V SA/Wa 3042/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. P.E.E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy Spółka komandytowa w K. na informację zawartą w piśmie Ministra Gospodarki - Departament Funduszy Europejskich z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę. Przedmiotem skargi z [...] sierpnia 2012 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez "A.P.E.E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy" Spółka komandytowa w K. (dalej: Spółka, Skarżący, Wnioskodawca) jest stanowisko Ministra Gospodarki (dalej: Instytucja Pośrednicząca, IP) wyrażone w piśmie z dnia [...] lipca 2012r. dot. nieuwzględnienia protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie nr [...] , wyrażonym przez Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej: Instytucja Wdrażająca, IW) w zawiadomieniu o odmowie przyznania premii technologicznej, wydanym w dniu [...] marca 2012 r. (znak [...] ). Przedmiotowe pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym : "A.P.E.E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy" Spółka komandytowa w K. złożyła projekt pt.: "[...]" o nr [...] w dniu [...] grudnia 2011r.w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka lata 2007-2013 Działanie 4.3. "Kredyt technologiczny". Pismem z dnia [...] marca 2012 r. BGK poinformował Wnioskodawcę o odmowie przyznania premii technologicznej z uwagi na to, że projekt nie spełnił kryteriów merytorycznych dla inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym zgodnie z warunkową umową kredytu technologicznego nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., w szczególności w wyniku stwierdzenia niezgodności wniosku z przepisami ustawy z dnia 30 maju 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.). Wskazano, że na podstawie weryfikacji dokumentów wymienionych w art. 5 ust. 3 tej ustawy podjęta została decyzja o odmowie przyznania promesy premii technologicznej, gdyż projekt nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, tj.: 1. Główne procesy technologiczne będą przebiegały w urządzeniach nabywanych w ramach projektu. Wnioskodawca zamierza jedynie zakupić gotowe urządzenia i stosować je zgodnie z ich przeznaczeniem. Należy stwierdzić, że technologia będąca przedmiotem projektu została już zastosowana przez producenta urządzeń, firmę A.H. S.A. Dlatego projekt nie spełnia wymogów zawartych w art. 3 ust. 4 ustawy; 2. Opinia nie uzasadnia w sposób właściwy konieczności nabycia środków trwałych oraz nie precyzuje parametrów ilościowych i jakościowych, a także zakresu niezbędnych nakładów inwestycyjnych. Ponadto projekt jest funkcjonalnie i ekonomicznie powiązany z projektem utylizacji odpadów niebezpiecznych, dotyczącym drugiego złożonego przez Wnioskodawcę wniosku nr [...], który opiera się na tej samej technologii i urządzeniach firmy A.H. S.A. Natomiast Opinia nie zawiera "delimitacji" obu projektów. Dlatego też Opinia o nowej technologii nie spełnia także wymogów określonych w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b i c ustawy. IW w związku z powyższymi twierdzeniami oceniła, że wniosek nie spełnia następujących kryteriów merytorycznych przyznania premii technologicznej ujętych w Załączniku nr 1 do Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach PO IG: • Projekt jest zgodny z celami i zakresem działaniu 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730. z późn. zm.) "; • Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r., stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wynika realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat". Ponadto IW wskazała, że z biznesplanu wynika, iż planowana do zakupu działka obecnie jest własnością głównego właściciela spółki Wnioskodawcy, więc jej zakup nic może stanowić kosztu kwalifikowanego. Podobnie nie mogą zostać uznane za kwalifikowane koszty nabycia niektórych elementów wskazanych w dokumentacji aplikacyjnej, jak [...] etc. Na to rozstrzygnięcie, zgodnie z Procedurą odwoławczą w ramach PO IG, Skarżąca spółka złożyła protest do Ministra Gospodarki. W uzasadnieniu protestu wskazano, iż technologia spółki , która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym, jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat, gdyż technologia została stworzona w ramach projektu racjonalizatorskiego (będącego projektem wynalazczym), ma więc postać własności przemysłowej w rozumieniu przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej, a przyjęte przez wnioskodawcę rozwiązania w projekcie racjonalizatorskim zostały przez niego zgłoszone do ochrony patentowej. Podkreślono, że technologia A.H. S.A. pod nazwą ,,[...]" nie [...], To, zdaniem Spółki, różnicuje obie technologie i wyraźnie wskazuje na innowacyjność technologii Skarżącej spółki, a to przesądza o spełnieniu wymogów określonych w art. 3 ust. 4 ustawy. Wnioskodawca ponadto powołał zawarte w opinii Rzecznika Patentowego informacje dotyczące nazwy technologii planowanej do wdrożenia, opisu tej technologii oraz jej źródła, właściwości, opis sposobu wdrożenia tejże technologii wraz z wykazem i uzasadnieniem wykorzystywania środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, usług badawczo-rozwojowych oraz opisów towarów, procesów lub usług mających być wynikiem inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym. Podniesiono także, że jedyną rzeczą łączącą oba projekty jest tożsamość wnioskodawcy oraz miejsce ich realizacji. Dodatkowo wskazano, iż dołączona do wniosku opinia o nowej technologii uzasadnia konieczność nabycia środków trwałych oraz precyzuje parametry ilościowe i jakościowe, a także zakres niezbędnych nakładów inwestycyjnych. W wyniku rozpatrzenia protestu Instytucja Pośrednicząca uznała protest za niezasadny i poinformowała Skarżącą o tym fakcie w piśmie z dnia [...] lipca 2012r. IP wskazała, że zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru operacji finansowych w ramach POIG, w ramach kryterium merytorycznego: Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, sprawdzana jest zgodność projektu z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą m. in. poprzez weryfikację, czy zachowano zgodność przedmiotu inwestycji z wymogami zawartymi w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy. Weryfikacji tej dokonuje się na podstawie części IV wniosku o dofinansowanie "Informacje o projekcie - inwestycji technologicznej" oraz opinii o nowej technologii. Minister stwierdził, że przepis art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stanowi, iż "kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego". IP przychyliła się tym samym do stanowiska BGK, iż zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie oraz jego załącznikami (opinia o nowej technologii), technologia została już wdrożona w urządzeniach, które Wnioskodawca planuje kupić. Z dokumentacji aplikacyjnej przedstawionej przez Wnioskodawcę wynika bowiem, że wdrożenie technologii opiera się na urządzeniach nabywanych od spółki A.H. S.A., zgodnie z opinią Naczelnej Organizacji Technicznej, zgodnie z którą "Zastosowanie innowacyjnej linii technologicznej umożliwi przetwarzanie odpadów niebezpiecznych w substancje o silnie zredukowanym wpływie na środowisko, bądź całkowicie dla niego obojętnym." Wskazano również, że z przytoczonej przez IW informacji ze strony internetowej producenta planowanych do nabycia urządzeń wynika, że służą one do unieszkodliwiania odpadów i produkcji energii, czyli obejmują przedmiotowy zakres projektu, o którym mowa w dokumentacji aplikacyjnej Spółki. Minister wskazał, że warunkiem określonym w kryteriach merytorycznych przyznania premii technologicznej jest zgodność z warunkami zawartymi w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy. Urządzenia, które zamierzał zakupić wnioskodawca są, jak wynika z wniosku, "[...]". Z powyższego wynika, iż urządzenie posiada cechy (wytwarzanie energii), które miałyby stanowić o innowacyjności technologii zastosowanej przez Wnioskodawcę, co jest niezgodne z art. 3 ust. 4 ustawy. Ponadto IP stwierdziła, że zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b i c ustawy, informacje opracowane w porozumieniu z przedsiębiorcą przez podmiot uprawniony do sporządzenia opinii zawierają: • charakterystykę technologii oraz przedstawienie właściwości świadczących o możliwości jej wdrożenia do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług, • opis sposobu wdrożenia technologii do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług mających być wynikiem realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym. Jednocześnie stwierdzono, że celem kryterium, o którym mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy jest możliwość późniejszej weryfikacji zasadności zastosowania wymienionych środków trwałych w projekcie. Skrótowy i ogólny opis cech urządzeń niezbędnych do realizacji projektu nie pozwala na weryfikację, czy nabyte urządzenia są niezbędne do wdrożenia technologii, a także zasadności nabycia środków trwałych. Reasumując organ stwierdził, że ocena merytoryczna wniosku o dofinansowanie nr: [...] została przeprowadzona w sposób prawidłowy, a złożony protest jest niezasadny. Spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie informacji Ministra Gospodarki i przekazanie sprawy Instytucji Zarządzającej do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Do skargi nie załączono kompletnego dokumentu informacji Ministra Gospodarki. Minister Gospodarki w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi lub pozostawienie jej bez rozpatrzenia jako niekompletnej z powodu nieuwierzytelnienia kopii załączonej dokumentacji. WSA w Warszawie postanowieniem z 18 października 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1962/12 pozostawił skargę spółki bez rozpatrzenia. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca spółka nie załączyła do skargi kompletnej informacji Ministra Gospodarki o negatywnym rozpatrzeniu protestu, bowiem, oprócz innych niezbędnych dokumentów, złożyła tylko pierwszą stronę tej informacji. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca spółka wniosła do sądu skargę niekompletną i pozostawił ją bez rozpatrzenia, podkreślając końcowo, iż pojęcie "skarga niekompletna" nie jest pojęciem tożsamym z "brakami formalnymi skargi" i dlatego nie mógł zastosować art. 49 p.p.s.a. i wezwać skarżącej do uzupełnienia braków skargi. Spółka nie zgodziła się z tym postanowieniem i skargą kasacyjną zaskarżyła je w całości. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 grudnia 2012r. sygn. akt II GSK 1914/12 uwzględnił skargę kasacyjną Spółki uznając, że znajduje usprawiedliwione podstawy. NSA wskazał, iż w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2012 r., sygn. akt SK 8/12, uznać należy, że trafny jest zarzut naruszenia art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z p. zm.) i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozostawienie skargi bez rozpatrzenia, bez uprzedniego wezwania strony do uzupełnienia braków. NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji – będąc w posiadaniu niekompletnej informacji Ministra Gospodarki – nie wezwał skarżącej spółki do uzupełnienia barków formalnych skargi w tym zakresie. Tym samym – zdaniem NSA - takie stwierdzenie Sądu pierwszej instancji jest wadliwe, bowiem narusza wymienione w art. 45 Konstytucji RP prawo do sądu. Dlatego też zaskarżone postanowienie o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia jako naruszające prawo zostało uchylone. NSA wskazał, że w ponownym postępowaniu Sąd pierwszej instancji weźmie pod uwagę kompletne, składające się z czterech stron, pismo Ministra Gospodarki z [...] lipca 2012 r., będące informacją o negatywnym rozpatrzeniu wniesionego przez spółkę protestu i, mając to na uwadze, oceni czy złożona przez spółkę skarga jest kompletna, a jeżeli nie – wezwie Skarżącą do uzupełnienia dostrzeżonych braków, określając termin zastosowania się do wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wykonując wyrok NSA, wezwał Spółkę pismem z dnia [...] stycznia 2013r. do uzupełnienia akt sprawy, co Skarżąca uczyniła w terminie, podtrzymując zarzuty zawarte w skardze z dnia [...] sierpnia 2012r. Spółka wskazała, że pismo Ministra Gospodarki narusza prawo, gdyż : - w negatywnym wyniku procedury odwoławczej wnioskodawcy bezzasadnie uznano, iż projekt jest niezgodny z warunkami zawartymi w art. 3 ust 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez uznanie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy rozwiązanie patentowe A.H. S.A. pod nazwą "[...]" jest tożsamym z rozwiązaniem wymyślonym przez "A.P.E.E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy" pod nazwą: "[...]" skutkującym uznaniem, iż w urządzeniach, które zamierza zakupić wnioskodawca została już wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej, finansowanej za pomocą kredytu technologicznego; - w negatywnym wyniku procedury odwoławczej wnioskodawcy, wbrew opinii Naczelnej Organizacji Technicznej uznano, iż technologia wnioskodawcy nie jest nową technologią; - w negatywnym wyniku procedury odwoławczej wnioskodawcy całkowicie bezzasadnie i dowolnie przyjęto, iż opinia Naczelnej Organizacji Technicznej sporządzona w niniejszej sprawie nie zawiera pozwalającego na weryfikację zasadności zastosowania opisu sposobu wdrożenia technologii do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług mających być wynikiem realizacji inwestycji technologicznej oraz wystarczającego do takiej weryfikacji, opisu cech urządzeń niezbędnych do realizacji projektu. Spółka wskazała ponadto, że rozpatrując protest nie odniesiono się do wszystkich zarzutów w nim zawartych. Skarżący podnosząc te zarzuty wniósł na podstawie art. 30c ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju o stwierdzenie, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Gospodarki. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o pozostawienie jej bez rozpatrzenia, względnie o oddalenie. Co do pierwszego wniosku – organ stwierdził, iż skarga została wniesiona przez osobę, która nie miała do tego właściwego umocowania oraz że załączone przez Skarżącego kopie dokumentów (te, które zostały doręczone organowi), nie zostały uwierzytelnione, a zatem skarga jest niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 2 i ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Natomiast uzasadniając wniosek o oddalenie skargi, organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z p. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 - dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z [...] lipca 2012 r., na które skarga została wniesiona w trybie ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z p. zm. - dalej: u.z.p.p.r.). W tym miejscu należy zaznaczyć, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przepisach art. 30c-30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e u.z.p.p.r.). Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Wskazać należy, iż - jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa - zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności (niezgodności) z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 1 pkt 1 u.z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Natomiast podzielić należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie - postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Jednocześnie przyjąć należy jako słuszny pogląd , że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Powyższe oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu), lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organy w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tejże oceny (patrz: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Po 37/10, w: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na wstępie Sąd – w związku ze stanowiskiem zawartym w odpowiedzi na skargę – zajął się ustaleniem, czy złożona skarga jest skargą kompletną , to jest czy odpowiada wymogom z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Na to zagadnienie należy odpowiedzieć twierdząco. Do skargi została – po wezwaniu Sądu - złożona kompletna dokumentacja, w tym prawidłowo poświadczone kopie dokumentów. Co do ich doręczenia organowi – dokumenty (wniosek o dofinansowanie, informacja w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych, informacja na piśmie o wynikach wniesionej procedury odwoławczej), te już wcześniej były w posiadaniu organu, co więcej, oprócz wniosku, który składała Spółka, były wytworzone przez sam organ. Zostały również prawidłowo przez Spółkę uwierzytelnione. Również zarzut wniesienia skargi przez osobę do tego nieuprawnioną nie może się ostać, wobec treści wpisów w odpisie z KRS. Wobec powyższego, Sąd rozpoznał niniejszą sprawę merytorycznie. W kontekście powyższych rozważań, badając legalność oceny wniosku zawartej w piśmie z dnia [...] lipca 2012r. Sąd uznał , że ocena wniosku o dofinansowanie projektu złożonego przez Skarżącego nie narusza prawa. Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy odnieść należy się do przebiegu postępowania zainicjowanego złożonym przez Skarżącego wnioskiem o dofinansowanie, przy uwzględnieniu podniesionych w tym zakresie zarzutów w skardze. Skarżący zgłosił swój wniosek – projekt w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (PO IG) lata 2007-2013 – Działanie 4.3. – Kredyt technologiczny. Program ten został przygotowany na podstawie Rozporządzenia Rady nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 oraz Rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1783/1999 a także Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Zastosowanie w realizacji tego programu mają również przepisy Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 09.08.2008, str. 3), zwane dalej "rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/2008". W zakresie regulacji krajowych dotyczących PO IG wymienić trzeba cyt. ustawę o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz ustawę z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730, z p. zm., dalej ustawa). Ministerstwo Rozwoju Regionalnego uregulowało zasady udzielania dofinansowania w ramach PO IG, w tym określiło regulacje dotyczące procedury odwoławczej, o której mowa w art. 30b-g u.z.p.p.r. w Szczegółowym opisie priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (odpowiednio wersja trzynasta z 1 kwietnia 2011 r., mająca zastosowanie do projektów ogłoszonych po 1 stycznia 2011r. a przed 20 stycznia 2012r., dalej: SOP PO IG). Ponadto odpowiednio Instytucja Wdrażająca ustaliła Regulamin przeprowadzania Konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia Działanie 4.3: Kredyt technologiczny (dalej : Regulamin). Z treści cytowanych dokumentów wynika, że wniosek o dofinansowanie (wniosek o przyznanie premii technologicznej) powinien być wypełniony zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie, na formularzu zamieszczonym w powszechnie dostępnej sieci tele-informatycznej. Wnioskodawca za pośrednictwem banku kredytującego składa do BGK wniosek o dofinansowanie wraz z wymaganymi załącznikami, do którego dołącza promesę kredytu technologicznego/warunkową umowę udzielenia kredytu technologicznego. Pracownicy IW przeprowadzają ocenę formalną wniosku. Ocena ta dokonywana jest na bieżąco po wpłynięciu wniosku do BGK. Jeżeli do wniosku nie zostały dołączone wszystkie wymagane dokumenty, BGK wzywa wnioskodawcę za pośrednictwem banku kredytującego do uzupełnienia braków w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o dofinansowanie (wniosku o przyznanie premii technologicznej), pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wniosek o dofinansowanie spełniający wszystkie kryteria formalne, zostaje przekazany do oceny merytorycznej przeprowadzanej przez Komisję Konkursową. Należy dodać, że w Załączniku 4.4. SOP PO IG uregulowano procedurę odwoławczą w ramach PO IG, opracowaną na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wynika z niej, że w ramach procedury odwoławczej obowiązują dwa etapy: etap przedsądowy w ramach systemu instytucjonalnego PO IG oraz etap sądowy, przy czym środki odwoławcze przysługują wyłącznie wnioskodawcom, których wnioski uzyskały ocenę negatywną tj. taką , której wyniki nie pozwalają na skierowanie projektu do dalszego etapu oceny lub zakwalifikowanie do dofinansowania (§ 3 i 5 Procedury odwoławczej). Na etapie przedsądowym procedury odwoławczej wnioskodawcy przysługuje jeden środek odwoławczy w formie protestu, w której dokonuje się oceny projektu w zakresie zgodności oceny z kryteriami wyboru projektów oraz naruszeń o charakterze proceduralnym, które wystąpiły w trakcie oceny i miały wpływ na jej wynik (§ 3 Procedury odwoławczej). Należy podkreślić, że BGK może w wyniku autokontroli uznać protest za zasadny i skierować go do dalszego etapu oceny, w innych przypadkach kieruje protest do rozpatrzenia Instytucji Pośredniczącej (§ 9 Procedury odwoławczej). W wyniku rozpatrzenia protestu, instytucja go rozpatrująca może go uwzględnić – w przypadku, gdy na podstawie zebranych informacji i dokumentacji uzna za zasadne żądanie wnioskodawcy w całości bądź uzna za zasadne w takiej części, iż możliwe jest przekazanie wniosku o dofinansowanie projektu do dalszego etapu oceny albo rekomendowanie projektu do dofinansowania (§ 9 pkt 7 Procedury odwoławczej). Uwzględniając protest - w przypadku, gdy ocena przed wszczęciem procedury odwoławczej nie została przeprowadzona w całości – Instytucja Pośrednicząca kieruje wniosek do właściwej instytucji w celu dokonania kolejnych etapów oceny, jeżeli zaś ocena przed wszczęciem procedury odwoławczej została przeprowadzona w całości – Instytucja Pośrednicząca przekazuje stosowną informację do wiadomości Instytucji Wdrażającej (§ 9 pkt 8 Procedury odwoławczej). W trakcie rozpatrywania protestu Instytucja Pośrednicząca oceniająca zobowiązana jest do: 1. zapoznania się z wynikami pierwotnej oceny projektu, 2. zapoznania się z treścią protestu złożonego przez wnioskodawcę wraz z jego uzasadnieniem, a w szczególności do wnikliwego przeanalizowania zgłoszonych zarzutów, 3. dokonania ponownej oceny projektu w zakresie objętym protestem, jeżeli zarzuty podniesione przez wnioskodawcę w proteście są uzasadnione, 4. pisemnego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w proteście i do uzasadnienia swojego stanowiska (§ 9 pkt 10 Procedury odwoławczej). Ponadto - zgodnie z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. – w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. Warto w tym miejscu wskazać, że każda ocena projektu winna być dokonywana z uwzględnieniem zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, o których mowa w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Ocena ta winna być rzetelna i bezstronna, co pośrednio wynika również z art. 31 u.z.p.p.r. Przede wszystkim podkreślenia wymaga zasada postępowania konkursowego polegająca na wyłonieniu najlepszego projektu. Ogólnie można więc stwierdzić, że najlepszy projekt, któremu zostanie następnie przyznane dofinansowanie, to taki, który w przewidzianym we właściwym Programie Operacyjnym zakresie przyczyni się najpełniej do osiągnięcia założonego celu. Celem postępowania konkursowego jest zatem wyłonienie takich przedsięwzięć (i ich wsparcie finansowe), które dadzą gwarancję osiągnięcia celów opisanych w Programie Operacyjnym (tu: PO IG). Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy u.z.p.p.r. Sąd może zatem uwzględnić skargę, jeżeli stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W nawiązaniu do przytoczonych wyżej regulacji przyjąć należy, że instytucja dokonująca wyboru projektów do dofinansowania ma obowiązek stosowania wszystkich zasad i reguł określonych w systemie realizacji projektu (kryteria oceny, sposób stosowania tych kryteriów w nawiązaniu do projektu, rozpatrywanie środków odwoławczych) – do których musi stosować się także wnioskodawca zgłaszający określony projekt do dofinansowania – zaś Sąd dokonuje kontroli ich stosowania jako źródeł prawa w szerokim znaczeniu, przy uwzględnieniu także norm prawnych powszechnie obowiązujących. Jak wyżej wspomniano, w konkursie obowiązywał Regulamin przeprowadzania konkursu w ramach PO IG Załącznik nr 1- ,,Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3. PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej". Wnioskodawca musiał załączyć do wniosku opinię, wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy, stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nowa technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat. Po niekorzystnym dla Spółki rozstrzygnięciu z dnia [...] marca 2012r. , miała ona prawo – zgodnie z Procedurą odwoławczą w ramach PO IG stanowiącą załącznik do Szczegółowego opisu Priorytetów PO IG 2007-2013 (§ 6) złożyć protest do Instytucji Pośredniczącej- Ministerstwa Gospodarki – co też uczyniła. W złożonym proteście Skarżąca podkreślała, że technologia spółki , która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym, jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat, gdyż technologia została stworzona w ramach projektu racjonalizatorskiego (będącego projektem wynalazczym), ma więc postać własności przemysłowej w rozumieniu przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej, a przyjęte przez wnioskodawcę rozwiązania w projekcie racjonalizatorskim zostały przez niego zgłoszone do ochrony patentowej pod Nr P.395815. Ten fakt - zdaniem Skarżącej - przesadza o autorskim podejściu oraz że zostały spełnione wymogi z art. 3 ust. 4 ustawy wskazujące na innowacyjność technologii. Podkreślono, że technologia A.H. S.A. pod nazwą ,,[...]" nie dotyczy [...], To, zdaniem Spółki, różnicuje obie technologie i wyraźnie wskazuje na innowacyjność technologii Skarżącej spółki, a to przesądza o spełnieniu wymogów określonych w art. 3 ust. 4 ustawy. Wnioskodawca ponadto powołał zawarte w opinii Rzecznika Patentowego informacje dotyczące nazwy technologii planowanej do wdrożenia, opisu tej technologii oraz jej źródła, właściwości, opis sposobu wdrożenia tejże technologii wraz z wykazem i uzasadnieniem wykorzystywania środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, usług badawczo-rozwojowych oraz opisów towarów, procesów lub usług mających być wynikiem inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym. Podniesiono także, że jedyną rzeczą łączącą oba projekty jest tożsamość wnioskodawcy oraz miejsce ich realizacji. Dodatkowo wskazano, iż dołączona do wniosku opinia o nowej technologii uzasadnia konieczność nabycia środków trwałych oraz precyzuje parametry ilościowe i jakościowe, a także zakres niezbędnych nakładów inwestycyjnych. Zdaniem Spółki nie wystąpiła konieczność delimitacji obu projektów, nie są one powiązane funkcjonalnie i ekonomicznie. W uzasadnieniu pisma IP, uznającego protest za bezzasadny, organ go rozpatrujący wskazał przyczyny rozstrzygnięcia, a mianowicie, że z dokumentacji aplikacyjnej przedstawionej przez Skarżącą spółkę wynika, że wdrożenie technologii opiera się na urządzeniach nabywanych od spółki A.H. S.A. Minister wskazał tym samym, że technologia została już wdrożona w urządzeniach, które mają być zakupione. Wniosek ten został wysnuty przez IP na podstawie wniosku o dofinansowanie oraz załączników do niego – m.in. opinii o nowej technologii, z której wynika, że planowane do nabycia urządzenia służą do unieszkodliwiania odpadów i produkcji energii. A to jest właśnie – jak wskazuje organ - przedmiotowy zakres projektu przedstawionego przez Skarżącą do wniosku o dofinansowanie. Ponadto w zaskarżonym piśmie IP wskazała, że skrótowy i ogólny opis urządzeń niezbędnych do realizacji projektu nie pozwala na późniejszą weryfikację zasadności zastosowania wymienionych w projekcie środków trwałych (art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy). Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Uwzględniając ten przepis, jako element wzorca kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia Ministra Gospodarki, pozostaje zatem zadaniem Sądu dokonanie oceny, czy organ prawidłowo przyjął, iż technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej została wdrożona w urządzeniach spółki A.H. S.A., wskazanych przez wnioskodawcę jako środki trwałe, które mają być finansowane z kredytu technologicznego. Spółka w treści swej skargi wskazała, że wysoki poziom technologiczny projektu zgłoszonego do dofinansowania wymuszać może korzystanie z wyprodukowanych przez inne podmioty urządzeń. Podkreślenia ponadto wymaga, że określone w ustawie zasady wspierania działalności innowacyjnej nie wiążą udzielania kredytu technologicznego i premii technologicznej z warunkiem, aby wnioskodawca sam wymyślił i wytworzył wszystkie elementy składające się na całość, jaką stanowi inwestycja. Warunku takiego nie przewiduje również w swych założeniach PO IG na lata 2007 - 2013 Działanie 4.3 "Kredyt technologiczny". Powołana regulacja - co do zasady - nie wyklucza ponadto wparcia dla inwestycji technologicznej, wymagającej zastosowania środków trwałych, w których została wdrożona jakakolwiek nowa technologia. Wykorzystanie takich urządzeń w procesie technologicznym nie wyłącza bowiem a priori możliwości uzyskania nowej technologii. Art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej nie pozwala jedynie na finansowanie kredytem technologicznym tych środków trwałych, w których została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Odmowa dofinansowania realizacji inwestycji na tej podstawie wymaga porównania technologii objętej całą inwestycją, z technologią wdrożoną w konkretnym środku trwałym (patrz: wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013r., sygn. akt II GSK 2033/12, w: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił wniosek Spółki, albowiem wskazał, że rozwiązanie patentowe A.H. S.A. pod nazwą "[...]" jest tożsamym rozwiązaniem wymyślonym przez A.P.E.E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy" pod nazwą: "[...]". To stwierdzenie skutkowało uznaniem, iż w urządzeniach, które zamierza zakupić Spółka została już wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej, finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru operacji finansowych w ramach PO IG, w ramach kryterium merytorycznego "Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r." sprawdzana jest zgodność projektu z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą m. in. poprzez weryfikację, czy zachowano zgodność przedmiotu inwestycji z wymogami zawartymi w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy. Weryfikacji tej dokonuje się na podstawie części IV wniosku o dofinansowanie "Informacje o projekcie - inwestycji technologicznej" oraz opinii o nowej technologii. Organ przychylił się do stanowiska BGK, iż zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie oraz jego załącznikami (opinia o nowej technologii), technologia została już wdrożona w urządzeniach, które Skarżący planuje kupić. Z dokumentacji aplikacyjnej przedstawionej przez Spółki wynika, że wdrożenie technologii opiera się na urządzeniach nabywanych od spółki A.H. S.A. Zgodnie z opinią Naczelnej Organizacji Technicznej, przedłożonej we wniosku, "[...]." Organ wskazał, że również z przytoczonej przez Instytucję Wdrażającą informacji ze strony internetowej producenta planowanych do nabycia urządzeń wynika, że służą one do unieszkodliwiania odpadów i produkcji energii, czyli obejmują przedmiotowy zakres projektu, o którym mowa w dokumentacji aplikacyjnej skarżącej spółki. Tym samym zdaniem Instytucji Pośredniczącej nie doszło do naruszenia prawa w procesie oceny wniosku o dofinansowanie, a pogląd ten Sąd podziela, rozpatrując przedmiotową skargę. Organ wskazał ponadto, że jego zdaniem literalne znaczenie przepisu cyt. art. 3 ust. 4 ustawy jest jasne i nie może budzić wątpliwości. Przedmiotem inwestycji finansowanej przez kredyt technologiczny nie mogą środki trwałe, w których została wdrożona nowa technologia, jednocześnie zaś ustawodawca nie wprowadza żadnych kryteriów oceny, na podstawie których Instytucja Wdrażająca czy Instytucja Pośrednicząca miałaby dokonać oceny, czy dana technologia jest już wdrożona w urządzeniu będącym przedmiotem inwestycji, czy nie. Organ dokonał porównania technologii objętej całą inwestycją, z technologią wdrożoną w konkretnym środku trwałym, która została dokonana na podstawie przedstawionych przez Wnioskodawcę dokumentów, w tym opinii o nowej technologii. Zgodnie z opinią NOT o nowej technologii urządzenia, które zamierzał zakupić Skarżący, są "[...]". Z powyższego wynika, iż urządzenie posiada cechy (wytwarzanie energii), które miałby stanowić o innowacyjności technologii zastosowanej przez wnioskodawcę, co jest niezgodne z przywołanym powyżej art. 3 ust. 4 ustawy. Ponadto należy wskazać, że urządzenia w projekcie Wnioskodawcy, a więc [...] A.H. oraz reaktor MOS ([...]) są, jak wskazał sam Wnioskodawca, kluczowymi elementami linii technologicznej (str. 10 Wniosku o dofinansowanie). Oba urządzenia są środkami trwałymi, w których została już zastosowana nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji z kredytu technologicznego. Zgodnie z opisem zamieszczonym przez A.H. S.A. na swojej stronie internetowej i porównania tych urządzeń organ wywiódł, że cały proces technologiczny, mający być przedmiotem inwestycji w ramach kredytu technologicznego jest oparty na funkcjonalności i technologii zastosowanej w planowanych do zakupu środkach trwałych. Urządzenie A.H. może być stosowane do [...] Na taką funkcjonalność wpływa zastosowanie w urządzeniach spółki A.H. S.A. procesu [...], która pozawala na unieszkodliwianie różnych odpadów organicznych i nieorganicznych. Organ wskazał ponadto, że fakt, iż zdaniem Wnioskodawcy technologia została opracowana w ramach projektu racjonalizatorskiego nie wyklucza zasadności oceny Instytucji Pośredniczącej i Wdrażającej, że przedmiotem inwestycji są środki trwale, w których została już wdrożona technologia będącą przedmiotem inwestycji w ramach kredytu technologicznego. Ponadto Sąd podziela zdanie organu, że skoro zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy wnioskodawca ma przedłożyć opinię, która zostanie sporządzona na wniosek przedsiębiorcy przez jednostkę naukową lub centrum badawczo-rozwojowe, które nie są powiązane z przedsiębiorcą lub stowarzyszenie naukowo-techniczne o zasiągu ogólnopolskim, a ich zakres działania jest związany z inwestycją technologiczną, na którą ma być udzielony kredyt technologiczny, stwierdzająca że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym, jest nową technologią, to z treści cyt. przepisu w żaden sposób nie można wywieść, że Instytucja Wdrażająca lub Instytucja Pośrednicząca jest związana treścią opinii sporządzoną przez podmiot do tego uprawniony. Gdyby bowiem Instytucje te były związane treścią opinii o nowej technologii, bezcelowa byłaby ocena jednego z kryterium merytorycznego (pt. "Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat."). Tym samym zasadnym jest twierdzenie, że ocena cechy nowości technologii została oparta na prawidłowych przesłankach i nie była dokonana wbrew opinii Naczelnej Organizacji Technicznej. Z cyt. przepisów prawa odnoszących się do zasad udzielania finansowania w PO IG należy wywieść, że to wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie inwestycji w ramach Programu Operacyjnego ma obowiązek wykazać zaistnienie okoliczności uzasadniających przyznanie żądanego wsparcia. Organ w ocenianym rozstrzygnięciu stwierdził, że skrótowy i ogólny opis cech urządzeń niezbędnych do realizacji projektu nie pozwolił na weryfikację, czy nabyte urządzenia są niezbędne do wdrożenia technologii, a także zasadności nabycia środków trwałych. Z takim stwierdzeniem należy się zgodzić. Zdaniem Sądu, ocena wniosku o dofinansowanie została dokonana prawidłowo, zgodnie z obowiązującym Regulaminem przeprowadzania konkursu, który Skarżący, przystępując do konkursu, zaakceptował. Zgodnie z obowiązującymi zasadami - Przewodnikiem po kryteriach wyboru operacji finansowych w ramach PO IG oraz ustawą, została sprawdzona zgodność projektu z celami i zakresem działania 4.3 PO IG m.in. poprzez weryfikację, czy zachowano zgodność przedmiotu inwestycji z wymogami zawartymi w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy. Weryfikacji dokonano na podstawie części IV wniosku oraz opinii o nowej technologii. Z opinii NOT wynika, że urządzenia, które zamierzał kupić Wnioskodawca, posiada cechę – wytwarzanie energii – co jest niezgodne z art. 3 ust. 4 ustawy. Ze str. 1 wniosku wynika, że oba wymienione urządzenia są środkami trwałymi, w których zastała już zastosowana nowa technologia. Ponadto należy przyznać rację organowi, że fakt dokonania zgłoszenia patentowego nie przesadza, że środki trwałe finansowane z kredytu technologicznego nie posiadają wdrożonej już nowej technologii będącej przedmiotem inwestycji technologicznej, zaś opracowanie projektu racjonalizatorskiego nie jest tożsame z opracowaniem nowej technologii. Fakt, iż zdaniem Wnioskodawcy, technologia została opracowana w ramach projektu racjonalizatorskiego, nie wyklucza zasadności oceny, że przedmiotem inwestycji są środki trwałe, w których została już wdrożona technologia będąca przedmiotem inwestycji w ramach kredytu technologicznego. Sąd ponadto stwierdza, że ocena sporządzona przez BGK była dokonana z poszanowaniem zasad postępowania w takich sprawach, określonych w cytowanych przepisach prawa krajowego i wspólnotowego. Ocena ta była wyczerpująca i nie przekraczała zasad dopuszczalnej swobody w ocenie materiału dowodowego. W świetle powyższych uregulowań należy zatem zgodzić się z Instytucją Pośredniczącą, iż nie można uznać, aby przeprowadzona ocena projektu Skarżącego była niezgodna z prawem. Ocena projektu została przeprowadzona prawidłowo, z zachowaniem zasad wskazanych w powołanych wcześniej przepisach prawa, prawidłowo również został rozpoznany protest. Kontrolując zatem legalność oceny projektu dokonanej przez właściwe instytucje, jak również legalność działań tych instytucji podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji Ministra Gospodarki, stwierdzić należy, iż odpowiadają one prawu, zaś zarzuty skargi dot. naruszania przepisów prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Należy podkreślić w tym miejscu, że treść wniosku stanowi jedyny dokument, na podstawie którego oceniany jest projekt. W zakresie przygotowania wniosku, a następnie analizy jego treści niezwykle istotna jest Instrukcja wypełnienia wniosku o dofinansowanie, która zawiera zarówno ogólne zasady, jak i szczegółowe wskazówki dotyczące wypełniania poszczególnych części i rubryk wniosku oraz przepisy prawa krajowego i wspólnotowego. Należy podnieść dodatkowo w tym miejscu, że Sąd oceniając pismo IW z dnia [...] marca 2012r. stwierdza, że instytucja oceniająca nie ma obowiązków takich, jak organ administracyjny wydający decyzje. Zdaniem Sądu powyższy sposób dokonanej oceny był wystarczający, gdyż oceniający wskazali na konkretne zarzuty wobec przedłożonego wniosku. Należy stwierdzić, że celem uzasadnienia oceny nie jest udzielanie wnioskodawcy wskazówek w jaki sposób wniosek powinien być sporządzony, aby mógł otrzymać pozytywną ocenę w ramach danego kryterium - to zadanie należy bowiem do wnioskodawcy, który przygotowując wniosek powinien kierować się postanowieniami dokumentacji konkursowej oraz treścią wezwań - ale wykrycie i wskazanie wad wniosku uniemożliwiających pozytywną jego ocenę. Takie wady wniosku zostały wskazane w informacji o negatywnej ocenie oraz w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Ponadto z urzędu Sąd wskazuje, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 grudnia 2011 r. sygn. akt. P1/11 stwierdził niezgodność z art. 87 Konstytucji RP art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 oraz art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim prawa i obowiązki uczestnika konkursu, a także służące mu środki odwoławcze, warunkujące dopuszczalność skargi do sądu, są uregulowane w aktach znajdujących się poza systemem prawa powszechnie obowiązującego. Jednocześnie jednak Trybunał odroczył utratę mocy obowiązującej wymienionych wyżej niekonstytucyjnych przepisów o 18 miesięcy od dnia opublikowania wyroku w dzienniku ustaw (czyli od dnia 27 grudnia 2011 r.), co ma ten skutek, że wymienione przepisy u.z.p.p.r. posiadają jeszcze moc obowiązującą i dotychczasowa procedura w zakresie oceny wniosków zawarta w pozaustawowych dokumentach konkursowych może być stosowana. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko Ministra Gospodarki i na zasadzie przepisu art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji wyroku.