II FSK 1617/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędziowie NSA Zbigniew Kmieciak, Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziosa, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 959/08 w sprawie ze skargi E. B. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 7 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 2 marca 2009 roku, sygn. akt I SA/GL 959/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę E. B. (dalej jako Skarżąca) na interpretację Ministra Finansów w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że podatniczka złożyła wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie skutków podatkowych, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, sprzedaży stanowiących współwłasność nieruchomości niemieszkalnych, wydzierżawionych w ramach prowadzonej przez małżonka wnioskodawczyni pozarolniczej działalności gospodarczej. Z okoliczności stanu faktycznego, wskazanych przez podatniczkę wynika, że w dniu 1 lutego 2001 roku nabyła wspólnie z mężem oraz osobami trzecimi, dwie nieruchomości położone w R. oraz nieruchomości w O. Nieruchomości te weszły w skład ustawowej małżeńskiej wspólności majątkowej wnioskodawczyni i jej męża. Następnie, w związku z tym, że na podstawie art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.) dalej jako K. r. o małżonek wnioskodawczyni uprawniony był do samodzielnego zarządzania majątkiem wspólnym, część nieruchomości została wydzierżawiona przez małżonka wnioskodawczyni podmiotom gospodarczym. Nieruchomości zostały oddane w części w dzierżawę przedsiębiorcom, w związku z czym małżonek wnioskodawczyni wystawiał faktury VAT. W pozostałej części nie były w ogóle wykorzystywane. Dzierżawa nieruchomości odbywała się w ramach działalności gospodarczej, prowadzonej przez męża wnioskodawczyni (wynajem nieruchomości na własny rachunek). We wniosku zaznaczono, że planowana sprzedaż ww. nieruchomości nie nastąpi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (zatem nie zostały one wykazane w prowadzonej przez męża wnioskodawczyni ewidencji środków trwałych, ponadto były one zabudowane). Przedmiotem sprzedaży jest zbycie udziałów wnioskodawczyni i jej małżonka w ww. nieruchomości, która była wydzierżawiana przez małżonka wnioskodawczyni. Przedmiotowe nieruchomości są zabudowane budynkami o charakterze ściśle przemysłowym. Na tle wskazanego stanu faktycznego strona wystąpiła do Ministra Finansów z pytaniem, czy odpłatne zbycie przez wnioskodawczynię i jej małżonka części nieruchomości nabytych w 2001 r. (wykorzystywanych przez małżonka do prowadzenia działalności gospodarczej), dokonane po upływie 5 lat kalendarzowych od nabycia, spowoduje powstanie przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm.) zwanej dalej: u.p.d.o.f., korzystającego z ulgi określonej w w/w. przepisie. Zdaniem wnioskodawczyni zbycie tych nieruchomości spowoduje powstanie przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., który będzie korzystał z ulgi przewidzianej w tym artykule, opartej na upływie pięcioletniego terminu, liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. W interpretacji indywidualnej z dnia7 lipca 2008 r. nr [...] Minister Finansów uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. Zdaniem organu interpretacyjnego, biorąc pod uwagę fakt, że podatniczka działalności gospodarczej nie prowadzi, uzyskany ze sprzedaży przychód winien być opodatkowany w całości według zasad wynikających z art. 14 u.p.d.o.f. przez podatnika działalność gospodarczą prowadzącego, tj. męża podatniczki. Interpretacja została doręczona Skarżącej w dniu 23 lipca 2008 r. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa podatniczka stwierdził, że organ nie dokonał uzasadnienia swego stanowiska dotyczącego małżonka. Wnioskodawczyni wskazała, że przychód ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości uzyskany przez nią i jej męża nie będzie stanowić przychodu w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 updof, ponieważ nie ma wątpliwości, że w/w nieruchomości nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej małżonka, a ona sama takiej działalności nie prowadzi. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany w/w interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu podkreślono, że organ wydając interpretacje indywidualną zobowiązany jest do dokonania oceny stanowiska wnioskodawcy, przez pryzmat zadanego pytania i w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego sprawy. W wydanej interpretacji indywidualnej organ odniósł się w szerokim zakresie do kwestii możliwości zastosowania przepisu wskazanego przez skarżącą we wniosku z dnia 7 lutego 2008 r. Jednocześnie wskazując, że przychód ze zbycia nieruchomości (jako przychód ze wspólnej własności jej i jej męża), nie podlega opodatkowaniu na mocy przepisu wskazanego przez Skarżącą. Po stronie wnioskodawczyni nie powstanie obowiązek podatkowy, ponieważ nieruchomość wykorzystywana była przez jej męża w prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej, a zatem podlega opodatkowaniu według zasad określonych w art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f. Zdaniem organu aby sprzedaż nieruchomości zakwalifikować do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. muszą zostać spełnione łącznie wynikające z w/w. przepisów przesłanki: - zbywane nieruchomości nie mogą być wykorzystywane w prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, - zbycie nie może następować w wykonaniu działalności gospodarczej, - zbywane nieruchomości nie mogą stanowić składników majątku, określonych w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., - zbywane nieruchomości muszą stanowić nieruchomości mieszkalne. Niespełnienie którejkolwiek z wyżej wskazanych przesłanek powoduje, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. nie ma zastosowania do odpłatnego zbycia tych nieruchomości. W dalszej kolejności organ interpretacyjny odniósł powyższe rozważania do stanu faktycznego wynikającego z treści wniosku, podkreślając, że: - przedmiot zbycia był wykorzystywany w ramach prowadzonej przez małżonka wnioskodawczyni działalności gospodarczej, polegającej na jego wydzierżawianiu, - okres jego użytkowania przekroczył rok podatkowy (zatem co do zasady przedmiot sprzedaży był środkiem trwałym wykorzystywanym w pozarolniczej działalności gospodarczej), - nieruchomości nie były nieruchomościami mieszkaniowymi (miały one, jak przyjął organ, charakter użytkowy). W konsekwencji organ stwierdził, że wystąpiły w sprawie przesłanki wykluczenia uzyskanego przychodu z możliwości zaliczenia go do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pk 8 updof. Zatem jedyną możliwością opodatkowania uzyskanego przychodu będzie jego zaliczenie do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zwana dalej Ord. pod., tj pozarolniczej działalności gospodarczej. Na powyższą interpretację strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając naruszenie przepisów: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 10 ust. 8 lit. a) oraz art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., - przepisów prawa procesowego, poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym na mocy art. 14a, art. 14b par. 6, art. 14c par. 1 i 2, art. 14i par. 2 i 3 Ord. pod. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w indywidualnej interpretacji oraz w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2009 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że interpretacja indywidualna została wnioskodawczyni doręczona po upływie 3 miesięcy od wydania interpretacji (wniosek o interpretację wpłynął do organu w dniu 8 kwietnia 2008 r., interpretację wydano w dniu 7 lipca 2008 r., przesyłkę zawierająca ww. interpretację wysłano do wnioskodawczyni w dniu 8 lipca 2008 r., natomiast podjęcie przesyłki pocztowej nastąpiło w dniu 23 lipca 2008 r.). Tym samym, zdaniem pełnomocnika organ związany jest tzw. "milczącą interpretacją", tzn. stanowiskiem strony zawartym we wniosku. Wyrokiem z dnia 2 marca 2009 r., sygn. akt I SA/GL 956/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił złożoną skargę. Sąd pierwszej instancji – uzasadniając rozstrzygnięcie – powołał się art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. zgodnie, z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Stosownie zaś do treści art. 146 § 1 tej ustawy Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Stosownie do art. 14b § 1 Ord. pod. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wiosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przedmiotem zaskarżenia w sprawie pisemnych interpretacji jest więc czynność uprawnionego organu wynikająca bezpośrednio z przepisów prawnych, dla której ustawodawca nie przewidział formy decyzji (lub postanowienia). W ocenie WSA interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 zd. 1 Ord. pod.), a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy - zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z jego uzasadnieniem (art. 14c § 2 Ord. pod.). W ocenie Sądu wydania przez organ interpretacja indywidualna nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani zasad postępowania w zakresie uzasadniającym jej eliminację z obrotu prawnego. W części F, poz. 51 wniosku z dnia 7 lutego 2008 r. wnioskodawczyni postawiła pytanie (nr 1), czy odpłatne zbycie przez wnioskodawczynię i jej małżonka części nieruchomości nabytych w 2001 r., poprzez wydzierżawianie wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej zarejestrowanej przez małżonka wnioskodawczyni i na jego rzecz, dokonane po upływie pięciu lat od nabycia, spowoduje powstanie przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt. 8 u.p.d.o.f., korzystającego z ulgi określonej tym przepisem. Na tak postawione pytanie organ interpretacyjny udzielił jednoznacznej negatywnej odpowiedzi, uzasadniając to stanowisko. Organ wyjaśnił też jak w rozpatrywanym przypadku wyglądać będzie obowiązek podatkowy wnioskodawczyni, jako osoby, która nie prowadziła działalności gospodarczej na przedmiotowych nieruchomościach. Sąd podkreślił też, że skoro między małżonkami istniała ustawowa wspólność majątkowa małżeńska, to zgodnie z art. 31 § 2 pkt 1 K.r.o. do ich majątku wspólnego należały też dochody uzyskiwane przez męża wnioskodawczyni uzyskiwane przez niego z pozarolniczej działalności gospodarczej polegającej na wydzierżawianiu nieruchomości. Reasumując, skoro przychód z planowanej sprzedaży dotyczy nieruchomości o charakterze niemieszkaniowym, należących do małżonków B. na zasadach ustawowej wspólności małżeńskiej, wykorzystywanych przez małżonka wnioskodawczyni na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, a składniki te stanowią środki trwałe i jako takie winny być objęte ewidencją środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to przychodu tego nie można kwalifikować, jako przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 updof. Z tych też względów Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu interpretacyjnego za prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał również za nieuzasadniony zarzut Skarżącej naruszenia art. 14i § 2 i 3 Ord. pod. W świetle tych przepisów interpretacje indywidualne, wraz z informacją o dacie doręczenia są niezwłocznie przekazywane organom podatkowym właściwym ze względu na zakres spraw będących przedmiotem interpretacji oraz właściwemu organowi kontroli skarbowej, a nadto interpretacje indywidualne, wraz z wnioskiem o interpretację, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty, są niezwłocznie zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ interpretacyjny w odpowiedzi na skargę wykazał, że we właściwych terminach wywiązał się z wymienionych obowiązków. Sąd także nie może uznać zarzutu naruszenia art. 1, 2 i 7 Konstytucji RP, skoro organ interpretacyjny wydał indywidualną interpretację na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Nadto podobne rozstrzygnięcia zapadły również w stosunku do innego wnioskodawcy. Skarżąca w skardze kasacyjnej od powyższego rozstrzygnięcia wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych prawem oraz kosztów zastępstwa procesowego, w tym kosztów postępowania kasacyjnego a także kosztów poniesionych przed sadem pierwszej instancji. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucano zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: - prawa materialnego poprzez : ➢ naruszenie art. 10 ust 1 pkt.8 u.p.d.o.f. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu po przez przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że przepis nie znajdzie zastosowania do opisanego we wniosku skarżącej o udzielenie interpretacji , ➢ naruszenie art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. polegające na niewłaściwym zastosowaniu poprzez przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że przepis znajdzie zastosowanie do sytuacji opisanej we wniosku skarżącej o udzielenie interpretacji stanie faktycznym, - przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: ➢ naruszenie art. 14 d Ord. pod. polegające na niewykonaniu obowiązku doręczenia skarżącej interpretacji w ustawowym trzymiesięcznym terminie, ➢ naruszenie art. 14 o Ord. pod. polegające na niewykonaniu obowiązku wprowadzenia do obrotu decyzji zgodnej ze stanowiskiem zawartym we wniosku skarżącej. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na początku rozważań przypomnieć należy, że postępowanie o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie wszczynane jest na wniosek podmiotu wymienionego w art. 14 b Ord. pod., którym w sprawie niniejszej była (skarżąca) podatnik. Zgodnie z art. 14 b § 3 ustawy wnioskodawca zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie, oceny prawnej tego stanowiska albo zdarzenia przyszłego. Stan faktyczny powinien być przedstawiony w relacji do przepisów prawa wskazanych w stanowisku wnioskodawcy. Analizowane postępowanie dotyczy bowiem interpretacji konkretnych przepisów prawa, które, według stanowiska wnioskodawcy, mogą mieć znaczenie w jego określonej indywidualnej sprawie, a nie zakwalifikowania stanu faktycznego opisanego we wniosku pod jakiekolwiek, niewymienione w nim, przepisy prawa podatkowego. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku i przepisy prawa przywołane w odnoszącym się do niego stanowisku wnioskodawcy wyznaczają zakres i przedmiot pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, a więc także i przedmiot oraz zakres sprawy administracyjnej o jej udzielenie. Podstawy skargi kasacyjnej zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty zarówno na naruszeniu przepisów prawa materialnego jak i postępowania. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania, gdyż ich wynik może mieć istotny wpływ na ocenę zarzutów dotyczących przepisów prawa materialnego. Na tle przytoczonych w skardze kasacyjnej regulacji prawnych wymienionych w art. 14d i art. 14o Ord. pod. w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowały się dwa przeciwstawne poglądy. Część składów orzekających, odwołując się do uzasadnienia uchwały w sprawie o sygn. akt I FPS 2/08 lub uznając się nią związaną (!), wyraża pogląd (podobnie jak strona skarżąca), że pojęcie " niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 Ord. pod. oznacza brak jego doręczenia w terminie trzech miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku. W tej grupie orzeczeń przyjmuje się bowiem, iż wywiązanie się przez właściwy organ z obowiązku udzielenia (wydania) interpretacji obejmuje zarówno sporządzenie stosownej interpretacji, jak i przekazanie jej treści wnioskodawcy. W konsekwencji należy przyjąć pogląd, że pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 ord. pod. oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku. Pogląd przeciwny sprowadza się do stwierdzenia, dla zachowania terminu wydania interpretacji indywidualnej wystarczające jest aby została ona sporządzona, podpisana i wyekspediowana przed upływem 3-mieięcznego terminu. Rozpoznając niniejszą sprawę (w granicach środka odwoławczego - por. art. 183 § 1 p.p.s.a.) nie sposób pominąć treści uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 roku, II FPS 7/09. (LEX nr 530904) zgodnie z którą, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 Ord. pod. nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d powołanej ustawy. Ogólna moc wiążąca uchwały (także konkretnej), ustanowiona w art. 269 § 1 p.p.s.a., wyraża się w tym, że żaden skład orzekający (jakiegokolwiek sądu administracyjnego) nie może rozstrzygnąć kwestii objętej zakresem uchwały w sposób sprzeczny ze stanowiskiem w niej zawartym. Jedyną możliwość odstąpienia od stanowiska zawartego w uchwale stanowi wystąpienie przez skład niepodzielający tego stanowiska do odpowiedniego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z zagadnieniem prawnym (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 147/07, szerzej w tej kwestii por. też A. Skoczylas: Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2004, s. 226 i n.). Sąd kasacyjny w obecnym składzie podziela natomiast w pełni tezę wskazanej uchwały jak i argumentację na jej poparcie wywiedzioną (której przytaczanie w tym miejscu jest zbędne, wziąwszy pod uwagę dostępność tekstu uchwały), toteż nie ma podstaw do kwestionowania zajętego w niej stanowiska w trybie art. 269 § 1 p.p.s.a. We wspomnianej uchwale wyrażono pogląd, iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 Ord. pod., nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia trzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d powołanej ustawy. Odnosząc powyższe do zarzutów skargi kasacyjnej w kontekście zaskarżonego wyroku stwierdzić trzeba, że pogląd wyrażony we wskazanej uchwale w zakresie wykładni art. 14o Ord. pod. jest zbieżny z zaprezentowanym w orzeczeniu Sądu pierwszej instancji. Należy więc uznać, że wykładnia tego unormowania, dokonana w zaskarżonym wyroku jest prawidłowa, teza będąca wynikiem tych rozważań jest taka sama jak poszerzonego składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym za nietrafny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. art. 14o i art. 14 d Ord. pod. Nie znalazły także potwierdzenia zarzuty naruszenia przez Sad pierwszej instancji przepisów prawa materialnego. Zarzuty te odwołują się do konstrukcji niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, które to w sprawie dokonywanych interpretacji prawa podatkowego nie mają zastosowania. Istotą bowiem takiego postępowania jest przeprowadzenie ich wykładni, czyli rozumienia treści określonej normy prawnej. A zatem podstawę kasacyjną zgłaszanego zarzutu mógł stanowić stosownie do treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzut błędnej wykładni art. 10 ust.1 pkt 8 a ( lit . a tego przepisu nie została wskazana przez autora skargi kasacyjnej), czy też art. 14 ust.2 pkt 1 a u.p.d.f. ( lit.a tego przepisu także nie została uwzględniona w treści zarzutów skargi kasacyjnej ). Pomijając wymienione kwestie, godzi się podkreślić, że w sprawie, w której wystąpiono z wnioskiem o wydanie interpretacji, Wojewódzki sąd Administracyjny w Gliwicach, celem zrekonstruowania normy prawnej mającej zastosowanie do ocenianego przedstawionego przez stronę stanu faktycznego, zasadnie odwołał się do treści art. 10 ust.1 pkt 8 lit . a u.p.d.f. jak i treści art. 14 ust.2 pkt 1a tej ustawy. Przede wszystkim wbrew temu co sądzi strona skarżąca, sam fakt nie wprowadzenia nieruchomości do ewidencji środków trwałych i brak uwzględnienia z tego tytułu odpisów amortyzacyjnych po stronie kosztów uzyskania przychodów nie przesądza o tym, że dana nieruchomość nie była wykorzystywana do prowadzonej działalności gospodarczej. Stosownie bowiem do treści art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.f. umowy najmu (podnajmu), dzierżawy (poddzierżawy) oraz inne umowy o podobnym charakterze stanowią odrębne źródło przychodów. Ocena, czy dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą, uzależniona jest od ustalenia, czy wskazana działalność spełnia wszystkie przesłanki wymienione w przepisie art. 5a pkt 6 u.p.d.f. Skoro mąż wnioskodawczyni dokonał wydzierżawienia wymienionych nieruchomości w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i wystawiał w związku z tym faktury VAT, to nie ulega wątpliwości, że ewentualna ich sprzedaż stanowić będzie przychód z odpłatnego zbycia składnika majątku, o którym mowa w art. 14 pkt 2 ust.1 a u.p.d.f. Sam fakt nie wprowadzenia danego składnika majątku do ewidencji środków trwałych nie pozbawia tego składnika charakteru środka trwałego, co jednoznacznie wynika z treści art. 14 ust.2 pkt 1 ustawy . W związku z powyższym zasadnie Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów podatkowych i uznał, że skoro przychód z planowanej sprzedaży dotyczy nieruchomości o charakterze niemieszkaniowym, należących do małżonków B. na zasadach ustawowej wspólności małżeńskiej, wykorzystywanych przez małżonka wnioskodawczyni na potrzeby związane z prowadzona przez niego działalnością gospodarcza, a składniki te stanowią środki trwałe i jako takie winny być objęte ewidencją środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych , to przychodu tego nie można kwalifikować, jako przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.f. Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji .