I SA/Gl 1061/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Bożena Pindel (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej Kolegium lub SKO), działając na podstawie art. 233 § 1 punkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A Spółki Akcyjnej w siedzibą w W. (dalej Spółka lub skarżąca) od decyzji z dnia [...] Nr [...] wydanej przez Burmistrza Gminy B., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie [...] zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny. Decyzją z dnia [...] organ I instancji określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie [...] zł z tytułu nabycia zbiornika na gaz płynny, który jest posadowiony na terenie gminy B.. W odwołaniu skierowanym do SKO Spółka wskazała, że zbiornik jako urządzenie techniczne nie spełnia wymogów definicji legalnej budowli, zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Kolegium decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzje organu I instancji wskazując, iż podstawę prawną wymiaru podatku od nieruchomości stanowi art. 2 ust. 1 punkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 roku, Nr 121, poz. 844 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej także u.p.o.l). W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła : 1) naruszenie przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 punkt 6 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, a w szczególności poprzez niezebranie w sposób dokładny i wyczerpujący materiału dowodowego, co skutkowało ustaleniem błędnego stanu faktycznego sprawy i brakiem uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, 2) naruszenie przepisów art. 2 ust. 1 punkt 3 i art. 1a ust. 1 punkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 punkt 1 lit. b i art. 3 punkt 3 ustawy Prawo budowlane – poprzez przyjęcie, że zbiornik na gaz płynny (propan-butan; dalej określany jako zbiornik LPG) stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, a w efekcie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla, 3) naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 punkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – poprzez błędne ustalenie podstawy opodatkowania mającej wpływ na określoną w decyzji wysokość zobowiązania podatkowego. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 70/11 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących przyjętej przez organ podstawy prawnej przyjętej do opodatkowania nabytej przez Spółkę budowli i przyjął, że podstawę do opodatkowania budowli należących do przedsiębiorców stanowi art. 2 ust. 1 punkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 1a ust. 1 punkt 2 u.p.o.l., budowlę stanowi obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie w tym zakresie Samorządowego Kolegium Odwoławczego było prawidłowe. Jak wynika bowiem z art. 1a punkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości mogą być budowle. Sąd wskazał, iż ustawodawca na potrzeby podatku od nieruchomości podzielił budowle na dwie kategorie: a) obiekty budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędące budynkami lub obiektami małej architektury, b) urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Sąd uznał zbiornik LPG za urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 punkt. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), a nie tylko za urządzenie techniczne, uznając zarazem, iż podlega on opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podkreślił Sąd, że za urządzenie budowlane należy uznać (przy uwzględnieniu treści art. 3 punkt 9 Prawa budowlanego) urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Dokonując obszernego wywodu prawnego, z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych Sąd stwierdził, że: - nie budzi wątpliwości, iż celem zamontowania zbiornika było magazynowanie gazu płynnego wykorzystywanego przez instalację grzewczą domu, zbiornik stanowi zatem uzupełnienie instalacji grzewczej, - nie jest istotne, czy zbiornik znajduje się na zewnątrz budynku, czy też stanowi jeden obiekt budowlany wraz z budowlą, - przedmiotowy zbiornik stanowi urządzenie samodzielne, o czym świadczy to, że stanowi on odrębny przedmiot własności, - nie budzi też wątpliwości to, iż przedmiotowy zbiornik zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, poprzez dostarczanie gazu. W podsumowaniu Sąd stwierdził, że bez wątpienia zbiornik na gaz płynny LPG w stanie faktycznym odnoszącym się do przedmiotowej sprawy jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 punkt 9 Prawa budowlanego, a zatem na mocy art. 2 ust. 1 punkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 punkt 2 u.p.o.l. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto Sąd uznał, że sam zbiornik, który jest konstrukcją metalową, nie stanowi samodzielnego urządzenia, lecz jest elementem tzw. instalacji zbiornikowej. Na instalację tę składają się również takie elementy jak: reduktor I stopnia, zawór poboru fazy gazowej, reduktor II stopnia, typowa szafka gazowa, zawór główny, przewód gazowy, płyta betonowa, uziom otokowy. Powołując się na pismo Spółki z dnia 28 czerwca 2010 r., w którym podała, że zbiorniki LPG wykorzystywane są przede wszystkim jako element gazowej instalacji grzewczej budynków mieszkalnych, zdaniem Sądu brak było zatem konieczności prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w tym zakresie. Uznał bowiem Sąd, iż stanowisko organu odwoławczego dotyczące dowodu z opinii biegłego jest trafne i przedstawione zostało w sposób wyczerpujący. Za zasadny natomiast Sąd uznał zarzut Spółki naruszenia art. 4 ust. 1 punkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd podkreślił, że z treści art. 4 u.p.o.l. wynika, że to wprawdzie podatnik ma podać wartość podstawy opodatkowania, ale zgodnie z zasadami prowadzenia postępowania podatkowego, to na organie podatkowym ciąży obowiązek dokonania prawidłowych ustaleń w tak zasadniczej dla prawidłowego wymiaru podatku kwestii jak postawa opodatkowania. Organy podatkowe dokonując ustaleń wartości podstawy opodatkowania nie uwzględniły normy art. 4 ust. 1 punkt 3 u.p.o.l. Nie ustaliły przede wszystkim, czy od nabytego zbiornika na gaz płynny propan – butan dokonywano odpisów amortyzacyjnych. Sąd wskazał, że należało zbadać, czy wynikająca z dokumentacji strony skarżącej wartość tego zbiornika, stanowiąca podstawę odpisów amortyzacyjnych na dzień powstania obowiązku podatkowego, została określona zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zarzucił także organom, że nie ustaliły, czy zbiornik ten był całkowicie zamortyzowany, a zatem czy podstawą opodatkowania winna być jego wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził jedynie, że Spółka jest od kwietnia 2009 r. właścicielem budowli o łącznej wartości [...] zł., nie wskazując na podstawie jakich dokumentów przyjął wartość w/w zbiornika, która to wartość stanowiła podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W podsumowaniu tej części uzasadnienia Sąd uznał, że brak jest jakiejkolwiek możliwości sprawdzenia w toku sądowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, czy przyjęta w tej decyzji wartość podstawy opodatkowania odpowiada przywołanym wcześniej przepisom ustawy podatkowej. Decyzją z dnia [...] Kolegium uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, kierując się wskazaniami zawartymi w ww. wyroku. Decyzją z dnia [...] organ I instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2010 r. Organ przyjął, iż zbiornik LPG jest budowlą, a wartość jego przyjął w myśl art. 4 ust. 1 punkt 3 i ust. 3-7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i określił w kwocie [...] zł. W odwołaniu od tej decyzji Strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz naruszenie art. 2 ust. 1 punkt 3 i art. 1a ust. 1 punkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez przyjęcie, iż zbiornik na gaz płynny stanowi urządzenie budowlane i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz art. 3 ust. 1 wymienionej ustawy, poprzez przyjęcie, że Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości w tym zakresie. SKO decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, podzielając stanowisko zajęte w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I SA/GL 70/11, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Skoro Sąd uznał, że zbiornik LPG jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 punkt 9 Prawa budowlanego, a nie tylko urządzeniem technicznym, to w konsekwencji oznacza, iż podlega on opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Pismami z dnia 17 listopada 2011 r., z dnia 6 grudnia 2011 r. oraz z dnia 21 maja 2012 r. organy podatkowe podjęły czynności zmierzające do ustalenia wartości budowli. Spółka w piśmie z dnia 19 grudnia 2011 r. podała, iż wartość stanowiąca podstawę naliczenia amortyzacji na dzień 1 stycznia 2010 r. wynosiła [...] zł i taką wartość przyjęto w opodatkowaniu zbiornika będącego przedmiotem sprawy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, ponownie zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, brak ponownego rozpatrzenia sprawy w całokształcie, a w szczególności poprzez niezebranie w sposób dokładny i wyczerpujący materiału dowodowego, co skutkowało brakiem ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości stanu faktycznego, oraz poprzez wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji, 2) naruszenie przepisów art. 2 ust. 1 punkt 3 i art. 1a ust. 1 punkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 punkt 1 lit. b i art. 3 punkt 3 ustawy Prawo budowlane – poprzez przyjęcie, że zbiornik na gaz płynny ( dalej określany jako zbiornik LPG) stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, a w efekcie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, pomimo braku wykazania, że spełnia on cechy urządzenia budowlanego, 3) naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 punkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – poprzez odgórne przyjęcie, że Spółka jest podatnikiem podatku od zbiornika LPG. W uzasadnieniu skargi Spółka zarzuciła organom podatkowym, że nie prowadziły żadnych ustaleń faktycznych w zakresie powstawania zbiorników LPG, ich cech fizycznych, jak również rodzaju i charakteru ich powiązania z innymi elementami, łącznie z którymi owe zbiorniki są eksploatowane. Ponadto zarzuciła brak odniesienia do obszernej argumentacji Spółki zawartej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Spółka, odnosząc się do naruszenie przepisów art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, wskazała, iż poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, a w szczególności poprzez niezebranie w sposób dokładny i wyczerpujący materiału dowodowego, doszło do ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy i braku uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji. Błędne zaliczenie przedmiotowego zbiornika do budowli i błędna interpretacja przepisów wynikają bowiem – zdaniem skarżącej – z braku ustaleń faktycznych sprawy, gdyż organy nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podnosząc w uzasadnieniu argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje : Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Wskazana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wymaga podkreślenia, że Sąd w składzie orzekającym działa w warunkach związania stanowiskiem wyrażonym w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 70/11, którym uchylono poprzednio wydaną w sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Sprawia to, że Sąd rozpoznający daną sprawę po raz kolejny, na jej dalszym etapie zobowiązany jest nie tylko do podporządkowania się w pełnym zakresie ocenom zawartym we wcześniejszych orzeczeniach, analogicznie jak to jest w przypadku związania wynikającego z art. 190 p.p.s.a., ale i do reagowania w sytuacji, gdy stwierdzi, iż organ podczas ponownego rozpatrywania sprawy nie zastosował się do sformułowanych w tych orzeczeniach wskazań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2617/11). Ta ostatnia okoliczność, czyli stopień uwzględnienia wytycznych i ocen prawnych wyartykułowanych przez Sąd w związku z uchyleniem poprzedniej decyzji, stanowi podstawowe kryterium kontroli decyzji wydanych w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1501/10). Ocena prawna dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 12 maja 2011 r. ma zatem charakter wiążący w zakresie dokonania wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz Prawa budowlanego poprzez uznanie, że zbiornik na gaz płynny LPG w stanie faktycznym odnoszącym się do przedmiotowej sprawy jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 punkt 9 Prawa budowlanego, a zatem na mocy art. 2 ust. 1 punkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 punkt 2 u.p.o.l. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zarzuty skarżącej w tym zakresie są więc pozbawione jakichkolwiek racji prawnych i nie podlegają rozważaniom Sądu w toku rozpoznawania niniejszej sprawy. Związanie bowiem Sądu oceną prawną oznacza, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 349/2004). Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Związanie wynikające z tego przepisu przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 23 października 1998 r. I SA 1663/96), co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. Powołany przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa. Zasada ta obowiązuje także organ orzekający, który będąc związany wykładnią prawa w sprawie nie może odstąpić ani od oceny prawnej, ani też od wskazań co do dalszego postępowania. Skarżąca – nie podzielając poglądu zawartego w ww. wyroku – mogła skorzystać z prawa złożenia skargi kasacyjnej. Reasumując, podkreślić należy, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciąży na organie administracyjnym i na sądzie ponownie rozpatrującym tą samą sprawę, gdyż zgodnie z art. 170 uppsa, ocena prawna wyrażona w prawomocnym orzeczeniu wiąże sąd, który je wydał, a także strony i inne sądy oraz organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Natomiast okolicznością, która podlegała ponownemu zbadaniu przez organy podatkowe było sprawdzenie, czy przyjęta w tej decyzji wartość podstawy opodatkowania odpowiada normie art. 4 ust. 1 punkt 3 u.p.o.l. Jak wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 12 maja 2011 r. organ przyjął jedynie, że Spółka jest od kwietnia 2009 r. właścicielem budowli o łącznej wartości [...] zł., nie wskazując na podstawie jakich dokumentów przyjął wartość w/w zbiornika, która to wartość stanowiła podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 4 ust. 1 punkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 – stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zgodnie art. 4 ust. 3 ustawy podatkowej – jeżeli obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od budowli, o których mowa w ust. 1 punkt 3, powstał w ciągu roku podatkowego – podstawą opodatkowania jest wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego. Z treści przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zasadą jest, iż podstawę opodatkowania budowli stanowi ich wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego" wskazuje jednoznacznie, że chodzi tu o "wartość do dokonywania odpisów amortyzacyjnych" na potrzeby podatkowe, którą określa ustawa z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm.). W badanej sprawie Sąd uznał, że organ uwzględnił ocenę prawną zawartą w wyroku z dnia 12 maja 2011 r. Pismami z dnia 17 listopada 2011 r., z dnia 6 grudnia 2011 r. oraz z dnia 21 maja 2012 r. organy podatkowe podjęły czynności zmierzające do ustalenia wartości budowli. Spółka w piśmie z dnia 17 listopada 2011 r. przedstawiła wypis z ewidencji środków trwałych, natomiast w piśmie z dnia 19 grudnia 2011 r. podała, że wartość zbiornika na dzień przyjęcia do ewidencji środków trwałych wynosił [...] zł. Podana wartość stanowiła dla organu podstawę naliczenia amortyzacji na dzień 1 stycznia 2010 r. i taką wartość przyjęto w opodatkowaniu zbiornika będącego przedmiotem sprawy. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe w tej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, strona była informowana o możliwości wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, a w jego toku była wzywana do uzupełnienia tego materiału. Organ zgromadził zatem niezbędny materiał, dokonał jego prawidłowej oceny, co znalazło wyraz w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Natomiast podniesiony przez Spółkę zarzut odwołujący się do naruszenia art. 122, 187, 191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej, nie ma samoistnej treści i uzasadnienia, gdyż opiera się jedynie na nawiązaniu do faktu, że organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie postulowanym i oczekiwanym przez Spółkę, co jak wykazano wyżej nie stanowiło naruszenia przepisów prawa procesowego. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.