II SA/Gl 1202/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy Buczkowice z dnia 27 czerwca 2012 r. nr XX/120/2012 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Rada Gminy Buczkowice w dniu 27 czerwca 2012 r. podjęła uchwałę Nr XX/120/2012 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa Rybarzowice (dalej zwaną m.p.z.p.). Publikacja tej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego została na wniosek Wojewody Śląskiego wstrzymana postanowieniem WSA w Gliwicach z dnia 22 października 2012 r. o sygnaturze II SA/Gl1202/12. W podstawie prawnej przedmiotowej uchwały Rada wskazała art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ((j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 - dalej zwanej u.p.z.p.) w zw. z art.4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz. U. Nr 130, poz. 871). Przedmiotowa uchwała została podjęta po stwierdzeniu przez Radę jej zgodności z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Buczkowice z elementami strategii rozwoju Gminy przyjętego uchwałą Rady Gminy Nr XV/106/2000 z dnia 31 marca 2000 r. i zmienionego uchwałą Rady Nr XII/61/11 z dnia 26 października 2011r. (dalej zwanej Studium). Działając w oparciu o art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym Wojewoda Śląski skargą z dnia 5 września 2012 r. wniósł o stwierdzenie nieważności opisanej uchwały oraz o wstrzymanie jej wykonania. Zarzucił brak zgodności uchwalonego planu ze Studium i w związku z tym naruszenie zaskarżoną uchwałą przepisów: art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 21 października 2010 r.). Uzasadniając ten zarzut organ nadzoru wskazał, że : - ustalenia planu dotyczące jednostek MN 34 , MN 41, MN 54, MN 64, MN 74, MN 99, MN 107, MN 117, MN 120 oznaczonych jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej znajdują się w całości lub części w granicach terenu przeznaczonego w Studium pod istniejące zadrzewienia typu leśnego, nadrzeczne i śródpolne do adaptacji i ochrony, - tereny MN 43 i MN 99 znajdują się natomiast w całości lub w części w granicach terenu przewidzianego w Studium pod usługi, - teren MN 117 znajduje się w granicach terenu określonego w Studium jako zieleń leśna, - teren U.13 przeznaczony w planie pod zabudowę usługową w części stanowił w Studium część systemu obszarów chronionych łączących pasma Beskidu Śląskiego i Małego. Zdaniem organu nadzoru zaskarżona uchwała podjęta została ponadto z naruszeniem innych przepisów u.p.z.p., a to: • art. 15 ust. 3 pkt 4 przez nieprawidłowe oznaczenie granic terenów pod budowę obiektów handlowych o pow. sprzedaży pow. 2000 m², • art. 17 pkt 6 lit c w zw. z art. 54 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U Nr 199, poz. 1227 ze zm.- dalej zwanej u.u.i.ś.) poprzez brak zaopiniowania zmienionego projektu planu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach (Wójt Gminy wycofał bowiem złożony wniosek o ponowne wydanie takiej opinii), • art. 15 ust. 2 pkt 4 poprzez przekroczenie kompetencji dotyczących zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków przyznanych przepisami art. 7 pkt 4 i art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytkow i opiece nad zabytkami ( j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 ze zm. –dalej zwanej - u.o.z.o.z.), • art. 15 ust. 2 pkt 6 w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1587 – dalej zwanego rozporządzeniem MI) przez niewłaściwe określenie parametrów i wskaźników zabudowy w odniesieniu do poszczególnych terenów (maksymalnej wysokości zabudowy w odniesieniu do obiektów budowlanych nie będących budynkami; minimalnych powierzchni biologicznie czynnych oraz maksymalnej powierzchni zabudowy; ustaleń dotyczących geometrii dachów w doniesieniu do obiektów produkcyjnych i magazynowych), • art. 15 ust. 2 pkt 9 w zw. z § 7 pkt 9 rozporządzenia MI przez określenie na rysunku planu stref technicznych biegnących wzdłuż linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia jako oznaczeń informacyjnych, mimo wprowadzonych w tekście planu ograniczeń w ich zabudowie, a także nieprawidłowe zapisy odnoszące się do pozostałych stref technicznych, w tym brak określenia na czym mają polegać ograniczenia w zabudowie tych terenów , • art. 15 ust. 2 pkt 1 przez brak wyraźnego rozgraniczenia terenów o różnym przeznaczeniu. Kwestionowana uchwała zdaniem skarżącego organu podjęta została również z naruszeniem art. 7 i art. 94 Konstytucji R.P. Zdaniem Wojewody Śląskiego wskazane w skardze naruszenia prawa, przesadzają o konieczności stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. W obszernej odpowiedzi na tę skargę Gmina Buczkowice, reprezentowana przez jej Wójta, wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów postępowania. Odnosząc się do zarzutu niezgodności uchwalonego planu ze Studium Wójt stwierdził, że w rozdz. 7 pkt 2 części Studium określającej kierunki zmian w strukturze przestrzennej obszaru oraz w przeznaczeniu terenu zawarty został zapis, że "z uwagi na ogólny charakter dokumentu i skalę opracowania, ustalone na rysunku planu zmiany studium granice obszarów o zmienionym kierunku zagospodarowania mają charakter orientacyjny i powinny być doprecyzowane w trakcie sporządzania np. planów miejscowych przy uwzględnieniu m.in.: granic podziału geodezyjnego i struktury własności nieruchomości, ukształtowania terenu, istniejącej zabudowy, zagospodarowania i uzbrojenia terenu, istniejącej roślinności i cieków wodnych, granic zagospodarowania terenu ustalonych przepisami odrębnymi". Zawarty w tym nakazie termin " doprecyzowanie" należy zaś rozumieć jako uszczegółowienie wraz z nieznaczna korektą (zmianą) oznaczeń wynikających z rysunku planu. Wójt Gminy zwrócił także uwagę, że zgodnie z wymogami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ( Dz. U. Nr 118, poz. 1233) rysunek Studium został sporządzony w skali 1:5000, a rysunek planu sporządzono w skali 1:2000. Mapy stanowiące podkład obu tych rysunków przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego posiadały też odmienne układy współrzędnych oraz nie były sporządzone w formie cyfrowej lecz papierowej, stąd brak było możliwości "tzw. wpasowania rysunków planu miejscowego w studium". W trakcie sporządzania rysunku planu wykorzystano także podkład mapy ewidencyjnej sporządzony w formie cyfrowej w skali 1:500. Tym samym zdaniem Wójta Gminy Buczkowice należało za dopuszczalne uznać "doprecyzowanie" ustaleń Studium, które praktycznie nie przekraczało na rysunku planu 1 cm, co w skali rzeczywistej odpowiadało 50 m. Dodał, że jego zdaniem rygorystyczna interpretacja "orientacyjnego", rysunku Studium byłaby niezgodna z celem tego dokumentu, bowiem uniemożliwiałaby uwzględnienie: granic nieruchomości i ich struktury własnościowej, ukształtowania terenu, istniejącej zabudowy, zagospodarowania oraz uzbrojenia terenu, a wreszcie istniejącej roślinności i cieków wodnych. Do odpowiedzi na skargę dołączono wyrysy ze Studium, na których oznaczono czarną linią przerywaną wskazane w skardze Wojewody tereny planu niezgodne z ustaleniami tego dokumentu. W tekście odpowiedzi Wójt odniósł się także w sposób szczegółowy do omawianej kwestii wskazując, że na doprecyzowanie ustaleń Studium w przypadku szeregu jednostek m.p.z.p. przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną pozwalała istniejąca na tych terenach zabudowa, brak zadrzewień, czy "całkowity brak lasu" . Dotyczyło to w szczególności: • terenów MN. 34, 41, 54, 64, 74, 117, i 120 - przeznaczonych w Studium w zasadniczej części pod tereny mieszkaniowo-usługowe lub mieszkaniowe jednorodzinne, a jedynie wewnątrz lub na skraju oznaczonych jako tereny istniejących zakrzewień w pasach o szerokości ok. 20-50 m; • terenu MN.99 - przeznaczonego w Studium w części pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, gdzie pas obszaru zadrzewień jest szerszy i wynosi ok. 80 m; • terenu MN.107 - przeznaczonego w Studium pod zadrzewienia o szerokości ok. 55 m, a gdzie zamiast zadrzewień faktycznie występują częściowo sady i ogrody; • terenów MN. 7 i MN.21 - przeznaczonych w zasadniczej części pod zabudowę jednorodzinną, a jedynie na skraju jako obszar zadrzewień i zalesień; • terenu MN.56 - przeznaczonego w Studium w zasadniczej części pod zalesienia i zadrzewienia lecz leżącego na skraju terenu mieszkaniowo usługowego; • terenu MN.138 - przeznaczonego w Studium pod tereny mieszkaniowo-usługowe, a jedynie wewnątrz i na jego skraju oznaczonych jako obszar zadrzewień i zalesień; • terenu MN. 117 - przeznaczonego w Studium w zasadniczej części pod tereny mieszkaniowo-usługowe, a jedynie na jego skraju pod las i obszar zieleni leśnej o szerokości ok. 40 m , gdzie faktycznie zamiast lasów także występują sady i ogrody. Wójt podkreślił także, że opisane ustalenia planu zostały pozytywnie zaopiniowane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach, Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych w Katowicach oraz Nadleśnictwo w Bielsku-Białej. Ustalenia m.p.z.p. zapewniają także ochronę zakrzewień i zadrzewień poprzez wprowadzone ograniczenia w zabudowie. Ponadto na terenach MN plan dopuszcza zieleń urządzoną i nieurządzoną, jako przeznaczenie uzupełniające. Odnosząc się do zarzutów dotyczących przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną terenów MN.43 i MN.99, które przewidziano w Studium pod usługi Wójt Buczkowic stwierdził, że tereny te były w Studium w zasadniczej części przeznaczone pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a tylko wewnątrz lub na skraju tych obszarów wyznaczono tereny pod usługi. Dodatkowo na obszarach usług zaznaczono tereny enklaw o funkcji mieszkalnej. Z kolei na terenach MN funkcja usługowa została przewidziana jako funkcja uzupełniająca. Stosownie do § 4 pkt 6 m.p.z.p. funkcja ta może być też realizowana samodzielnie. Co się tyczy ustaleń dotyczących jednostki U 13 Wójt stwierdził, że teren ten w zasadniczej części został przeznaczony w Studium pod wytwórczość do adaptacji i ewentualnej zmiany profilu działalności. Na skraju tego terenu znalazł się obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej (kolor biały) łączącej system obszarów chronionych (żółty szarf). Teren ten stanowi jednak faktycznie trwały "ugor" w sąsiedztwie istniejącej zabudowy usługowej. Szerokość tego obszaru wynosi 50 m i jest on pozbawiony zadrzewień oraz nie ma znaczenia dla korytarza ekologicznego łączącego tereny chronione Beskidu Śląskiego i Małego. Ustalenia te zostały także pozytywnie zaopiniowane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach pismem z dnia 8 kwietnia 2011 r. W podsumowaniu tej części odpowiedzi na skargę Wójt Buczkowic stwierdził, że w jego przekonaniu tylko inne, całkowicie odmienne od ustalonego Studium przeznaczenie terenu w planie miejscowym należy zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa. Rozważenia wymaga zatem, czy przez inne przeznaczenie terenu w planie należy rozumieć przeznaczenie podobne, pokrewne czy zbliżone do ustaleń Studium. Ze względu na duży stopień ogólności Studium nie wszystkie jego ustalenia mogą być bowiem "przeniesione i przełożone do planu" w sposób prosty i jednoznaczny. Studium nie może być też postrzegane, jako akt hamujący i opóźniający rozwój gminy. Analiza porównawcza planu ze Studium przeprowadzona przez Wojewodę nie daje, zdaniem Wójta Gminy Buczkowice, podstaw do stwierdzenia braku zgodności między tymi dwoma aktami w stopniu wskazującym na naruszenie zasad sporządzania planu, a co zatem idzie naruszenia przepisów art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie Wójta Buczkowic zakwestionowane przez Wojewodę zapisy planu nie naruszają także przepisów regulujących ochronę zabytków, w tym art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 4 rozporządzenia MI. W szczególności przewidziane w m.p.z.p. zasady ochrony zabytków nie wykraczają poza ustawowe kompetencje organów gminy. Wójt podkreślił, że w odniesieniu do obiektów zabytkowych, które nie zostały wpisane do rejestru zabytków postanowienia m.p.z.p. pozostają jedyną formą ich ochrony. Przepisy art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( j.t. Dz. U. 2010, Nr 243, poz. 1623 ze zm.) regulują bowiem kwestie związane jedynie z pozwoleniem na budowę i na rozbiórkę obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Ustawa ta nie reguluje natomiast prowadzenia w takich obiektach pozostałych robót budowlanych, które mogą doprowadzić do zniszczenia zabytku. W tym stanie rzeczy ustalenia zawarte w § 16 ust. 9 pkt 1 i 2 m.p.z.p. są uprawnione i niezbędne dla prawidłowej ochrony zabytków ujętych w gminnej ewidencji. Wójt powołał się również na art. 19 ust. 3 u.o.z.o.z. zezwalający na ustanowienie w planie strefy ochrony konserwatorskiej wokół obiektu wpisanego do rejestru zabytków. Tym samym prawidłowe były ustalenia m.p.z.p. ustanawiające strefę ścisłej ochrony konserwatorskiej "A" w otoczeniu zabytkowego budynku mieszkalnego z młynem wodnym. W uzupełnieniu Wójt podał, że zapisy § 16 ust. 6 pkt 1 i pkt 6 oraz ust. 9 pkt 1 i 2 m.p.z.p. zostały uzgodnione ze Śląskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Katowicach. W jego ocenie nie był trafny także zarzut dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 2 i 4 u.p.z.p. w związku z zapisami § 16 ust. 13 pkt 1, 2 i 3 m.p.z.p. dotyczący ochrony stanowisk archeologicznych. Podstawę prawną do wprowadzenia zapisów dotyczących uzgodnień i pozwoleń dotyczących robót budowlanych w obrębie stanowiska archeologicznego stanowią przepisy art. 31 ust. 2 i art. 32 ust. 5 u.o.z.o.z. Brak jest natomiast w tej ustawie regulacji dotyczących ochrony otoczenia stanowisk archeologicznych i z tego powodu ustanowiono taką strefę na podstawie art. 7 pkt 4 i art. 19 ust. 3 u.o.z.o.z. Zdaniem reprezentowanej przez Wójta Gminy Buczkowice uchwalony plan miejscowy nie narusza również art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia MI. W szczególności posłużenie się w § 9 ust. 11 m.p.z.p. legalną definicją wysokości budynku w celu określenia wysokości zabudowy składającej się nie tylko z budynków było dopuszczalne, bowiem pojęcie wysokości zabudowy nie zostało prawnie zdefiniowane. Analizując możliwość realizacji na obszarze objętym m.p.z.p. innych niż budynki obiektów budowlanych Wójt wskazał, że realizacja takich obiektów jak mosty, wiadukty, nadziemne przejścia dla pieszych czy wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, w tym kominy nie stanowi zagrożenia dla ładu przestrzennego, a zatem ustalenie ich wysokości było bezprzedmiotowe. Następnie podkreślił, że z uwagi na brzmienie art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej z dnia 25 czerwca 2010 r. nakazującego stosować przepisy dotychczasowe brak było również podstaw prawnych do zamieszczenia w skarżonej uchwale regulacji odnoszących się do wysokości urządzeń reklamowych, bowiem przepis art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. został dodany do u.p.z.p. dopiero na mocy wskazanej ustawy zmieniającej. Z uwagi na przepisy art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ( Dz. U. Nr 106, poz. 675) brak było wreszcie podstaw do zamieszenia w m.p.z.p. ograniczeń co do wysokości urządzeń antenowych stanowiących element infrastruktury telekomunikacyjnej. W ocenie Wójta Gminy Buczkowice także inne zamieszczone w § 9 m.p.z.p parametry kształtowania zabudowy terenu zostały ustalone w sposób poprawny. Nie był zasadny zwłaszcza zarzut naruszenia prawa poprzez brak określenia powierzchni zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do zabudowy sportowo-rekreacyjnej. Większość tych obiektów bowiem już istnieje na terenie objętym planem, bądź są one przewidziane do realizacji na terenach w części już zagospodarowanych. Celowo odstąpiono także od określenia geometrii dachów w odniesieniu do obiektów sportowych, a to z powodu znacznych gabarytów takich obiektów. Konstrukcja dachów budynków towarzyszących takiej budowli jak hala sportowa powinna być też dostosowana do dachu obiektu głównego. W uchwale celowo odstąpiono również od ustalenia powierzchni zabudowy w odniesieniu do obiektów produkcyjnych lub magazynowych ograniczając się jedynie do określenia powierzchni biologicznie czynnej. Tego rodzaju zabudowa powinna być bowiem podporządkowana ekonomice i technologii. W praktyce powierzchnia zabudowy w przypadku takich terenów jest "minimalnie niezbędna". Tereny, na których taka zabudowa została dopuszczona stanowią zaś zaledwie 5% powierzchni objętej planem. Wprowadzenie ograniczeń w zabudowie takich terenów stanowiłoby wreszcie zagrożenie dla rozwoju gospodarczego społeczności lokalnej. Bezprzedmiotowe i bezcelowe byłoby wreszcie ustalenie powierzchni zabudowy dla urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 143 ust. 2 u.g.n. W przekonaniu autora odpowiedzi na skargę brak było także podstaw do kwestionowania zapisów § 9 ust. 3 i ust. 7 m.p.z.p. w związku z zamiennym posługiwaniem się tych przepisach pojęciami powierzchni działki budowlanej i powierzchni terenu w liniach rozgraniczających. Teren przewidziany pod zabudowę może bowiem obejmować bądź jedną działkę budowlaną bądź też kilka nieruchomości gruntowych. Pojęcie terenu realizacji inwestycji może być też odmiennie interpretowane w prawie budowlanym w zestawieniu z pojęciem terenu w planie miejscowym. Wójt zwrócił również uwagę, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588) posługuje się w § 5 ust. 1zarówno pojęciem powierzchni działki, jak i terenu. W ocenie Wójta prawidłowo odstąpiono w planie od określenia geometrii dachów obiektów produkcyjnych, magazynowych oraz obiektów handlowych o pow. sprzedaży pow. 2000 m². Obiekty te z uwagi na ich gabaryty mają bowiem odpowiadać przede wszystkim wymogom konstrukcyjnym i ekonomicznym. W przekonaniu Wójta Gminy także ustalenia planu wprowadzające ograniczenia w zabudowie terenów wzdłuż i wokół urządzeń infrastruktury technicznej nie naruszają art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p oraz § 7 pkt 9 rozporządzenia. Przepisy § 3 ust. 2 pkt 9 w zw. z § 25 ust. 1 pkt 1 i 2 m.p.z.p. należy bowiem stosować łącznie z przepisami § 25 ust. 2 i 3 tej uchwały. Te ostatnie unormowania, nakazują bowiem dokonywanie uzgodnień wymaganych przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Należy tutaj mieć tutaj na uwadze przepis art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz przepisy § 8 ust. 1§ 10 ust. 1 i § 20 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenów oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej ( Dz. U. Nr 38, poz. 455). Wspomniane sieci stanowią też element mapy zasadniczej, która stanowi podkład rysunku planu miejscowego. Mapa taka w odróżnieniu od mapy stanowiącej podkład projektu budowlanego nie musi być aktualna. Zdaniem Wójta brak jest możliwości precyzyjnego ustalenia szerokości stref technicznych w tekście lub rysunku planu miejscowego. W związku z tym w § 3 ust. 2 pkt 9 m.p.z.p. wskazano, że oznaczenie linii elektroenergetycznych na rysunku planu ma tylko charakter informacyjny lub orientacyjny. W tej kwestii strona powołała się na wyrok NSA z dnia 6 lipca 2007 r., II OSK 604/07, LEX nr 384715. Udzielający odpowiedzi na skargę wskazał następnie, że przepisy § 25 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. ustalają jedynie maksymalną, a nie precyzują szerokości strefy technicznej wzdłuż linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia. Natomiast przepisy § 25 ust. 2 i ust. 3 m.p.z.p. uzależniają szerokość strefy technicznej wzdłuż pozostałych linii elektroenergetycznych od ustaleń dokonanych z zarządcą sieci. W ocenie Gminy zasadne było odmienne potraktowanie napowietrznych linii wysokiego napięcia (110kV), gdyż stanowią one przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i stąd uznano, że istnieje potrzeba zamieszczenia informacji o ich przebiegu na rysunku planu. Gmina dodała, że brak jest podstaw prawnych do wprowadzenia w planie miejscowym zakazu wszelkiej zabudowy w strefie technicznej linii elektroenergetycznych. Na mocy § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie może być bowiem w takich strefach realizowana jedynie budowa budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi. W ocenie Wójta Gminy Buczkowice przepisy § 34 i § 39 m.p.z.p. nie naruszają przepisów art. 15 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 4 u.p.z.p. w związku z § 9 ust. 1 i załącznikiem nr 1 do rozporządzenia MI. Przeznaczenie terenu pod usługową (w tym handlową), produkcyjną i magazynową nie jest wzajemnie rozłączne, a zatem można łączyć w ramach jednego terenu różne funkcje. Przepisy pozwalają też na wprowadzenie w planie innych oznaczeń przeznaczenia terenów, w których przeznaczenie to może mieć charakter mieszany. Wprost o takiej możliwości stanowi § 9 ust. 4 rozporządzenia MI., który dopuszcza stosowanie uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Kwestionowane przez organ nadzoru granice terenów pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m² zostały także wyznaczone w obszarze przewidzianym na ten cel w Studium. Posiadają one granice oraz linie rozgraniczające tereny PU i U, a omawiane przeznaczenie tych terenów zostało precyzyjnie określone w § 34 ust. 6 i § 39 ust. 5 m.p.z.p. Odnosząc się do zarzutu naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, o jakim mowa w art. 17 pkt 6 lit c u.p.z.p. oraz art. 54 ust. 1 i 2 u.u.i.ś. Wójt Gminy Buczkowice stwierdził, że projekt skarżonej uchwały wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został pozytywnie zaopiniowany przez Dyrektora Ochrony Środowiska Katowicach pismem z dnia 8 kwietnia 2011 r. Potwierdził też, że pismem z dnia 26 kwietnia 2012 r. wystąpił ponownie do tego organu o zaopiniowanie projektu opisując wprowadzone do niego zmiany w wyniku uwzględnienia części uwag wniesionych przez mieszkańców. Wystąpienie to wykraczało jednak poza czynności wymagane przepisami określającymi procedurę planistyczną, bowiem stosownie do art. 17 pkt 6 lit c u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym przed 21 październikiem 2010 r. – przyp. Sąd) projekt planu podlegał jedynie zaopiniowaniu przez ten organ. Przepis art. 17 pkt 13 u.p.z.p. nakazuje natomiast ponowienie w niezbędnym zakresie uzgodnień, a nie ponownego zbierania opinii. Uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska wymaga jedynie projekt planu miejscowego w części dotyczącej parku krajobrazowego i jego otuliny lub obszaru Natura 2000 ( art. 17 pkt 7 lit. c u.p.z.p. w zw. z art. 16 ust. 78 oraz art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( j.t. Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.). Dodał w uzupełnieniu, że zmiany wprowadzone do projektu planu w wyniku uwzględnienia uwag wniesionych w trakcie jego publicznego wyłożenia miały charakter indywidualny i dotyczyły tylko poszczególnych działek. Nie naruszyły one także interesów prawnych właścicieli nieruchomości objętych planem. W tej sytuacji domaganie się przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach ponownego sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko nie miało - zdaniem Wójta – oparcia w obowiązujących przepisach. Opinia tego organu nie była także wiążąca, bowiem zgodnie z art. 55 ust. 2 u.u.i.ś. regionalny dyrektor ochrony środowiska jest uprawniony do wniesienia skutecznego sprzeciwu jedynie w przypadku, gdy ze strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wynika znaczące oddziaływanie na obszar Natura 2000. Tym samym nawet gdyby organ ten wydał negatywną opinię nie byłaby ona wiążąca, bowiem na obszarze objętym planem nie występują obszary ochrony przyrody, takie jak obszar Natura 2000, parki narodowe czy parki krajobrazowe. Wójt Gminy Buczkowice wskazał też, że przekazał Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Katowicach stosownie do art. 55 ust. 4 u.u.i.ś. uchwalony plan miejscowy wraz z pisemnym podsumowaniem, o jakim jest mowa w art. 55 ust. 3 tej ustawy. Z powołanych względów zdaniem Wójta Gminy Buczkowice w stosunku do zaskarżonej uchwały brak było podstaw do zastosowania art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Wojewody zasługuje na uwzględnienie, gdyż w ocenie Sądu zaskarżona uchwała Rady Gminy Buczkowice została podjęta z naruszeniem zasad i trybu sporządzania planu miejscowego, aczkolwiek Sąd uznał, że nie wszystkie podniesione zarzuty były trafne. Stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zgodzić się należy z Wójtem Gminy Buczkowice, że ustawodawca w powołanym przepisie uznał, iż nie każde naruszenie przepisów prawa, do jakiego może dojść w toku uchwalania planu miejscowego, pociąga za sobą jego nieważność, a ponadto nie wszystkie przypadki naruszenia zasad oraz istotne naruszenia trybu sporządzania takiego planu pociągają za sobą nieważność całej uchwały rady gminy, którą plan taki został przyjęty. Analiza przepisów u.p.z.p. nie pozostawia natomiast wątpliwości, że wśród zasad i trybu sporządzania planu miejscowego, których naruszenie winno skutkować nieważnością części bądź całości tego aktu prawa miejscowego, ustawodawca szczególną rangę przypisał zgodności planu z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wynika to wprost z brzmienia szeregu przepisów wskazanych skardze, a to: art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1u.p.z.p. Pierwszy z tych przepisów przesądza, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzeniu planów miejscowych. Związanie to w przypadku organu wykonawczego gminy, jakim w kontrolowanej sprawie był Wójt Gminy Buczkowice, wyrażało się przede wszystkim w obowiązku sporządzenia projektu planu miejscowego zgodnie z zapisami studium (art. 15 ust. 1 ustawy), a następnie po rozpatrzeniu wniosków do planu sporządzeniu jego projektu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, przy uwzględnieniu ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ( art. 17 ust. 4 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed dnia 21 października 2010 r., który miał zastosowanie w sprawie na mocy art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej dnia 25 czerwca 2010 r. z uwagi na podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu przed wejściem w życie tej nowelizacji). Związanie zaś organu stanowiącego – Rady Gminy Buczkowice wyrażało się w tekście uchwały przyjmującej plan miejscowy, w której zamieszczono obowiązkowe stwierdzenie o zgodności tej uchwały z ustaleniami studium ( art. 20 ust. 1 u.p.z.p. - w brzmieniu sprzed 21.10 2010 r.). Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że na mocy ustawy zmieniającej z dnia 25 czerwca 2010 r. zmienione zostało brzmienie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez zastąpienie nakazu stwierdzenia przez radę gminy zgodności uchwalanego planu ze studium, stwierdzeniem o nienaruszaniu ustaleń studium przez uchwalany plan. Nie ulega wątpliwości (nie jest to także kwestionowane przez Gminę), że część terenów przewidzianych w kontrolowanym planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (tereny oznaczone w m.p.z.p. symbolami MN 7, 21, 34, 41, 54, 56, 64, 74, 107 117, 120 i 138) posiadało w mniejszej lub większej części inne przeznaczenie niż wynikało to z rysunku w Studium określającego kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy, o których mowa w art. 10 ust. 2 u.p.z.p. W szczególności w obrębie terenów MN.7, MN.34, MN.41, MN.54, MN.56, MN.64, MN.74, MN.107, MN.117 i MN.120 znalazły się tereny, które na rysunku Studium przeznaczono pod istniejące zadrzewienia typu leśnego, nadrzeczne i śródpolne do adaptacji i ochrony (kolor zielony z ciemnozieloną obwódką) - określane w odpowiedzi na skargę jako "tereny zadrzewień". Podkreślić w tym miejscu należy, że z punktu widzenia zgodności uchwalonego planu ze studium bez znaczenia jest czy tereny przeznaczone w planie pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne były w Studium przewidziane pod opisane zadrzewienia tylko w mniejszej części mającej postać pasa o szerokości 20 – 50 m, czy też był to obszar większy stanowiący pas o szerokości 80 m, jak to miało miejsce w przypadku jednostki strukturalnej MN.99, bądź wreszcie czy teren taki był prawie w całości przeznaczony pod zadrzewienia, co wystąpiło w przypadku niewielkiej obszarowo jednostki MN.56. Z punktu widzenia zgodności uchwalonego planu ze Studium bez znaczenia był także brak większej liczby drzew na terenach przeznaczonych w Studium pod zadrzewienia, a w planie pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, czy faktyczne częściowe wykorzystanie tych terenów jako sadów i ogrodów, co miało miejsce w przypadku jednostki MN.107 i MN 117. Omawiany rysunek studium bowiem określał bowiem - zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. - kierunki proponowanych zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów Odnosząc się do zawartych w odpowiedzi na skargę stwierdzeń dotyczących omawianej kwestii dostrzec należy także ustalenia zawarte w rozdziale 3 tekstu Studium zatytułowanym "Kierunki ochrony środowiska przyrodniczego". W pkt 2.1 tego rozdziału (s. 39) jako jeden z celów działań w obszarze środowiska przewidziano "zwiększenie lesistości gminy". Nie ulega zatem wątpliwości, że jednym z przewidzianych w Studium kierunków zagospodarowania przestrzennego było zwiększenie i adaptacja obszarów zadrzewień. Pewne wątpliwości może budzić także przeznaczenie w planie pod zabudowę jednorodzinną terenów oznaczonych symbolami MN. 117 i 138 mimo, że w Studium zostały one oznaczone tereny mieszkaniowo- usługowe. Z tekstu Studium (s. 35) wynika jednak, że na obszarach zabudowy mieszkaniowej dopuszczona została funkcja usługowa (niewielkie usługi handlu i gastronomii, nieuciążliwe rzemiosło oraz budownictwo pensjonatowe), a zatem tego rodzaju zmianę przeznaczenia tych terenów należy zakwalifikować jako dopuszczalną. Za niezgodne Studium trzeba natomiast bez wątpienia uznać wyznaczenie terenów zabudowy mieszkaniowej oznaczonych w planie symbolami MN.43 i MN. 99, które na rysunku Studium zostały w części przeznaczone pod usługi (czerwony poziomy szarf na białym tle), a w przypadku jednostki MN.43 w niewielkiej części także pod zalesienia i zadrzewienia uzupełniające i ochronne wzmacniające system obszarów chronionych ( zielony pionowy szarf na białym tle), czy w przypadku jednostki MN. 99 niewielkich terenów przeznaczonych pod istniejące zadrzewienia typu leśnego, nadrzeczne i śródpolne do adaptacji i ochrony (kolor zielony z ciemnozieloną obwódką). Zgodzić się trzeba z Wojewodą Śląskim, że niezgodne z ustaleniami Studium było także przeznaczenie w planie miejscowym terenu oznaczonego symbolem U.13, którego obszar w Studium został w części włączony do systemu obszarów chronionych łączących pasma Beskidu Śląskiego i Małego (żółty pionowy szarf na białym tle). Odnosząc się do twierdzeń Wójta Gminy Buczkowice podnoszącego, że ustalenia planu zostały pozytywnie zaopiniowane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach, Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych w Katowicach oraz Nadleśnictwo w Bielsku-Białej wskazać należy, że organy te nie były uprawnione do badania kwestii zgodności ustaleń planu ze Studium, a ponadto opinie te zostały sporządzone przed wprowadzeniem przez Wójta zmian do projektu planu. Stanowiska Wojewody kwestionującego brak zgodności ustaleń planu miejscowego ze Studium nie można podważyć również przez powołanie się na zapisy zamieszczone w rozdziale 7 pkt 2. 1 (s. 81) tego aktu kierownictwa wewnętrznego, zgodnie z którym "z uwagi na ogólny charakter dokumentu i skalę opracowania ustalone na rysunku zmiany studium granice obszarów o zmienionym kierunku zagospodarowania mają charakter orientacyjny i powinny być doprecyzowane w trakcie sporządzania np. planów miejscowych." Nie może ulegać wątpliwości, że dopuszczona tą regulacją możliwość odstępstwa w planie miejscowym od ustaleń Studium w kwestii granic terenów o określonym przeznaczeniu dotyczyć mogła tylko niewielkich korekt, a nie daleko idących odstępstw, jak to miało miejsce w przypadku kontrolowanej uchwały. Akceptacja stanowiska zajętego w tej kwestii w odpowiedzi na skargę prowadziłaby bowiem w konsekwencji do wniosku, że Rada Gminy Buczkowice ustalając w Studium kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów była uprawniona do modyfikacji postanowień art. 9 ust. 4 u.p.z.p. W związku z tym przykładowo mając na uwadze przebieg granic poszczególnych nieruchomości istniejących w obszarze objętym planem czy poziom zadrzewienia poszczególnych obszarów mogła przeznaczać pod zabudowę mieszkaniową czy usługową tereny, które w Studium zostały wyraźnie wyłączone spod zabudowy, bądź przeznaczone pod innego rodzaju zabudowę. W tym kontekście zwrócić należy także uwagę, że wyznaczenie terenów wyłączonych spod zabudowy stanowi jeden z obligatoryjnych elementów części studium określającej kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy ( art. 10 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.). Odnosząc się do obszernego wywodu Wójta Gminy Buczkowice dotyczącego różnic w skalach rysunku planu oraz rysunku Studium, a także różnych rodzajów map stanowiących podkład obu tych rysunków i wynikających stąd trudności związanych z zapewnieniem ich zgodności zauważyć należy, że z tego rodzaju problemami borykają się organy wszystkich gmin i Gmina Buczkowice nie stanowi w tym względzie żadnego wyjątku. W uzupełnieniu jedynie wskazać trzeba, że rysunek Studium sporządzony na podkładzie mapy topograficznej w skali 1 : 5000 odpowiada wymogom wynikającym z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ( Dz. U. Nr 118, poz. 1233). Rysunek planu był zaś z kolei zgodny z wymogami określonymi w art. 16 ust. 1 u.p.z.p. został on bowiem sporządzony na podkładzie mapy zasadniczej w skali 1: 2000, aczkolwiek co do zasady winien być sporządzony w skali 1:1000. Ustawodawca zdając sobie sprawę z trudności związanych z przeniesieniem ustaleń wynikających z rysunku studium przedstawiającego kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy (określonych w art. 10 ust. 2 u.p.z.p.) na rysunek planu miejscowego nakazał organowi wykonawczemu gminy przeprowadzenie jeszcze przed podjęciem przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu analizy dotyczącej m.in. zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium i przygotowanie materiałów geodezyjnych do opracowania planu (art. 10 ust. 5 u.p.z.p.). Nie od rzeczy należy tutaj także zauważyć, że po wszczęciu procedury planistycznej Rada Gminy Buczkowice podjęła uchwałę Nr XII/61/1 z dnia 26 października 2011 r., którą wprowadziła zmiany do uchwalonego w 2000 r. Studium w części dotyczącej obszaru sołectwa Rybarzowice. Przeprowadzona zmiana zapisów Studium winna zatem doprowadzić do wyeliminowania opisanych niezgodności między tym dokumentem, a projektem planu do czego jednak z niewiadomych powodów nie doszło. Stwierdzenie naruszenia zaskarżoną uchwałą art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. powoduje konieczność stwierdzenia na mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważności całej uchwały Rada Gminy Buczkowice Nr XX/120/12 z dnia 27 czerwca 2012 r. W tej sytuacji Sąd jest zwolniony z obowiązku szczegółowej analizy innych zarzutów podniesionych przez Wojewodę Śląskiego stosunku do pozostałych unormowań zamieszczonych w zaskarżonej uchwale. Z obowiązku należy jednak wskazać, że trafny był także zarzut Wojewody dotyczący przekroczenia przez Radę Gminy Buczkowice kompetencji dotyczących zamieszczenia w § 16 ust. 9 pkt 1 m.p.z.p. nakazów i zakazów regulujących wykonywanie robót budowlanych niestanowiących budowy ani rozbiórki w obiektach budowlanych wpisanych do gminnej ewidencji zabytków, a także "komponowania otoczenia tych obiektów w granicach ogrodzenia". Uprawnienia takiego w szczególności nie można wywieść z treści art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. oraz z art. 19 ust. 1 pkt 2 u.o.z.o.z. Ponadto przepis ten jest niezgodny z unormowaniem wynikającym z art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nakazującym uzgodnienie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej z wojewódzkim konserwatorem zabytków tylko decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu ujętego w gminnej ewidencji zabytków. Zgodzić się należy natomiast ze stanowiskiem Gminy, że chybiony był zarzut Wojewody dotyczący niezgodności z prawem zapisów § 16 ust. 6 pkt 1 m.p.z.p. wprowadzających nakazy uzgadniania z wojewódzkim konserwatorem zabytków wskazanych w tym przepisie działań podejmowanych w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej. Uprawnienie rady gminy do wprowadzenia tego rodzaju unormowania wyprowadzić można bowiem z art. 19 ust. 1 pkt 1 u.o.z.o.z. Rada uprawniona była także na mocy art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. do wprowadzenia w § 16 ust. 2 pkt 6 planu zakazu podziału geodezyjnego terenów położonych w strefie ochrony konserwatorskiej zabytku, aczkolwiek oczywistym jest, że nie mogła wprowadzać zakazu podziałów własnościowych tych terenów. Nie był trafny zarzut Wojewody Śląskiego dotyczący przekroczenia przez Radę Gminy Buczkowice uprawnień do przyjęcia regulacji zawartych w § 16 ust. 13 pkt 1-3 m.p.z.p. określających nakazy i zakazy związane z kształtowaniem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w strefie ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych. Umocowania do zamieszczenia w planie tych regulacji doszukać się można bowiem w art. 7 pkt 4 i art. 19 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 u.o.z.o.z. Chybiony w ocenie Sądu był także zarzut naruszenia przepisem § 9 ust. 11 m.p.z.p. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia MI przez określenie dopuszczalnej wysokości zabudowy z powołaniem się na definicję wysokości budynku zamieszczoną w przepisach techniczno-budowlanych. W szczególności nie można podzielić poglądu, że posłużenie się takim określeniem nie pozwala na ustalenie wysokości obiektów nie będących budynkami. Odnosząc się do obszernych wywodów dotyczących tej kwestii, które zawarto w odpowiedzi na skargę zauważyć jednak należy, że Wojewoda nie zarzucał braku określenia w m.p.z.p wysokości wszystkich budowli lecz zwrócił uwagę na niewłaściwe posłużenie się pojęciem wysokości budynku zamieszczonym w § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W przekonaniu Sądu Rada Gminy nie naruszyła także unormowań zawartych w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. ( w brzmieniu obowiązującym przed 21 10. 2010 r.) i § 4 pkt 6 rozporządzenia MI przez świadome odstąpienie od określenia wskaźnika intensywności zabudowy oraz udziału powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do terenów sportowo-rekreacyjnych ( § 9 ust. 2 pkt 4 i ust. 6 pkt 4 m.p.z.p.), a także odstąpienie od określenia wskaźnika powierzchni zabudowy produkcyjnej, magazynowej i infrastruktury technicznej ( § 9 ust. 2 pkt 6 m.p.z.p.) przy jednoczesnym określeniu dla tych terenów udziału powierzchni biologicznie czynnej. Wojewoda trafnie jednakowoż wytknął Radzie Gminy, że winna ona wskazać w kontrolowanej uchwale do czego należy odnosić procentowe wskaźniki intensywności zabudowy oraz udziału powierzchni biologicznie czynnej. Nie można było jednak kwestionować uprawnień Rada do odstąpienia od określenia geometrii dachów dla niektórych obiektów budowlanych, które wskazano w § 9 ust. 24 pkt 5 i 6 m.p.z.p. Trafnie Wojewoda Śląski zakwestionował natomiast błędne określenie naniesionych na rysunek planu linii wysokiego napięcia, jako oznaczenia informacyjnego, bowiem w § 25 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. wprowadzono wzdłuż tej linii strefę techniczną ograniczonej zabudowy. Zaakceptować także należy pogląd o braku podstaw prawnych do wyposażenia administratorów sieci i urządzeń infrastruktury technicznej określonych w § 25 ust. 1 pkt 2, 4 – 8 m.p.z.p. w uprawnienie do określania szerokości strefy technicznej wokół tych sieci i urządzeń ( § 25 ust. 2 m.p.z.p.) oraz braku podstaw prawnych do wprowadzenia zawartego w § 25 ust. 3 m.p.z.p. nakazu uzyskania uzgodnień z administratorami sieci na lokalizację obiektów i urządzeń budowlanych w tak wyznaczonych strefach. Błędne w tej kwestii było powołanie się przez Wójta Gminy Buczkowice na art. 27 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz przepisy rozporządzenia w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenów oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej, gdyż przepisy te regulują jedynie kwestie uzgadniania ze starostami usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu, a nie sytuowania wszystkich obiektów budowlanych. Nie było zasadne także oparcie argumentacji dotyczącej tej kwestii na stanowisku zajętym przez NSA w wyroku z dnia 6 lipca 2007 r., II OSK 604/07, LEX nr 38471, bowiem inny był przedmiot wyrokowania w tej sprawie. Za chybiony należy uznać jednakowoż sformułowany przez organ nadzoru zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez pominięcie na rysunku planu terenów o różnym przeznaczeniu w stosunku do terenów wskazanych w § 34 i § 39 m.p.z.p. Jak słusznie zauważył Wójt Gminy Buczkowice w orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalony jest bowiem pogląd o możliwości ustalenia w planie miejscowym mieszanego przeznaczenia terenów ( por. m.in. wyroki NSA: z dnia 13 grudnia 2006 r., II OSK 1278/06, LEX nr 362107; z dnia 22 października 2008 r., II OSK 567/08, LEX nr 511478 oraz 20 stycznia 2011 r., II OSK 2335/10, OwSS 2011/3/73/73-76). Zdaniem Sądu brak jest także formalnych przeszkód do wskazania miejsca lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży pow. 2000 m² na terenie oznaczonym w planie symbolem PU, a nie wyłącznie symbolem UC., aczkolwiek bardziej poprawne i czytelne byłoby określenie tej jednostki symbolem PU/UC. Wskazać wreszcie przyjdzie, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób wyraźny rozróżnia obowiązek opiniowania od obowiązku uzgadniania projektu planu miejscowego. Zgodzić się zatem przyjdzie ze stanowiskiem Wójta Gminy Buczkowice, że przepis art. 17 pkt 13 u.p.z.p. nakazywał mu po wprowadzeniu zmian do projektu planu jedynie ponowienie uzgodnień i to tylko w niezbędnym zakresie, a nie ponowne zbieranie także opinii. Tym samym skoro z przepisów odrębnych nie wynikał obowiązek uzgodnienia projektu planu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska to nie było potrzeby ponownego przedłożenia temu organowi zmienionego projektu wraz z nową zmienioną prognozą oddziaływania na środowisko. Przeprowadzone rozważania prowadzić muszą w konsekwencji także do wniosku, że zasadny okazał się również zarzut Wojewody podjęcia zaskarżonej uchwały z naruszeniem art. 7 i art. 94 Konstytucji R.P. przez jej podjęcie z przekroczeniem granic upoważnienia zawartego w u.p.z.p. Z przytoczonych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) .