 285 cm od krawędzi jezdni od strony południowej i około 100 cm mierząc od słupa energetycznego od strony zachodniej. Jej szerokość w świetle wynosi 473 cm, a wysokość 157 cm. Wsparto ją na dwóch słupach stalowych o wysokości 172 cm, wykonanych z profili zamkniętych o wymiarach 10 x 10 cm, zabetonowanych punktowo w gruncie rodzimym. Brama jest jednoskrzydłowa, otwiera się do wewnątrz działki, ma konstrukcję stalową i wykonano ją z profili zamkniętych o wymiarach 8 cm x 4 cm i o wysokości 120 cm, wypełniając sztachetami drewnianymi o wysokości 150 cm. W trakcie kontroli A. C. stwierdziła, że bramę wykonano w ramach robót objętych zgłoszeniem z dnia [...] czerwca 2009 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po raz kolejny umorzył postępowanie w sprawie. Organ uznał, że zgłoszenie z dnia [...] czerwca 2009 r. dotyczyło spornej bramy, toteż inwestor dopełnił obowiązku przewidzianego w art. 30 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo budowlane Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Jego zdaniem roboty wykonane zostały bez istotnych odstępstw od zgłoszenia, co nie pozwala na prowadzenie dalszego postępowania naprawczego w trybie art. 50 - 51 ustawy-Prawo budowlane, a zwłaszcza w trybie określonym w art. 4 b tej ustawy. Dlatego postępowanie należało umorzyć zgodnie z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.-Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej powoływanej jako K.p.a.). W wyniku odwołania wniesionego przez J. J. oraz A. J. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołaną wyżej decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy, podzielając w całości stanowisko organu pierwszej instancji. J. J. i A. J. złożyli skargi na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca J. J. sformułowała zarzuty naruszenia art. 3 ust. 7a ustawy-Prawo budowlane, art. 105 K.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Podniosła, że inwestor dokonał budowy nowego obiektu budowlanego w postaci bramy, a nie – jak wynikało z treści dokonanego zgłoszenia – przebudowy bramy już istniejącej. Wytknęła organom niewłaściwe ustalenie tej kwestii w postępowaniu dowodowym. Z kolei skarżący A. J. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 6 i art. 8 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej wydanej z naruszeniem art. 10 § 1 i art. 79 § 1 K.p.a. polegającym na tym, że organ pierwszej instancji nie powiadomił strony o czynności przesłuchania świadka A. C. oraz o oględzinach bramy. Powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym organ prowadzący postępowanie jest obowiązany zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, w tym zawiadomić strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu. W odpowiedzi na skargi [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 marca 2013 r. na wstępie uznał, że obie skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przypomniał ustalenia poczynione podczas czynności kontrolnych dokonanych przez organ pierwszej instancji w dniu [...] marca 2012 r., konstatując, że wynika z nich, iż inwestorzy wykonali roboty zgodnie ze zgłoszeniem. Jego zdaniem nie może mieć przy tym znaczenia pewna niedokładność zawartego w wezwaniu opisu tych robót, ponieważ znajduje to usprawiedliwienie w tym, iż brama tworzy nowy element całego istniejącego dotychczas ogrodzenia. Stąd w zgłoszeniu mowa jest o przebudowie ogrodzenia poprzez budowę bramy. Sąd zaznaczył, że inwestorzy nie wykonali innych robót budowlanych związanych z przebudową ogrodzenia. Przyjął, że dalszą kwestią z punktu widzenia dopuszczalności zgłoszenia było to, iż brama znajduje się na części nieruchomości obciążonej służebnością przechodu i przejazdu, przysługującą J. J. i A. J.. Utrudnienie bądź uniemożliwienia realizacji uprawnień wynikających ze służebności jest zagadnieniem cywilnoprawnym, będącym przedmiotem odrębnego sporu toczącego się pomiędzy stronami i nie zmienia faktu, iż właściciel miał prawo ogrodzić swoją nieruchomość. Sąd podzielił ocenę organów o wykonaniu robót bez istotnych odstępstw oraz zgodnie z warunkami technicznymi określającymi wymogi co do parametrów, co wyklucza prowadzenie postępowania naprawczego, a tym bardziej legalizacyjnego. Podsumował swoje rozważania spostrzeżeniem, że inwestorzy konsekwentnie utrzymywali, iż to nowa brama objęta była zgłoszeniem z dnia [...] czerwca 2009 r., co potwierdził materiał dowodowy zebrany w sprawie. Skądinąd musieli oni mieć świadomość, że wykonanie bramy spowoduje negatywną reakcję uprawnionych ze służebności przechodu i przejazdu i powinno być formalnie zgłoszone. Z tych powodów Sąd uznał, że organ prawidłowo na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe i oddalił skargę stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.). A. J., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Skarga kasacyjna zawiera tylko jeden zarzut procesowy, podnoszący naruszenie art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów zawartych w skardze A. J., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie zarzutów odniesionych do art. 10 § 1 i art. 79 § 1 K.p.a. skutkowałoby uwzględnieniem skargi. W związku z tym pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu Sądowi oraz o zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przypomniał stanowisko Sądu pierwszej instancji, podkreślając, że rozpoznawał on dwie skargi dotyczące tych samych decyzji administracyjnych. W tym kontekście zwrócił uwagę na zarzuty sformułowane w skardze A. J., podnosząc, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie się do nich nie odniósł i nie przedstawił ich oceny. Przywołał poglądy wyrażone w orzecznictwie, w świetle których sąd ma taki obowiązek i nie może poprzestać jedynie na przytoczeniu zarzutów. Pełnomocnik podtrzymał zapatrywanie, że uwzględnienie zarzutów skarżącego skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości. Zaakcentował, że w świetle akt sprawy organ pierwszej instancji nie powiadomił skarżącego o czynności przesłuchania świadka A. C. oraz o oględzinach bramy. Uznał to za rażące naruszenie art. 10 i art. 79 K.p.a. Skarżący został bowiem pozbawiony możliwości wzięcia udziału w oględzinach oraz złożenia ewentualnych wniosków i wyjaśnień na temat kwestii w sprawie spornej, zamykającej się w pytaniu o to, czy brama stanowiła przebudowę istniejącego już ogrodzenia. Powołał się na wyroki przyjmujące, że tego rodzaju uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i wymaga uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia celem powtórzenia czynności dowodowej. Pismem z dnia 18 lutego 2015 r. pełnomocnik J. J. zawiadomił Naczelny Sąd Administracyjny, że mocodawczyni wypowiedziała mu pełnomocnictwo i dołączył fotokopię pisma z dnia 26 czerwca 2013 r., na podstawie którego to wypowiedzenie nastąpiło. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna na uwzględnienie nie zasługuje, gdyż zaskarżony wyrok nie narusza prawa we wskazany w niej sposób. Zgodnie zaś z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę jedynie w granicach skargi kasacyjnej, chyba że spełnione są wymienione w § 2 tego przepisu przesłanki stwierdzenia nieważności postępowania sądowego. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny powinien ograniczyć się do oceny, czy Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy objęte zarzutami w sposób określony w skardze kasacyjnej, i – w razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie – czy powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości lub w części. Tego rodzaju stan rzeczy sprawia, że zarzuty skargi kasacyjnej wywierają doniosły wpływ na przebieg i wynik postępowania kasacyjnego, wyznaczając jego zakres. Rozpatrywana skarga kasacyjna zawiera jeden zarzut, który podnosi naruszenie kilku przepisów procesowych poprzez całkowite pominięcie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska wyrażonego w skardze złożonej przez skarżącego A. J.. Taki stan rzeczy istotnie zachodzi, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poprzestano na odnotowaniu zarzutów przywołanych w tej skardze, lecz w dalszej jego części nie tylko nie dokonano ich oceny, ale w ogóle je przemilczano. Niewątpliwie stanowi to naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., w myśl którego w uzasadnieniu wyroku powinno się znaleźć tak przedstawienie zarzutów podniesionych w skardze, jak i podstawa prawna rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, co obejmuje także ustosunkowanie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów strony skarżącej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSAiWSA 2012, nr 6, poz.101). Konstatacja ta nie oznacza wszelako, że zarzut skargi kasacyjnej musi okazać się skuteczny w tym sensie, iż może doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Wady konstrukcyjne uzasadnienia orzeczenia mogą spowodować taki skutek wtedy, gdy orzeczenie w ich wyniku nie poddaje się kontroli instancyjnej, nie pozwalając na odtworzenie toku rozumowania sądu pierwszej instancji, gdyż w ramach zarzutu odniesionego do art. 141 § 4 P.p.s.a. zasadniczo nie można zwalczać ani ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd, ani przeprowadzonej przez niego wykładni czy sposobu, w jaki zastosował on prawo (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 782/13, LEX nr 1478765). Tymczasem poglądy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz przesłanki, z których zostały one wywiedzione, zostały w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyrażone jasno. Nie ulegają wątpliwości powody, dla których podjęto zaskarżone rozstrzygnięcie. Sąd pierwszej instancji uznał, że organy prawidłowo ustaliły, że inwestorzy wykonali właśnie tę bramę, która była objęta zgłoszeniem z dnia [...] czerwca 2009 r., oraz że uczynili to bez istotnych odstępstw od opisu robót zamieszczonego w tym zgłoszeniu, co nie daje podstaw do dokonania przez organ nadzoru budowlanego jakichkolwiek czynności w toku postępowania legalizacyjnego lub naprawczego. Tych konkluzji pełnomocnik skarżącego nie podważył, nie podnosząc zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego normujących proces ustalania stanu faktycznego, tj. reguły obowiązujące podczas gromadzenia materiału dowodowego i w trakcie jego oceny. Akcentuje on wyłącznie to, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił faktu, iż część z czynności składających się na ten proces odbyła się bez udziału skarżącego, nie przeprowadził natomiast żadnej polemiki z konkluzjami organów, które Sąd zaaprobował. W tym kontekście podkreślić trzeba, że stosownie do art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to miało wpływ, i to istotny na wynik sprawy. Strona musi więc wykazać nie tylko to, że uchybienie takie wystąpiło, ale także to, że pozostaje ono w związku przyczynowym z zaskarżonym wyrokiem, i to tego rodzaju, iż mogło ono kształtować lub współkształtować treść rozstrzygnięcia podjętego tym wyrokiem (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 513/11, LEX nr 1069664). Dotyczy to również naruszeń przepisów określających zasady postępowania, w tym przywołanego pośród podstaw kasacyjnych art. 10 § 1 K.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Zarzut zgłoszony w tym zakresie musi zatem wskazywać, jakiej konkretnie czynności procesowej strona nie mogła dokonać z powodu naruszenia zasady czynnego udziału w postępowaniu, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Pełnomocnik skarżącego nie tylko nie dowiódł, że zachodzi jakiś związek pomiędzy podnoszonym przez niego naruszeniem prawa a rozstrzygnięciem podjętym w sprawie, ale nawet nie sprecyzował, w jakich czynnościach skarżący został pozbawiony udziału, nie podając choćby ich daty. I tak pełnomocnik wspomniał ogólnie o przesłuchaniu inwestora w charakterze świadka. Na podstawie akt sprawy można wnosić, że chodzi mu nie o przesłuchanie świadka, lecz o wyjaśnienia złożone przez inwestora A. C. w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu [...] lutego 2012 r. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. organ nadzoru budowlanego wezwał bowiem tę stronę do złożenia wyjaśnień osobiście i do przedłożenia dokumentów dotyczących budowy bramy. Zgodnie z protokołem z dnia [...] lutego 2012 r. A. C. zgłosiła się w tym dniu w siedzibie organu i oświadczyła, że zgłoszenie z dnia [...] czerwca 2009 r. dotyczyło jedynie budowy bramy o szerokości 4,5 m. Podtrzymała zatem prezentowane konsekwentnie w całym postępowaniu stanowisko co do rodzaju, przedmiotu i zakresu wykonanych robót. Trudno więc przyjąć, że stanowisko to nie było skarżącemu znane, skoro wcześniej go kwestionował, przedstawiając własną wersję wydarzeń już we wniosku o wszczęcie postępowania. Pełnomocnik zaakcentował też najpewniej brak zawiadomienia skarżącego o oględzinach spornego ogrodzenia przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] marca 2012 r. i określonych przez ten organ jako czynności kontrolne. Z akt administracyjnych wynika, że czynności kontrolne tego dnia zostały dokonane w obecności A. C., która była jedyną stroną powiadomioną w tym zakresie. Bezsprzecznie zaś, stosownie do art. 79 § 1 K.p.a., strony powinny być zawiadomione o miejscu i terminie przeprowadzenia takiego dowodu przynajmniej na siedem dni przed terminem, toteż należy przyznać rację pełnomocnikowi, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia tego przepisu, czego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wzięto pod uwagę. Niemniej także w tym przypadku nie stwierdził on, że udział skarżącego w oględzinach mógłby wpłynąć w jakikolwiek sposób na ich wynik, a tym samym mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Nie wskazał argumentów czy dowodów, jakie mógł wtedy powołać, co więcej nie przywołał ich także po tym, jak dowiedział się o oględzinach. Nie wyjaśnił, czy i w jakiej części uznaje ustalenia poczynione podczas oględzin za błędne, nie odniósł się zwłaszcza do wykonanej w ich trakcie dokumentacji fotograficznej. W postępowaniu administracyjnym dniu [...] marca 2012 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego, będącemu adwokatem, zawiadomienie z dnia [...] marca 2012 r. o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się w tej materii w terminie 7 dni, ale nie skorzystał on z tego uprawnienia. Z kolei w skardze do Sądu pierwszej instancji wyeksponował tylko to, że skarżący nie brał udziału w niektórych czynnościach dowodowych, nie zaś to, że ustalenia faktyczne nie odpowiadają rzeczywistości, przy czym racje te powtórzył w skardze kasacyjnej. W efekcie ograniczył się tylko do wyrażenia przekonania, że to naruszenie prawa miało istotny wpływ na wynik sprawy, mimo iż powinien tę okoliczność wykazać bądź uprawdopodobnić w sposób graniczący z pewnością. Zarzut kasacyjny obejmuje również art. 134 § 1 P.p.s.a., choć przepis ten jest nieadekwatny do uchybienia, jakiego dopuścił się Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z tym przepisem sąd orzeka w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wynika z niego, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu i może uwzględnić skargę także z innych powodów niż zarzucane, gdyż nie jest skrępowany treścią skargi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1260/13, LEX nr 1396122). Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji pominął zarzuty zawarte w jednej ze skarg, nie wykroczył natomiast poza granice sprawy. Zarzut kasacyjny okazał się niezasadny, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny z braku przyczyn branych pod rozwagę z urzędu oddalił skargę kasacyjną, zgodnie z art. 184 P.p.s.a. Zaznaczyć wypada, że przeszkody w rozpoznaniu sprawy nie stanowiło to, że pełnomocnik J. J. pismem z dnia [...] lutego 2015 r., a zatem jeden dzień przed rozprawą, zawiadomił o wypowiedzeniu mu pełnomocnictwa, mimo iż zdarzenie to nastąpiło [...] czerwca 2013 r., a więc przed doręczeniem pełnomocnikowi zawiadomienia o rozprawie, na której wydano niniejszy wyrok (zawiadomienie zostało doręczone w dniu [...] stycznia 2015 r.). Stosownie bowiem do art. 42 § 1 P.p.s.a. wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym. Do tego dnia Naczelny Sąd Administracyjny miał zatem podstawy do tego, by przyjmować, że J. J. działa w postępowaniu przez pełnomocnika i w efekcie by do niego kierować wszelką korespondencję w sprawie, w tym zawiadomienie o rozprawie. Zawiadomienie J. J. o rozprawie, na której wydano niniejszy wyrok, nastąpiło więc w sposób odpowiadający regulacji art. 67 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 91 § 2 i art. 193 P.p.s.a. W konsekwencji nie zachodziła przesłanka do odroczenia rozprawy celem doręczenia takiego zawiadomienie do rąk samej strony.