IV SA/Wa 2928/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2013 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] października2012 r., nr [...] - zaskarżonym skargą przez P. W. (zwanego dalej: "skarżącym") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego z garażem wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną związaną z budynkiem na działce nr [...] oraz na budowie zjazdu z drogi krajowej nr [...] (ul. [...] ), w miejscowości D. , gmina D. . Stan sprawy przedstawia się następująco: P. W. wystąpił do Wójta Gminy D. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego z garażem wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną związaną z budynkiem na działce nr [...] oraz na budowie zjazdu z drogi krajowej nr [...] (ul. [...] ), w miejscowości D. , gmina D. Wójt Gminy D. - przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji - wystąpił do zarządcy drogi krajowej, tj. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o uzgodnienie projektu tej decyzji. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] lipca 2012 r. odmówił uzgodnienia projektu ww. decyzji. Postanowienie to zaskarżył skarżący, składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z [...] października2012 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] lipca 2012 r. wskazując, że nie znajduje podstaw do uzgodnienia przedłożonego mu projektu decyzji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z projektem przedłożonej mu do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy (pkt 6 ppkt 6.1 projektu decyzji) obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji będzie odbywała się przez wjazd na działkę z drogi krajowej ul. [...] dz. nr [...] . Według zaś ustaleń poczynionych w sprawie, wynikających z materiału dowodowego (m.in. projektu organizacji ruchu, wyciągu z banku danych drogowych), działka nr [...] obecnie nie posiada bezpośredniego zjazdu z drogi krajowej nr [...]. W związku z powyższym, organ uzgadniający uznał, że zapisy przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami nie są zgodne z istniejącym stanem faktycznym, co więcej, są ze sobą sprzeczne. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że uzgodnienie przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy w jego postaci - chodzi o zapis zawarty w pkt 1 "(...) zjazd z drogi krajowej nr [...] (dz. nr [...]) na teren działki nr [...] (...)" oraz zapis w pkt 6. "(...) zarządca drogi (...) w drodze decyzji administracyjnej określi miejsca lokalizacji zjazdu publicznego oraz jego parametry techniczne"- sprowadzałoby się w rzeczywistości do uzgodnienia lokalizacji zjazdu przez zarządcę drogi krajowej nr [...] w postępowaniu uzgadniającym projekt decyzji o warunkach zabudowy. Takie rozwiązanie, w ocenie organu uzgadniającego, byłoby niedopuszczalne z uwagi na treść art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.). Niezależnie od powyższego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, że udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego nie byłoby możliwe, bowiem proponowany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy zjazd znajdowałby się w bardzo bliskiej odległości od już istniejącego zjazdu publicznego. Dodatkowo organ wyjaśnił, że występujące na omawianym odcinku drogi krajowej nr [...] natężenie ruchu drogowego w 2010 r., według Generalnego Pomiaru Ruchu, przygotowanego przez T. Sp. z o.o. [...], wynosiło aż 8045 poj./dobę i wzrosło o prawie 38 % w porównaniu z rokiem 2005 (7749 poj./dobę). Organ uzgadniający zwrócił również uwagę na fakt, że droga krajowa nr [...] , na omawianym odcinku, zakwalifikowana została do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). W odniesieniu do dróg krajowych klasy GP przepisy szczególne stanowią surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Wskazana okoliczność przesądza również o tym, że brak jest podstaw do pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy wskazał, że działka inwestycyjna nr [...] może mieć w inny sposób zapewnioną obsługę komunikacyjną. Dostęp przedmiotowej działki do drogi publicznej może odbywać się za pośrednictwem istniejącego zjazdu publicznego do działki sąsiedniej nr [...] , zlokalizowanego ok. km 2+763 ww. drogi krajowej- strona prawa, i dalej po terenie tej działki po ustanowieniu służebności drogowej na rzecz wnioskodawcy. Kolejną możliwością dojazdu do omawianej nieruchomości jest dojazd do drogi gminnej zlokalizowanej na działce nr [...] drogą wewnętrzną, po ustanowieniu na niezabudowanej działce nr [...] drogi koniecznej (służebności drogowej). Organ uzgadniający podkreślił ponadto, że zarządca drogi związany jest zapisami zawartymi w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, co oznacza, że sam nie może ich zmienić ani określić w inny sposób. Powołując się na obowiązujące w tej kwestii stanowisko sądów administracyjnych Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że "rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy winno być bezwarunkowe". Konkludując organ stwierdził, że pomimo zachowania prawidłowej odległości planowanej inwestycji od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] , zaistniały podstawy do odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji z uwagi na brak dostępu przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej. P. W. , nie zgadzając się z postanowieniem Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych i Autostrad z dnia [...] października2012 r. zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: a) art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) w zw. z art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że dostęp działki nr [...] do drogi krajowej nr [...] jest tożsamy z istnieniem bezpośredniego zjazdu z drogi krajowej. b) § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) w zw. z art. 285 § 1 k.c. i art. 145 § 1 k.c., poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że działka inwestycyjna ma zapewnioną obsługę komunikacyjną i możliwości dojazdu do drogi publicznej poprzez ustanowienie w przyszłości służebności gruntowej na działkach sąsiednich. 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a) art. 6 Kpa w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i doprowadzenie do wydania odmiennych decyzji w stosunku do podmiotów prawa znajdujących się w podobnej sytuacji prawnej i faktycznej, b) art. 6 Kpa i 106 § 1 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 126 Kpa poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, przy założeniu konieczności jednoczesnego wydania decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i wykonania zjazdu z drogi krajowej nr [...] , podczas, gdy taka decyzja stanowi odrębny akt administracyjny, który nie jest aktem poprzedzającym wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że biorąc pod uwagę zawarte w zaskarżonym postanowieniu ustalenia organu dotyczące obsługi komunikacyjnej i odległości usytuowania przedmiotowego przedsięwzięcia od zewnętrznej krawędzi jezdni, nie sposób dopatrzeć się podstaw do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie skarżącego, podstawą takiego rozstrzygnięcia jest błędne przyjęcie przez orzekający organ, że planowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej. Przywołując treść art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy o drogach publicznych skarżący uznał, że pod pojęciem zjazdu z drogi publicznej należy rozumieć połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pojęcie zaś dostępu do drogi publicznej, o którym mowa w art. 2 pkt 14 cyt. ustawy, zdaniem skarżącego oznacza bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W ocenie skarżącego pojęcie bezpośredniego dostępu do drogi publicznej należy uznać za pojęcie szersze od pojęcia zjazdu, jako jednej z form bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Skarżący podniósł, że działka inwestycyjna graniczy bezpośrednio z drogą krajową nr [...] , co w jego ocenie oznacza, że planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, że przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ustanawiają nakaz ograniczenia zjazdów na drodze klasy GP, do której droga krajowa nr [...] została zaliczona. Z przepisów tych, zdaniem skarżącego nie można również wywieść, że w przypadku możliwości ustanowienia służebności gruntowej nie stosuje się zjazdów z drogi GP. Skarżący zakwestionował również propozycje organu odnośnie możliwości skomunikowania planowanej inwestycji z drogą publiczną, poprzez ustanowienie służebności gruntowej zarówno w drodze oświadczenia woli, jak i w drodze orzeczenia sądowego - w trybie art. 145 § 1 k.c. Za naruszające zasadę równości skarżący uznał ponadto stanowisko organu w przedmiocie możliwości ustanowienia służebności gruntowej na działce nr [...] w celu zapewnienia dostępu inwestycji do drogi krajowej poprzez zjazd publiczny wybudowany na tej działce. Skarżący nie podzielił także poglądu organu, że uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w przedłożonym kształcie sprowadzałoby się w istocie do wydania decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi krajowej nr [...] na teren działki inwestycyjnej. Skarżący ponadto stwierdził, że nie zasługuje na poparcie stanowisko organu uznające, że wybudowanie zjazdu z drogi krajowej nr [...] na jego działkę negatywnie wpłynie na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Na zakończenie skarżący podniósł, że w zaskarżonym postanowieniu nie podano podstawy prawnej dokonanej odmowy, błędnie również ustalono stan faktyczny sprawy, czym naruszono treść art. 107 § 3 Kpa. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Obowiązek uzgodnienia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej zmiany zagospodarowania terenu wynikał z art. 53 ust.4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), zgodnie z którym, decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Przepis ten znajduje zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, albowiem teren przedmiotowej inwestycji przylega do pasa drogowego drogi krajowej nr [...] , której zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Materialnoprawny zakres przedmiotowego uzgodnienia wyznacza art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), stanowiący, że zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Jak prawidłowo ustalił Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia planowanego przez P. W. na działce nr [...] , w kształcie przedłożonym do uzgodnienia, było niemożliwe ze względu na brak dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. W myśl art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (pkt 6 ppkt 6.1. projektu) wynika, ze obsługa komunikacyjna planowanego przedsięwzięcia ma się odbywać przez zjazd z drogi krajowej ul. [...] dz. Nr [...] . Prawidłowo poczynione przez organ ustalenia wykazały jednak, że brak jest stosownej decyzji administracyjnej zezwalającej na lokalizację zjazdu na planowane przedsięwzięcie. Należy mieć na uwadze, że pojęcie "bezpośredniego dostępu do drogi publicznej" w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozpatrywać w powiązaniu z uregulowaniami zawartymi w ustawie o drogach publicznych. W świetle bowiem art. 4 pkt 8 tej ustawy, połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określane jest mianem zjazdu. Z kolei stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Powyższe unormowania przesądzają o tym, że w celu przyjęcia, iż dana nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej, będący bezpośrednim dostępem do takiej drogi, w stosunku do tej nieruchomości musi funkcjonować w obrocie prawnym ostateczna decyzja zarządcy drogi publicznej, zezwalająca na lokalizację zjazdu. Działka nr ew. [...] , na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, zlokalizowana jest przy drodze krajowej nr [...] . Jak słusznie zauważył Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, nie funkcjonuje obecnie w obrocie prawnym decyzja o lokalizacji zjazdu z drogi nr [...] na działkę inwestycyjną. Fakt ten potwierdził również sam skarżący wskazując w skardze, że jego działka graniczy bezpośrednio z drogą krajową nr [...] , co oznacza, że planowana inwestycja nie wymaga decyzji o lokalizacji zjazdu z tej drogi. Ze stanowiskiem skarżącego nie sposób się zgodzić. Należy podkreślić, że dostęp do drogi publicznej, który jest konieczną przesłanką ustalenia warunków zabudowy oraz pozytywnego zaopiniowana projektu tej decyzji przez zarządcę drogi, oznacza nie tylko dostęp faktyczny ale i prawny. Sama więc możliwość wjazdu na działkę z drogi publicznej jest niewystarczająca dla uznania, że ma ona dostęp do drogi publicznej. Dostęp ten musi mieć charakter legalny, to jest prawo do korzystania z niego musi wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego, czy też administracyjnego (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2005 r. syn. akt IV SA/Wa 1505/05. Lex nr 189793). Ponadto, dostęp do drogi publicznej musi istnieć w dacie orzekania przez organ uzgadniający, a nie być dopiero planowany na przyszłość (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1467/09. Lex nr 746565). Nie sposób również zgodzić się z argumentacją podnoszoną przez skarżącego, z której wynika, że nie jest dopuszczalne dokonanie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z powołaniem się na ustalenia organu, iż w analizowanym przypadku uzyskanie zgody na zjazd z drogi publicznej nie byłoby możliwe. Ustawodawca wprowadzając przepis art. 29 ust. 1 i art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, miał świadomość, że zakresy merytoryczne decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu i postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy pod kątem obsługi komunikacyjnej będą zbliżone, co nie znaczy, że identyczne. Postępowanie uzgodnieniowe prowadzone na podstawie art. 35 ust. 3 cyt. ustawy jest elementem procesu inwestycyjnego dotyczącego budowy lub przebudowy obiektu budowlanego na nieruchomości przyległej do pasa drogowego. Postępowanie w trybie art. 29 tej ustawy jest natomiast elementem procesu inwestycyjnego polegającego na budowie w pasie drogowym zjazdu. Decyzją wydaną na podstawie art. 29, w przypadku braku negatywnego wpływu planowanej inwestycji na ruch drogowy, udziela się zezwolenia na lokalizację zjazdu w konkretnym miejscu, z podaniem konkretnych parametrów technicznych i z odpowiednim pouczeniem o dalszym postępowaniu mającym na celu uzyskanie pozwolenia na budowę i w konsekwencji - realizację zjazdu. Natomiast postanowieniem wydanym w trybie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, nawet w przypadku uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy zawierającej zapis, iż obsługa komunikacyjna będzie się odbywać poprzez nowy zjazd, rozstrzyga się wyłącznie, czy w ogóle włączenie do drogi ruchu spowodowanego planowaną inwestycją poprzez nowy zjazd jest możliwe, a więc orzeka się jedynie w kwestii ochrony drogi, tj. bezpieczeństwa i dostępności drogi tej klasy, bez podawania jakichkolwiek technicznych parametrów. Postanowienie uzgadniające projekt decyzji nie zastępuje bowiem decyzji o lokalizacji zjazdu, ale o ile jest pozytywne - stanowi swoistą promesę uzyskania takiej decyzji. Należy jednocześnie mieć na uwadze, że przepis art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowiący o konieczności uzgodnienia, nie zawiera wskazań odnośnie merytorycznego zakresu tego uzgodnienia. Zakres ten niewątpliwie wynika z zadań jakie przekazane zostały zarządcy drogi przepisami ustawy o drogach publicznych. Z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych wynika, że do zadań zarządcy drogi należy między innymi planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Organ uzgadniający powinien więc rozpoznać sprawę uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, w tym rodzaj planowanej inwestycji i związane z tym obciążenia ruchem oraz kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, stanowiące podstawowe kryterium oceny możliwości usytuowania nowych zjazdów z dróg publicznych (wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 948/09; z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1783/09). W związku z powyższym należy uznać, że organ uzgadniający uprawniony był do oceny realizacji zjazdu pod kątem wymogów bezpieczeństwa ruchu. Ocena ta nie wykraczała poza zakres przedmiotowego uzgodnienia, była również zgodna z treścią ww. przepisów ustawy o drogach publicznych. W zaskarżonym postanowieniu Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przytoczył szereg argumentów potwierdzających, że wydanie zgody na lokalizację zjazdu z drogi nr [...] na działkę skarżącego, z uwagi na charakter drogi i natężenie ruchu drogowego, byłoby niemożliwe. W zaskarżonym rozstrzygnięciu słusznie organ wskazał, że działka nr [...] przylega do drogi krajowej nr [...] , zaliczanej na omawianym odcinku do klasy dróg głównych ruchu przyspieszonego, oznaczonych symbolem "GP". Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) na drodze klasy GP należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Na drodze głównej musi być zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo użytkowników drogi. Lokalizowanie nowych zjazdów z drogi głównej może mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu w tym również np. przez ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich. Jak prawidłowo ustalił organ, w analizowanym przypadku działka nr [...] może mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną w inny sposób. Po pierwsze, dostęp do drogi publicznej może odbywać się za pośrednictwem istniejącego zjazdu publicznego do działki sąsiedniej nr [...] zlokalizowanego ok. km 2+ 763 drogi krajowej nr [...] , a dalej po terenie tej działki po ustanowieniu służebności drogowej na rzecz skarżącego. Po drugie, dojazd do przedmiotowej nieruchomości może odbywać się po drodze gminnej zlokalizowanej na działce nr [...] za pośrednictwem drogi wewnętrznej, po ustanowieniu na niezabudowanej działce nr [...] służebności drogowej. Argumenty zatem skarżącego, że aktualnie nie ma możliwości dojazdu do swojej działki jak tylko bezpośrednio z drogi krajowej nr [...] , nie znajdują uzasadnienia. Jednocześnie za słuszne należy uznać stanowisko organu, iż przedmiotem oceny w postępowaniu uzgodnieniowym może być wyłącznie sposób obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji w kształcie, jaki wynika z przedłożonego do zaopiniowania projektu decyzji, ustalającej warunki zabudowy. Zatem jednoznaczne stwierdzenia zawarte w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, że dostęp planowanej inwestycji do drogi publicznej będzie odbywał się przez zjazd z drogi krajowej nr [...] nie dawało możliwości pozytywnego uzgodnienia przedmiotowej decyzji, pomimo istnienia alternatywnych rozwiązań zapewnienia planowanej inwestycji dostępu do drogi publicznej. Organ administracji, który uzgadnia projekt decyzji o warunkach zabudowy, w żadnej mierze nie posiada uprawnień do warunkowego uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Dokonując uzgodnienia, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad mógł albo zaakceptować decyzję o warunkach zabudowy i wyrazić zgodę na realizację inwestycji w ustalonej postaci, albo jej nie zaakceptować i odmówić uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, wykazując w uzasadnieniu jego przyczyny uzgodnienia i wskazując, po spełnieniu jakich przesłanek pozytywne uzgodnienie byłoby możliwe. Nie mógł dokonać uzgodnienia z zastrzeżeniami, czyli w istocie dokonać uzgodnienia warunkowego. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego wskazujący na naruszenie przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zasady równości, wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zasada ta dotyczy podmiotów których sytuacja prawna i faktyczna jest podobna. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że zjazd z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], na który powołuje się skarżący, powstał w innym stanie faktycznym i prawnym niż stan istniejący aktualnie. W konsekwencji nie można uznać, że doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa. Konkludując, Sąd stwierdza, że ocena legalności zaskarżonego postanowienia w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ administracji prawidłowo ustalił, że brak jest podstaw do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jego uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.