II SA/Kr 139/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewody z dnia 27 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej J.P. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...] wydana na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania J.P. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. z dnia [...] maja 2012 r., znak [...]wskazując w uzasadnieniu na następujące okoliczności. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. , znak[...], Starosta K. odmówił zwrotu części działki nr [...], o pow. 0,1554 ha, objętej księgą wieczystą Nr [...], położonej w obr. [...], w granicach wywłaszczonej (nabytej) działki nr [...], obr. [...], na rzecz J.P. , K.M. oraz Z.P. Orzekając w ten sposób organ pierwszej instancji wskazał, iż pomimo ustalenia w świetle zgromadzonych dowodów, że przedmiotowa nieruchomość nie została wykorzystana na cel wywłaszczenia, w związku z czym co do zasady zachodzą w stosunku do niej przesłanki zbędności określone w art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami uzasadniające jej zwrot na rzecz wnioskodawców, to jednak roszczenie o zwrot nie może zostać uwzględnione. Z dokonanych w sprawie ustaleń wynika bowiem , iż działka nr [...] stanowi obecnie drogę publiczną o kategorii drogi gminnej. Zgodnie z przepisem art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2007 r., Nr 19, póz. 115 tekst jedn. z późn. zm.), drogi krajowe są własnością Skarbu Państwa, zaś drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa. Skoro przedmiotowa nieruchomość stanowi część drogi publicznej nie jest możliwy jej zwrot na rzecz wnioskodawców. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła w dniu 18 czerwca 2012 r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego w K. ) J.P, podnosząc, m.in., że w dalszym ciągu Starosta nie wskazał daty, dowodu i podstawy prawnej uzasadniającej twierdzenie, że działka nr [...] wchodzi w pas drogowy ulicy [...]. Nie wiadomo więc nadal na jakiej podstawie i od kiedy przedmiotowa nieruchomość wywłaszczona na cel budowy publicznego szpitala stała się według Starosty częścią drogi publicznej. Takim dowodem nie może być pismo Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 15 października 2009 r., znak [...] , w którym fakt ten stwierdza się bez podania jakiegokolwiek dokumentu, daty i podstaw prawnych. Organ administracyjny nie może bez podania uzasadnionej podstawy prawnej przeznaczyć nieruchomość wywłaszczoną na budowę Szpitala im. [...], na budowę ulicy [...]. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Starosty K. niezbicie wynika, że do budowy ulicy [...] nie doszło do dnia dzisiejszego i bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest fakt, że ulica [...] uchwałą Rady Miasta K. jest drogą publiczną od 2009 r. Uchwała Rady Miasta K. zaliczająca ją do kategorii dróg publicznych nie oznaczała bowiem automatycznego włączenia działki nr [...] w nieistniejący pas drogowy. Rozpatrując odwołanie oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie należy stwierdzić, że przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego jest kwestia zwrotu części działki nr [...] o pow. 0,1554 ha, objętej księgą wieczystą Nr [...], położonej w obr.[...] , m. K. , w granicach wywłaszczonej (nabytej) działki nr [...] obr. [...] na rzecz J.P. , K.M., oraz Z.P. , a co za tym idzie weryfikacja prawidłowości i zasadności wydanej w tym zakresie przez Starostę K. decyzji z dnia [...] maja 2012 r., znak[...] Kwestia zwrotu wyżej wymienionej części działki nr [...] była już przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji publicznej. W ostatnio wydanej w tej sprawie przez Starostę K. decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., znak [...] odmawiającej zwrotu części działki nr [...], Wojewoda dostrzegł uchybienia, które były przyczyną uchylenia powyższego rozstrzygnięcia decyzją z dnia [...] października 2010 r., znak [...], i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W decyzji kasacyjnej wskazano, że zgromadzona w sprawie dokumentacja geodezyjna budzi wątpliwości, czy zawnioskowany do zwrotu obszar stanowi faktycznie część pasa drogowego ul. [...]. Przed ponownym wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie organ pierwszej instancji powinien zatem pozyskać dowód z oględzin nieruchomości przeprowadzonych z udziałem biegłego geodety, który winien wskazać granice dawnej działki nr [...], jak również odpowiadającej jej obecnie działki nr [...] Obr [...] , a także dołączyć do akt sprawy mapę sytuacyjno - wysokościową z naniesionym przebiegiem inwestycji drogowej, w tym granicy pasa drogowego tej ulicy. Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2010 r., znak [...] , do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Gmina Miejska K. , zarzucając, że wszystkie istotne okoliczności zostały ustalone w toku prowadzonego postępowania i w związku z tym nieuzasadnione jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1484/10, oddalił skargę Gminy K. podzielając stanowisko Wojewody . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dodatkowo wskazał również na okoliczność, iż Starosta K. w 2009 r. zwrócił działki nr [...] i nr [...] , obr. [...] m. K. które położone są w tym samym pasie co ul. [...] Decyzje o zwrocie tych działek zostały utrzymane przez Wojewodę , a skargi Gminy Miasto K. oddalone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nakazał także dopuszczenie jako dowodu mapy przedstawiającej przebieg ul. [...] sporządzonej na potrzeby podjęcia uchwały Rady Miasta K. z dnia 23 września 2009 r. Nr [...] celem określenia, gdzie przebiega pas drogowy tej ulicy i czy ulica ta w zakresie zaliczenia jej do kategorii drogi gminnej (publicznej) obejmuje całą działkę nr[...] . W ponownie prowadzonym postępowaniu, realizując wskazane powyżej zalecenia, organ pierwszej instancji przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem geodety uprawnionego mgr inż. A.G. celem okazania obszaru objętego wnioskiem o zwrot, tj. części działki nr [...] w granicach wywłaszczonej (nabytej) działki nr [...]. Organ pierwszej instancji zwrócił się również do Urzędu Miasta K. Wydział Organizacji i Nadzoru Referat Archiwum z prośbą o udzielenie informacji, czy w zasobach Referatu Archiwum znajduje się mapa przedstawiająca przebieg ul. [...], sporządzona na potrzeby podjęcia uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 23 września 2009 r. w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg gminnych (Dz. Urzędowy Województwa [...] . W odpowiedzi Urząd Miasta K. pismem z dnia 14 września 2011 r., znak [...] , przesłał uwierzytelnioną kopię uchwały Rady Miasta K. wraz z załącznikiem, wyjaśniając jednocześnie, że w projekcie uchwały i w samej uchwale załącznikami są jedynie wykazy ulic, które zalicza się do kategorii dróg gminnych, a nie załączniki graficzne. Ponadto, Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. pismem z dnia 1 lutego 2012r., znak[...] , przesłał mapę sytuacyjno - wysokościową z wykreślonym pasem drogowym drogi publicznej - [...] obejmującym działkę nr [...] , wskazując, iż przedmiotowa działka w całości zajęta jest pod pas drogowy tej ulicy. Dokonując zatem ponownie oceny zasadności zgłoszonego roszczenia o zwrot nieruchomości wskazać należy, iż Starosta K. prawidłowo uznał, że pomimo stwierdzenia zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia nie jest możliwy jej zwrot albowiem przedmiotowa nieruchomość stanowi część drogi publicznej - drogi gminnej. Zgodnie bowiem z art. 2a ustawy o drogach publicznych (tekst jednol. Dz. U z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Koniecznym jest w tym miejscu zwrócenie uwagi na utrwalone i aktualne w tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie możliwości zwrotu byłym właścicielom wywłaszczonej nieruchomości, która obecnie stanowi część drogi publicznej. W wyroku z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 640/10, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że art. 2a ustawy o drogach publicznych określa strukturę własnościową dróg publicznych w sposób nie dopuszczający wyjątków, zaś " Z przepisu tego wynika zarazem zakaz przenoszenia własności dróg publicznych na rzecz podmiotów innych niż wymienione w tym przepisie. A zatem z woli ustawodawcy drogi publiczne zostały zaliczone do kategorii rzeczy o ograniczonym obrocie. " Z kolei w wyroku z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 361/08 Naczelny Sąd Administracyjny podał, że : "Jedyna dopuszczalna forma obrotu nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne może polegać na przenoszeniu własności między podmiotami wymienionymi w cyt. art. 2 a ustawy o drogach publicznych, wyłącznie w razie zmiany przynależności drogi publicznej do określonej kategorii". Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny: "powyższe rozwiązania upoważniają do stwierdzenia, że zadośćuczynienie roszczeniu o zwrot nieruchomości wywłaszczonej, a zajętej obecnie pod drogę publiczną, prowadziłoby do skutku sprzecznego z prawem, polegającego na nabyciu przez osobę fizyczną nieruchomości stanowiącej część drogi publicznej. Wykładnia systemowa art. 136 ustawy, uwzględniająca ograniczenie obrotu nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne, która wynika z art.2a ustawy o drogach publicznych, prowadzi do wniosku, że niedopuszczalne jest orzeczenie o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej, która w czasie orzekania o zwrocie jest częścią drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych ". (por również wyrok NSA z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 361/08 (Lex nr 516045) Należy także wskazać, że art. 2a ustawy o drogach publicznych określający strukturę własnościową dróg publicznych jest niejako przepisem szczególnym w stosunku do przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Artykuł 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami określa relacje między przepisami tej ustawy a innymi ustawami. Przepis ten stanowi, że ustawa o gospodarce nieruchomościami w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami nie narusza innych ustaw. Użyte w nim sformułowanie "w szczególności" oznacza, że katalog wskazanych w tym przepisie ustaw jest otwarty. Tak więc przepisy innych ustaw, zarówno wymienionych przykładowo w art. 2, jak i tam nie wymienionych - np. ustawa z dnia 21 czerwca 1985 r. o drogach publicznych i inne, należy uznać za przepisy odrębne, które maj ą pierwszeństwo w ich stosowaniu (por. Wyrok NSA z dnia z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 361/08). W orzecznictwie sądowym drogi publiczne traktowane są zatem jako rzeczy wyłączone z powszechnego obrotu (reges extra commercium), skoro własność tych dróg może być przenoszona tylko pomiędzy podmiotami publicznoprawnymi (Skarbem Państwa i jednostkami samorządu terytorialnego). Nieruchomości drogowe nie mogą być więc obciążane prawami rzeczowymi na rzecz osób fizycznych. Wykładnia systemowa art. 136 ust. 3 u.g.n., uwzględniająca ograniczenie obrotu nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne, która wynika z art. 2a ustawy o drogach publicznych, prowadzi zatem do wniosku, że niedopuszczalne jest orzeczenie o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej, która w czasie orzekania o zwrocie jest częścią drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Z kolei pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych). Z powyższego wynika więc, iż: "Co prawda droga nie obejmuje, w myśl regulacji art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), pasa drogowego, to jednak pas, o którym mowa, jest integralnie związany z drogą (...)" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt II OW 21/06, LEX nr 295031). Zauważyć również należy, iż zieleń przydrożna jest , częścią pasa drogowego (art. 4 pkt 22 ustawy o drogach publicznych). Biorąc pod uwagę powyższe rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji Starosty K. z dnia [...] maja 2012 r., znak[...] , należy uznać za słuszne. Odnosząc się do zarzutów kwestionujących prawidłowość ustaleń Starosty K. na okoliczność tego, że przedmiotowa działka [...] o pow. 0,1554 ha, wchodzi w skład pasa drogowego ul. [...] należy stwierdzić, że w świetle istniejącego w tym zakresie orzecznictwa brak jest podstaw do kwestionowania prawdziwości informacji odnośnie zasięgu pasa drogowego, przedstawionej przez zarządcę drogi (w tym wypadku ZIKiT-u w K. ) pomimo, iż stanowi on jednostkę organizacyjną Gminy K. , będącej stroną postępowania zwrotowego, w ramach którego kwestia zasięgu tego pasa jest wyjaśniana (wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/ Kr 1201/10 - Centralna Baza Orzeczeń Administracyjnych). Zasadność takiego stanowiska potwierdzają w pełni przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, które przyznają zarządcy drogi bardzo szerokie uprawnienia i kompetencje, wymienione w art. 20, art. 20a i art. 20b. Zgodnie z art. 19 ust. 5 tej regulacji "w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta", który z kolei zgodnie z art. 21 ust. l "może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy" . W tym wypadku jednostką tą jest właśnie Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. Jak podkreśla się w doktrynie prawniczej "komentowana regulacja zawiera katalog zadań należących do właściwości zarządcy drogi. Katalog ten ma charakter otwarty, co oznacza, że zarządca drogi powinien realizować również inne zadania, o ile tylko mieszczą się one w ramach jego ogólnej kompetencji - planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Ustawodawca wskazuje na łącznie 20 zadań zarządcy drogi i można wśród nich wyróżnić następujące rodzaje działań: planistyczne w zakresie rozwoju sieci drogowej oraz finansowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich; 2) inwestycyjne; ewidencyjne - w zakresie ewidencji dróg i drogowych obiektów inżynierskich; 4) prewencyjne - mające na celu przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników, w tym okresowa kontrola stanu dróg i dokonywanie okresowych pomiarów ruchu drogowego oraz przeciwdziałanie niekorzystnym przeobrażeniom środowiska mogącym powstać lub powstającym w następstwie budowy lub utrzymania dróg; 5) koordynacja robót w pasie drogowym oraz wykonywanie robót interwencyjnych, utrzymaniowych i zabezpieczających; 6) zadania w zakresie inżynierii ruchu; 7)wydawanie zezwoleń oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych; 8) utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą oraz zieleni przydrożnej; 9) przygotowanie infrastruktury drogowej dla potrzeb obronnych oraz wykonywanie innych zadań na rzecz obronności kraju; 10)sporządzanie informacji o drogach publicznych oraz przekazywanie ich Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad; 11) wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie dróg i drogowych obiektów inżynierskich dla ruchu oraz wyznaczanie objazdów drogami różnej kategorii, gdy występuje bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa osób lub mienia; 12) nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi;13)zarządzanie i utrzymywanie kanałów technologicznych, i pobieranie opłat z tytułu udostępnienia kanałów technologicznych " (R. Stachowska. Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, Wydawnictwo ABC, 2012). W opinii organu odwoławczego fakt przyznania przez ustawodawcę zarządcy drogi tak szerokich uprawnień, w tym m.in. dotyczących kwestii związanych z określaniem granic pasa drogowego, wyklucza możliwość negowania informacji podanej przez tego typu podmiot, jako istotnego dowodu w postępowaniu administracyjnym. Należy również zauważyć, że w decyzji z dnia [...] maja 2012 r., znak [...], organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż decyzja Starosty K. z dnia [...]listopada 2008 r. , znak [...] o zwrocie działki nr [...], obr. [...] oraz decyzja z dnia [...]kwietnia 2009 r. , znak [...], o zwrocie działki nr [...] obr.[...] , zostały podjęte w okresie nie obowiązywania uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 23 września 2009 r. w sprawie zaliczenia ulicy [...] do kategorii dróg gminnych . Wyżej wymienione działki, jako wówczas nie zaliczone do kategorii dróg gminnych, zostały zwrócone wnioskodawcom. Wobec powyższego należało uznać, że prawidłowym było odmówienie przez organ pierwszej instancji zwrotu przedmiotowej nieruchomości, a tym samym należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. z dnia [...] maja 2012 r., znak [...] . Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...] J.P. J zarzucała w pierwszym rzędzie, że jest ona niezgodna z prawem z uwagi na naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazywała w tym zakresie, że organy administracji publicznej, a w szczególności rozpatrujący odwołanie Wojewoda nie zastosowały się do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1484/10. Nie wyjaśniono rzeczywistych okoliczności, w jakich doszło do podjęcia uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 23 września 2009 r. i nie przedstawiono żadnych wiarogodnych dowodów dotyczących zaliczenia przedmiotowej działki do ul. [...], bo takie nie istnieją, zaś rozstrzygnięcie oparto na sfałszowanym dokumencie, który stanowi kserokopia mapy sytuacyjno-wysokościowej z wykreślonym pasem drogowym drogi publicznej ul. [...] z dnia 1 lutego 2012r., znak[...] . Na mapie niesłużącej do celów projektowych bezprawnie został naniesiony przez niepodpisaną osobę, nieposiadającą do tego uprawnień i kompetencji pas drogowy ul. [...]. Tymczasem zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzeniem Ministra Transportu i gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich sytuowanie, wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 19994 r. – Prawo budowlane, granice terenów przeznaczonych na pasa drogowy ustalane są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu . Działki przeznaczone pod ul. [...] nie są objęte żadnym obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie podsiadają decyzji o warunkach zabudowy. Nieprawdą jest też zawarte w decyzji stwierdzenie, że zarządca drogi jest uprawniony ustawowo do rozstrzygania kwestii związanych z określeniem pasa drogowego, co miałoby wykluczać możliwość negowania udzielonych przez niego w tym zakresie informacji. Skarżąca wskazywała, że ul.[...] nigdy nie została wybudowana. Brak jest zarówno decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i decyzji dopuszczającej tę ul. do użytkowania. Faktów tych nie może zmienić również naruszająca prawo uchwała Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 23 września 2009 r. J.P. powoływała w tym zakresie fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 421/09, którego rozstrzygnięcie dotyczy innej działki wchodzącej w skład ul. [...], lecz zawiera wskazanie adekwatne do stanu niniejszej sprawy, jak również w obszernych wywodach przedstawiała stan faktyczny dotyczący działki nr [...] o pow. 16 435m2, wydzielonej z wywłaszczonych w 199 4r. nieruchomości. W tym kontekście podkreślał, że uchwała Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 23 września 2009 r. narusza prawo poprzez zaliczenie ul. [...] do kategorii dróg publicznych gminnych, w sytuacji gdy droga ta nigdy nie została wybudowana, działka nr [...] mająca ją tworzyć jest własnością skarżącej, zaś co do innych działek od 2000 r. toczą się postępowania o ich zwrot. W takiej sytuacji Wojewoda w trybie nadzoru zobligowany jest uchylić powyższą uchwałę oraz zareagować poinformowaniem odpowiednich organów o działaniach Prezydenta Miasta K. niezgodnych z obowiązującym prawem, polegających na poświadczanie nieprawdy o istniejącym pasie drogowym ul. [...] oraz o czynieniu nakładów inwestycyjnych na nieruchomości podlegające zwrotowi cele uniemożliwienia ich odzyskania przez właścicieli. Błędnym i niezgodnym z prawem jest zatem twierdzenie, że w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 23 września 2009 r. Podsumowując powyższe J.P. podkreślała, że o ile słusznie definiuje Wojewoda pojęcie pasa drogowego, to nie wskazuje w sprawie niniejszej daty, dowodu i podstawy prawnej wejścia przedmiotowej działki [...] w pas drogowy ul. [...], jak również nie wskazuje żadnej daty, dowodu i podstawy prawnej powstania takiego pasa drogowego. Nie wiadomo więc nadal na jakiej podstawie i od kiedy przedmiotowa nieruchomość wywłaszczone na cel budowy publicznego szpitala stała się częścią drogi publicznej. Skarżąca zarzucała ponadto, że decyzja Wojewody została wydana z naruszeniem art. 136 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nieuwzględnienie w podjętym rozstrzygnięciu faktu, że Prezydent Miasta K. po złożeniu wniosku o zwrot przedmiotowej nieruchomości poczynił niedopuszczalne prawnie zmiany stanu faktycznego i stanu prawnego, czyniąc z zamkniętej drogi dojazdowej do terenu budowy drogę publiczną, poprzez rozebranie ogrodzenia i wyasfaltowanie płyt drogowych oraz wnosząc do Rady Miasta K. o podjęcie uchwały o zaliczeniu tej drogi do kategorii dróg gminnych. Zwracając uwagę na długotrwałość postępowania administracyjnego, prowadzonego w niniejszej sprawie od 11 maja 2000 r. pomimo oczywistości przesłanek zwrotu i braku ku temu przeszkód, jak również na celowe współdziałanie organów administracji publicznej na przestrzeni czasu w dążeniu do uniemożliwienia właścicielom realizacji roszczenia, skarżąca wnosiła, by zgodnie z art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poinformowano odpowiednie organy o ciągłym i celowym naruszaniu prawa oraz niestosowaniu się do ocen prawnych i wskazań zawartych w wyrokach sądów administracyjnych przez organy administracji publicznej prowadzące przedmiotowe postępowanie W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenia, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu , stosownie do art. 151 p.p.s.a. Artykuł 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej było już poddane sądowej kontroli, przy czym zasadnicze znaczenie obecnie ma ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1484/10. Wyrok ten zapadał w stanie faktycznym i prawnym analogicznym do ustalonego obecnie przez organy obu instancji, na gruncie którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie zakwestionował ustaleń organów administracji publicznej o wystąpieniu przesłanek przewidzianych w art. 136 ust. 3 i art. 137 w związku z art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. – dalej w skrócie u.g.n.) do zwrotu na rzecz J.P. , K.M. oraz Z.P. działki nr [...], o pow. 0,1554 ha, objętej księgą wieczystą Nr [...], położonej w obr. [...], m. K. , w granicach wywłaszczonej (nabytej) działki nr [...], obr. [...]. Uznał jednak za trafne stanowisko prezentowane ówcześnie przez organy administracji publicznej, zgodnie z którym niedopuszczalny jest zwrot nieruchomości wywłaszczonej, pomimo wystąpienia przesłanek z art. 136 ust. 3 i 137 w związku z art. 216 u.g.n., jeżeli w czasie orzekania o powyższym jest ona częścią drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Właśnie tę ostatnią okoliczność, jako jedyną negatywną przesłankę do zwrotu przedmiotowej nieruchomości, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał za nieudowodnioną, pomimo obowiązywania od 1 stycznia 2010 r. uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 23 września 2009 r., zaliczającej ul.[...] do dróg publicznych gminnych. Zwrócił nadto uwagę na wewnętrzne sprzeczności w decyzji organu pierwszej instancji, które budzą wątpliwości, czy wniosek o zwrot w zakresie objętym rozstrzygnięciem dotyczy całości, czy części działki nr [...], Zaakceptował przy tym, jako zgodną z prawem, decyzję kasacyjną Wojewody z dnia [...] października 2010 r., znak [...] , oraz jej motywy, w których wskazano, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można wywnioskować, która część działki nr [...] znajduje się w pasie drogowym ul. [...] oraz zalecono, by przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji dokładnie określił granic dawnej działki nr [...] i granic działki nr [...], oraz ustalił, która część tej działki znajduje się w pasie drogowym ul. [...]. To zaś musi wiązać się z ponownym przeprowadzeniem oględzin nieruchomości oraz sporządzonej dokumentacji geodezyjnej określającej położenie tych granic wraz z przebiegiem pasa drogowego ulicy. Z oceny prawnej prezentowanej w wyroku z dnia 21 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1484/10, wynikają dodatkowe wskazania dotyczące dalszego toku postępowania, które winny zrealizować organy administracji publicznej w celu wyjaśnienia, czy w dacie orzekania występuje wynikająca z przepisów szczególnych ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) negatywna przesłanka zwrotu na rzecz J.P. K.M. oraz Z.P. , działki nr [...] w granicach wywłaszczonej (nabytej) działki nr [...] Mianowicie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dostrzegł, że Starosta K. w 2009 r. zwrócił działki nr [...] i [...] obr. [...] m. K. , które położone są w tym samym pasie terenu co ul.[...], co budzi wątpliwości Decyzje o zwrocie tych działek zostały bowiem utrzymane przez Wojewodę , a skargi Gminy Miasto K. oddalone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wskazał dalej, że " jeżeli więc zwrócono te dwie działki i przestały one być własnością Gminy Miasto K. , to należy postawić pytanie, czy całą ul. [...] zaliczono do kategorii drogi publicznej (drogi gminnej)? Podjęcie w tym zakresie uchwały miało miejsce w 2009 r., a więc Rada Miasta K. mogła ustanowić drogę publiczną tylko na nieruchomości stanowiącej jej własność. Celem wyczerpującego wyjaśnienia tej okoliczności organy administracji powinny dopuścić jako dowód mapy przedstawiające przebieg tej drogi (ulicy [...]) sporządzone, czy też opracowane na potrzeby podjęcia uchwały Rady Miasta K. z dnia 23 września 2009 r. Nr [...]. Należało więc dokładnie określić, gdzie przebiega pas drogowy ulic [...] i czy ulica ta w zakresie zaliczenia jej do kategorii drogi gminnej (publicznej) obejmuje całą działkę nr [...]." Mając na uwadze treść zaskarżonej decyzji, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania , w tym prowadzonego po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 21 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1484/10, należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie wobec skuteczności niektórych podnoszonych w niej zarzutów. Zważyć należy, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu 13 grudnia 2011 r. rozprawę administracyjną połączoną z oględzinami, dokonanymi m. in. z udziałem geodety uprawnionego mgr inż. M.G. , który ustalił, że objęta roszczeniem o zwrot w rozstrzyganym zakresie część działki nr [...] zajmuje jedynie część działki oznaczonej aktualnie nr [...] , co zobrazowano dokumentem stanowiącym szkic tyczenia (k. 388 akt organu pierwszej instancji). Metryka szkicu zawiera co prawda wewnętrzne sprzeczności albowiem została opisana jako "[...] część dawnej działki nr [...] w granicy dz. [...]", nie mniej jednak wskazuje ona dalej jako rodzaj opracowania " szkic tyczenia dz. [...] w granicy obecnej dz. [...] " . To zaś koresponduje z oznaczeniami naniesionymi na podkładzie mapy ewidencyjne. Powyższą okoliczność należy zatem uznać za udowodnioną. W świetle powyższego należy uznać za udowodnione, że roszczenie objęte rozstrzygnięciem odnosi się do części działki nr [...], w skład której wchodzi aktualnie grunt stanowiący część wywłaszczonej ( nabytej ) działki nr [...] Takie też prawidłowe ustalenia wynikają z kontrolowanych obecnie decyzji. W przeciwieństwie do tego wydane w toku instancji decyzje budzą zastrzeżenia, jako przedwczesne z uwagi na występujące nadal naruszenie zasad przewidzianych w art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 76 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a i.art. 80 k.p.a., w kwestii wyjaśnienia okoliczności dotyczących lokalizacji drogi publicznej gminnej, jaką jest ul.[...], na całości albo choćby części działki nr [... , a w szczególności w obszarze odpowiadającym dawnej działce nr [...] Stosownie do art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Jedynie dodatkowo w tym względzie wiążą wskazania co do dalszego toku postępowania, o których mowa w art. 153 k.p.a. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. (zob. między innymi: A. Wróbel- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego [w:[ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.; C. Martysz- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., I SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131). Artykuł 75 k.p.a. stanowi : § 1. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. § 2. Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Przepis art. 83 § 3 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 76 k.p.a. : § 1. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4. § 3. Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Uwzględniając powyższe regulacje należy stwierdzić, że organy obu instancji nie podjęły wszelkich możliwych czynności służących ustaleniu faktu lokalizacji ul. [...] na działce nr [...] albo jej części, w powiązaniu z uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 23 września 2009 r., na tle materiałów będących podstawą jej podjęcie. W odpowiedzi na odezwę organu pierwszej instancji podano, że w Archiwum Urzędu Miasta K. w dokumentach sesji Rady Miasta K. Nr [...] brak przedmiotowej mapy, mającej obrazować ustalaną okoliczność, zaś projekty uchwał ( druki ) z 2009 r. znajdują się jeszcze w zasobach Urzędu Miasta K. ( k. [...] akt organu pierwszej instancji ). Z pisma wystosowanego z upoważnienia Dyrektora Kancelarii Rady Miasta i Dzielnic K. z dnia 14 września 2011 r. z dnia 14 września 2011 r. ( k. [...] wynika natomiast jedynie, że zarówno w uchwale Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 23 września 2009 r., jak i projekcie wg druku 1281 w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg gminnych załącznikami są jedynie wykazy ulic, które zalicza się do kategorii dróg gminnych a nie załączniki graficzne. Uwzględniając te odpowiedzi należy uznać, że w opisanej sytuacji rzeczą organów administracji publicznej było dalsze badanie, czy i jakie materiały były uwzględniane przez Prezydenta Miasta K. , jako organ wykonawczy Gminy Miasto K. , przygotowujący materiały służące podejmowaniu uchwał oraz odpowiedzialny za ich wykonanie, a w szczególności skierowanie odezwy wprost do tego podmiotu, w celu wyjaśnienia ustalanej okoliczności, czego bezpodstawnie zaniechano. Za dokument mający dowodził przebiegu pasa drogowego ul. [...] został uznany przez organ pierwszej instancji materiał przedstawiony przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. . Stanowią go dwa dokumenty ściśle ze sobą związane. Pierwszy to wykonane przez zarządcę drogi na przesłanej mu przez Starostę K. kserokopii mapy sytuacyjno-wysokościowej, przyjętej do składnicy geodezyjnej, która w oryginale stanowi k. 404 akt organu pierwszej instancji, naniesienie granice pasa drogowego ul. [...] , jedynie zresztą w obrębie działki nr [...] , z którego że pas drogowy zajmuje całą tę działkę. O ile tak sporządzony dokument nie zawiera wskazania i podpisu osoby, która dokonała naniesienia na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej granic pasa drogowego, to zważyć należy, że mapa została przesłany wraz z pismem z dnia 1 lutego 2012 r., z upoważnienia Dyrektora ZIKiT, jako załącznik do tego pisma będącego odpowiedzią na konkretne wezwanie organu pierwszej instancji o przedstawienie przez zarządcę drogi przebiegu granic pasa drogowego( k. [...] akt organu pierwszej instancji). W świetle powyższego pismo wraz załącznikiem jest zaświadczeniem wydanym przez podmiot uprawniony, na okoliczność przebiegu pasa drogowego drogi gminnej. Przepisy kompetencyjne powołane w decyzji organu odwoławczego można zaś uznać za stanowiące upoważnienie do wydania takiego zaświadczenia przez zarządcę drogi, nie zaś za materialnoprawną podstawę do kreowania przebiegu pasa drogowego. Pas drogowy winien zaś zostać naniesiony na podstawie konkretnych dokumentów, którymi mogą być różnego typu akty administracyjne. Dokumentów tych w zaświadczeniu jednak nie powołano, jak również nie załączono materiałów będących podstawą do wydania zaświadczenia. Pomimo doręczenia pełnomocnikom skarżącym zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 k.p.a., tak zgromadzony materiał dowodowy nie został przez skarżących zakwestionowany w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, co uczyniono dopiero w odwołaniu J.P. od decyzji Starosty K. z dnia [...] maja 2012 r., znak [...] Mając jednak na uwadze zasadę z art. 15 k.p.a. fakt powyższy nie zwalniał od ich uwzględnienia oraz rozważenie przez organ odwoławczy w ramach przy rozpatrzeniu sprawy w drugiej instancji, zaś Wojewoda dostrzegając mógł i winien przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe po myśli art. 136 k.p.a. Organ odwoławczy w sprawie niniejszej nie dostrzegł jednak istniejących braków w materiale dowodowym, jak również bezzasadnie przyjął, że nie może badać podstaw wydania przez zarządcę drogi zaświadczenia określonej treści, względnie także, w związku z art. 76 § 3 k.p.a., prowadzić dalej idącego postępowania dowodowego zmierzającego do oblanie domniemania jakie rodzi dokument urzędowy. Te braki, jak i zarzuty skarżącej obligowały zaś organ odwoławczy do dalszego poszukiwania w drugiej instancji dowodów umożliwiających ustalenie spornej okoliczności, co najmniej przez wyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości, jakie dokumenty zostały zgromadzone przez Prezydenta Miasta K. w celu sporządzenia projektu uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 23 września 2009 r., a także jakie dokumenty pozostające w posiadaniu zarządcy drogi były podstawą naniesienia granic pasa drogowego ul.[...] na mapie sytuacyjno-wysokościowej będącej załącznikiem do pisma z dnia 1 lutego 2012 r. W sprawie niniejszej, z uwagi na ocenę prawną i uprzednie wskazania co do dalszego toku postępowania, wyrażone wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1484/10, należało także wyjaśnić oraz zobrazować na odpowiednich mapach, czy i jak na datę orzekania przebiega ul.[...] w sąsiedztwie działki nr [...] a w szczególności na działkach nr [...] i nr [...] W powyższym wyroku wyrażono bowiem pogląd, że Rada Miasta K. mogła ustanowić drogę publiczną tylko na nieruchomości stanowiącej jej własność. Ta okoliczność może mieć zatem potencjalne znaczenia dla wykorzystania przez Wojewodę prawem przewidzianych środków mających służyć eliminacji z porządku prawnego uchwał niezgodnych z prawem, ze skutkiem także dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Zastrzeżenia w sprawie niniejszej budzi również fakt, że dla działek wymienionych poprzednio w wyroku sądu nie zgromadzono aktualnych, pełnych wypisów z rejestru gruntów. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich obowiązków orzeczniczych, przy czym wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania raz naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 " c " p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, do której zmierzają ostatecznie zarzuty skargi. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. W sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn taka kontrola jest niemożliwa ( por. wyrok NSA z 10 lutego 1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ). W uzupełnieniu należy wskazać, że nie zasługują na uwzględnienie jako mogące mieć znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia te zarzuty skargi, w których uznaje się za istotną okoliczność długotrwałość postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Również przepis art. 136 ust. 1 u.g.n. oraz niewykonanie wynikających z niego obowiązków organu nie ma takiego znaczenia, natomiast jego naruszenie może być źródłem roszczeń odszkodowawczych. Zarzut oparcia rozstrzygnięcia na dokumencie sfałszowanym nie został, zaś dotąd udowodniony, przy czym dla prowadzenia postępowania w tym zakresie nie są właściwe organy administracji publicznej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. w sentencji wyroku, zaś rzeczą organu odwoławczego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcie po eliminacja wytkniętych uchybień . Podstawę orzeczenia zawartego w pkt II. sentencji wyroku stanowi art. 200 p.p.s.a i art. 205 §1 p.p.s.a.