III SA/Gl 1754/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik, Sędzia WSA Małgorzata Herman, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi A.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...] r. nr [...] , po rozpoznaniu odwołania A. J. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. nr [...] , w przedmiocie określenia nie zaksięgowanej kwoty długu celnego w łącznej wysokości [...] PLN. Jako podstawę prawną wskazał m.in. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., w skrócie O.p.), art. 20 ust. 1, ust. 3, art. 67, art. 78 ust. 2 i ust. 3, art. 201 ust. 1 lit. a, ust. 2, ust. 3, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 302 z 19.10.1992 r. ze zm; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne z 2004, rozdz. 2, t. 4, str. 307 ze zm., w skrócie WKC) art. 1, art. 2, art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256 z 1987 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne - 2004, rozdz. 2, t. 2, str. 382 ze zm.) oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 291 z 31 października 2008 r. ze zm., dalej powoływanej także jako WTC). W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że [...] r. agencja celna, działająca z upoważnienia A. J. jako przedstawiciel bezpośredni, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej. W poz. 1 zgłoszenia celnego SAD towar opisano w polu 31 jako zewnętrzny pełnokolorowy ekran diodowy (telebim), deklarując kod CN 8531 20 20 90 (kod Taric 8531 20 20 90) Wspólnej Taryfy Celnej oraz kwotę cła w wysokości 0 PLN (stawka celna dla krajów trzecich /erga omnes/ w wysokości 0%). Z kolei w poz. 2 zgłoszenia celnego, towar opisano jako części zamienne do pełnokolorowego ekranu diodowego LED, deklarując kod CN 8531 90 20 00 (kod Taric 8531 90 20 00) Wspólnej Taryfy Celnej oraz kwotę cła w wysokości 0 PLN (stawka celna dla krajów trzecich /erga omnes/ w wysokości 0%). Zgłoszenie celne zostało przyjęte na podstawie art. 63 WKC i zarejestrowane w ewidencji towarów OGL pod numerem [...] . Następnie w oparciu o art. 78 ust. 2 i ust. 3 WKC Naczelnik Urzędu Celnego w K. dokonał kontroli przedmiotowego zgłoszenia celnego i pismami z [...] r. oraz z [...] r. wystąpił do strony o nadesłanie specyfikacji zawierających dane techniczne, materiałów opisujących zasadę działania oraz zastosowanie towarów ujętych w poz.1 i 2 dokumentu SAD, kontraktu lub zamówienia, instrukcji obsługi, katalogów, prospektów. W odpowiedzi strona poinformowała, że na dzień dzisiejszy nie dysponuje takimi materiałami, gdyż dokumenty te były przechowywane w formie elektronicznej i zostały utracone. Wskazała przy tym na parametry techniczne ekranu LED oraz wyjaśniła, iż przystosowany on jest do wyświetlania dowolnych plików graficznych do czego niezbędne jest urządzenie dodatkowe (komputer wraz z przystosowaną do komunikacji kartą). Stwierdziła, iż sam ekran nie posiada możliwości wyświetlania czegokolwiek bez osprzętu, a stanowi jedynie nośniki emisji obrazu w postaci diod świecących LED. Przy zastosowaniu techniki wyświetlania stałych obrazów zmieniających się w krótkich odstępach możliwe jest zasymulowanie emisji obrazów wideo. Strona wskazała, iż dalece odbiega to od standardów wideo, gdzie częstotliwość klatek jest znacznie większa niż pozwala na to ekran LED, a ekran ma zastosowanie do emisji plansz reklamowych, informacji na temat aktualnych promocji oraz ofert handlowych. Ponadto ekrany LED konstruowane są indywidualnie pod zamówienie klienta i części zapasowe pasują wyłącznie do zamawianego towaru (są przeznaczone wyłącznie do instalacji w zamówionym ekranie LED). Strona poinformowała, że importowane ekrany LED posiadały następujące parametry techniczne: - rozmiar ekranu 2560mm x 1920mm - rozstaw piksela 10mm 1/8 scan - rozdzielczość ekranu 256 x 192 pikseli - moduły świecące typu R1G1B1M8*16-10 3 (diody na jeden piksel) - rozmiar pojedynczej kabiny (bloku) 640mm x 640mm (na całość ekranu składa się 4 x 3 kabiny). Naczelnik Urzędu Celnego w K. korzystając ze stron internetowych producenta towaru "A"., uzyskał informacje dotyczące importowanych zewnętrznych ekranów typu R1G1B1M8*16-10, tj. takich, jakie były przedmiotem importu (strona internetowa "A"). Następnie po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszoinstancyjny decyzją z [...] r. nr [...] , określił nie zaksięgowaną kwotę długu celnego w łącznej wysokości [...] PLN i wezwał stronę do zapłaty tej kwoty. W uzasadnieniu wskazał, że importowany towar opisany w poz. 1 SAD jako zewnętrzny pełnokolorowy ekran diodowy (telebim) został nieprawidłowo zaklasyfikowany do kodu CN 8531 20 20 (kod Taric 8531 20 20 90) obejmującego aparaturę do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej (na przykład dzwonki, syreny, tablice sygnalizacyjne, urządzenia alarmowe przeciwwłamaniowe lub przeciwpożarowe), elektryczna, inną niż tą objętą pozycją 8512 lub 8530, - tablice sygnalizacyjne zawierające urządzenia ciekłokrystaliczne (LCD) lub diody elektroluminescencyjne (LED), - - zawierające diody elektroluminescencyjne (LED), - - - pozostałe. W ocenie organu nieprawidłowo też zostały zaklasyfikowane towary, opisane w poz. 2 SAD jako części zamienne do pełnokolorowego ekranu diodowego LED, do kodu CN 8531 90 20 (kod Taric 8531 90 20 00) obejmującego aparaturę do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej (na przykład dzwonki, syreny, tablice sygnalizacyjne, urządzenia alarmowe przeciwwłamaniowe lub przeciwpożarowe), elektryczną, inną niż tą objętą pozycją 8512 lub 8530, - części - - aparatury objętej podpozycjami 8531 20 i 8531 8020. Organ uznał, że towar z poz. 1 SAD winien zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8528 59 90 (kod Taric 8528 59 90 90), który obejmuje monitory i rzutniki, nie zawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparaturę odbiorczą dla telewizji, nawet zawierającą odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu, - pozostałe monitory, - - pozostałe, - - - kolorowe, - - - - pozostałe (ze stawką celną dla krajów trzecich 14% - kwota cła [...] PLN). Z kolei towar w poz. 2 SAD winien być zaklasyfikowany do kodu CN 8529 90 65 (kodu Taric 8529 90 65 90) obejmującego części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528, - pozostałe pozostałe - - - zespoły elektroniczne - - - - pozostałe (ze stawką celną dla krajów trzecich 3% - kwota cła 15,00 PLN). W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik strony skarżącej wniósł o jej uchylenie, zarzucając: 1. naruszenie postanowień Wspólnotowej Taryfy Celnej w zakresie nie uznania za prawidłowe kodów CN 8531 20 20 oraz CN 8531 90 20 odnośnie importowanych towarów w postaci ekranów diodowych LED wraz z zestawem ich części; 2. naruszenie art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów celnych. W uzasadnieniu podniósł, iż importowany ekran diodowy był przedmiotem odprawy 3 lata temu, natomiast organ odniósł się do informacji dostępnych na stronie producenta aktualnie. Powszechnie wiadomym jest, że w elektronice postęp następuje bardzo szybko, a okres 3 - letni jest niemalże przeskokiem technologicznym. Zatem w ocenie strony skarżącej nie można było posługiwać się informacjami o możliwościach technologicznych, które są obecnie dostępne do urządzeń technologicznych wytworzonych 3 lata temu. Pełnomocnik wyjaśnił również, że ekran nie jest w stanie płynnie wyświetlić filmów z uwagi na zbyt małą liczbę pikseli, wyświetlany obraz jest daleki od jakości choćby pierwszych telewizorów czy monitorów komputerowych, częstotliwość odświeżania wynosi 20 Hz przy 8 klatkach na sekundę (w systemie PAL 50 Hz przy 25 kl/s). Pełnomocnik strony wskazał też na konieczność rozważenia zasadności powołania biegłego z zakresu elektroniki, który oceniłby jakiego rodzaju urządzeniem jest importowany ekran. Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroniki. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i podzielił stanowisko tam zawarte. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że na mocy art. 20 ust. 1 WKC, w przypadku powstania długu celnego należności określane są na podstawie Taryfy Celnej. Klasyfikacji taryfowej dokonuje się w oparciu o obowiązującą w dniu zgłoszenia Wspólną Taryfę Celną, która została ustanowiona na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Na mocy art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia została ustanowiona nomenklatura towarowa, zwana "Nomenklaturą Scaloną" lub w skrócie "CN" w celu spełnienia w tym samym czasie zarówno wymogów Wspólnej Taryfy Celnej jak i statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty. Nomenklatura Scalona została zawarta w załączniku I do tego rozporządzenia i obejmuje: a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego; b) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna; c) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN. Zgodnie z art. 12 ww. rozporządzenia Komisja przyjmuje każdego roku w formie rozporządzenia pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz z odpowiadającymi autonomicznymi i umownymi stawkami celnymi Wspólnej Taryfy Celnej, wynikającą ze środków przyjętych przez Radę lub przez Komisję. Takie rozporządzenie podlega opublikowaniu nie później niż do dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym UE i obowiązuje od dnia 1 stycznia następnego roku. W 2009 roku obowiązywało w Unii Europejskiej rozporządzenie Komisji (WE) 1031/2008 z 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 291, z 31.10.2008 r.). Jednocześnie, na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 Komisja ustanowiła Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich określaną jako "Taric", która została oparta na Nomenklaturze Scalonej. Obejmuje ona: a) dodatkowe podpodziały wspólnotowe nazywane "podpozycjami Taric" konieczne do opisu towarów, z zastrzeżeniem specjalnych środków wspólnotowych wymienionych w załączniku II; b) stawki opłat celnych i inne obowiązujące opłaty; c) numery kodowe podane w art. 3 ust. 3 i 4; d) wszystkie inne informacje konieczne do stosowania lub zarządzania zaangażowanymi środkami wspólnotowymi. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem dla każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy celnej. Organ wyjaśnił też, że w celu ustalenia prawidłowego kodu należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej ujętymi w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1031/2008. Najważniejszą z nich jest reguła 1, która informuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, korzystać z następnych reguł, od 2 do 6, a następnie z Not Wyjaśniających. Dodatkowo, w celu zapewnienia właściwej interpretacji Nomenklatury Scalonej, na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 zostały wydane Noty Wyjaśniające do Scalonej Nomenklatury UE. Z kolei na podstawie art. 12 ustawy Prawo celne ogłoszone zostały Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS). W oparciu o przywołane przepisy organ odwoławczy stwierdził, że dokonując klasyfikacji taryfowej ekranów LED oparto się na wyjaśnieniach strony z 20 września 2011 r. oraz na informacjach zawartych na stronie internetowej eksportera "A"., z których wynikało, że ekrany LED Full Color Display (LED Video Screen) Model No. R1G1B1M8*1610, a więc dokładnie takie jak będące przedmiotem importu, stosowane są jako wewnętrzne i zewnętrzne systemy wyświetlania filmów (Indor)Outdoor movie display system. Wyjaśniono technologię działania telebimów, wskazując, iż ekrany takie jak będące przedmiotem importu (P 10) są w stanie pokazać obraz wideo w pełnym kolorze i przedstawić autentyczną jakość obrazu. Wskazano, że do wyświetlania obrazu używa się dwóch technologii: Piksel realny (rzeczywisty) - w tej technologii na jeden piksel składają się trzy diody: 1 czerwona, 1 zielona i 1 niebieska. Rozdzielczość obrazu w tym wypadku jest taka sama jak rozdzielczość ekranu, czyli piksel fizyczny ekranu odpowiada pikselowi wyświetlanemu na telebimie. Piksel wirtualny - na jeden piksel składają się 4 diody: 2 czerwone, 1 zielona i 1 niebieska. Zastosowanie czterech diod na jeden piksel pozwała na stworzenie zjawiska optycznego, które charakteryzuje się tym, że pomiędzy dwoma pikselami rzeczywistymi można wyodrębnić piksel wirtualny. W skład piksela wchodzą po jednej diodzie czerwonej z sąsiadujących ze sobą pikseli rzeczywistych oraz tak jakby wypożyczona dioda niebieska z jednego piksela oraz wypożyczona dioda zielona z drugiego piksela. W ten sposób zostają uzyskane trzy kolory RGB, które tworzą pomiędzy pikselami rzeczywistymi dodatkowy piksel wirtualny. Ten piksel wirtualny zwiększa liczbę pikseli na ekranie, co ma wpływ na możliwość zastosowania większej rozdzielczości, a co za tym idzie uzyskanie lepszej jakości obrazu. Zasadniczy wpływ na jakość telebimu ma nie tylko piksel realny i wirtualny, ale i samo rozstawienie pikseli. Rozstawienie jest odległością pomiędzy dwoma sąsiednimi pikselami w pionie i poziomie. Mierzy się je w milimetrach od środka jednego pikseła do środka sąsiedniego. Ekran z węższym rozstawieniem pikseli uzyska większą rozdzielczość niż ekran z szerszym rozstawieniem. Organ zaakcentował, że z załączonej do zgłoszenia celnego faktury, jak i danych dostępnych na stronie internetowej producenta wynika, iż importowane ekrany LED model R1G1B1M8*16-10 są ekranami P 10, co oznacza rozstawienie pikseli od siebie w odległości 10mm. Najlepsza odległość dla widza w takim przypadku wynosi od ok. 10 metrów do kilkudziesięciu metrów. Wskazał także, że ustalając klasyfikację taryfową towaru do kodu CN 8528 59 90 (kodu Taric 8528 59 90 90) organy celne powołały się na regułę 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zgodnie z którą tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Powołano również regułę 6 ORINS, zgodnie z którą klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Wyjaśniono, że przy klasyfikacji taryfowej wielkogabarytowych ekranów LED, ustalenie kodu CN zależne jest od funkcji, jakie te ekrany są w stanie spełniać. W przypadku jeżeli mają one możliwość wyświetlania jedynie znaków graficznych i obrazów statycznych klasyfikuje się je do pozycji 8531, zaś gdy posiadają zdolność odtwarzania obrazów wideo - do pozycji 8528. Organ zaakcentował, że zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiącymi załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. (M.P. z 2006 r. Nr 86, poz. 880) do pozycji 8531, z wyjątkiem urządzeń sygnalizacyjnych używanych w rowerach lub pojazdach mechanicznych (pozycja 8512) oraz urządzeń do regulacji ruchem na drogach, kolejach itp. (pozycja 8530), niniejsza pozycja obejmuje wszystkie urządzenia elektryczne używane do celów sygnalizacyjnych, niezależnie od tego czy wykorzystują dźwięk do przekazywania sygnału (dzwonki, brzęczyki, buczki itp.), czy wykorzystują wskaźniki wizualne (lampki, klapki, oświetlone cyfry itp.) oraz niezależnie od tego czy są uruchamiane ręcznie (np. dzwonki przy drzwiach), czy też automatycznie (np. alarmy przeciwwłamaniowe). W pkt (D) ww. Not Wyjaśniających zawarto komentarz, iż niniejsza pozycja obejmuje m.in. tablice sygnalizacyjne i podobne. Stosuje się je (np. w hotelach, biurach i fabrykach) do przywoływania personelu, sygnalizowania miejsca, w którym potrzebna jest pewna osoba lub usługa, wskazywania, czy pokój jest wolny, czy też zajęty. Niektóre z tablic informacyjnych zawierają również dzwonki lub inne akustyczne urządzenia sygnalizacyjne. Zgodnie z komentarzem do pozycji 8528 Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego - pozycja ta obejmuje: monitory i rzutniki, nie zawierające aparatury odbiorczej dla telewizji, aparaturę odbiorczą dla telewizji, nawet zawierającą odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu, lub odtwarzania dźwięku, lub obrazu, do wyświetlania sygnałów (odbiorniki telewizyjne), aparaturę do odbioru sygnałów telewizyjnych bez możliwości wyświetlania (np. odbiorniki satelitarnej transmisji telewizyjnej). Monitory, rzutniki i odbiorniki telewizyjne wykorzystują do wyświetlania obrazów różne technologie, takie jak CRT (lampa elektropromieniowa), LCD (wyświetlacz ciekłokrystaliczny), DMD (mikroskopijnie małe lusterka ułożone w matrycy na chipie półprzewodnikowym), OLED (diody emitujące światło z warstwy organicznej) i plazmę. Monitory i rzutniki mogą być zdolne do odbioru różnych sygnałów z różnych źródeł. Jeżeli jednak zawierają tuner telewizyjny, są one uważane jako aparatura odbiorcza dla telewizji. Grupa monitorów w rodzaju wyłącznie lub zasadniczo wykorzystywanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych obejmuje monitory, które zapewniają graficzną prezentację przetworzonych danych, są wyposażone w złącza charakterystyczne dla systemów do przetwarzania danych i nie posiadają układu audio. Pozostałą grupę monitorów objętych niniejsza pozycją stanowią monitory, które są odbiornikami bezpośrednio połączonymi z kamerą wideo lub urządzeniem rejestrującym za pomocą kabli koncentrycznych. Aparatura ta składa się zasadniczo z urządzeń, które mogą wygenerować punkt świetlny i wyświetlić go na ekranie synchronicznie z sygnałami źródłowymi. Pozycja 8528 obejmuje nie tylko typowe urządzenia odbiorcze dla telewizji, ale także urządzenia przystosowane do odbioru sygnału wizyjnego generowanego z różnych źródeł. Organ zaznaczył, że na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, iż będące przedmiotem importu ekrany LED posiadają możliwość wyświetlania zarówno obrazów statycznych jak i obrazów wideo, tak więc w oparciu o obowiązujące zasady klasyfikacji taryfowej importowany towar winien być zaklasyfikowany do pozycji 8528, która w swym zakresie obejmuje nie tylko typowe urządzenia odbiorcze dla telewizji, ale także urządzenia przystosowane do odbioru sygnału wizyjnego generowanego z różnych źródeł. Zauważono również, że ekrany LED będąc nowoczesnym nośnikiem wyświetlania multimediów należą do rodzaju ekranów stosowanych na całym świecie dających możliwość wyjątkowego zaprezentowania walorów firmy, produktu itp. oraz pozwalają na efektywną reklamę wizualną, dynamiczny przekaz informacji, która wyprzedza jakością i elastycznością przekazu zwykłą ulotkę i ogłoszenie prasowe, czy też informację sygnalizacyjną na tablicy. Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał dodatkowo, że w Notach Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej (Dz.Urz. C 133 z 30.05.2008 r.) przy kodzie CN 8528 59 90 (- - pozostałe) zawarto komentarz, iż stosuje się Noty do pozycji 8528 49 35 do 8528 49 99, z uwzględnieniem istniejących różnic. Jak wynika z komentarzy do kodów CN 8528 49 35 do 8528 49 99 zawartych w Notach - zasadniczą cechą łączną dla wszystkich towarów klasyfikowanych w poszczególnych podpozycjach jest możliwość odtwarzania obrazów wideo. Przy każdej podpozycji zawarto również komentarz, że podpozycja ta nie obejmuje tablic sygnalizacyjnych należących do pozycji 8531. Skoro ekrany LED posiadają możliwość odtwarzania obrazów wideo - należy je zatem klasyfikować do pozycji 8528. Ponadto Dyrektor Izby Celnej w K. zwrócił uwagę na rozporządzenie Komisji (WE) Nr 957/2006 z 28 czerwca 2006 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej i zmieniające rozporządzenie (EWG) Nr 48/90 (Dz.Urz. L 175 z 29.06.2006 r., zwane też rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 957/2006), którego przedmiotem był wyświetlacz graficzny i alfanumeryczny zaklasyfikowany przez prawodawcę unijnego do kodu CN 8531 20 95, który jest panelem wskaźnikowym objętym pozycją 8531, ponieważ może wyświetlać jedynie znaki graficzne i alfanumeryczne (patrz: Noty wyjaśniające do HS do pozycji 8531 (D)). W przekonaniu organu z tego rozporządzenia wynika, a contrario, że gdyby ww. wyświetlacz posiadał zdolność do wyświetlania obrazów wideo, to musiałby zostać zaklasyfikowany do pozycji 8528. Organ przytoczył również rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) Nr 103/2012 z 7 lutego 2012 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.Urz L 36 z 9.02.2012 r.) zgodnie z którym modułowy panel ekranu (tzw. ściany LED) zaklasyfikowany został do kodu CN 8528 59 80. Wyjaśnił też, że rozporządzenie to nie obowiązywało wprawdzie w dacie zgłoszenia celnego, jednakże potwierdza stanowisko organów celnych w zakresie klasyfikacji taryfowej ekranów LED mogących odtwarzać wideo. Panel taki nie jest przeznaczony do oglądania z bliskiej odległości. Jest on wykorzystywany do celów imprez sportowych i rozrywkowych, zastosowań informacyjno-reklamowych w handlu, itp. Dokonując natomiast klasyfikacji taryfowej, ujętych w pozycji 2 zgłoszenia celnego, części do ekranów LED, do kodu CN 8529 90 65 (kod Taric 8529 90 65 90) organy celne powołały się przede wszystkim na uwagę 2 (b) do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej. Zgodnie z komentarzem zawartym w Notach wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 8529 (M.P. z 2006 r. Nr 86, poz. 880) - z zastrzeżeniem postanowień ogólnych dotyczących klasyfikacji części (patrz uwagi ogólne Not wyjaśniających do sekcji XVI), niniejsza pozycja obejmuje części do urządzeń objętych czterema poprzednimi pozycjami (czyli pozycjami 8525 do 8528). Zgodnie z uwagą 2 do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej, którą przytoczył również Naczelnik Urzędu Celnego w K. - z uwzględnieniem treści uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi 1 do działu 84 i uwagi 1 do działu 85, części maszyn (nie będące częściami artykułów objętych pozycją 8484, 8544, 8545, 8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującymi zasadami: (a) części będące towarami objętymi dowolną pozycją w dziale 84 lub 85 (z wyłączeniem pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8487, 8503, 8522, 8529, 8538 i 8548) należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do tych pozycji; (b) pozostałe części, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny lub do pewnej liczby maszyn objętych tą samą pozycją (włączając maszyny objęte pozycją 8479 lub 8543), należy klasyfikować wraz z tymi maszynami lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538; jednakże części, które w jednakowym stopniu nadają się do wykorzystania zarówno z towarami objętymi pozycją 8517, jak i pozycjami od 8525 do 8528, należy klasyfikować do pozycji 8517; (c) wszystkie pozostałe części należy klasyfikować odpowiednio do pozycji 8409, 843 1,8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 łub 8538, łub w przypadku braku takiej możliwości, do pozycji 8487 lub 8548. Wyjaśniono zatem, że identyfikowalne części do towarów klasyfikowanych do pozycji 8528 klasyfikuje się do pozycji 8529 Wspólnej Taryfy Celnej, natomiast identyfikowalne części towarów klasyfikowanych do pozycji 8531 klasyfikuje się do tej samej pozycji, tj. 8531. Ponieważ ustalono, że importowane ekrany LED posiadają możliwość odtwarzania wideo (pozycja 8528) - identyfikowalne części do tych ekranów winny być zaklasyfikowane do pozycji 8529. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A.J. wnosząc o uchylenie decyzji zarzucił: 1) Naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 20 WKC w związku z art. 1, art. 2 i art. 12 ust. 1 WTC poprzez dokonanie błędnej kwalifikacji towaru do kodu CN 8528 59 90, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że na dzień zgłoszenia celnego towaru powinien on zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8531 20 20; b) art. 67 WKC poprzez nieuwzględnienie możliwości technicznych towaru, klasyfikowanego wg nomenklatury scalonej na dzień przyjęcia zgłoszenia, a dokonanie tej oceny według obecnego stanu techniki. 2) Naruszenie przepisów postępowania: a) art. 191 O.p., w związku z art. 73 ust. 1 Prawa Celnego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodowej w szczególności; b) naruszenie przepisu art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez nie zgromadzanie w konsekwencji nie rozpatrzenie wszechstronnie całego materiału dowodowego w sprawie przede wszystkim w związku z nieuwzględnieniem wniosku dowodowego skarżącego o powołanie biegłego w celu dokonania specjalistycznej oceny technicznej towaru na dzień zgłoszenia; c) naruszenie art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu i niepełny i zebrany z naruszeniem przepisów prawa materiał dowodowy; d) naruszenie art. 122 O.p. w zw. z art. 73 ust.1 Prawa celnego poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organy podatkowe dążą w postępowaniu do ustalenia całego rzeczywistego stanu rzeczy - organ nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności stanu faktycznego i nie przeprowadził wszystkich możliwych dowodów, które umożliwiłyby dokonanie prawidłowych ustaleń. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniósł, iż dokonując klasyfikacji danego towaru do właściwej pozycji należy brać pod uwagę stan towaru w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, a nie stan towaru na moment orzekania. Wyjaśnił, że na moment przyjęcia zgłoszenia celnego towar nie posiadał możliwości odtwarzania obrazów wideo, a w pewnym (i tak ograniczonym) zakresie możliwym stało się to dopiero w ostatnich latach wraz z rozwojem technologicznym w zakresie oprogramowania (soft) do tych ekranów. Pełnomocnik strony podniósł, iż nie ma w tym zakresie znaczenia spostrzeżenie Naczelnika Urzędu Celnego w K. , iż informacje na stronie internetowej eksportera dotyczą konkretnego modelu, gdyż faktycznie dotyczą one modelu importowanego przez skarżącego, ale działającego w oparciu o obecnie dostępne oprogramowanie. Zarzucił, że niedopuszczalne jest oparcie się na tych informacjach, gdyż nie mają one nic wspólnego z możliwościami sprzętu na dzień zgłoszenia celnego. Skarżący stwierdził, że importowany ekran w momencie wprowadzenia na polski rynek służył do wyświetlania materiałów reklamowych oraz komercyjnych w postaci zmieniających się treści o charakterze statycznym, nieruchomym, a nie do wyświetlania filmów wideo. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Według art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy. Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd stwierdza, że nie ma podstaw do uwzględnienia żądania skargi. Zaznaczyć też trzeba, że Sąd przyjął, iż stan faktyczny i prawny sprawy został ustalony przez organy podatkowe prawidłowo, zatem przyjmuje go za własny. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia należy mieć na uwadze, że po przyjęciu zgłoszenia celnego przez organ celny i po zwolnieniu towarów osoba uprawniona do korzystania z procedury może wystąpić do organów celnych z wnioskiem o wydanie decyzji wymagającej zastosowania przepisów prawa celnego, dostarczając przy tym organom wszelkie dane oraz dokumenty niezbędne do jej podjęcia (art. 6 ust. 1 WKC). Do decyzji pisemnych, które są decyzjami odmownymi, lub które miałyby konsekwencje niekorzystne dla osób, których dotyczą, organy celne dołączają uzasadnienie oraz wzmiankę o możliwości odwołania - art. 6 ust. 3 WKC . Po zwolnieniu towarów zgłaszający może również w trybie art. 78 WKC wnioskować o sprostowanie przez organy celne zgłoszenia, jak również organy celne mogą z urzędu zainicjować postępowanie administracyjne w tym trybie. Natomiast według art. 201 ust. 1, 2 i 3 WKC, dług celny w przywozie powstaje, między innymi, w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Dłużnikiem jest zgłaszający. Dalej, należy zauważyć, że w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 20 WKC. Organ w zaskarżonej decyzji słusznie wskazał, że klasyfikacji towarowej dokonuje się w oparciu o obowiązującą w dniu zgłoszenia Wspólną Taryfę Celną, która została ustanowiona na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. Na mocy art. 1 ust. 1 powyższego rozporządzenia została ustanowiona nomenklatura towarowa, zwana Nomenklaturą Scaloną, w skrócie CN, w celu spełnienia w tym samym czasie zarówno wymogów wspólnej Taryfy celnej jak i statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty. Nomenklatura Scalona została zawarta w załączniku I do tego rozporządzenia i obejmuje: 1) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego, 2) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane podpozycjami CN w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna, 3) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN. Zgodnie z art. 12 wymienionego rozporządzenia Komisja przyjmuje co roku w formie rozporządzenia pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz z odpowiadającymi autonomicznymi i umownymi stawkami celnymi Wspólnej Taryfy Celnej, wynikającą ze środków przyjętych przez Radę lub Komisję. Takie rozporządzenie podlega opublikowaniu do 31 października danego roku, a obowiązuje od stycznia roku następnego. W 2009 r. obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 286 z 31.10.2007r.). Jednocześnie na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady nr 2658/87 Komisja ustanowiła Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich określaną jako Taric, która została oparta na Nomenklaturze Scalonej, a która obejmuje: a) dodatkowe podpodziały wspólnotowe nazywane podpozycjami taric konieczne do opisu towarów, z zastrzeżeniem specjalnych środków wspólnotowych wymienionych w załączniku II, b) stawki opłat celnych i inne obowiązujące opłaty, c) numery kodowe podane w art. 3 ust. 3 i 4, d) wszystkie inne informacje konieczne do stosowania lub zarządzania zaangażowanymi środkami wspólnotowymi. Sama klasyfikacja towarów w Nomenklaturze scalonej podlega pewnym warunkom, określającym zasady na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę, a o ujęciu towaru w danym kodzie decydują cechy charakteryzujące go w sposób jak najbardziej szczegółowy. W konsekwencji do każdego importowanego towaru jest przypisany odpowiedni kod taryfy. W celu ustalenia prawidłowego kodu należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej ujętymi w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1031/2008. Najważniejszą z nich jest reguła 1, która informuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, korzystać z następnych reguł, od 2 do 6, a następnie z Not Wyjaśniających. Dodatkowo w celu zapewnienia właściwej interpretacji Nomenklatury Scalonej, na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 wydawane są Noty Wyjaśniające do Scalonej Nomenklatury Wspólnot Europejskich. Z kolei na podstawie art. 12 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 z 2004 r. ze zm.) - ogłoszone zostały Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) stanowiące załącznik do obwieszczenia z dnia 1 czerwca 2006r. (M.P. z 2006 r., Nr 86, poz. 880). Odnosząc się w pierwszej kolejności do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie należy przypomnieć, że zaskarżona decyzja została wydana po weryfikacji zgłoszenia celnego z 9 kwietnia 2009 r. w zakresie prawidłowości taryfikacji importowanego towaru zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym w postaci kodów CN 8531 20 20 90 (kod Taric 8531 20 20 90) dla ekranu diodowego LED i kodu CN 8531 90 20 00 (kod Taric 8531 90 20 00) dla części zamiennych do pełnokolorowego ekranu diodowego, w celu określenia kwoty długu celnego. Jako prawidłowy dla importowanego towaru ekranu diodowego – przyjęto kod CN 8529 90 65 (kodu Taric 8529 90 65 90), zaś do części zamiennych do tego ekranu kod CN 8531 90 20 (kodu Taric 8531 90 20 00). Weryfikując zgłoszenie celne organy celne dysponowały materiałem dowodowym w postaci faktury zakupu towaru, oświadczeniem strony z 20 września 2011 r. oraz danymi dotyczącymi importowanego towaru zawartymi na stronie internetowej producenta "A". Sąd orzekający w całości podziela zasadność przyjętej przez organy celne klasyfikacji taryfowej ekranów LED. Trafnie organ przyjął, że winny być one zaklasyfikowane do kodu CN 8528 i odwołał się w tym zakresie do wskazanego wyżej rozporządzenia nr 957/2006. Dotyczy ono w pkt 1 klasyfikacji taryfowej wyświetlacza graficznego i alfanumerycznego, z zastrzeżeniem, że nie jest zdolny do wyświetlania obrazów video. Towar taki klasyfikowany jest do kodu CN 8531 20 95. W dalszej części tabeli 3 rozporządzenia ustawodawca wskazał, że nie zawiera elektroniki do odtwarzania sygnałów wizyjnych. Nie może być zatem klasyfikowany jako monitor video objęty pozycją 8528. Wyświetlacz jest panelem wskaźnikowym objętym pozycją 8531, ponieważ może on wyświetlać jedynie znaki graficzne i alfanumeryczne (Nota do HS do pozycji 8531 (D)). Zdaniem organu celnego w rozporządzenia tego wynika, że gdy wyświetlacz posiada zdolność wyświetlania obrazów video, to musi zostać zaklasyfikowany do pozycji 8528. Trafność dokonanej klasyfikacji ekranu LED do kodu 8528 jako monitory kolorowe potwierdza również rozporządzenie wykonawcze Komisji Europejskiej (UE) nr 103/2012 z dnia 7 lutego 2010 r., dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej, gdzie wskazano, że do kodu CN 85285980 klasyfikowane są modułowe panele ekranu (tzw. ściana LED) składający się z poszczególnych modułów wykonanych z płytek, każda płytka o wymiarach w przybliżeniu [...] cmx [...] cm x [...] cm. Każda płytka zawiera czerwone, zielone i niebieskie diody elektroluminescencyjne (LED) (...). Panel nie jest przystosowany do oglądania z bliskiej odległości. Jest wykorzystywany do celów imprez sportowych i rozrywkowych, zastosowań informacyjno-reklamowych itp. W uzasadnieniu wskazano, że jest to jednostka zdolna do wyświetlania obrazów video z różnych źródeł, co jest indywidualną funkcją wyszczególnioną w pozycji 8528. W tym miejscu wskazać należy, że to rozporządzenie nie obowiązywało w dacie powstania długu celnego, jednakże słusznie wskazał na nie organ, który nie oparł na nim rozstrzygnięcia ale przywołał je jedynie obrazowo. Wskazał, że rozporządzenie zostało wydane w celu zapewnienia w praktyce organów celnych jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik do WTC. Nie ma też wątpliwości, że importowany ekran LED model R1G1B1M8*16-10, był zdolny do wyświetlania filmów wideo, co wynika z oświadczenia importera z 20 września 2011 r. Stwierdza on, że: ekran przystosowany jest do wyświetlania dowolnych plików graficznych do czego niezbędne jest urządzenie dodatkowe (komputer wraz z przystosowaną do komunikacji specjalną kartą), wyjaśniając jednocześnie, iż sam ekran nie posiada możliwości wyświetlania czegokolwiek bez osprzętu, a stanowi jedynie nośniki emisji obrazu w postaci diod świecących LED. Przy zastosowaniu techniki wyświetlania stałych obrazów zmieniających się w krótkich odstępach możliwe jest zasymulowanie emisji obrazów wideo. Strona wskazała też, iż dalece odbiega to od standardów wideo, gdzie częstotliwość klatek jest znacznie większa niż pozwala na to ekran LED, a zastosowaniem ekranu jest emisja plansz reklamowych, informacji na temat aktualnych promocji oraz ofert handlowych. Jednakże to stwierdzenie nie ma większego znaczenia dla sprawy, gdyż dla potrzeb klasyfikacji ocena jakości wyświetlanych filmów jest bez znaczenia. O możliwości wyświetlania obrazów video mówią też informacje dostępne na stronach internetowych producenta (eksportera) towaru "A"., które dotyczą ekranu LED model nr R1G1B1M8*1610, tj. takiego samego jak będący przedmiotem importu. Ekran LED na stronie internetowej eksportera posiada dokładnie takie same parametry jak ujęte na dołączonej do zgłoszenia celnego fakturze z 9 lutego 2009 r., a więc numer modelu, rozstaw piksela i rozmiar kabiny. Taryfikacja jest efektem ustaleń faktycznych. Wobec ustalonego stanu faktycznego zastosowanie kodu 8528 dla przedmiotowego towaru uznać należy za prawidłowe. Przyjęty kod ("Monitory i rzutniki, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu – Pozostałe monitory – – Pozostałe – – ") odpowiada opisowi towaru. Taryfikacja znajduje więc oparcie w Regule 1 ORINS, według której do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z pozostałymi regułami. Nie podważono bowiem, że z budowy i możliwości technicznych przedmiotowego towaru wynika, że jego funkcjonowanie wykracza poza proste wyświetlanie punktów – sygnalizację. Tożsame stanowiska – co do zasady klasyfikacji tego typu produktów – wyrażane są w orzecznictwie. Przykładowo można wskazać wyrok NSA w sprawie I GSK 203/12, wyrok WSA w Bydgoszczy sygn. akt I SA/Bd 406/11, wyroki WSA w Gliwicach III SA/GL 1238/11, III SA/GL 1081/11 (wszystkie dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl ). Niezasadne okazały się również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie postępowania dowodowego, którego braki w ocenie strony skarżącej doprowadziły do błędnego zastosowania przepisów materialnych. Obowiązek dowodzenia w postępowaniu podatkowym spoczywa na organie podatkowym, co wynika z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Z przepisów tych wynikają dwie dyrektywy kierowane do organów podatkowych. Pierwsza stanowi, że organy podatkowe muszą określić z urzędu, jakie dowody są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, natomiast z drugiej wynika obowiązek przeprowadzenia z urzędu niezbędnych dowodów lub dopuszczenia ich na wniosek strony. Podkreśla się przy tym, że organ nie może przyjąć biernej postawy, ograniczając się jedynie do oceny, czy strona udowodniła fakty stanowiące podstawę jej żądania. Organ podatkowy nie może również ograniczyć się jedynie do przeprowadzenia dowodów, które są niekorzystne dla strony, pomijając całkowicie okoliczności i dowody dla niej korzystne. Natomiast ciężar dowodu nie wynika z przepisów procesowych, ale znajduje swoje źródło w materialnym prawie podatkowym, które określa to w sposób wyraźny lub dorozumiany. Przy ocenie przepisów, które w sposób dorozumiany regulują kwestę ciężaru dowodu wskazuje się na pomocną zasadę racji dostatecznej. Według niej dowody powinien przedstawić ten spośród uczestników postępowania podatkowego, który związany jest ciężarem twierdzenia, co do faktów, z których wywodzi skutki prawne. W znaczeniu materialnym ciężar dowodu określa, jakie fakty muszą być udowodnione w celu prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czyli jakie źródła dowodowe należy przedstawić lub wskazać środki dowodowe na poparcie oznaczonych twierdzeń o faktach sprawy. Tak więc, dotyczy to fazy zbierania, przedstawiania i wskazywania dowodów. Ciężar dowodu w sensie formalnym wskazuje na to, który z uczestników postępowania powinien przedstawić źródła dowodowe lub wskazać środki dowodowe na poparcie swoich twierdzeń. Ciężar dowodu wskazuje równocześnie na to, kto ponosi konsekwencje nieudowodnienia tezy dowodowej, a więc konsekwencje uchylenia się od ciężaru dowodu w sensie materialnym. Uchylenie się od ponoszenia ciężaru dowodowego w toczącym się postępowaniu podatkowym oznacza narażenie się danego uczestnika postępowania na niebezpieczeństwo ujemnych następstw procesowych. Naruszenie obowiązku w zakresie ciężaru dowodu przez organ podatkowy prowadzi do niepełnego zgromadzenia materiału dowodowego, co skutkuje wadliwością wydanego w ten sposób orzeczenia. Natomiast skutki uchylenia się strony od ponoszenia ciężaru dowodowego oznaczają narażenie się na niebezpieczeństwo niekorzystnych dla niej następstw materialnoprawnych lub procesowych. Przywołać też przyjdzie wyrok NSA z 21 czerwca 2011 r. sygn. akt I FSK 1090/10 (publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl), w uzasadnieniu którego Sąd wskazał, że stosownie do art. 187 § 1 O.p. obowiązek zebrania materiału dowodowego i udowodnienia poszczególnych faktów spoczywa na organie podatkowym, lecz od reguły tej przewidziano szereg istotnych wyjątków. Nie kwestionując bowiem oczywistych obowiązków organów w sferze poszukiwania i gromadzenia dowodów, jak też w pełni opowiadając się za niedopuszczalnością przerzucania tych ciężarów na stronę postępowania, pamiętać trzeba o tych sytuacjach, gdy we własnym, dobrze pojętym interesie, inicjatywę dowodową powinna przejąć sama strona. W orzecznictwie NSA akcentuje się, że "generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić" (por.: wyroki NSA: z 17 lutego 2000 r., I SA/Ka 1150/99, Lex nr 47148; z 13 stycznia 2000 r., I SA/Ka 960/98, POP nr 3/2001, poz. 69; z 11 lutego 1998 r., I SA/Ka 1173/96, Lex nr 32730). Tym samym stwierdzić należy, że chociaż w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa - co do zasady - na organach podatkowych, to jednak przesuwa się on na stronę, w sytuacji gdy ta wykaże w nim stosowną inicjatywę (tezę taką NSA sformułował w wyroku z 16 czerwca 2005 r., FSK 2488/04, LEX nr 173207) lub wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. W takim też przypadku to na stronie ciążyć będzie obowiązek wykazania swego twierdzenia. Oznacza to, że pomimo iż przepis art. 6 k.c. nie obowiązuje w postępowaniu podatkowym, to jednak wynikająca z niego reguła dowodowa o uniwersalnym charakterze (albo innymi słowy pewna "idea" podstawowej reguły dowodowej), znajdzie jednak zastosowanie. Kierując się bowiem tylko i wyłącznie zasadami logiki, w pełni uprawniony staje się wniosek, że ten, kto w postępowaniu (w tym także podatkowym) formułuje określone twierdzenie, musi je następnie dowieść pod rygorem, iż twierdzenie uznane zostanie za nieudowodnione, przez co nie wywoła ono pożądanych przez twierdzącego skutków" (Krzysztof J. Stanik, Ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, Jurysdykcja Podatkowa Nr 4/2007 str. 30). Porównaj też wyrok z 23 października 2012 r. sygn. akt 2157/11, publ.: orzeczenia .nsa.gov.pl. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy w kontekście tych rozważań niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez nie zgromadzanie i w konsekwencji nie rozpatrzenie wszechstronnie całego materiału dowodowego w sprawie przede wszystkim w związku z nieuwzględnieniem wniosku dowodowego skarżącego o powołanie biegłego w celu dokonania specjalistycznej oceny technicznej towaru na dzień zgłoszenia. Zauważyć przyjdzie, że strona skarżąca została przez organ wezwana pismami z [...] i [...]r. do nadesłania specyfikacji zawierających dane techniczne, materiałów opisujących zasadę działania oraz zastosowanie towarów ujętych w poz. 1 i 2 dokumentu SAD, w postaci: kontraktu lub zamówienia, instrukcji obsługi, katalogów, prospektów. W piśmie z [...] r. strona wskazała na dane techniczne spornego towaru, oświadczyła przy tym, że nie posiada żadnej dokumentacji. Zatem organ pierwszoinstancyjny we własnym zakresie zebrał materiał dowodowy. Kierując się opisem spornego towaru zawartym w fakturze z [...] r. nr [...], zapoznał się z informacjami zawartymi na stronie internetowej producenta "A".. Z informacji tych wynikało, iż telebim model nr [...] posiada możliwość wyświetlania video i służy do użytku na stadionach, w teatrze, szpitalach, w reklamie. Słusznie też zauważył organ, że zgodnie z art. 197 § 1 O.p. w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami w celu wydania opinii. Z tym, że biegły nie jest powołany do ustalenia stanu faktycznego, lecz naświetlenia i wyjaśniania okoliczności wskazanych przez organ z punktu widzenia posiadanych przez niego wiadomości specjalnych. Jest on "pomocnikiem" organu podatkowego w ustaleniu lub ocenie stanu faktycznego (Barbara Adamiak [w] B. Adamiak, J.Borkowski, R.Mastalski, J.Zubrzycki - Ordynacja podatkowa - komentarz 2006 str. 726, Wrocław 2006). Zdaniem Sądu skoro strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów dotyczących spornego towaru, które mogłyby podważyć stanowisko organu, to wniosek o powołanie biegłego był niezasadny. Organ trafnie przedstawił swoje stanowisko oceniając zebrany materiał dowodowy z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia. Wyjaśnił, że na stronie internetowej producent nie podaje rozmiaru całego ekranu, ale kwestia ta nie ma znaczenia, ponieważ ekrany LED tworzy się z różnej ilości kabin (modułów) w zależności od tego, jakiej wielkości ekran zamierza się uzyskać. Z faktury wynikało, że strona zakupiła ekran 4x3 kabiny tj. razem 12 kabin o rozmiarach 640mm x 640mm, które po złożeniu utworzyły ekran o rozmiarach 2569mm x 1920mm. Dyrektor Izby Celnej zgodził się, że w elektronice każdego roku następuje znaczący postęp technologiczny, z tym że zaznaczył, iż modele z poprzednich lat nadal są dostępne w sprzedaży. Chińska Spółka "A" Co. oferuje bowiem cały szereg znacznie nowocześniejszych modeli ekranów LED, ale w dalszym ciągu dostępne są również modele starsze, w tym ekran LED model nr R1G1B1M8*1610. Sąd zgadza się z oceną organu, że gdyby ekran ten posiadał inne możliwości niż importowany - nie byłby oznaczony już tym samym numerem, co zakupiony zgodnie z ww. fakturą oraz nie posiadałby takich samych parametrów. Słusznie też organ ustalił, że ekrany LED są odrębną kategorią towarów klasyfikowanych do pozycji 8528 - o klasyfikacji do ww. pozycji decyduje okoliczność możliwości odtwarzania obrazów wideo. Kwestia rozdzielczości czy częstotliwości odświeżania nie ma natomiast dla klasyfikacji do tej pozycji znaczenia. Sąd podziela stanowisko organu, że tożsamość towaru ustalona została przez organy celne prawidłowo, a w sprawie został zebrany wystarczający materiał dowodowy dla dokonania właściwej klasyfikacji towaru. Ustalone zostały istotne dla ustalenia klasyfikacji parametry, zasada działania urządzenia, jak i sposób jego wykorzystania. Dla ustalenia klasyfikacji taryfowej przyjęto zarówno wyjaśnienia złożone przez stronę w piśmie z [...]r., jak i dane dotyczące importowanego towaru zawarte na stronie internetowej producenta "A". W tym miejscu wskazać przyjdzie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów stwierdził, iż ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 ustawy O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń. Zatem bezzasadne są zarzuty skargi, niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego dowolnej i błędnej oceny. W ocenie Sądu w sprawie wyczerpująco zbadano okoliczności występujące w sprawie, wzięto pod uwagę całość zgromadzonego materiału dowodowego i prawidłowo ustalono stan faktyczny. Nie naruszono art. 121 § 1 O.p. (zasada pogłębiania zaufania do organów podatkowych), jak również art. 122 O.p., który statuuje zasadę prawdy obiektywnej. Mając na uwadze powyższe na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.