II SAB/Bk 6/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności faktycznych. Pismem z dnia 25 października 2012 r. M. B. wystąpiła do Komisji Egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin radcowski przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych w B., z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: - zanonimizowanych uzasadnień do uchwał sporządzonych w zakresie drugiej części egzaminu, - zanonimizowanych uzasadnień do ocen cząstkowych, sporządzonych przez poszczególnych członków komisji z rozwiązania zadania z części drugiej egzaminu, - zanonimizowanych prac egzaminacyjnych, sporządzonych przez osoby, które wybrały formę apelacji karnej jako rozwiązanie części drugiej egzaminu. Doprecyzowano, że wniosek obejmuje jedynie te uzasadnienia, które dotyczą części drugiej egzaminu, tj. prawa karnego i tylko tych prac w których zdający wybrał jako formę pracy egzaminacyjnej (rozwiązanie) - apelację karną. Podano, że wniesione żądanie nie obejmuje udostępnienia danych osobowych osób egzaminowanych. Wniosek ten pismem z dnia 30 października 2012 r., został przekazany do rozpatrzenia, zgodnie z właściwością, Ministrowi Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości uznając się niewłaściwym do rozpatrzenia żądania pismem z dnia 12 listopada 2012 r., zwrócił wniosek, wskazując jako organ właściwy Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w B.. Pismo Ministra Sprawiedliwości wpłynęło do siedziby Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. w dniu 14 listopada 2012 r. Pismem znak: [...], z dnia [...] listopada 2012 r. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. poinformowała zainteresowaną, że nie znalazła podstaw do uwzględnienia wniosku z dnia 25 października 2012 r., gdyż żądane przez nią informacje nie mają charakteru informacji publicznych. W dniu 30 grudnia 2012 r. M. B. wniosła, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę na bezczynność Rady Okręgowej Izby Prawnych w B. w udostępnieniu wnioskowanych przez nią informacji. Zarzuciła naruszenie art. 13 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez niezałatwienie sprawy w terminie. Wskazując na powyższe naruszenia wniosła o zobowiązanie Rady do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i zasądzenie od Rady na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podała, że informacje wytworzone w toku prac komisji egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego powołanej przez Ministra Sprawiedliwości mają charakter informacji publicznej. Informacją publiczną są bowiem wszelkiego rodzaju dokumenty odnoszące się do organu władzy publicznej lub podmiotu nim nie będącego, dotyczących sfery jego działalności. W myśl art. 36 7 § 2 ustawy o radcach prawnych, dokumentację związaną z przeprowadzeniem egzaminu radcowskiego, po jego zakończeniu przewodniczący komisji egzaminacyjnej przekazuje radzie okręgowej izby radców prawnych. W konsekwencji, Rada Okręgowej Izby Prawnych w B., jako podmiot który posiada dokumentację związaną z przeprowadzeniem egzaminu radcowskiego (informację publiczną) obowiązana jest w tym zakresie udostępnić ją w tym zakresie na wniosek osoby zainteresowanej. Nadto skarżąca podniosła, że jeżeli organ stwierdzi, że dana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, w myśl art. 16 ust. 1 ustawy, powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Względem Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. zastosowanie w tym zakresie ma art. 17 ust. 1 ustawy. Pismo informujące stronę o tym, że w ocenie organu wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, stanowi naruszenie dyspozycji tego przepisu i w konsekwencji prowadzi do bezczynności organu. Organ w odpowiedzi na skargę potrzymał stanowisko, że żądane przez skarżącą informacje nie mają charakteru informacji publicznej. Uzasadniając to stanowisko organ podał, że szczegółowe zasady odbywania aplikacji radcowskiej oraz przeprowadzania egzaminów radcowskich regulują przepisy rozdziału 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1982 r. o radcach prawnych. Zgodnie z przepisem art. 361 ust. 1 ustawy do egzaminu radcowskiego może przystąpić osoba, która odbyła aplikację radcowską i otrzymała zaświadczenie o jej odbyciu oraz osoba, o której mowa w art. 25 ust. 2 tej ustawy. Organ podkreślił, że powzięcie zamiaru przystąpienia do egzaminu radcowskiego przez osobę spełniającą kryteria ustawowe, jest decyzją osoby fizycznej, ma zatem charakter decyzji prywatnej. Przystąpienie do egzaminu radcowskiego, a zatem działanie, mające na celu ewentualne uzyskanie uprawnień radcy prawnego, nie jest sprawą publiczną, przez którą należy rozumieć wszelkie działania (zaniechania) podmiotów podejmujących czynności w celu realizacji zadań zaliczanych do szeroko rozumianego interesu publicznego, ani działaniem związanym w jakikolwiek sposób ze sprawowaniem funkcji publicznej przez zdającego, nawet przy przyjęciu założenia, że po ewentualnym uzyskaniu uprawnień uzyska status osoby zaufania publicznego. W ocenie organu nawet wówczas, gdyby egzaminowanym była osoba posiadająca status funkcjonariusza publicznego, informacja o przebiegu egzaminu (treści pracy), jako dotycząca jego sfery prywatnej, a nie uprawnień zawodowych tej osoby, nie byłaby informacją publiczną, gdyż nie dotyczyłaby sprawowanej funkcji. Zdaniem organu przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której należałoby przyjąć, że wszelkie działania osób, które mogą w przyszłości uzyskać status osoby zaufania publicznego lub zostać funkcjonariuszem publicznym - również działania dotyczące sfery prywatnej (np. egzamin gimnazjalny, maturalny, na prawo jazdy, na rzeczoznawcę majątkowego itp.) - stanowiłyby informacje publiczne, a zatem podlegałyby powszechnemu udostępnieniu, a to stanowiłoby oczywistą nadinterpretację regulacji ustawowych. Sytuacja, w której osoby postronne mogłyby mieć prawo wglądu w akta indywidualnych postępowań w pełnym, nieograniczonym wręcz zakresie, należy uznać za nadużycie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Rady OIRP za tego typu nadużycie należy uznać żądanie poddania prac egzaminacyjnych kandydatów na radców prawnych publicznej ocenie, do czego de facto sprowadza się wniosek skarżącej. Reasumując tę część rozważań organ podał, że informacja o szczegółach przebiegu egzaminu (przygotowanych pracach, udzielonych odpowiedziach) nie jest informacją publiczną. Praca egzaminacyjna przygotowana przez zdającego, obrazująca zakres zdobytej wiedzy prawniczej oraz umiejętności jej zastosowania w praktyce przez kandydata na radcę, będącego osobą prywatną jest dokumentem prywatnym, który nie podlega przepisom ustawy. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał orzeczenia sądów administracyjnych w których wyrażony został pogląd zgodnie z którym dokumenty przedkładane przez podmioty przystępujące do różnego rodzaju postępowań konkursowych (np. o dofinansowanie lub na stanowisko w organach administracji) nie mają przymiotu informacji publicznej, gdyż są dokumentami prywatnymi, które zostały wytworzone przez podmioty nie będące podmiotami publicznymi, a jedynie przedłożone w toku publicznej procedury. Natomiast charakter informacji publicznej mają dokumenty wytworzone przez właściwe organy w toku postępowania konkursowego (wyroki: NSA II OSK 812/05, I OSK 431/11, I OSK 683/09, WSA w Warszawie II SAB/Wa 208/12, II SAB/Wa 157/12, WSA w Olsztynie II SAB/OI 8/09). Organ zwrócił przy tym uwagę na podobieństwo postępowań konkursowych do egzaminu radcowskiego. Podał, że praca egzaminacyjna przygotowana przez kandydata na radcę prawnego jest – podobnie jak wniosek aplikującego o przyznanie dofinansowania lub ubiegającego się o stanowisko - dokumentem wytworzonym przez podmiot nie będący podmiotem publicznym, zgłoszonym w toku publicznego postępowania kwalifikacyjnego, celem poddania złożonego dokumentu ocenie właściwego organu lub innego podmiotu wykonującego zadania władzy publicznej, w przedmiotowej sprawie - komisji egzaminacyjnej. Praca egzaminacyjna nie jest zatem dokumentem zawierającym informacje publiczne, gdyż ani nie mieści w sobie informacji o charakterze publicznym, ani nie dotyczy jakichkolwiek, nawet szeroko rozumianych, spraw publicznych. Praca egzaminacyjna nie jest bowiem wiadomością wytworzoną przez władzę publiczną w rozumieniu ustawy lub odnoszącą się do władz publicznych, ani też wytworzoną lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Organ podkreślił przy tym, że w sytuacji, gdy żądana informacja nie nosi cech informacji publicznej, obowiązki adresata wniosku sprowadzają się do poinformowania zainteresowanego na piśmie, że złożone żądanie nie dotyczy informacji publicznej. Dlatego przyjąć należy, że Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych nie pozostawała w bezczynności, gdyż pismem z dnia [...] listopada 2012 r. poinformowała zainteresowaną, że żądane informacje nie są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym za niezasadny należy uznać zarzut dotyczący nie wydania decyzji administracyjnej. Jednocześnie Rada OIRP dokonując - w związku z wniesioną skargą - autokontroli stanowiska zajętego w sprawie, stwierdziła, że walor informacji publicznej ma dokumentacja wytworzona przez komisję egzaminacyjną, w tym żądane przez skarżącą oceny prac z prawa karnego, które zostały przygotowane w dniu [...] sierpnia 2012 r. przez osoby zdające egzamin radcowski w B. Komisję egzaminacyjną, powołaną przez Ministra Sprawiedliwości należy bowiem zaliczyć do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, zaś dokumentację egzaminacyjną wytworzoną przez tę komisję za informację wynikającą z wykonywania przez nią zadań władzy publicznej. W związku z powyższym pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. zainteresowana poinformowana została o ocenach wystawionych przez komisję egzaminacyjną, za prace z zakresu prawa karnego. Równocześnie poinformowano zainteresowaną, że wskazane w piśmie oceny z drugiej części egzaminu radcowskiego, polegającego na rozwiązaniu zadania z zakresu prawa karnego, nie zawierają uzasadnienia, gdyż obowiązujące w tym zakresie przepisy nie przewidują takiego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga podlegała oddaleniu albowiem – wbrew stanowisku skarżącej – Rada Okręgowa Izby Radców Prawnych w B. nie pozostawała w bezczynności w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zarzutu bezczynności, Sąd w pierwszej kolejności odniósł się do tego czy w niniejszej sprawie zachodziła konieczności spełnienia warunku formalnego dopuszczalności skargi na bezczynność, tj. do ustalenia czy skarżąca musiała wyczerpać w postępowaniu administracyjnym tok zażaleniowy do zwalczania bezczynności. Zgodnie z treścią art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia zgodnie z §2 art. 52 ww. ustawy należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej zwanej dalej: ustawą. Ustawa ta procedurę dostępu do informacji publicznej reguluje w sposób kompleksowy. Regulacja ta nie zawiera jednak przepisów które dotyczyłyby bezczynności. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się kpa – art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że brak uregulowania w zakresie bezczynności w samej ustawie o dostępie do informacji publicznej nie skutkuje swoistym automatyzmem w stosowaniu w takiej sytuacji przepisów procedury administracyjnej. Ustawa bowiem, tak jak wskazano powyżej, odsyła do kpa tylko w zakresie wydania decyzji, dlatego też nieuprawnionym byłoby twierdzenie, że warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność w zakresie nieudzielania informacji publicznej jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie kpa. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (postanowienie NSA z 31 marca 2008 r., I OSK 262/08 Lex nr 1028759, wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2006 r., II SAB/Wa 40/06, Lex nr 265495). Przechodząc do merytorycznych motywów wyroku wskazać należy, że z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce. Należało zatem ustalić czy żądanie skarżącej dotyczące udostępnienia przez Radę Okręgową Izby Radców Prawnych w B. - uzasadnień do uchwał sporządzonych w zakresie drugiej części egzaminu, tj. prawa karnego i tylko tych prac w których zdający wybrał jako formę pracy egzaminacyjnej (rozwiązanie) - apelację karną, uzasadnień do ocen cząstkowych, sporządzonych przez poszczególnych członków komisji z rozwiązania zadania z tej części egzaminu i prac egzaminacyjnych, sporządzonych w tym zakresie, mieści się w definicji pojęcia informacji publicznej, o której mowa w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Definicja informacji publicznej zawarta w tym przepisie odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Pewną pomocą dla określenia znaczenia "sprawy publicznej" może służyć katalog zawarty w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej w którym wymieniono szereg kategorii informacji stanowiących informację publiczną, wyliczenie to jednak ma charakter przykładowy. Niemożliwe jest zatem zdefiniowanie informacji publicznej na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dlatego też przy wykładni tego pojęcia należy posłużyć się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Uwzględniając wszystkie te aspekty należy stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Charakteru informacji publicznej nie mają wnioski w sprawach indywidualnych, wnioski będące postulatem wszczęcia postępowania w innej sprawie a także wnioski dotyczące przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych, wnioski stanowiące ingerencję w działalność sądów a także wnioski dotyczące dokumentów prywatnych (vide: postanowienie NSA z 11 grudnia 2002 r., II SAB 105/02, Lex nr 137863 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2007 r., II SA/Wa 69/07, Lex nr 344225, wyroki NSA z 11 maja 2006 r., II OSK 812/05, Lex nr 236465, z 14 września 2010 r., I OSK 1035/10, z 22 czerwca 2010 r., I OSK 385/10). Pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej należy podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 2/04, publ.cbois). Przenosząc te ogólne uwagi na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, że rację ma Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych, iż wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji publicznej. Uzasadnienie tego stanowiska wynika z sytuacji prawnej osób biorących udział w egzaminie radcowskim. Szczegółowe zasady odbywania aplikacji radcowskiej oraz przeprowadzania egzaminów radcowskich regulują przepisy rozdziału 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2010 r., nr 10, poz. 65 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 361 ust. 1 ustawy do egzaminu radcowskiego może przystąpić osoba, która odbyła aplikację radcowską i otrzymała zaświadczenie o jej odbyciu oraz osoba, o której mowa w art. 25 ust. 2 tej ustawy. Jednocześnie z przepisu art. 3 ust. 1 ustawy wynika, że zawód radcy prawnego – zawód zaufania publicznego może wykonywać osoba, która spełnia wymagania określone ustawą. Natomiast art. 23 tej ustawy stanowi, że "prawo wykonywania zawodu radcy prawnego powstaje z chwilą dokonania wpisu na listę radców prawnych i złożenia ślubowania". Z powyższej regulacji wynika, że osoba biorąca udział w egzaminie radcowskim nie wykonuje jeszcze zawodu zaufania publicznego jakim jest zawód radcy prawnego. Prowadzi to do konstatacji, że decyzja takiej osoby o udziale w egzaminie ma charakter decyzji prywatnej, albowiem jest to działanie mające na celu dopiero uzyskanie uprawnień radcy prawnego (jest to działanie poprzedzające sprawowanie funkcji publicznej przez zdającego) a wyniki egzaminu dotyczące takiej osoby dotycząc jej sfery prywatnej a nie uprawnień zawodowych. Zgodzić się należy z organem, że przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której wszelkie działania osób, mogących w przyszłości uzyskać status osoby zaufania publicznego stanowiłyby informacje publiczne. Doprowadziłoby to do sytuacji w której osoby postronne mogłyby mieć prawo wglądu w akta indywidualnych postępowań w pełnym, nieograniczonym zakresie. Podzielić również należy stanowisko organu, że praca egzaminacyjna kandydatów na radców prawnych faktycznie jest dokumentem prywatnym, gdyż obrazuje zakres zdobytej przez niego wiedzy prawniczej oraz umiejętności jej zastosowania w praktyce. Przepis z art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Stosownie do treści art. 245 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie i tym różni się od dokumentu urzędowego, że nie jest sporządzony przez organ władzy publicznej i inny organ państwowy (nie pochodzi od organu władzy publicznej lub innego organu państwowego) w zakresie ich działania; dokument prywatny niczego w sposób urzędowy nie zaświadcza (art. 244 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego). Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela w pełni stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Białymstoku z dnia z dnia 19 marca 2013 r. w sprawie II SAB/Bk 3/13 zgodnie z którym informacja dotycząca treści prac przygotowanych przez osoby zdające egzamin radcowski oraz ocen tych prac wraz z ich uzasadnieniem nie mieści się w definicji pojęcia informacji publicznej, o której mowa w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Odnośnie wniosku dotyczącego uzasadnień do uchwał sporządzonych w zakresie drugiej części egzaminu podać należy że żądanie to nie do końca jest zrozumiałe. Przepis art. 36 5 ust. 3 ustawy o radach prawnych stanowi, że każdy z egzaminatorów sprawdzających pracę pisemną wystawia ocenę cząstkową i sporządza pisemne uzasadnienie wystawionej oceny cząstkowej i przekazuje je niezwłocznie przewodniczącemu komisji egzaminacyjnej, który załącza wszystkie uzasadnienia ocen cząstkowych dotyczące prac zdającego do protokołu z przebiegu egzaminu radcowskiego. Natomiast przepis art. 36 6 ust. 2 ustawy stanowi, że komisja egzaminacyjna podejmuje uchwałę o wyniku egzaminu radcowskiego większością głosów w obecności wszystkich członków komisji egzaminacyjnej. Komisja egzaminacyjna wydaje zdającemu uchwałę, a jej odpis przesyła Ministrowi Sprawiedliwości, Prezesowi Krajowej Rady Radców Prawnych oraz dołącza do akt osobowych zdającego. Z powyższej regulacji wynika zatem, że komisja egzaminacyjna nie podejmuje uchwał w zakresie poszczególnych części egzaminu, stąd też nie może dysponować dokumentami w postaci uzasadnienia takich uchwał. Natomiast jak już wskazano powyżej uzasadnienie poszczególnych ocen nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Pomimo tego, że uzasadnienie ocen jest już dokumentem wytworzonym przez poszczególnych członków komisji egzaminacyjnej a nie przez osobę zdającą egzamin to nie można przyjąć że jest to informacja publiczna. Uzasadnienie ocen nie dotyczy bowiem komisji ale sfery prywatnej osoby zdającej egzamin. W ocenie Sądu dokumentacja wytworzona przez komisję egzaminacyjną dotycząca przebiegu egzaminu konkretnej osoby i jego wyników nie może stanowić informacji publicznej. Informację publiczną może natomiast stanowić ogólna informacja w zakresie liczby osób zdających egzamin i wystawionych ocen przez komisję – taka informacja dotyczy bowiem efektu pracy komisji. W sprawie niniejszej pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. udzielono skarżącej informacji w tym zakresie. Wskazano ile osób przystąpiło do drugiej części egzaminu – zadania z zakresu prawa karnego, ile otrzymało ocenę dobrą i ile ocenę dostateczną. Końcowo nadmienić należy, że ustawa o radcach prawnych unormowała kontrolę prawidłowości działania komisji egzaminacyjnej stanowiąc w przepisie art. 369 ust. 2 ustawy, że od uchwały komisji służy kandydatowi odwołanie dotyczące wyniku jego egzaminu do Ministra Sprawiedliwości. Nadto z treści art. 367 ust. 2 ustawy wynika, że dokumentację związaną z przeprowadzeniem egzaminu radcowskiego, po jego zakończeniu przewodniczący komisji egzaminacyjnej przekazuje właściwej radzie okręgowej izby radców prawnych, z czego sporządza się protokół. Kopię protokołu z przebiegu egzaminu oraz kopię protokołu z przekazania dokumentacji przewodniczący komisji egzaminacyjnej przekazuje Ministrowi Sprawiedliwości w terminie 7 dni od dnia sporządzenia. Minister Sprawiedliwości jako organ odwoławczy nie przeprowadza ponownie egzaminu radcowskiego ale posiada uprawnienia do merytorycznej kontroli wyników egzaminu. W ocenie Sądu ustawa o radcach prawnych w dostateczny sposób reguluje procedurę dotycząca ewentualnego kwestionowania wyników egzaminu radcowskiego. Skoro zatem wnioskowana przez skarżącą informacja nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie posiada przymiotu informacji publicznej, to w sprawie niniejszej nie mogło dojść ani do jej udostępnienia, a więc do dokonania czynności materialno - technicznej, ani też do odmowy udostępnienia, czyli wydania decyzji administracyjnej. W sytuacji, gdy żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej, organ, do którego skierowano wniosek, winien jedynie pisemnie poinformować wnioskodawcę, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej, co w sprawie niniejszej organ prawidłowo uczynił. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.