I OSK 1616/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie NSA Małgorzata Jaśkowska del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 279/13 w sprawie ze skargi Z.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Zarządu Dzielnicy Mokotów Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] października 2012 r. nr [...]; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz Z.G. kwotę 640 (sześćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 279/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 6 września 2007 r. Z.G. złożyła wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], uregulowanej w KW Nr [...], w trybie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Zarząd Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Na skutek odwołania Z.G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, decyzją z dnia [...] marca 2012 r., na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. SKO wskazało, że Z.G. spełnia przesłanki ustawy uprawniające do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości ustanowionego po 13 października 2005 r. jest bowiem następcą prawnym Z.L., która prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. [...], uzyskała jako następczyni prawna byłych właścicieli nieruchomości na mocy umowy zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 29 listopada 2005 r. w wykonaniu decyzji nr [...], z dnia [...] września 2003 r., nr [...], wydanej na podstawie art. 7 ust. 1, 2 i 3 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Kolegium wskazało, iż wprawdzie Z.G. prawo użytkowania wieczystego nabyła w formie cywilnej poprzez darowiznę, jednakże jako wnuczka Z.L., następczyni prawnej pod tytułem ogólnym, dawnych właścicieli przedmiotowej nieruchomości, Z.G. należy to kręgu osób uprawnionych do dziedziczenia ustawowego (art. 931 § 1 i 2 K.c.). Ponownie rozpoznając sprawę, Zarząd Dzielnicy Mokotów m. st. Warszawy, decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej przy ul. [...], uregulowanej w księdze wieczystej Nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha. Powołał się na przepisy art. 1 ust. 1, ust. 1a, ust. 3 i ust. 4 oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r., poz. 83). W uzasadnieniu wskazał, iż wnioskodawczyni nie spełnia warunków określonych w art. 1 ust. 4 w związku z art. 1 ust. 1a pkt 2 ustawy, gdyż nie jest osobą, która uzyskała prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej przy ul. [...] w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. po dniu wejścia w życie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości tj. po dniu 13 października 2005 r., lecz następcą prawnym takiej osoby. W odwołaniu Z.G. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 1 ust. 1a pkt 3 i 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości) i przepisów postępowania (art. 107 § 3 w związku z art. 138 § 2 K.p..a.). Podniosła, że organ I instancji naruszył przepis art. 138 § 2 K.p.a., gdyż SKO w Warszawie wskazało okoliczności, które należy wziąć pod uwagę, jednakże organ I instancji powtórzył swoją argumentację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało, że możliwość przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przysługuje co do zasady wyłącznie tym użytkownikom wieczystym, których prawo istniało już w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 13 października 2005 r., ewentualnie następcom prawnym użytkowników wieczystych szczegółowo określonych w art. 1 ust. 3 ustawy. W niniejszej sprawie prawo użytkowania wieczystego nieruchomości zostało ustanowione umową z dnia 29 listopada 2005 r. na rzecz Z.L. będącej następczynią prawną byłych współwłaścicieli nieruchomości. Umowa ta zawarta w formie aktu notarialnego, repertorium A Nr [...], poprzedzona była decyzją nr [...], z dnia [...] września 2003 r., wydaną na podstawie art. art. 7 ust. 1, 2 i 3 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Z.L. bez wątpienia nabyła prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. [...] na postawie art. 7 dekretu, a więc w sposób określony w art. 1 ust. 1a pkt 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, lecz już po dniu 13 października 2005 r. Organ wskazał, że wniosek o wpis użytkowania wieczystego do księgi wieczystej został złożony dnia 30 listopada 2005 r., a powstanie prawa nastąpiło dopiero w wyniku uwzględnienia wniosku o wpis i tylko ta data jest miarodajna - przy zastosowaniu art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, dla ustalenia daty powstania prawa użytkowania wieczystego. Bez wpisu prawo użytkowania wieczystego nie powstaje. Organ wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 4 ustawy, przepisy ust. 1a pkt 2 i ust. 2 pkt 1 stosuje się również do osób, które prawo użytkowania wieczystego albo udział w tym prawie uzyskały po dniu 13 października 2005 r. Skarżąca nabyła użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości na mocy umowy darowizny zawartej w dniu 30 stycznia 2007 r. (Repertorium A Nr [...]), a więc również po dniu 13 października 2005 r. Z.G. jest więc następcą prawnym Z.L., która uzyskała prawo użytkowania przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Jednakże, aby skarżąca mogła skutecznie wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jej uprawnienie musiałoby istnieć w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 13 października 2005 r. Skarżącej nie przysługuje roszczenie o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności opisanej wyżej nieruchomości, gdyż nie spełnia ona warunków określonych w art. 1 ust. 4 w zw. z art. 1 ust. 1a pkt 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z.G. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności poprzez błędną interpretację art. 1 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, a tym samym naruszenie konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Działanie organu odwoławczego skarżąca uznała za sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do państwa, wyrażoną w art. 8 K.p.a. W ocenie skarżącej, działanie to stanowi naruszenie art. 1 ustawy o przekształceniu. Skoro bowiem jest następcą prawnym osoby, która uzyskała prawo użytkowania wieczystego nieruchomości na podstawie art. 7 dekretu, to w myśl ust. 3 w związku z ust. 1a pkt 2 art. 1 ustawy o przekształceniu posiada legitymację prawną do wnioskowania o przekształcenie tego prawa w prawo własności. Sytuacji tej nie zmienia okoliczność nabycia prawa użytkowania wieczystego przez babcię po dniu 13 października 2005 r., gdyż ust. 4 przywołanego wyżej artykułu ustawy rozciąga jej zastosowanie m.in. do takiej właśnie sytuacji, tj. do stanu, w którym prawo użytkowania wieczystego nieruchomości zostało pierwotnie nabyte w oparciu o art. 7 dekretu dopiero po wejściu w życie ustawy. Takie właśnie stanowisko przyjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze we wcześniejszej decyzji. Taka wykładnia ma mocne oparcie w prostych zasadach logicznego rozumowania, a nadto jest zgodna z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o oddalenie skargi. Powtórzyło argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za nietrafne uznał zarzuty naruszenia przepisu art. 1 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r., poz. 83). Wskazał, że zasadą, na gruncie powołanej ustawy, jest to, że z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności mogą wystąpić osoby będące użytkownikami wieczystymi w dniu 13 października 2005 r. Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. (tj. w dniu wejścia w życie ustawy) użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. W myśl art. 1 ust. 1a pkt 2 ustawy, z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą wystąpić również osoby fizyczne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości, jeżeli użytkowanie wieczyste uzyskały na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Zgodnie zaś z art. 1 ust. 3 ustawy, z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 1 i 1a oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 2. Zatem, z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, na podstawie art. 1 ust. 3 ustawy, mogą wystąpić następcy prawni osób, które: 1) uzyskały prawo użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 dekretu i 2) były użytkownikami wieczystymi w dniu 13 października 2005 r. W ocenie Sądu, nie ma znaczenia ani data wydania decyzji na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r., ani też data zawarcia aktu notarialnego o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste. Elementem niezbędnym powstania prawa użytkowania wieczystego jest bowiem wpis użytkowania wieczystego do księgi wieczystej. Zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), sprzedaż albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej. Stosownie zaś do art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.), wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu. Wpis do księgi wieczystej ma więc charakter konstytutywny i od tej daty należy liczyć okres, na który grunt oddano w użytkowanie wieczyste. Za bezsporne Sąd uznał, że Z.L. uzyskała użytkowanie wieczyste na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. Niesporne jest również, że Z.L. użytkownikiem wieczystym nie była w dniu 13 października 2005 r. Akt notarialny z Z.L. zawarty został w dniu 29 listopada 2005 r., zaś samo ujawnienie prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej nastąpiło w dniu 30 listopada 2005 r. Z.L. nie należy więc do osób, o których mowa w przepisie art. 1 ust. 1a pkt 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Tym samym, organ słusznie stwierdził, że brak było podstaw do zastosowania wobec wnioskodawczyni Z.G. (wnuczki Z.L.) – która umową darowizny zawartą w formie aktu notarialnego w dniu 30 stycznia 2007 r. nabyła prawo użytkowania wieczystego od Z.L. – przepisu art. 1 ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Jednocześnie Sąd wskazał, że w przypadku uzyskania prawa użytkowania wieczystego, na podstawie art. 7 dekretu, jednakże po dniu 13 października 2005 r., ustawodawca przyznał uprawnienie do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, jednakże tylko osobom, które to prawo w ten sposób uzyskały. Zgodnie bowiem z przepisem art. 1 ust. 4 ustawy, przepisy ust. 1a pkt 2 i ust. 2 pkt 1 stosuje się również do osób, które prawo użytkowania wieczystego albo udział w tym prawie uzyskały po dniu 13 października 2005 r. Powołany przepis stanowi wyjątek od ustanowionej w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. zasady, zgodnie z którą uprawnienie żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przysługuje osobom będącym użytkownikami wieczystymi w dniu 13 października 2005 r. Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd zaprezentowany już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 99/12, zgodnie z którym, z przepisu art. 1 ust. 4 powołanej ustawy nie wynika, aby prawo żądania przekształcenia przysługiwało następcom prawnym osób, które nabyły prawo użytkowania wieczystego (na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r.) po dniu 13 października 2005 r. Uprawnienie do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przez osoby, w stosunku do których wydana została decyzja na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r., wiąże się bowiem ściśle z realizacją wniosku dekretowego. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, nie można mówić o naruszeniu art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z tego względu, Sąd nie znalazł podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Równe traktowanie uzależnione jest od znajdowania się poszczególnych adresatów normy prawnej w takiej samej sytuacji faktycznej. Na gruncie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. zasadą jest uprawnienie żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przez osoby, które były użytkownikami wieczystymi w dniu 13 października 2005 r. W odniesieniu do takich tylko użytkowników wieczystych ustawodawca rozszerzył uprawnienie żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, na następców prawnych (art. 1 ust. 3 ustawy). Skargę kasacyjną złożyła Z.G., reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżyła w całości wyrok z dnia 10 kwietnia 2013 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt I Sa/Wa 279/13. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła w trybie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: a) art. 1 ust. 4 w związku z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości polegającą na mylnym uznaniu, że przepisy te nie mają zastosowania do następców prawnych osób, które nabyły prawo użytkowania wieczystego po dniu 13 października 2005 r. W ocenie autora skargi kasacyjnej przepisy te należy rozumieć w ten sposób, że w art. 1 ust. 4 ustawy obejmuje również następców prawnych osób, które zostały w nim wymienione (a zatem i skarżącą), jako że art. 1 ust. 3 w/w ustawy wprost o tym stanowi (obejmuje on swoim zakresem krąg osób wymienionych w art. 1 ust. 4), i dlatego uznać należy, że jest on uzupełnieniem normy prawnej zawartej w art. 1 ust. § 4 ust. 1 tejże ustawy. Tym bardziej, że krąg podmiotów określonych w art. 1 ust. 4 mieści się w katalogu następców prawnych z art. 1 ust. 3 tejże ustawy z uwagi na ten sam sposób uzyskania prawa użytkowania wieczystego; oraz niewłaściwe zastosowanie b) art. 1 ust. 3 cyt. wyżej ustawy, polegające na błędnym ustaleniu, że przepis ten nie ma zastosowania do następców prawnych osób wymienionych w art. 1 ust. 4 wskazanej powyżej ustawy a odnosi się on jedynie do osób wymienionych w art. 1 ust. 1, ust. 1a i 2 tejże ustawy (tj. będących użytkownikami wieczystymi w dniu 13 października 2005 r.), podczas gdy w świetle treści tego przepisu należy przyjąć, że skoro ma on w swojej hipotezie wymienione osoby, które uzyskały prawo użytkowania wieczystego w warunkach wskazanych w art. 1, ust. 1, 1a i 2 w/w ustawy to powinien mieć on również zastosowanie do art. 1 ust. 4 tejże ustawy, gdyż w jego hipotezie są również wymienione osoby , które uzyskały prawo użytkowania wieczystego tak jak osoby z art. 1 ust. 3 (osoby, które uzyskały prawo użytkowania zgodnie z art. 1 ust. 1a pkt 2 i ust. 2 pkt. 2 pkt. 1 w/w ustawy) a wykluczenie osób będących następcami prawnymi podmiotów z art. 1 ust. 4 uznać należy za naruszenie zasady równości w polskim prawie, w tym art. 32 Konstytucji RP skoro w/w ustawa dopuszcza możliwość przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności dla następców prawnych osób, które uzyskały prawo użytkowania wieczystego w sposób określony w art. 1 ust. 1, 1a, i 2 tejże ustawy, jak i też jest sprzeczne z celami tej ustawy, która miała objąć szeroki krąg adresatów i w rezultacie nieprawidłowe zastosowanie art. 151 P.p.s.a. skutkujące oddaleniem skargi skarżącej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zamiast zastosowanie art. 151 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., skutkujące uchyleniem decyzji wydanej przez SKO w Warszawie w dniu 11 grudnia 2012 r. Wskazując na powyższe w trybie art. 176 P.p.s.a. wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjnie w trybie art. 188 P.p.s.a. skutkujące przekształceniem przysługującego Z.G. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w zakresie nieruchomości położonej przy ul. [...] uregulowanej w księdze wieczystej Nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha; 2. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; 3. zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania podług norm przepisanych, ewentualnie o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania na mocy art. 185 § 1 P.p.s.a.; 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania podług norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., a zatem należy ograniczyć się do problematyki podniesionej w podstawie kasacji. Oba zarzuty materialnej podstawy kasacji dotykają istoty sprawy. Spór sprowadza się do tego, czy z przepisu art. 1 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r., poz. 83) mogą skorzystać następcy prawni osób, które prawo użytkowania wieczystego uzyskały, na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), po dniu 13 października 2005 r. Zastosowanie dyspozycji przepisu art. 1 ust. 4 do następców prawnych uwarunkowane jest rezultatem wykładni normy zawartej w tym przepisie, a także norm zawartych w przepisach art. 1 ust. 3 oraz art. 1 ust. 1a pkt 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Analizę stanu prawnego rozpocząć trzeba od spostrzeżenia, że przepis art. 1 ust. 4 ustawy modyfikuje, w odniesieniu do użytkowników wieczystych, którzy uzyskali użytkowanie wieczyste na podstawie art. 7 dekretu, przesłankę dysponowania tym prawem w dniu 13 października 2005 r., na dysponowanie prawem użytkowania wieczystego uzyskanym także po dniu 13 października 2005 r. Przepis art. 1 ust. 4 nie tyle zatem ustanawia odrębną podstawę materialną prawa do przekształcenia, ile w połączeniu z art. 1 ust. 1a pkt 2 stanowi normę, według której, osoby, które uzyskały prawo użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 dekretu mają prawo do przekształcenia, bez względu na datę uzyskania, byleby dysponowali tym prawem w dacie rozstrzygania wniosku. Nie ma podstaw do traktowania osób, które nabyły prawo użytkowania wieczystego, na podstawie art. 7 dekretu po dniu 13 października 2005 r., jako odrębnej kategorii podmiotowej w stosunku do osób wymienionych w art. 1 ust. 1a pkt 2 ustawy. Podejmowane w piśmiennictwie próby traktowania osób wymienionych w art. 1 ust. 4 jako odrębnej kategorii w stosunku do osób wymienionych w przepisie art. 1 ust. 2 pkt 1, do którego art. 1 ust. 4 odsyłał, dotyczyły osób fizycznych i prawnych będących właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmował prawo użytkowania wieczystego i opierały się na stanie prawnym sprzed noweli z dnia 7 września 2007 r. (Dz. U. Nr 191, poz. 1371). Warto przypomnieć, że argumentami przemawiającymi za traktowaniem osób wymienionych w art. 1 ust. 4 jako odrębnej kategorii były: użycie w art. 1 ust. 4 słowa "również" oraz brzmienie przepisu art. 1 ust. 5 (patrz: Piotr Podleś "Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności", C.H. Beck 2007, s. 49-50). Przepis art. 1 ust. 5 ustawy został uchylony z dniem 1 października 2011 r. Użycie zaś słowa "również" powiązane było z odesłaniem do kategorii wskazanej w ówczesnym art. 1 ust. 2 pkt 1, z modyfikacją co do daty uzyskania prawa użytkowania wieczystego. Tym co obiektywnie różnicowało użytkowników wieczystych był rodzaj użytkowanej nieruchomości. Abstrahując od trafności przedstawionego stanowiska, zauważyć od razu należy, że charakterystykę każdej grupy osób uprawnionych przeprowadzić można na tle konkretnego unormowania przedmiotowo-podmiotowego. Istota tkwi przecież w konkretnych cechach wspólnych bądź różnicujących. Taka nowa, w stosunku do pierwotnej regulacji ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., grupa została określona w ustawie z dnia z dnia 7 września 2007 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 191, poz. 1371). Do istniejącej konstrukcji norm zawartych w przepisach art. 1 ust. 1-5 ustawy dodano z dniem 1 stycznia 2008 r. przepisy art. 1 ust. 1a pkt 1 i 2 oraz zmieniono treść art. 1 ust. 3 i 4. Nowela ta rozszerzyła kategorie osób uprawnionych przy zastosowaniu kryterium innego, niż przeznaczenie nieruchomości, co wprost wynika z brzmienia art. 1a ust. 1 i posłużenia się zwrotem: "niezależnie od jej przeznaczenia". Kryterium to jednak w dalszym ciągu opierało się na przedmiocie prawa użytkowania wieczystego. Dotyczyło nieruchomości objętych tym prawem, których własności właściciele zostali pozbawieni w drodze przymusowej. Ograniczając się do granic niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że przepis art. 1 ust. 1a pkt 2 ustawy stanowił, że z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą wystąpić również osoby fizyczne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości, jeżeli użytkowanie wieczyste uzyskały na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Oznacza to, że kryterium przedmiotowe zostało ograniczone do nieruchomości, które na mocy art. 1 dekretu przeszły z mocy prawa na własność m.st. Warszawy, a następnie ustanowiono w stosunku do nich prawo użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 dekretu. Dla brzmienia art. 1 ust. 1a pkt 2 ustawy oraz odsyłającej do art. 1 ust. 1a części przepisu art. 1 ust. 3 nie miały znaczenia zmiany wprowadzone nowelą z dnia 28 lipca 2011 r. (Dz. U. Nr 187, poz. 1110). W dalszym ciągu osoby wywłaszczone w okresie powojennym, a tak należy traktować także osoby objęte działaniem dekretu warszawskiego, oraz następcy prawni tych osób, powinni być, w świetle art. 1 ust. 1a pkt 2 oraz art. 1 ust. 3, traktowani jednakowo, bez względu na datę uzyskania prawa użytkowania wieczystego. W odniesieniu do tej kategorii osób uprawnionych należy odczytywać mającą zastosowanie w niniejszej sprawie część przepisu art. 1 ust. 3 ustawy, zgodnie z którą, z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 1a. Stanowisko to jest uprawnione nie tylko w świetle wykładni językowej i systemowej, rozumianej jako łączne odczytanie zespołu norm art. 1 ust. 4 w związku z art. 1 ust. 3 oraz art. 1 ust. 1a pkt 2 ustawy. Rozważenia wymaga cel przyznania użytkownikom wieczystym, o których mowa w art. 1 ust.1a prawa do przekształcenia tego prawa w prawo własności nieruchomości. Zabiegi ustawodawcy w tej mierze stanowiły przedmiot sporów. Były kontestowane przez jednostki samorządu terytorialnego, inicjujące postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Prawo do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, ustanowione przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, tak jak odpowiednie uprawnienia ustanowione w ustawach: z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1299 ze zm.) i z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209 ze zm.) budziło, zarówno co do zakresu podmiotowego, jak i przedmiotowego, wątpliwości co do zgodności z normami konstytucyjnymi. Już w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 8/98, OTK 2000/3/87, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że cały mechanizm przekształcenia użytkowania wieczystego we własność jest "wątpliwy konstytucyjnie". Dla jasności dodać trzeba, że wyrokiem tym TK uznał, że: 1. Art. 1 ust. 2a ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (tekst jednolity z 1999 r. Dz. U. Nr 65, poz. 746) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2. Art. 5, art. 5a, art. 6 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 powołanej w pkt. 1 ustawy są niezgodne z art. 2, art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W pozostałym zakresie ustawy przekształceniowej z 1997 r., mimo wyrażonych "poważnych wątpliwości z określeniem celu zaskarżonej ustawy", Trybunał Konstytucyjny w wyroku o sygn. K 8/98 uznał, że cała ustawa, a w szczególności wybór przez ustawodawcę konkretnego kręgu podmiotów i nieruchomości podlegających przekształceniu, jest zgodna z art. 2, art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz nie jest niezgodna z art. 21 i art. 64 ust. 2 Konstytucji. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, nie można kwalifikować jako sprzecznego z zasadami państwa prawnego ustawowego zobligowania gmin do przenoszenia własności na wnioskujących o to wskazanych w ustawie użytkowników wieczystych. Samo pominięcie woli właściciela publicznego przy zbywaniu prawa nie stanowi wystarczającej podstawy do stwierdzenia sprzeczności z Konstytucją, a istota "nadmiernego" przywileju użytkowników wieczystych, która w sprawie o sygn. K 8/98 zdecydowała o naruszeniu zasad demokratycznego państwa prawnego, wynikała ze szczególnie dla nich korzystnych - w zestawieniu z zasadami ogólnymi - warunków finansowych tego przekształcenia (por. pkt 6.5 uzasadnienia prawnego wyroku TK z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt P 31/10, OTK-A 2011/10/114). Odnotować należy także wyrok TK z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt K 9/08, OTK-A 2010/1/4, zgodnie z którym: 1. Art. 4 ust. 8 i 9 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459, z 2007 r. Nr 191, poz. 1371 oraz z 2009 r. Nr 206, poz. 1590) jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Art. 4 ust. 8 i 9 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim wskazuje, że udzielenie bonifikaty jest obowiązkiem organu jednostki samorządu terytorialnego właściwego do wydania decyzji przekształceniowej, jest niezgodny z art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji. W tym kontekście zaakcentowania wymaga, że do chwili obecnej nie zakwestionowano konstytucyjności przepisów odnoszących się do osób wywłaszczonych i objętych działaniem dekretu warszawskiego. Połączone do wspólnego rozpoznania wnioski w sprawie prowadzonej przez Trybunał Konstytucyjny pod sygn. akt K 29/13 nie odnosiły się do przepisu art. 1 ust. 1a, ale do przepisów art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Sytuacja ta jest w ocenie składu orzekającego następstwem regulacji, w której przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w obecnym stanie prawnym, umożliwia osobom objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r., doprowadzenie do odwrócenia, w zakresie prawa rzeczowego, krzywdy wyrządzonej działaniem tego dekretu. Procedura z której mogą skorzystać właściciele przeddekretowi przewiduje, w art. 7 ust.1 dekretu, uzyskanie własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) objętej dekretem nieruchomości. Jeśli uzyskanie prawa użytkowania wieczystego jest, w odniesieniu do konkretnej nieruchomości, obecnie możliwe, to możliwe są dalsze czynności zmierzające do restytucji majątku. Powrót do stanu własności wiedzie zaś poprzez przekształcenie tego prawa użytkowania wieczystego, w drodze art. 1 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Uprawnienia tego nie można zatem określić jako niesprawiedliwego przywileju. Przekształcenie, w tym przypadku, nie jest ustanowione kosztem uwłaszczonej jednostki samorządu terytorialnego, czy też społeczeństwa. Wyrównanie, w ten sposób, wyrządzonych działaniem Państwa krzywd, jest prawem ustawodawcy i nie stanowi naruszającej art. 165 ust. 1 Konstytucji RP niedozwolonej ingerencji w prawo w własności samorządu terytorialnego. Odzyskanie tytułu własności pozostaje natomiast w zgodzie z konstytucyjnymi zasadami określonymi w art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Warto odnotować, że w trakcie sporządzania uzasadnienia w niniejszej sprawie, w dniu 10 marca 2015 r. został wydany wyrok TK w sprawie K 29/13, którym Trybunał stwierdził, że art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, w zakresie w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP, a ponadto, w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, jest niezgodny z art. 165 ust. 1 Konstytucji RP. Już z powyższych uwag wynikało, że sprawa ta, a więc także sentencja wyroku nie odnoszą się do stanu prawnego niniejszej sprawy. Przywołanie tego wyroku, mimo że zapadłego już po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie ma sens o tyle, że w Komunikacie po ogłoszeniu wyroku Trybunał zauważył, że "na skutek nieuzasadnionego konstytucyjnie uwłaszczenia przypadkowej grupy podmiotów następuje uszczuplenie majątku publicznego, z założenia służącego zaspokojeniu potrzeb całej wspólnoty. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ciągle nie są zaspokojone słuszne roszczenia osób wywłaszczonych w okresie powojennym". Wypowiedź ta świadczy o tym, że również zdaniem Trybunału, osoby wywłaszczone nie są przypadkową grupa podmiotów, a ich roszczenia są słuszne. W odniesieniu do sytuacji, w których decyzja o przyznaniu prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu została wydana przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., ale do zawarcia umowy notarialnej na podstawie art. 7 ust. 3 doszło już po 13 października 2005 r., należy nadto rozważyć kwestie międzyczasowe. Status skarżącej jest wynikiem procedury, w ramach której jej poprzednikowi prawnemu, tj. Z.L., przyznano prawo użytkowania decyzją z dnia 4 września 2003 r. Umowę notarialną z Z.L. zawarto zaś dopiero w dniu 13 listopada 2005 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, możliwość skorzystania z instrumentu prawnego naprawienia krzywdy, jakim jest instytucja przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, nie powinna być uzależniona od tego, czy wcześniejszy etap działań restytucyjnych organów państwa został zakończony ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego przed dniem 13 października 2005 r. Po pierwsze bowiem, przeprowadzenie wymaganych czynności (decyzja, umowa) w terminie zależało i zależy przede wszystkim od organów. Po drugie, arbitralnie i zaskakująco dla uprawnionych wybrana data, nie może dzielić osób uprawnionych na różne kategorie. Wykluczenie z grona osób uprawnionych do przekształcenia następców prawnych osób, które uzyskały prawo użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 dekretu po dniu 13 października 2005 r. byłoby szczególnie niezrozumiałe w przypadkach takich, jak w niniejszej sprawie, w którym decyzja o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu została wydana trzy lata przed uchwaleniem ustawy, a do konstytutywnego wpisu prawa do księgi wieczystej doszło po dniu 13 października 2005 r. z powodu zawarcia umowy o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste po tym dniu. Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 dekretu następuje dwuetapowo. Na podstawie art. 7 ust. 1 jest wydawana decyzja, a następnie na podstawie art. 7 ust. 3 zawierana jest umowa o oddaniu w użytkowanie wieczyste (por. m.in. postanowienie SN z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt I CSK 293/06, OSNC 2007/10/156 ; uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 grudnia 1995 r., sygn. akt VI SA 9/95, ONSA 1996/1/7; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2248/10). Powstanie prawa użytkowania wieczystego, także w drodze umowy notarialnej zawieranej na podstawie art. 7 ust. 3 dekretu, uzależnione jest od dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wynika to z art. 27 zdanie drugie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), z tym, że wpis ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu (art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r., poz. 707 ze zm.). Uniemożliwienie następcom przekształcenia, w sytuacji gdy procedura ustanawiania prawa użytkowania wieczystego została wszczęta kilka lat wcześniej i nie została przez organy dokończona w terminie arbitralnie przyjętym przez ustawodawcę, naruszałoby zasadę poprawnej legislacji związaną z zasadą pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Celowość i ewentualna zasadność wprowadzania w życie nowych regulacji prawnych (w dziedzinie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości samorządowych będąca przecież m.in. rezultatem stanowiska Trybunału Konstytucyjnego – por. cyt. wyrok TK z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 8/98) nie może być wytłumaczeniem dla tworzenia prawa w sposób chaotyczny i przypadkowy. Dowolność i przypadkowość wprowadzanych w życie przepisów prawnych jest złamaniem zasady poprawnej legislacji. Kreowanie zaś mechanizmu, który - z uwagi na określenie procedury prowadzącej do uzyskania do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności - umożliwia (na skutek określenia terminu dysponowania prawem) przerzucenie na część osób uprawnionych do przekształcenia (spośród całej kategorii osób, których roszczenia związane z odwróceniem skutków działania dekretu są uznawane za słuszne z konstytucyjnego punktu widzenia) ryzyka nieprawidłowego (przewlekłego) działania administracji, stanowiłoby naruszenie art. 2 Konstytucji (por: pkt 5.3.1. rozważań prawnych uzasadnienia wyroku TK z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt P 28/07, OTK-A 2007/9/106). W grę wchodziłaby także wątpliwość, czy nie doszło do naruszenia zasady ochrony interesów w toku. Działania zmierzające do uzyskania prawa użytkowania wieczystego zostały przecież podjęte w okresie obowiązywania poprzedniej regulacji, która nie przewidywała żadnego horyzontu czasowego dla możliwości domagania się przekształcenia (por. pkt 4 uzasadnienia prawnego wyroku TK z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. akt K 45/01, OTK-A 2002/4/46). Ponadto, w niniejszej sprawie nie ma mowy o uzyskaniu przez osoby, które podjęły starania o uzyskanie użytkowania wieczystego, na podstawie art. 7 dekretu, przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., ekspektatywy nabycia prawa własności nieruchomości, ale przed dniem 13 października 2005 r. tego prawa nie uzyskały. Tym bardziej nie dotyczy to następców prawnych tych osób. Do analizowanego zagadnienia prawnego nie ma więc bezpośredniego zastosowania stanowisko wyrażone w wyroku TK z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt P 31/10, OTK-A 2011/10/114 (por. także wyrok NSA z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1341/07, ONSA i wsa 2009/4/79). Warto jednak wskazać, że także w tym wyroku Trybunał przypomniał, iż zmiana obowiązującego prawa, która pociąga za sobą niekorzystne skutki dla sytuacji prawnej podmiotów, powinna być dokonywana zasadniczo z zastosowaniem techniki przepisów przejściowych, a co najmniej odpowiedniej vacatio legis. Sytuacja prawna osób dotkniętych nową regulacją winna być poddana takim przepisom przejściowym, by mogły mieć one czas na dokończenie przedsięwzięć podjętych na podstawie wcześniejszej regulacji w przeświadczeniu, że będzie ona miała charakter stabilny. Zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa nakazuje ustawodawcy należyte zabezpieczenie "interesów w toku", a zwłaszcza należytą realizację uprawnień nabytych na podstawie poprzednich przepisów (patrz: pkt 5.3 uzasadnienia prawnego wyroku TK z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt P 31/10). Od dnia 28 lipca 2001 r. aż do dnia 12 października 2005 r., a więc także w czasie wydania decyzji przyznającej Z.L. prawo użytkowania wieczystego, obowiązywał zaś przepis art. 6 ust.1 pkt 6 z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, według którego, przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności następuje nieodpłatnie na rzecz użytkowników wieczystych oraz ich następców prawnych którym przyznano jako dotychczasowym właścicielom lub ich następcom prawnym prawo wieczystej dzierżawy lub prawo zabudowy (prawo użytkowania wieczystego), na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), bez względu na termin przyznania tego prawa lub termin wniesienia czynszu lub opłaty. Pomijając kwestię odpłatności, która nie jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, zauważyć należy, że dopiero ustawa z dnia 7 września 2007 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz niektórych innych ustaw, przywróciła możliwość przekształcenia użytkownikom wieczystym, którzy prawo to uzyskali na podstawie art. 7 dekretu. Dopasowując się do istniejących przepisów art. 1 ust. 3 i 4, wprowadzono jednocześnie przepisy międzyczasowe, stabilizujące sytuację prawną następców prawnych osób fizycznych, będących w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości, które użytkowanie wieczyste uzyskały na podstawie art. 7 dekretu, użytkowników wieczystych, którzy uzyskali prawo użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 dekretu, po dniu 13 października 2005 r. oraz następców prawnych tych osób. Za takie przepisy międzyczasowe należy uznać art. 1 ust. 3 i 4 ustawy w związku z art. 1 ust. 1 a pkt 2 ustawy. Tak rozumiane przepisy nie budzą wątpliwości co do zgodności z art. 2 Konstytucji RP. Wreszcie, skoro nie budzi wątpliwości, że każdy użytkownik wieczysty, który uzyskał to prawo na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu jest zrównany co do możliwości przekształcenia, bez względu na datę uzyskania użytkowania wieczystego, to zróżnicowanie praw następców prawnych w oparciu o kryterium daty, naruszałoby zasadę równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Za przyjętym w niniejszej sprawie rozumieniem treści art. 1 ust. 4 w związku z art. 1 ust. 1a oraz art. 1 ust. 3 ustawy przemawia zatem także prokonstytucyjna wykładnia tych przepisów. Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony prawidłowo. Nie doszło do naruszeń prawa procesowego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok oraz rozpoznał skargę uchylając zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Orzeczenie o zasądzeniu kosztów postępowania sądowego wynika z przepisów art. 203 pkt 1 oraz art. 200 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składają się: kwota 100 zł z tytułu wpisu od skargi kasacyjnej, kwota 240 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, kwota 100 zł z tytułu opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji oraz kwota 200 zł z tytułu wpisu od skargi.