IV SA/Wr 825/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę. Postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 149 § 3, w związku z art. 126, art. 148 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, art. 97 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2011 roku Nr 287, poz. 1687), po rozpoznaniu zażalenia R. L. na postanowienie Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia [...] września 2012r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznej własnej decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. postanowiono utrzymać w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach uzasadnienia tego orzeczenia podano, że R. L. od dnia 16 czerwca 1989r. jest emerytem policyjnym. W dniu 27 kwietnia 2011 r. Komendant Powiatowy Policji w J. wydał decyzję Nr [...] odmawiającą R. L. naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006, 2007, 2008, 2009, 2010 i 2011. Decyzja Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w J. jest decyzją ostateczną i prawomocną. W dniu 17 sierpnia 2012r. do Komendanta Powiatowego Policji w J. wpłynęło pismo R. L. z dnia 16 sierpnia 2012r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...], które w dniu 13 września 2012r. zostało rozpatrzone wydaniem postanowienia Nr [...] odmawiającego wznowienia przedmiotowego postępowania. Na powyższe postanowienie strona złożyła, za pośrednictwem organu I instancji, w dniu 25 września 2012r. zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.. W swoim zażaleniu nie zgadzać się ze stanem faktycznym i stanem prawnym zawartym w spornym postanowieniu. Rozpatrując zażalenie Komendant Wojewódzki Policji we W. stwierdził, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie o wznowienie postępowania i formę odmowy wszczęcia takiego postępowania, pozwalając na zastosowanie określonej formy w różnych okolicznościach sprawy. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienie postępowania (art. 149 § 3 kpa) jest możliwe tylko, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 lub art. 145 a § 2, a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Niedopuszczalność wznowienia z przyczyn przedmiotowych zachodzi wówczas, gdy strona żąda wznowienia w sprawie, w której organ działał w innej formie prawnej, gdy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną, gdy jako podstawę wznowienia strona wskazuje przesłanki wyliczone w art. 156 kpa, czy wreszcie żąda wznowienia w innej sprawie aniżeli zakończonej decyzją ostateczną. Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych występuje wówczas, gdy żądanie złoży osoba, podmiot nie będący stroną w sprawie, lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. Ustawa z dnia 3 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego wprowadziła zmianę formy odmowy, z formy decyzji na formę postanowienia. Zmiana ta jest zasadnicza, oznacza bowiem że podstawą do odmowy mogą być tylko względy formalne, a nie merytoryczne. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienie postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 lub art. 145a § 2, a w zakresie żądania wznowienia postępowania opartego na przesłance naruszenia równego traktowania w terminie określonym w art. 145b § 2, a nie ma podstaw do jego przywrócenia (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 11 wydanie, Warszawa 2011). Zatem, przesłankami formalnymi, warunkującymi możliwość wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, które muszą być spełnione jednocześnie, jest: 1) wystąpienie przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych oraz 2) zachowanie terminów określonych w art. 148 § 1 i 2 lub 145a § 2, lub art. 145b § 2 k.p.a. Stosownie do treści art. 148 § 1 lub art. 145a § 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania lub od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Z przytoczonego uregulowania wynika zatem, że strona może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Z regulacji zawartej w przepisie art. 148 k.p.a. wynika, że to strona musi wykazać, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Analizując treść podania strony wraz z pismem uzupełniającym należy stwierdzić, iż zainteresowany nie podaje żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę wznowienia ani też nie określa terminu, w którym dowiedział się o nowych dowodach w sprawie zakończonej ostateczna i prawomocną decyzją Komendanta Powiatowego Policji w J., Nr [...]. Rozpatrując przepis art. 148 § 2 brzmiący, iż termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, organ zauważa, iż decyzja Nr [...]KPP w J. została doręczona R. L. w dniu 28 kwietnia 2011r., a więc miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie został zachowany. Nie nastąpiło więc naruszenie tego przepisu. Odnosząc się do przepisu art. 145b § 2 k.p.a., który określa termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy wydano orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010r., należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie również nie nastąpiła taka okoliczność. Ustosunkowując się do zarzutu strony o naruszeniu przy wydaniu decyzji Nr [...] przez Komendanta Powiatowego Policji w J. przepisu art. 145 § 1 pkt 5, 7 i 8 k.p.a., należy stwierdzić, iż ani w podaniu R. L. z dnia 16 sierpnia 2012r. o wznowienie przedmiotowego postępowania, jak również w piśmie uzupełniającym z dnia 30 sierpnia 2012r., które wpłynęło do KPP w J. na skutek wezwania przez organ I instancji do przedstawienia naruszeń ww. przepisów, strona nie wykazała nowych okoliczności faktycznych i dowodów dotyczących przedmiotowego postępowania oraz nie wskazała żadnej daty powzięcia informacji. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że wymogi zawarte w art. 148 § 1 k.p.a. nie zostały spełnione, gdyż strona nigdy nie powzięła informacji o jakiejkolwiek przesłance wznowienia postępowania administracyjnego. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu R.L. zakwestionował zawarte w nim rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie. Stanowisko swoje podtrzymał w załączniku do skargi z dnia 2 grudnia 2012 r. oraz w pismach procesowych z dnia 7 lutego 2013 r., 18 marca 2013 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej odrzucenie względnie jej oddalenie. Wniosek o odrzucenie skargi Komendant Wojewódzki Policji we W. motywował uchybieniem terminu do jej wniesienia. Podniósł, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia decyzji. Skarżący pokwitował postanowienie, będące przedmiotem skargi, w dniu 25 października 2012 r. Wobec tego termin do jej wniesienia upływał w dniu 24 listopada 2012 r. Skarżący sporządził skargę w dniu 3 grudnia 2012 r. i wpłynęła ona do organu w dniu 5 grudnia 2012 r. Porównanie terminu wniesienia skargi, z datą jej wniesienia wskazuje, że została ona wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zdaniem organu, skarżący nie może powoływać się na dobrodziejstwo przepisu art. 111 § 2 k.p.a., albowiem jego wniosek o uzupełnienie zaskarżonego postanowienia nie dotyczył któregokolwiek ze składników decyzji, o którym mowa w art. 111 § 1 k.p.a. Zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o prawie do wniesienia skargi do WSA oraz wskazywało właściwy tryb i termin do jej wniesienia. Wniosek o uzupełnienie był, w ocenie organu merytoryczną polemiką z rozstrzygnięciem. Gdyby przyjąć odmienny pogląd, wówczas skarżący zupełnie bezpodstawnymi wnioskami o uzupełnienie, zwłaszcza w sytuacji prawidłowego pouczenia go, mógłby dowolnie manipulować ustawowym terminem do wniesienia skargi. Wniosek o ewentualne oddalenie skargi organ wsparł taką samą argumentacją, jaką przytoczył w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Sąd nie podzielił wniosku organu o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. W myśl art. 111 § 2 w związku z art. 126 k.p.a., w przypadku wydania postanowienia w przedmiocie uzupełnienia lub odmowy uzupełnienia postanowienia, termin dla strony do wniesienia (...) skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Zgodnie z odpowiednio odniesionym do niniejszej sprawy wyrokiem NSA z dnia 12 listopada 2000 r. II SA/Gd 1783/98. ONSA 2002, nr 1, poz. 23: 1. Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia (art. 111 k.p.a.), inaczej niż w procedurze cywilnej nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona; w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). 2. Zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia art. 111 § 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. akt wydany w wyniku rozpoznania takiego żądania powinien zawierać nowe pouczenie o terminie wniesienia odwołania od decyzji objętej żądaniem, uwzględniające treść art. 111 i § 2 kpa. Podobnie jest w przypadku odmowy uzupełnienia decyzji, której organ dokonał w formie postanowienia Na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to, tak jak i decyzja w przedmiocie uzupełnienia, nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy (postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r. I OSK 875/07, LEX nr 505244). Postanowienie z dnia 20 listopada 2012 r. o odmowie uzupełnienia postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia[...] października 2012 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 listopada 2012 r. z pouczeniem, że z datą doręczenia zaczyna bieg 30-to dniowy termin do wniesienia skargi. Skarga na to postanowienie z dnia 22 października 2012 r. wpłynęła do Komendy Wojewódzkiej Policji we W. w dniu 10 grudnia 2012 r., a zatem w czasie biegu 30-to dniowego terminu do jej wniesienia. Należy zauważyć, że zażalenie skarżącego zostało rozpatrzone merytorycznie przez organ, który odmawiając uzupełnienia postanowienia stwierdził, że zawiera ono kompletne i merytorycznie uzasadnione rozstrzygnięcie. Zasadny okazał się natomiast wniosek organu o oddalenie skargi. Rozważając zarzuty skargi należy przede wszystkim nawiązać do jednej z zasad postępowania administracyjnego - zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 k.p.a.). W myśl tej zasady decyzje, od których nie służy odwołanie, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub w ustawach szczególnych. Zasada trwałości służy zapewnieniu pewności obrotu prawnego. Obowiązywanie tej zasady wyraża się m.in. w ustanowieniu prawnych wymogów, szczególnego trybu, zasad i terminów, w jakich może nastąpić wzruszenie decyzji ostatecznej. Odnosi się to także, jak wyżej wskazano, do instytucji wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania stanowi odrębną instytucję procesową uregulowaną w rozdziale 12 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 145-153). Zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Wydanie takiego postanowienia jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz, gdy strona złożyła podanie o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych będzie przykładowo miała miejsce, gdy strona żąda wznowienia postępowania w sprawie, w której organ działał w innej formie prawnej, np. w formie zaświadczenia; gdy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną; gdy strona opiera swoje żądanie na podstawach wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych zachodzi, gdy żądanie takie pochodzi od osoby, nie będącej stroną, albo gdy złoży je strona, nie posiadająca zdolności do czynności prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 575, 576). Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w I instancji, bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. bądź w art. 145a lub 145b k.p.a., a także czy został zachowany termin do złożenia podania. Jeżeli wymogi te są spełnione, wznawia postępowanie, a wydane w tym zakresie postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). W przeciwnym wypadku wydaje postanowienie o odmowie wznowienia. Skarżący wniósł o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, 5 oraz 7 i 8 k.p.a. Kwestie trybu i terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania normuje art. 148 k.p.a. Zgodnie z jego treścią podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). W myśl przepisu § 2 tego unormowania termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (strona z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ właściwy w sprawie rozpatrzenia złożonego wniosku o wznowienie postępowania obowiązany jest z urzędu zbadać zachowanie tego terminu, a stwierdzenie jego uchybienia jest podstawą do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Podkreślenia przy tym wymaga, że wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 §1 k.p.a.). Pismem z dnia 24 sierpnia 2012 r. organ wezwał skarżącego do określenia, jakiego rodzaju fakty stanowią, jego zdaniem przesłankę do wznowienia postępowania w oparciu o powołane we wniosku podstawy prawne oraz do udowodnienia, kiedy dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi skarżący stwierdził, że inspiracją i podstawą do wznowienia postępowania były wskazane przez niego decyzje z dnia 24 lipca 2012 r. i 31 sierpnia 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania o wypłatę równoważnika za remont lokalu i o cofnięciu równoważnika za remont lokalu. Analizując spełnienie przez skarżącego przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) organ trafnie skonstatował, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania z tej przyczyny zaczyna bieg w dniu doręczenia stronie rozstrzygnięcia, gdyż w tym dniu strona dowiaduje się o ty1m, że toczyło się postępowanie, w którym strona nie brała udziału i to w dodatku bez własnej winy. Decyzja nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia [...] kwietnia 2011 r., która kończyła postępowanie, o którego wznowienie skarżący wnosił została mu doręczona w dniu 28 kwietnia 2011 r. O wznowienie tego postępowania zakończonego tą decyzją skarżący wniósł dopiero w dniu 16 sierpnia 2012 r. Organ również trafnie argumentował, że skarżący nie sprecyzował pozostałych, podniesionych w podaniu, przesłanek wznowieniowych, mianowicie nie określił jakie wyszły na jaw istotne nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania, nieznane organowi, który wydał decyzję. Niepodanie takich okoliczności, czyli nie sprecyzowanie podstaw swojego wniosku, uniemożliwiło zbadanie przez organ, że skarżący złożył wniosek w terminie jednego miesiąca od dania dowiedzenia się o okolicznościach wymienionych w pkt. 5. Nie określił także żadnych okoliczności wymienionych w pkt 7 (zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydawaniu decyzji) i w pkt 8 (decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione). W związku z tym należy przytoczyć znajdujące w przedmiotowej sprawie zastosowanie niekwestionowane stanowisko Sądu Najwyższego, w myśl którego badanie przesłanki oparcia skargi o wznowienie postępowania na ustawowej podstawie nie ogranicza się do kontroli, czy wskazane w skardze okoliczności odpowiadają ustawowym podstawom wznowienia, ale obejmuje również ustalenie czy podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje (por. np. postanowienie SN z dnia 10 października 2012 r., I CZ 104/12, Lex nr 1232738 i cytowane tam orzecznictwo). Organ stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy podstawy wznowienia wskazane w pkt 7 i 8 nie występowały, wobec czego nie mogły mieć zastosowania. Podkreślenia wymaga, że to strona musi udowodnić kiedy, w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę prawną do wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o tych okolicznościach. Organ swobodnie ocenia dowody w tej mierze i przedstawia stanowisko w tym zakresie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA w Wrocławiu z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Prowadzi to do konkluzji, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Z treści przepisów nakładających wspomniane obowiązki nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia środków takich nie przedstawia lub gdy twierdzenia strony są zbyt ogólnikowe bądź lakoniczne. Nie można bowiem w takim wypadku założyć, że wobec bierności strony ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach administracji (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2008 r" II OSK 2020/06, LEX nr 453463 , wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2010 r., II OSK 1131/10, Gazeta Prawna TPA 2010/185/8, wyrok NSA z dnia 26 października 1984 n, II SA 1205/84, ONSA 1984, z. 2, poz. 98). Uwzględniając powyższe uznać należy, że skarżący nie wykazał, że ustawowy termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania nie został przekroczony. W tym stanie rzeczy, na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) skarga podlegała oddaleniu.