VIII SA/Wa 959/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. sprawy ze skargi G. S. i A. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: "PINB", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej "Prawo budowlane") oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwanej dalej "Kpa"), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nakazał G. S. i A. S. (dalej: "skarżący") rozbiórkę drogi dojazdowej do kopalni [...], zrealizowanej na działce nr [...] w miejscowości L. W uzasadnieniu decyzji PINB wskazał, iż na skutek przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2010 r. oględzin działki skarżących ustalono, że zostało wykonane utwardzenie terenu, stanowiące drogę dojazdową do kopalni [...], prowadzonej przez skarżącego w ramach działalności gospodarczej. Droga została podniesiona o około 80 cm, jej szerokość wynosi 6 m, długość około 150 m, nawierzchnię wykonano z żużla. Nawieziony materiał został trwale połączony z podłożem, w efekcie czego powstała droga, służąca celom komunikacyjnym do przejazdu ciężkimi samochodami. Skarżący nie dysponowali żadnymi dokumentami dotyczącymi legalności wykonanego utwardzenia terenu, dlatego organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. nakazał inwestorowi A. S. złożenie dokumentów umożliwiających legalizację inwestycji. Ponieważ w wyznaczonym terminie wymagane dokumenty nie zostały złożone, PINB w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał decyzję nr [...] nakazującą rozbiórkę spornej drogi. W wyniku odwołania skarżącego organ odwoławczy w dniu [...] października 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownego rozpoznania sprawy, organ I instancji ustalił właściwie strony postępowania, a następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nakazał skarżącym złożenie - w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia - dokumentów umożliwiających legalizację samowoli budowlanej. W wyznaczonym terminie inwestorzy wymaganych dokumentów nie przedstawili, nie spełnili więc warunków legalizacji obiektu, stąd została wydana decyzja nakazująca rozbiórkę przedmiotowej drogi. Na skutek wniesionego odwołania organ odwoławczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji oraz poprzedzające je postanowienie i sprawę przekazał PINB do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] czerwca 2011 r. PINB wydał kolejne postanowienie nr [...] nakładające na inwestorów obowiązek przedłożenia - w terminie 60 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia : 1) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 Prawa budowlanego, tj. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz szkice i rysunki wykonanych robót budowlanych; 2) projektu zagospodarowania działki; 3) zaświadczenia z Urzędu Gminy w J. o zgodności wybudowanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Do dnia podjęcia decyzji organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2012 r. inwestorzy nie przedstawili wymaganych dokumentów, wobec czego nie spełnili warunków legalizacji obiektu. Ponadto organ wskazał, że inwestor A. S. otrzymał negatywną decyzję o warunkach zabudowy, uchyloną następnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. W odwołaniu wniesionym na powołaną decyzję skarżący wnieśli o jej uchylenie, podnosząc zarzuty : 1. naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego, przez zaniechanie jego zastosowania i niewłaściwe uznanie, że skarżący wykonali obiekt budowlany bez pozwolenia na budowę uzasadniający jego rozbiórkę w trybie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego; 2. naruszenie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, przez bezpodstawne uznanie, że skarżący nie spełnili nałożonych na nich obowiązków w postaci przedłożenia wymaganych dokumentów. 3. błędnego ustalenia stanu faktycznego przyjętego za podstawę decyzji w zakresie niewłaściwego uznania, że usypany nasyp prowadzący do działki nr [...] został trwale połączony z gruntem oraz stanowi utwardzoną drogę dojazdową; 4. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, polegające na braku przeprowadzenia wszechstronnej analizy zebranych dowodów i niewłaściwego uznania, że skarżący wybudował obiekt budowlany wymagający uzyskania stosownego pozwolenia na budowę i przedłożenia wymaganych przez organ administracyjny dokumentów; 5. naruszenie art. 107 § 3 Kpa, polegające na braku wskazania przez organ administracyjny w uzasadnieniu decyzji faktów, które PINB uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu odwołania skarżący rozwinęli ww. zarzuty, podnieśli nadto, iż w zakreślonym postanowieniem terminie 60 dni nie byli w stanie przedłożyć żądanych dokumentów, ponieważ negatywna decyzja o warunkach zabudowy wydana przez Urząd Gminy w J. została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. Z uwagi na to, że decyzja o warunkach zabudowy nie została wydana do upływu zakreślonego terminu, nie było możliwe przedłożenie na żądanie organu administracyjnego zaświadczenia z Urzędu Gminy w J. o zgodności wybudowanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. (dalej: "WINB", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie organ odwoławczy stwierdził zasadność decyzji PINB. Wskazał, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, bądź po dokonaniu zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru budowy i przy braku sprzeciwu z jego strony. W niniejszej sprawie inwestor nie uzyskał wymaganej prawem zgody właściwego organu i zrealizował drogę dojazdową w warunkach samowoli budowlanej. WINB podał, iż podniesienie terenu o około 80 cm, a następnie utwardzenie żużlem stanowi budowlę w rozumieniu Prawa budowlanego. Przywołał w tym zakresie wyrok WSA w Gliwicach z 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/GI 637/07, wedle którego: "Nie stanowi budowy drogi w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego samo nawiezienie na nieruchomość tłucznia, kruszywa lub innego materiału utwardzającego podłoże i wyrównanie nim terenu nieruchomości, jednakże, jeśli nawieziony materiał zostanie połączony z podłożem o takiej grubości i trwałości, że w efekcie powstanie powierzchnia służąca celom komunikacyjnym, np. przejazdu ciężkimi samochodami, wówczas może dojść do wykonania budowli niebędącej utwardzeniem terenu, a zatem obiektu budowlanego". Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowe roboty budowlane zostały zrealizowane w celu komunikacyjnym, tj. przejazdu samochodów, co podnieśli w odwołaniu sami skarżący ("jest naturalnym zjawiskiem, że po wielokrotnym rozjeżdżeniu nasypu ziemi przez przejeżdżające samochody ciężarowe wyjeżdżające z kopalni powstanie wyrobisko przypominające drogę"). W konsekwencji za zasadne uznał zastosowanie w sprawie art. 48 Prawa budowlanego, zgodnie z którym legalizacja samowoli budowlanej jest możliwa tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno - budowlanych. Wydane w toku postępowania przez organ I instancji postanowienie wstrzymujące roboty budowlane i nakładające na inwestora obowiązek złożenia określonych dokumentów w terminie 60 dni od dnia otrzymania postanowienia, także uznano za prawidłowe. WINB wyjaśnił w tym zakresie, iż wprawdzie zastosowana podstawa prawna postanowienia jest błędna, jednak wobec prawidłowego sformułowania obowiązków uchybienie to nie miało wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Z kolei niewykonanie przez inwestorów nałożonych nań ww. postanowieniem w wyznaczonym terminie obowiązków skutkowało wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanej drogi dojazdowej. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący, wnioskując o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji, powtórzyli zarzuty i argumenty powoływane wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podnieśli, iż decyzja WINB jest nieprawidłowa, gdyż ogranicza się do powtórzenia argumentów powołanych w decyzji organu I instancji. Poza tym brak wskazania i wyjaśnienia w decyzji przesłanek faktycznych i prawnych, które były podstawą do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Skarżący wskazali również na błędne faktyczne ustalenia organu odwoławczego w zakresie uznania, że nasyp piachu znajdujący się przed nieruchomością nr [...] stanowi utwardzoną drogę dojazdową, trwale połączoną z podłożem, urządzoną przez skarżących, której wybudowanie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Niezależnie od powyższych ustaleń jako podstawę wydania zaskarżonej decyzji WINB wskazał brak przedstawienia przez skarżących wymaganych dokumentów (określonych postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r.). Skarżący podnieśli, że w toku postępowania inwestor złożył wyczerpujące wyjaśnienia, z których wynika, że nasyp ziemi, wykonany przed działką, powstał w wyniku prowadzonej przez skarżącego działalności (kopalni piachu) i zdjęcia wierzchniej warstwy ziemi z miejsca, z którego wydobywany jest [...], a następnie konieczności przeniesienia tej masy ziemi poza teren kopalni. Powstały w ten sposób nasyp nie stanowi drogi dojazdowej, bo nie został trwale związany z gruntem, jak błędnie ustalił organ administracyjny. Jest naturalnym zjawiskiem, że po wielokrotnym rozjeżdżeniu nasypu ziemi przez przejeżdżające samochody ciężarowe wyjeżdżające z kopalni powstanie wyrobisko przypominające drogę. Organy nie wyjaśniły, dlaczego tego wyrobiska nie zakwalifikowały jako utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych, niewymagającego uzyskania pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego. Nie ustosunkowały się także do wyjaśnień skarżącego i nie dokonały ich oceny. W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego według stanu prawnego i faktycznego istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznając przedmiotową skargę w zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty skarżących są zasadne. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 28 ustęp 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, bądź po dokonaniu zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru budowy i przy braku sprzeciwu z jego strony. W omawianej sprawie inwestorzy, bez jakiegokolwiek zezwolenia lub zgłoszenia robót budowlanych, wykonali drogę dojazdową na terenie swojej działki nr [...], umożliwiającą przejazd łączący wjazd z drogi wojewódzkiej z punktem, w którym odbywa się załadunek [...] z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej – kopalni [...] (por. wyjaśnienia skarżącego z pisma z dnia [...] maja 2010 r.). Sam inwestor przyznał, że droga ta została utwardzona kruszywem naturalnym. Oględziny działki wykazały, że jest ona urządzona na długości 150 m, ma 6 m szerokości i jest podniesiona na wysokość 80 cm. Skarżący w dniu [...] sierpnia 2011 r. wystąpił do Urzędu Gminy w J. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "Budowa drogi dojazdowej do kopalni [...] z drogi wojewódzkiej [...] (...)". Organ odwoławczy, oceniając materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie uznał, że inwestor zrealizował drogę dojazdową bez uzyskania koniecznego pozwolenia na budowę. Jednocześnie wykluczył w związku z tym, aby przedmiotem sprawy było jedynie utwardzenie powierzchni gruntu na działce budowlanej skarżącego, które to roboty budowlane nie wymagałyby pozwolenia na budowę, tylko zgłoszenia w oparciu o art. 29 ust. 2 punkt 5 Prawa budowlanego. Sąd w pełni podziela ustalenia organów nadzoru budowlanego, że w przedmiotowej sprawie inwestor wykonał drogę dojazdową bez wymaganego prawem pozwolenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalona jest wykładnia w tym zakresie, że takie pozwolenie jest wymagane, gdy na nieruchomości powstanie wytyczona trasa, wysypana żużlem, kruszywem, gruzem lub innym materiałem utwardzającym podłoże, połączona z podłożem w ten sposób, że w efekcie powstanie powierzchnia służąca celom komunikacyjnym, np. przejazdowi ciężkimi samochodami (por. wyrok NSA z dnia 12 listopada 2002 r., IV SA 136/02, MP 2002, Nr 24, s.1108, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2008 r., II SA/GL 637/07). W okolicznościach przedmiotowej sprawy, kiedy sam inwestor oczekuje na wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą budowa drogi dojazdowej, nie są więc zasadne zarzuty skarżących odnośnie błędnych ustaleń faktycznych organów w zakresie przedmiotu postępowania: czy mamy do czynienia z wykonaniem przez skarżących obiektu budowlanego w postaci drogi dojazdowej, czy też tylko z utwardzeniem powierzchni gruntu na działce budowlanej. Ustalając, że inwestor wykonał drogę dojazdową w warunkach samowoli budowlanej, zgodnie z art. 48 ustęp 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowanego nakazuje rozbiórkę takiego obiektu. W art. 48 ustęp 2 Prawa budowlanego ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednak tylko wówczas, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno-budowlanych, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W takiej sytuacji właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu, o którym mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 Prawa budowlanego (ust. 3 cytowanego przepisu). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (ust. 4). Natomiast przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust. 5). Analizując powyższy przepis należy stwierdzić, że warunkiem zastosowania przez organ nadzoru budowlanego przymusowej rozbiórki obiektu jest nie tylko stwierdzenie, że obiekt wybudowano bez wymaganego prawem pozwolenia, ale też ustalenie, że jest on niezgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwłaszcza z ustaleniami planu miejscowego lub ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz niezgodny z przepisami techniczno – budowlanymi uniemożliwiającymi doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. W celu ustalenia, czy zachodzą przesłanki legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu, powiatowy organ nadzoru budowlanego postanowieniem wydanym w trybie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, nakłada na inwestora obowiązek złożenia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów. Określony w art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego termin do wykonania obowiązków ciążących na inwestorze jest terminem procesowym, instrukcyjnym, a nie terminem prawa materialnego. Może być on zatem przedłużany, skracany i zawieszany przez organ, w zależności od potrzeb konkretnej indywidualnej sprawy administracyjnej. Jego niedotrzymanie może rodzić konsekwencje, wynikające z art. 48 ust 4, jednak nic nie stoi na przeszkodzie, aby organ administracji, po zbadaniu wniosku inwestora, przedłużył ten termin (por. np. wyrok NSA z dnia 28 marca 2008 r. sygn. II OSK 308/07, Lex 468750, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. II SA/Go 122/09, Lex 491848, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 listopada 2007 r. sygn. II SA/Ol 952/07, Lex 490182, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2011 r., sygn. VII SA/Wa 2186/10, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia. nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie organy orzekające nieprawidłowo uznały, że niezłożenie dokumentów w terminie, zakreślonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., skutkuje wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę drogi dojazdowej w trybie art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ I instancji, orzekając o nakazie rozbiórki decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. uczynił to przedwcześnie, bowiem określony postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. 60-dniowy termin na złożenie dokumentów upływał dopiero w dniu [...] sierpnia 2011 r. (doręczenie skarżącym postanowienia – [...] czerwca 2011 r.). Jeszcze przed upływem zakreślonego terminu, w dniu [...] sierpnia 2011 r., skarżący złożył w PINB pismo (datowane na [...] sierpnia 2011 r.), w którym wnioskował "o przedłużenie terminu legalizacji drogi do czasu uzyskania warunków zabudowy". Do wniosku skarżącego organ I instancji nie ustosunkował się, zaś organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji również w żaden sposób nie odniósł się do tej okoliczności. W tym zakresie wskazać należy na niekonsekwencję organu odwoławczego, który uchylając w dniu [...] kwietnia 2011 r. decyzję PINB z dnia [...] marca 2011 r. oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r., w wytycznych dotyczących dalszego postępowania w sprawie zwrócił organowi I instancji uwagę na charakter prawny terminu z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji zastosowały najbardziej uciążliwą sankcję za popełnienie samowoli budowlanej (nakaz rozbiórki) uznając, iż inwestor nie dotrzymał zakreślonego terminu na złożenie stosownych dokumentów w celu legalizacji drogi dojazdowej, bez wcześniejszego ustosunkowania się do wniosku skarżącego o przedłużenie terminu z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, który został złożony jeszcze przed upływem tegoż terminu. Świadczy to o nieprawidłowym działaniu organów tym bardziej, iż wskazane uchybienia postępowania administracyjnego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie, organ I instancji w pierwszej kolejności rozważy zasadność wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2011 r. o przedłużenie terminu do złożenia dokumentów legalizacyjnych, mając na uwadze, że wykonanie niektórych obowiązków wymaga działania innych organów, a inwestora nie można obciążać negatywnymi skutkami niewykonania ich w terminie, jeżeli przyczyny tego były od niego niezależne. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a. oraz art.152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.