II OSK 1825/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 168/13 w sprawie ze skargi T. Ł. na uchwałę Rady Miasta Kielce z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. Ł. na rzecz Miasta Kielce kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r., II SA/Ke 168/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę T. Ł. na uchwałę Rady Miasta Kielce z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Rada Miasta Kielce przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" na obszarze miasta Kielce. W § 1 ust. 3 tej uchwały stwierdzono, że celem planu jest zabezpieczenie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych 417 Kielce przed realizacją inwestycji mogących wpływać negatywnie na jakość i wielkość jego zasobów oraz wprowadzenie ustaleń gwarantujących zachowanie ładu przestrzennego przy niezakłóconym funkcjonowaniu istniejących siedlisk w zabudowie jednorodzinnej. W uzasadnieniu do tej uchwały wyjaśniono, że jest ona wypełnieniem ustawowego wymogu zawartego w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 647), zgodnie z którym rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ teren proponowany do objęcia granicami planu znajduje się w obszarze najwyższej ochrony Głównego Zbiornika Wód Podziemnych 417 Kielce, zabezpieczenie jakości i wielkości jego zasobów jest priorytetowym celem tego planu. Wiąże się to z wprowadzeniem do ustaleń planu zakazu realizacji inwestycji, które wymagają, bądź mogłyby wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Pismem z dnia 13 grudnia 2012 r. T. Ł., na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwał Radę Miasta Kielce do uchylenia w/w uchwały, zarzucając naruszenie art. 94 w zw. z art. 8 Konstytucji RP i art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wykroczenie poza cele ustawy, a także naruszenie art. 20 i 22 Konstytucji RP poprzez rażące naruszenie wolności gospodarczej polegającej na usiłowaniu bezprawnego zablokowania jego inwestycji. W uzasadnieniu wezwania skarżący podał, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i [...] położonych przy ulicy F./G. S. w K. – B.. Zdaniem skarżącego, w celu zabezpieczenia Głównego Zbiornika Wód Podziemnych przed realizacją inwestycji nie można stosować instytucji planu zagospodarowania przestrzennego. Jedyną bowiem prawną formą realizacji celu, o którym mowa w zaskarżonej uchwale są strefy ochrony ujęć wody podziemnej uregulowane w Prawie wodnym. Tymczasem zaskarżona uchwała wskazała jako jeden z jej celów zabezpieczenie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych 417 Kielce przed realizacją inwestycji mogących wpływać negatywnie na jakość i wielkość jego zasobów. Ponadto strefę ochrony ujęcia wody ustanawia się w oparciu o szczegółową i obiektywną dokumentację hydrologiczną, w formie rozporządzenia wyspecjalizowanego organu administracji publicznej jakim jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Ponadto T. Ł. powołał się na fakt uznania przez Dyrektora RZGW w Krakowie planowanej przez skarżącego inwestycji za możliwą do realizacji. W konkluzji skarżący stwierdził, że z toku prowadzonego przez wiele lat postępowania administracyjnego w celu realizacji stacji paliw na jego nieruchomości wynika, że kwestionowana uchwała ma na celu usiłowanie zablokowania tej inwestycji. Na powyższe wezwanie Rada Miejska w Kielcach nie udzieliła odpowiedzi. W związku z tym T. Ł. w dniu 7 lutego 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach za pośrednictwem Rady Miasta Kielce skargę na w/w uchwałę, zarzucając organowi naruszenie: 1. art. 94 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 1 i art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie normy kompetencyjnej (delegacji ustawowej) i wykroczenie celu zaskarżonej uchwały określonego w § 3 ust. 1 poza cele ustanowione w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2. art. 20 i 22 Konstytucji RP poprzez nadużycie kompetencji prawodawczej w celu rażącego naruszenia prawa własności i wolności gospodarczej polegającej na usiłowaniu bezprawnego zablokowania jego inwestycji. W uzasadnieniu skargi powołano argumentację tożsamą z tą, która była podstawą wezwania z dnia 13 grudnia 2012 r. do usunięcia naruszenia prawa. Dodatkowo skarżący podniósł, że od marca 2010 r. starał się uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ulicy G.S. w K.-B. Decyzja ta została jednak wydana dopiero w dniu [...] grudnia 2012 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Kielce wniósł o oddalenie skargi. W jej uzasadnieniu podniósł, że przepis art. 14 ust. 5 określający obowiązki organu wykonawczego gminy w zakresie wykonania określonych czynności, analiz i przygotowania określonych materiałów przed podjęciem uchwały wskazuje, że w treści uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu rada gminy określa cel, jaki plan ma zrealizować i przedmiot planu. Organ stwierdził, że zupełnie niezrozumiały jest zarzut sprzeczności z prawem postanowienia uchwały zawartego w § 3 ust. 1 określającego cele jakie plan ma realizować. Wskazana w tym przepisie ochrona wód, w tym podziemnych należy do obowiązków organów administracji publicznej zgodnie z przepisami Prawa wodnego zawartymi w Dziale III – Ochrona wód oraz zgodnie z przywołanymi w art. 38 ust. 6 tej ustawy przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 25/08 poz. 150 ze zm.). W szczególności z treści art. 38e Prawa wodnego wprost wynika, że celem środowiskowym dla jednolitych części wód podziemnych jest zapobieganie lub ograniczanie wprowadzania do nich zanieczyszczeń oraz zapobieganie pogorszeniu oraz poprawa ich stanu. Organ wyjaśnił też, że działki skarżącego położone są w obrębie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej K. – B., zatwierdzonej rozporządzeniem Nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K. – B., gmina Kielce, powiat kielecki (Dz. Urz. Województwa Świętokrzyskiego, Nr 220, poz. 2610). Organ podniósł też, że zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, a jej podjęcie stanowiło podstawę do wszczęcia procedury planistycznej, która jest w toku. Postanowienia zaskarżonej uchwały wskazują jedynie cel i przedmiot planu, ale nie przesądzają o przeznaczeniu nieruchomości stanowiących własność skarżącego. Skarżący nie wykazał ponadto w żaden sposób, że uchwała ta narusza jego prawo, bądź interes prawny, czego wymaga art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. T. Ł. wyjaśnił dodatkowo, że decyzja z dnia [...] grudnia 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ulicy G. S. w K.-B. nie jest prawomocna, gdyż sąsiedzi złożyli na nią skargę. Skarżący przyznał też, że nie występował jeszcze o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej na w/w działkach inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał skargę za bezzasadną. Sąd wskazał, że przedmiotem skargi była uchwała Rady Miejskiej w Kielcach dotycząca przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" na obszarze miasta Kielce, która została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu. Takie uchwały podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Stosownie do treści tego przepisu każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W związku z takim przedmiotem zaskarżenia obowiązkiem sądu było zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne. W sprawie niniejszej tymi wymogami było: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała, określana w doktrynie mianem uchwały intencyjnej, jest zaliczana do uchwał z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przed wniesieniem skargi T. Ł. dopełnił wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie skierował do Rady Miasta Kielce w dniu 13 grudnia 2012 r. Ponieważ organ na wezwanie to nie zareagował, skarżący z zachowaniem 60-dniowego terminu, o jakim mowa w art. 53 § 2 in fine p.p.s.a., w dniu 7 lutego 2013 r. wniósł skargę do WSA w Kielcach za pośrednictwem organu. Tym samym wymogi formalne skargi zostały spełnione, a skarga podlegała rozpoznaniu przez WSA w Kielcach. Sąd I instancji uznał jednak, że skarżący nie ma legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Sąd wskazał, że w przypadku skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skarżący musi wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał aby w dacie wnoszenia skargi jego interes prawny został naruszony. O ile można to wywieść z uzasadnienia skargi (gdyż skarżący wprost tego nie określił), naruszenia jego interesu prawnego T. Ł. upatruje w tym, że zaskarżona uchwała ma na celu usiłowanie bezprawnego zablokowania realizacji inwestycji planowanej przez niego na należącej do niego nieruchomości, która w całości znalazła się w granicach terenu objętego zaskarżoną uchwałą intencyjną. Zamiaru zablokowania planowanej przez skarżącego budowy stacji paliw skarżący dopatruje się w określeniu w § 1 ust. 3 zaskarżonej uchwały, że celem planu jest zabezpieczenie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych 417 Kielce przed realizacją inwestycji mogących wpływać negatywnie na jakość i wielkość jego zasobów. Odnosząc się do takiej argumentacji Sąd zauważył, że stwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną uchwałę interesu prawnego skarżącego nie może być oderwane od rzeczywistej treści i znaczenia takiej uchwały wynikających z przepisów prawa. Nie jest kwestionowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, ani w doktrynie, że rolą uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego jest wyłącznie wszczęcie właściwego procesu planistycznego oraz wyznaczenie - w załączniku graficznym - granic obszaru, jakiego dotyczyć będą ustalenia przyszłego planu (wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 maja 2008 r., II SA/Łd 1046/07, Lex nr 486528). Tego rodzaju uchwała tylko rozpoczyna prace planistyczne i dopiero przyszły plan zagospodarowania przestrzennego jako przepis prawa miejscowego może ukształtować sposób wykonywania prawa własności, przy czym ta przyszła uchwała podlega samodzielnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Nawet więc jeśli w uchwale intencyjnej pojawią się sformułowania, które - choćby pośrednio - określają przeznaczenie objętych nią gruntów, bądź wprowadzają ograniczenia sposobu ich zagospodarowania, to nie mogą one mieć wpływu na dalszy bieg prac planistycznych. W szczególności nie mogą przesądzać treści przyszłych ustaleń samego planu. Z mocy art. 3 ustawy o planowaniu, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej gminy należy do zadań gminy i to gmina decyduje o przeznaczeniu terenów w planach zagospodarowania przestrzennego. Także rada gminy, jako organ ustawowo odpowiedzialny za uchwalenie prawa miejscowego w zakresie planowania przestrzennego, posiada w granicach prawa samodzielność oraz swobodę decydowania o losach wszczętej procedury planistycznej. Rada gminy może zatem w toku prac planistycznych, w miarę potrzeby dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet, jeśli uzna to za konieczne, przerwać procedurę sporządzania planu i wycofać się z inicjatywy planistycznej (vide Z. Niewiadomski i inni "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Komentarz", wyd. C.H. Beck Warszawa 2004, str. 147). Sąd podkreślił, że na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały przeznaczenie działek skarżącego oznaczonych numerami [...] i [...] nie uległo zmianie, skoro uchwała intencyjna nie może określać przeznaczenia objętych nią gruntów. Zmiany tej sytuacji może ewentualnie w przyszłości dokonać uchwała o planie zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu, ale jest to zdarzenie przyszłe, nieistniejące w dacie wnoszenia skargi w niniejszej sprawie, przy czym określenie w § 1 ust. 3 zaskarżonej uchwały celu przyszłego planu w postaci zabezpieczenia zbiornika wód podziemnych nie przesądza o tym, że przyszły plan rzeczywiście określi jakiekolwiek zabezpieczenia tego zbiornika, a w szczególności takie, które wykluczą możliwość realizacji stacji paliw na terenie objętym uchwałą intencyjną. To zaś oznacza, że w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego, o którym to naruszeniu mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zdaniem Sądu I instancji, uzasadnienia naruszenia interesu prawnego skarżącego nie można również upatrywać w regulacji zawartej w art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli między innymi w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Wynikający z przytoczonego przepisu wpływ podjęcia uchwały intencyjnej, o jakiej mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, na interes prawny osoby planującej realizację przedsięwzięcia na terenie objętym zamierzonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dotyczy sytuacji, gdy toczy się postępowanie o ustalenie warunków zabudowy na takiej nieruchomości. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie złożył jeszcze wniosku o warunki zabudowy dla planowanej przez niego stacji paliw, przez co zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego, jaki skarżący miałby, w razie złożenia wniosku o warunki zabudowy. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł T. Ł., podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie ma legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały ze względu na brak naruszonego interesu prawnego, w sytuacji, gdy interes prawny skarżącego wynikający z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz z art. 140 k.c. został naruszony zaskarżoną uchwała, gdyż w bezpodstawnie zablokowano mu możliwość realizacji inwestycji w stanie prawnym umożliwiającym jej zrealizowanie, co ogranicza jego korzystanie z nieruchomości i prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż skarżący od marca 2010 r. starał się uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na przedmiotowej nieruchomości. Decyzja została wydana dopiero [...] grudnia 2012 r. i nadal nie jest ostateczna. Teren objęty przedmiotowym planem ma stanowić tylko 14 działek (w tym działki skarżącego) o łącznej powierzchni ok. 1,9 ha. Uchwałę w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia tego planu Rada podjęła dopiero w dniu [...] listopada 2012 r. na wniosek urzędników Urzędu Miasta w Kielcach, co stanowi próbę zablokowania skarżącemu możliwości realizacji inwestycji. Skarżący podniósł ponadto, że w tej sytuacji postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji zostanie zawieszone na 9 miesięcy na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaskarżona uchwała utrudnia skarżącemu wykorzystanie jego nieruchomości oraz dysponowanie nią (np. sprzedaż). W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta Kielce wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, podtrzymując dotychczasową argumentację przedstawioną w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2014 r. skarżący wskazał ponadto, iż po zakończeniu postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, w dniu 13 sierpnia 2013 r. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Prezydent Miasta Kielce zawiesił postępowanie w tej sprawie do dnia [...] maja 2014 r. w związku z przystąpieniem do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem skuteczne zaskarżenie uchwały rady gminy z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest uzależnione od wykazania przez skarżącego, iż kwestionowana uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. W tej sprawie przedmiotem skargi T. Ł. jest uchwała w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6. Integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu (art. 14 ust. 2 powołanej ustawy). Znaczenie prawne uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest tylko takie, że jest to akt o charakterze wewnętrznym, wszczynający procedurę planistyczną i określający granice obszaru objętego projektem planu. Jest to uchwała intencyjna, która ze swej istoty nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej, w tym właścicieli nieruchomości na terenie objętym tą uchwałą. Wiąże ona jedynie organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu. Dopiero postanowienia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą kształtować sposób wykonywania prawa własności nieruchomości na terenie objętym planem. Podobny pogląd wyrażany jest jednolicie w orzecznictwie (m.in. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2013 r., II OSK 81/13, wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013 r., II OSK 2442/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Zatem Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że zaskarżona uchwała nie może naruszać interesu prawnego skarżącego wynikającego z prawa własności nieruchomości (art. 140 k.c.) czy też prawa do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej (art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej). Skarżący może domagać się ochrony sądowej swoich praw w tym zakresie, wnosząc skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sprawie Sądowi z urzędu znany jest fakt, iż Rada Miasta Kielce podjęła uchwałę z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" na obszarze Miasta Kielce. Skarżący wystąpił ze skargą na tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach (sygn. akt II SA/Ke 509/14), dochodząc swoich praw w tym postępowaniu. Skarżący podniósł ponadto, iż w związku z podjęciem przez Radę Miasta Kielce zaskarżonej uchwały w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Prezydent Miasta Kielce - postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. - zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez niego inwestycji do dnia [...] maja 2014 r., blokując mu możliwość jej realizacji. W odniesieniu do tego zarzutu wskazać należy, iż w tym zakresie organ działał na podstawie przepisu ustawowego, korzystając z przyznanego mu uprawnienia do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a nie na podstawie zaskarżonej uchwały. Przepis art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi bowiem, iż postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu został uchwalony w dniu [..] marca 2014 r., a więc w terminie, o którym mowa we wskazanym przez skarżącego postanowieniu Prezydenta Miasta Kielce z dnia [...] grudnia 2013 r. Poza tym wskazane postanowienie jest przedmiotem kontroli Sądu w tym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.