III SA/Wa 2791/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Protokolant starszy referent Paweł Jurczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz M. K. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. (ilekroć w niniejszym uzasadnieniu przepis prawa powołany zostanie bez wskazania aktu prawnego, z jakiego pochodzi, będzie to przepis ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.). Dla określenia tej ustawy będzie także używany skrót "u.p.d.o.f."). Skarżący – M. K., 13 marca 2012r. złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Opisując stan faktyczny wyjaśnił, że w 1985r. jego rodzice J. B. i A. K. nabyli do majątku wspólnego prawo użytkowania wieczystego działki gruntu położonej w W., przy ul. [...]. Następnie na nieruchomości tej wybudowali budynek użytkowy, w którym A. K. do dnia swojej śmierci (12 maja 2006r.) prowadził działalność gospodarczą pod firmą K., a później K. s.c. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. o stwierdzeniu nabycia spadku z 23 lipca 2007r. sygn. akt [...], spadek po zmarłym nabyli po ⅓ żona spadkodawcy oraz dzieci: Skarżący i jego brat A. K., stając się współużytkownikami wieczystymi działki i współwłaścicielami posadowionego na niej budynku (żona 4/6, dzieci po 1/6). Spadkobiercy zapłacili podatek od spadków i darowizn. Kontynuowali działalność gospodarczą A. K. pod firmą K. s.c. wykorzystując w niej przedmiotowy budynek. Nieruchomość nigdy nie była środkiem trwałym ujętym w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. W dniu 20 lutego 2012r. nieruchomość została sprzedana spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, będącej podatnikiem podatku od towarów i usług. Skarżący oraz pozostali współwłaściciele nie są podatnikami tego podatku. Sprzedaż nie miała związku z prowadzeniem przez nich jakiejkolwiek działalności gospodarczej i została dokonana poza nią. Przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była częścią przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego ("k.c."), mimo że była wykorzystywana na cele prowadzonej przez nich działalności gospodarczej K. s.c. Przedmiotem działalności spółki nie była i nie jest budowa i sprzedaż budynków (lokali), w tym sprzedaż gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów. Skarżący zadał pytanie, czy sprzedaż przez niego i pozostałych współwłaścicieli udziałów w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości i własności budynku nie będzie źródłem przychodu i nie powstanie po jego stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych? Zdaniem Skarżącego, obowiązek taki nie powstanie z uwagi na treść art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 217, poz. 1588 z późn. zm.), nakazującego do przychodu ze zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a) i c), nabytych lub wybudowanych do 31 grudnia 2006r., stosować zasady obowiązujące przed 1 stycznia 2007r. Ponadto, ponieważ nieruchomość nie jest środkiem trwałym ujętym w ewidencji środków trwałych, nie będzie miał zastosowania art. 7 ust. 2 (dochody małoletnich dzieci) i art. 14 ust. 2 pkt 1. Skarżący stwierdził, że sprzedaż udziałów w nieruchomości nastąpiła po upływie 5 lat licząc od dnia ich nabycia (12 maja 2006r.). Dlatego też nie będzie ona źródłem przychodu i nie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Dodatkowo powołał się na zwolnienie od podatku określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. d), obejmujące przychody ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych nabytych w drodze spadku lub darowizny. Skarżący uważał jednak, że art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a) wyprzedza treść art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. d) i sprzedaż udziałów w całości nie będzie źródłem przychodu. W interpretacji indywidualnej z 18 maja 2012r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., stanowisko Skarżącego uznał za nieprawidłowe. Powołał się na przepisy u.p.d.o.f., tj. art. 9 ust. 1 (powszechność opodatkowania), art. 10 ust. 1 pkt 3 i 8 (działalność gospodarcza oraz odpłatne zbycie rzeczy i praw jako źródła przychodów), art. 14 ust. 1 (kwoty należne jako przychód z działalności gospodarczej), ust. 2 pkt 1 i ust. 2c (zbycie składników majątku jako przychód z działalności gospodarczej). Wywiódł, że kryterium zaliczenia przychodu ze sprzedaży składnika majątku do przychodów z działalności gospodarczej jest fakt jego wykorzystywania w ramach tej działalności. Przepis art. 14 ust. 1, nie wymienia wszystkich przychodów z działalności gospodarczej, natomiast art. 14 ust. 2 pkt 1 wskazuje niektóre rodzaje przychodów zaliczanych również do przychodów z tej działalności. Zdaniem Ministra Finansów, przychód z transakcji odpłatnego zbycia rzeczy wykorzystywanych w działalności gospodarczej przez podatników prowadzących taką działalność, klasyfikowany jest jako przychód z działalności gospodarczej, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 2. Wykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej jest równoznaczne z jej zaliczeniem do środków trwałych. Brak wprowadzenia składnika majątku do ewidencji środków trwałych nie jest warunkiem bezwzględnym uznania przychodu ze zbycia takiego składnika za przychód związany z działalnością gospodarczą, ponieważ rozstrzygająca jest sama okoliczność jego wykorzystywania w tej działalności. Minister Finansów przytoczył treść art. 922 k.c. (spadek) i art. 925 k.c. (otwarcie spadku jako moment jego nabycia). Stwierdził, że skoro nieruchomość była wykorzystywana przez Skarżącego w prowadzonej działalności gospodarczej i była to nieruchomość niemieszkalna, do ustalenia zasad opodatkowania przychodu ze sprzedaży tej nieruchomości nie będzie miał zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8. Przychód ten opodatkowany będzie na zasadach określonych w art. 24. Skarżący wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze złożonej na interpretację indywidualną Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz rozstrzygnięcie, że jego stanowisko jest prawidłowe. Zarzucił naruszenie art. art. 10 ust. 1 pkt 8 oraz z art. 14 ust. 2 pkt 1. Zdaniem Skarżącego, do dokonanej sprzedaży nieruchomości nie będzie miał zastosowania art. 14 ust. 2 pkt 1, ponieważ nieruchomość nie została ujęta w ewidencji środków trwałych, a zatem nie zostały spełnione wszystkie przesłanki powstania obowiązku podatkowego określonego tym przepisem. Zastosowanie znajdzie natomiast art. 10 ust 1 pkt 8 lit. a) i c) u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2007r.). Skarżący nie zgodził się z poglądem Ministra Finansów, że jedynym kryterium zaliczenia przychodu ze sprzedaży składnika majątku do przychodów z działalności gospodarczej jest wykorzystywanie składnika w tej działalności. Powołał się na literalne brzmienie art. 14 ust. 2 pkt 1, który zawiera dwie przesłanki uznania przychodu za przychód z działalności gospodarczej, a mianowicie sprzedaż musi dotyczyć środka trwałego (1), który został ujęty w ewidencji środków trwałych (2). Skarżący wskazał przy tym wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2011r. sygn. akt II FSK 1151/10 oraz z 8 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1545/10. W wyrokach tych oraz w wyroku z 10 lutego 2010r. sygn. akt II FSK 1507/08 stwierdzono również, iż użyty w art. 14 ust. 2 pkt 1 zwrot "ujęte w ewidencji" świadczy, że ustawodawca za istotny uznał stan faktycznie zaistniały, a nie stan nakazany przepisami. Przepis ten przewiduje ponadto opodatkowanie przychodu ze zbycia składników majątku nie ujętych w ewidencji. W opinii Skarżącego, opodatkowanie odpłatnego zbycia składnika majątku nieujętego w ewidencji prowadziłoby do nierówności w traktowaniu podatników, którzy w rzeczywistości płacą wyższy podatek dochodowy w związku z niemożnością dokonywania odpisów amortyzacyjnych i dodatkowo zapłacą podatek przy sprzedaży nieamortyzowanej nieruchomości. Skarżący uważał, że ponieważ sprzedaż udziałów w nieruchomości nastąpiła po upływie 5 lat licząc od dnia ich nabycia, zbycie to nie będzie źródłem przychodu i nie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Podkreślił, że sprzedane udziały odziedziczył, co wiązało się z koniecznością zapłaty podatku od spadku. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Podniósł, że wydając interpretację nie ustanawia żadnej normy indywidualnej i nie stosuje prawa. Jego rola sprowadza się do przedstawienia rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w indywidualnej sprawie. Interpretacja może być uznana za naruszającą prawo tylko wtedy, gdy wydana została niezgodnie z przepisami normującymi wydawanie interpretacji, a nie z przepisami, które są przedmiotem interpretacji. Interpretacja nie może naruszać prawa, które interpretuje. W konsekwencji niezasadne były zarzuty naruszenia przepisów u.p.d.o.f. Na poparcie swojego stanowiska, zgodnie z którym kryterium zaliczenia przychodu ze sprzedaży składnika majątku do przychodu z działalności gospodarczej jest jego wykorzystywanie w tej działalności, Minister Finansów wskazał wyroki NSA z 12 stycznia 2011r. sygn. akt II FSK 1617/09 i z 15 czerwca 2007r. sygn. akt II FSK 827/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 23 marca 2009r. sygn. akt I SA/Bk 66/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna w przedmiocie opodatkowania zbycia udziałów w składniku majątkowym (nieruchomości) wykorzystywanym w działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego oraz pozostałych spadkobierców w formie spółki cywilnej. Skarżący uważał, że sprzedaż udziałów w tejże nieruchomości, wykorzystywanej w działalności gospodarczej, ale nie wpisanej do ewidencji środków trwałych, nie będzie polegała opodatkowaniu, jako że dokonana została po upływie pięciu lat od daty jej nabycia. Zdaniem Ministra Finansów, sprzedając udziały w powyższej nieruchomości Skarżący uzyskał przychód z działalności gospodarczej, jako że nieruchomość ta była wykorzystywana do prowadzenia takiej działalności. Okoliczność, że nie ujęto jej w ewidencji środków trwałych nie ma przy tym znaczenia. W ocenie Sądu, rację ma Skarżący. Organ interpretacyjny nie uwzględnił literalnej wykładni przepisów regulujących opodatkowanie składników mienia wykorzystywanych w działalności gospodarczej. W rezultacie błędnie przyjął, że przychód uzyskany przez Skarżącego ze sprzedaży udziałów w nieruchomości jest przychodem z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 1. Przepis ten stanowi, że za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Zgodnie zaś z art. 14 ust. 2 pkt 1, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących: a) środkami trwałymi, b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł, c) wartościami niematerialnymi i prawnymi – ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio. Zdaniem Sądu, użycie w treści art. 14 ust. 2 pkt 1 partykuły "również" wskazuje jednoznacznie, że chociaż przychód wymieniony w tym przepisie jest przychodem z działalności gospodarczej, to jednak jest to przychód innego rodzaju niż ujęty (wymieniony) w art. 14 ust. 1. Innymi słowy, przychodem z działalności gospodarczej są nie tylko należności, jakie podatnik uzyskuje w wyniku jej realizowania (np. ze sprzedaży wyprodukowanych wyrobów), ale także to, co uzyska ze sprzedaży składników majątkowych wykorzystywanych w tej działalności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2006 r. sygn. akt II FSK 612/05; Lex 270031). Jednakże ustawodawca w art. 14 ust. 2 pkt 1 określił sprzedaż, jakich konkretnie składników majątkowych stanowi przychód z działalności gospodarczej. Wskazał bowiem ich wspólną cechę, a mianowicie ujęcie w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (w dalszej części uzasadnienia określanej jako "ewidencja środków trwałych"). W przepisie tym ustawodawca wskazał również dodatkowo te składniki majątkowe, których zbycie powoduje powstanie przychodu z działalności gospodarczej także wtedy, gdy podatnik nie ujął ich w ewidencji środków trwałych (składniki majątku wymienione pod lit. b), tj. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie). W ocenie Sądu oznacza to, że przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 stanowi kompletną regulację co do przedmiotowego zakresu opodatkowania zbycia składników majątkowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Jedyną okolicznością, jaką w tej sytuacji należało ustalić, było, czy opisany przez Skarżącego przedmiot sprzedaży posiada cechy określone przez ustawodawcę w art. 14 ust. 2 pkt 1. Minister Finansów stanął na stanowisku, że sprzedaż składników majątkowych, nie spełniających warunków z art. 14 ust. 2 pkt 1 (a dokładnie nie ujętych w ewidencji środków trwałych), powoduje powstanie przychodu z działalności gospodarczej na podstawie art. 14 ust. 1. Uważał przy tym, że wykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej jest równoznaczne z jej zaliczeniem do środków trwałych. Zdaniem Sądu, przyjęcie takiej koncepcji zbędną czyniłoby regulację z art. 14 ust. 2 pkt 1 w brzmieniu nadanym jej przez ustawodawcę i już tego powodu koncepcja ta nie może być zaakceptowana. W jej świetle wystarczyłby bowiem ogólny zapis, że przychodem jest sprzedaż składników majątkowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Skoro jednak ustawodawca zdecydował się w omawianym przepisie wymienić konkretne (a nie wszystkie) składniki majątkowe nie ujęte w ewidencji środków trwałych, których sprzedaż generuje przychód z działalności gospodarczej, to uznał najwyraźniej za zasadną rezygnację z opodatkowania jako przychodu z tej działalności sprzedaży innych tego rodzaju (nie wpisanych do ewidencji) składników majątkowych. Zauważyć należy, że do treści art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawodawca dostosował definicję dochodu z odpłatnego zbycia składników majątku (art. 24 ust. 2 zdanie drugie). Przychód uzyskany ze sprzedaży jest dochodem tylko wtedy, gdy przedmiotem sprzedaży były składniki wymienione w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit b). W pozostałych przypadkach przy naliczeniu dochodu uwzględnia się m.in. odpisy amortyzacyjne dokonane od wartości określonego składnika. Opisane przez Skarżącego udziały w nieruchomości nie mieszczą się wśród składników, których sprzedaż podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1. Skarżący stwierdził bowiem, że nieruchomość ta nigdy nie była wpisana do ewidencji środków trwałych. Zdaniem Sądu, chybione jest twierdzenie Ministra Finansów, że wykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej jest równoznaczne z jej zaliczeniem do środków trwałych. O tym, jakie składniki majątkowe zaliczane są do środków trwałych decyduje przepis prawa, a dokładnie – art. 22a ust. 1, w którym zostały one zdefiniowane. W przepisie tym budynki rzeczywiście zostały wymienione. Tym niemniej okoliczność, że dany składnik majątkowy jest środkiem trwałym nie jest wystarczająca do uznania, że jego zbycie skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu. Rację ma Skarżący podnosząc, że z punktu widzenia opodatkowania sprzedaży składników majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej istotna jest okoliczność, czy dany środek trwały został wpisany do ewidencji środków trwałych. W art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawodawca posłużył się zwrotem "ujęte w ewidencji środków trwałych...", nie zaś zwrotem np. "podlegające wpisaniu do ewidencji środków trwałych". Ponadto wprawdzie przewidział możliwość opodatkowania przychodu ze zbycia składników majątku nie ujętych w ewidencji, ale tylko niektórych. Zdaniem Sądu, świadczy to, iż ustawodawca za istotny uznał stan faktycznie zaistniały co do wpisania określonych składników do ewidencji środków trwałych, a nie stan pożądany (wymagany) zgodnie z przepisami. Ma to swoje uzasadnienie w tym, że nieujęcie w ewidencji środka trwałego (czy też wartości niematerialnej lub prawnej) pociąga za sobą skutki w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych pozostawionych poza ewidencją nie można bowiem dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Z powyższych względów brak jest podstaw, aby jako uprzywilejowaną postrzegać sytuację podatników, którzy po zakończeniu działalności gospodarczej, dokonują sprzedaży składników majątkowych nie wpisanych do ewidencji środków trwałych, wykorzystywanych w tej działalności. Negatywne, w zakresie kosztów uzyskania przychodów, konsekwencje niezrealizowania obowiązku wpisania środka trwałego do stosownej ewidencji, uwidoczniają się na etapie prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazany przez Skarżącego jako właściwy do oceny powstania obowiązku z tytułu sprzedaży udziałów w przedmiotowej nieruchomości, art. 10 ust. 1 pkt 8 (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006r.) stanowił, że źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. Z kolei art. 10 ust. 2 pkt 3 stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wyłączenie zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 obejmuje tylko te składniki majątku, które są wykorzystywane w działalności gospodarczej lub zostały z niej wycofane, a przy tym spełniają warunki określone w art. 14 ust. 2 pkt 1, tj. zostały wpisane do ewidencji środków trwałych, a także nieujęte w ewidencji środków trwałych składniki majątku wymienione w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b) oraz spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie. Skoro zatem, co wykazano wyżej, przedmiotowa nieruchomość nie mieści się wśród składników majątku wymienionych w art. 14 ust. 2 pkt 1, to nie ma do niej zastosowania art. 10 ust. 2 pkt 3. Z treści wniosku o interpretację wynika i to, sprzedaż przez Skarżącego udziałów w przedmiotowej nieruchomości nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej, która to okoliczność – przewidziana w art. 10 ust. 1 pkt 8 – również wyłącza zastosowanie tego przepisu. Działalnością gospodarczą, o jakiej mowa w tym przepisie jest bowiem (generalnie rzecz ujmując) obrót nieruchomościami. Skoro zatem przychód Skarżącego ze sprzedaży udziałów w nieruchomości nie może być uznany za przychód z działalności gospodarczej, do jego opodatkowania ma zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 8, według zasad obowiązujących przed 1 stycznia 2007 r. Skarżący prawidłowo odwołał się przy tym do art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 217, poz. 1588), zgodnie z którym do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) do dnia 31 grudnia 2006 r., stosuje się zasady określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2007 r. Oznacza to, że jeżeli, jak wynika z wniosku o interpretację, sprzedaż dokonana została po upływie 5 lat od daty nabycia nieruchomości w drodze spadku, przychód ze sprzedaży nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Skład orzekający w rozpoznanej sprawie podzielił analogiczne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w wyrokach wskazanych przez Skarżącego. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów powołał się na wyroki, w których prezentowane przez niego stanowisko uznane zostało za prawidłowe. Zasadnym jest przytoczenie w tym zakresie poglądu wyrażonego w wyroku z 8 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1545/10, w którym odnosząc się do argumentacji opartej na przepisach Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Powołane art. 2 i 7 Konstytucji RP zawierają w swej treści konstytucyjne zasady: demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) oraz działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji). Stanowią one przede wszystkim funkcję ochronną dla obywateli przed działaniami organów państwa, które zasady te mogłyby naruszyć. Podatnik, który stosuje się do literalnego brzmienia przepisu nie powinien zatem, co do zasady, ponosić ujemnych konsekwencji z uzasadnieniem odwołującym się do zasad konstytucyjnych wynikających z treści art. 2 i 7 Konstytucji RP. Przepisy te nie zawierają również klauzul interpretacyjnych uzasadniających pomijanie przy wykładni prawa podatkowego wyrażonej expressis verbis przesłanki ustawowej i poddanie tą drogą danego dochodu opodatkowaniu bardziej dolegliwemu ekonomicznie, niż to wynika z literalnego brzmienia ustawy". Skład orzekający w niniejszej sprawie argumentację tę uwzględnił podejmując rozstrzygnięcie. Sąd stwierdza zatem, iż prawidłowe było stanowisko Skarżącego sprowadzające się do konstatacji, że sprzedaż udziałów w przedmiotowej nieruchomości dokonana po upływie pięciu lat od ich nabycia nie będzie skutkowała powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Kwestionując to stanowisko Minister Finansów wydał zaskarżoną interpretację z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 14 ust. 1 i art. 14 ust. 2 pkt 1. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że Minister Finansów dokonuje interpretacji przepisu prawa podatkowego na użytek opisanego przez wnioskodawcę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Jeżeli czyni to wadliwie, czyni to z naruszeniem interpretowanego przepisu. Błędna wykładnia jest jedną z postaci naruszenia prawa. Dlatego też Sąd nie podziela poglądu Ministra Finansów, że interpretacja nie może naruszać interpretowanego przepisu. Tym niemniej wadliwość tego poglądu Organu interpretacyjnego, wyrażonego w odpowiedzi na skargę, sama w sobie nie ma wpływu ocenę merytorycznej poprawności zaskarżonej interpretacji. Minister Finansów ponownie rozpatrzy wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji. Uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącego, Sąd zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).