I SA/Gl 992/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Bożena Suleja (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o. o. w S. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. Interpretacją indywidualną z dnia [...] Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. działający w imieniu Ministra Finansów na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej O.p.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) - uznał że stanowisko A sp. z o.o. w S.(dalej także "Spółka") przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie m.in. powstania przychodu z tytułu zwrotu części wydatku na zakup oznakowania salonu oraz serwisu samochodów – jest nieprawidłowe. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: spółka podlegająca w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, jest dealerem samochodów ciężarowych znanej marki, a także posiada autoryzowany salon obsługi, w którym świadczy profesjonalne usługi serwisowe i sprzedaje części do samochodów wskazanej marki. W zakresie świadczenia usług serwisowych i dostawy części wnioskodawca współpracuje z autoryzowanym przedstawicielem producenta w Polsce (zwany dalej Przedstawicielem). Współpraca odbywa się na podstawie umowy dystrybucyjnej. Wnioskodawca posiada status autoryzowanego dealera i serwisu znanej marki samochodów ciężarowych w Polsce, co wiąże się z obowiązkami odpowiedniego oznaczenia punktów sprzedaży i serwisowych oraz utrzymywania tych standardów (określonych z góry przez producenta) przez cały okres prowadzenia działalności w tym zakresie. Spółka podjęła decyzję o dalszym rozwoju przedsiębiorstwa i poczyniła starania o zorganizowanie dodatkowego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, w którym zorganizuje salon i serwis samochodów znanej marki. W tym celu wynajęła nieruchomość. Umowa najmu uprawnia Spółkę do korzystania z nieruchomości, w tym do dokonywania w niej zmian i urządzenia w sposób odpowiadający rodzajowi prowadzonej działalności. Wykorzystywanie budynku dla celów prowadzonej działalności wymagało również jego prawidłowego oznaczenia, zgodnie z wymaganiami producenta marki. Stąd też Spółka zobligowana była na własny koszt dokonać zakupu kompletnego oznakowania obiektu, w którym zamierzała prowadzić działalność gospodarczą. Oznakowanie zostało zakupione od kontrahenta włoskiego i rozliczone w Polsce jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT). W skład oznakowania wchodziło: 1. Totem podświetlany (pionowa konstrukcja ze stali, mocowana do podłoża za pomocą kotw, z podświetlanym od wewnątrz oznaczeniem producenta znanej marki samochodów ciężarowych), 2. Logo producenta (wysokość 800 mm), 3. Logo Dealer (wysokość 800 mm), 4. Bramka z oznaczeniem dealera (wysokość 3600 mm, długość 6900 mm), 5. Logo Dealer (wysokość 300 mm), 6. Płyta jednostronna (wysokość 600 mm, szerokość 600 mm), 7. Płyta jednostronna na ścianę (szerokość 1000 mm), 8. Płyta do drzwi wejściowych (wysokość 700 mm, szerokość 700 mm). Po dokonaniu zakupu oznakowania, ze Spółką skontaktował się Przedstawiciel, który zaproponował częściowe pokrycie kosztów nabycia oznakowania przez Spółkę. Celem uzyskania podstawy prawnej dla przekazania wsparcia strony zawarły umowę, którą zatytułowały "umowa o finansowanie oznakowania finansowego". Przedstawiciel wskazał, iż jest zainteresowany rozwojem prestiżu marki poprzez wykorzystywanie przez członków sieci dystrybucyjnej (Spółka stała się jej członkiem z chwilą podpisania umowy dystrybucyjnej) atrakcyjnego wizualnie oznakowania i w tym zakresie udzielił wsparcia finansowego na równych zasadach. W treści umowy strony zgodnie postanowiły, iż: - Spółka samodzielnie nabędzie oznakowanie, - po nabyciu oznakowania Spółka przedstawi potwierdzenia zapłaty Przedstawicielowi, - Przedstawiciel zwróci Spółce część kosztów nabycia oznakowania (koszty nabycia samych oznaczeń bez wykonania mocowań i fundamentów oraz przyłączy elektrycznych), ale nie stanie się właścicielem ani też współwłaścicielem tegoż (strony określiły, że przekazana kwota będzie traktowana jako "udział w inwestycji Dealera w zakresie zwiększenia konkurencyjności lokalizacji przez instalację oznakowania"). Zgodnie z treścią umowy przekazanie wsparcia nastąpić ma na podstawie noty księgowej, - w przypadku zakończenia współpracy pomiędzy stronami (współpraca odbywa się na podstawie odrębnej umowy dystrybucyjnej - wskazanej na wstępie) przed upływem 10 lat od dnia udzielenia dofinansowania, Spółka będzie zobowiązana zwrócić kwotę dofinansowania i odsprzedać Przedstawicielowi oznakowanie za cenę odpowiadającą równowartości udzielonego dofinansowania, - jeżeli zakończenie współpracy nastąpi po upływie 10 lat Spółka nie będzie musiała zwracać dofinansowania, ale będzie zobligowana je zdemontować i oddać Przedstawicielowi bez prawa do żądania wynagrodzenia (w stanie technicznym takim w jakim będzie i bez konieczności przywracania stanu pierwotnego). W uzupełnieniu wniosku z dnia 25 kwietnia 2012 r. wnioskodawca wskazał, iż zakupione elementy oznakowania są kompletne i zdatne do samodzielnego użytkowania. Są one bowiem połączone z konstrukcją budynku lub podłożem za pomocą śrub lub kotw i w każdej chwili mogą zostać zdemontowane i przeniesione w inne miejsce. Przewidywany okres ich użytkowania przekracza rok. Ponadto zdaniem wnioskodawcy zakupione elementy należy zakwalifikować do 291 oraz 808 grupy Klasyfikacji Środków Trwałych. Dodatkowo wnioskodawca zaznaczył, iż wydatki na nabycie środków trwałych o wartości poniżej 3.500 zł. zostały jednorazowo zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 16d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2011r. Nr 74, poz. 397 ze zm. – dalej u.p.d.o.p.). W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie: czy otrzymana od Przedstawiciela kwota wsparcia finansowego stanowi przychód w rozumieniu ustawy po podatku dochodowym od osób prawnych, a jeśli tak to kiedy należy odprowadzić podatek od tego przychodu? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 3). Zdaniem Spółki, przekazana kwota w momencie wydania nie stanowi przychodu i w związku z jej otrzymaniem nie ciążą na niej żadne obowiązki w zakresie rozliczenia podatku dochodowego. Ewentualny przychód powstanie dopiero po upływie 10 lat z chwilą, kiedy zgodnie z umową Przedstawiciel utraci roszczenie o zwrot wypłaconego dofinansowania. Wtedy Spółka będzie musiała rozliczyć przychód z nieodpłatnych świadczeń (art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. obecnie obowiązującej). Motywując swoje stanowisko spółka powołała przepis art. 7 ust.1 i 2 u.p.d.o.p., zgodnie z którym przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty; w wypadkach, o których mowa w art. 21 i 22, przedmiotem opodatkowania jest przychód. Dochodem jest, z zastrzeżeniem art. 10 i 11, nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą. Przepis art. 12 ust.1 pkt 1 u.p.d.o.p. stanowi z kolei, że przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Przepisy ustawy nie wskazują jednak definicji przychodu, posługując się w tym zakresie stosownym wyliczeniem źródeł przychodów, które to zapisy również wymagają interpretacji. Spółka w pełni podzieliła pogląd NSA, według którego stosownie do wypracowanych w orzecznictwie sądowym i w doktrynie ustaleń, przychodem jest tylko takie przysporzenie majątkowe, które ma charakter trwały (definitywne), a przez to - prawnie uchwytny (tak np. NSA w orzeczeniu II FSK 1047/09, WSA w Poznaniu I SA/Po 35/11, wyrok NSA z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt II FSK 867/07; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 861/07; publ. w internetowej bazie orzeczeń; http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ ). Nie mogą więc stanowić przychodu kwoty pieniężne otrzymane przez podatnika, które podlegają zwrotowi. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego wskazanego na wstępie Spółka zauważyła, iż udzielone przez Przedstawiciela wsparcie nie ma charakteru definitywnego. Zgodnie z zapisami umowy, będzie ono musiało zostać zwrócone w każdym przypadku zakończenia współpracy pomiędzy stronami (współpraca odbywa się na podstawię odrębnej umowy dystrybucyjnej - wskazanej na wstępie) przed upływem 10 lat od dnia udzielenia dofinansowania, Spółka będzie zobowiązana zwrócić wtedy całą kwotę dofinansowania i odsprzedać Przedstawicielowi oznakowanie za cenę odpowiadającą równowartości udzielonego dofinansowania. Jeżeli zakończenie współpracy nastąpi po upływie 10 lat, Spółka nie będzie musiała zwracać dofinansowania, ale będzie zobligowana je zdemontować i oddać Przedstawicielowi bez prawa do żądania wynagrodzenia (w stanie technicznym takim, w jakim będzie i bez konieczności przywracania stanu pierwotnego). Udzielone dofinansowanie stanowi więc w pewnym sensie (pomimo, że nie zostało to opisane w umowie) zabezpieczenie należytego wykonania umowy dystrybucyjnej przez Spółkę. Dokonane świadczenie jest bowiem uzależnione od terminu. Mówiąc wprost, świadczenie stanie się definitywne dopiero po upływie 10 lat prawidłowej i nieprzerwanej współpracy. Przed upływem tego okresu Spółka musi się liczyć w każdej chwili z obowiązkiem zwrotu tej kwoty. Oznacza to, że w istocie strony przewidziały świadczenie na kształt "kaucji zwrotnej", a nie wynagrodzenia za świadczoną usługę czy sprzedany towar, a tym bardziej nie można tej czynności uznać za darowiznę. Dopiero po upływie wskazanego w umowie okresu 10 lat prawidłowej współpracy Przedstawiciel utraci prawo żądania zwrotu przekazanego dofinansowania i w tym momencie (biorąc pod uwagę obecny stan prawny) uzyska przychód z tzw. nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w przepisie art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. Dopiero bowiem wtedy świadczenie będzie miało charakter definitywny, a dodatkowo nie będzie posiadało innej przyczyny świadczenia (causa donandi). Mając na uwadze tak przedstawiony stan faktyczny Dyrektor Izby Skarbowej w K. uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym ww. pytania. Jednocześnie organ wskazał, że odnośnie pozostałych pytań wydano odrębne rozstrzygnięcia. Na wstępie uzasadnienia interpretacji organ przytoczył przepis art. 7 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. Wskazał, iż zgodnie z brzmieniem art. 12 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p., można więc stwierdzić, że - co do zasady - przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych mocą art. 12 ust. 4. Użycie w powyższym przepisie sformułowania "otrzymane" oznacza, że momentem powstania przychodu pieniężnego jest moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do majątku podatnika - względnie na jego rachunek - wymienionych środków, skutkującego powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może on rozporządzać. Na tle zaprezentowanego stanu faktycznego oraz przy uwzględnieniu wskazanych przepisów prawa organ interpretacyjny stwierdził, iż otrzymane środki będące zwrotem części nakładów na zakup oznakowania obiektu stanowią dla Spółki przychód, o którym mowa w powołanym wyżej art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o,p. Jednocześnie nie zgodził się, iż otrzymane dofinansowanie oznakowania ma charakter zwrotny, bowiem umowa o dofinansowanie oznakowania nie nadaje im takiego charakteru, określa jedynie zdarzenie, które powoduje obowiązek zwrotu dofinansowania, tj. zakończenie współpracy przed upływem 10 lat od dnia udzielenia dofinansowania. Nie oznacza to, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, że w każdej chwili musi się liczyć z obowiązkiem zwrotu tej kwoty. Nie wynika to w żaden sposób z zapisu umowy. Roszczenie to będzie przysługiwać Przedstawicielowi tylko w przypadku rozwiązania umowy dystrybucyjnej przed upływem okresu dziesięcioletniego od momentu otrzymania dofinansowania. Jak z tego wynika, przysporzenie to ma co do istoty charakter definitywny Natomiast, w ocenie organu interpretacyjnego, wyłączeniu z przychodów będzie podlegała kwota dofinansowania w części przypadającej na podlegające amortyzacji środki trwałe, bowiem odpisy amortyzacyjne w tej części nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów. Przychodem podatkowym będzie natomiast część dotycząca dofinansowania wydatków, na nabycie składników majątku, które wnioskodawca zaliczył, zgodnie z art. 16d ust. 1 u.p.d.o.p., jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania, gdyż w myśl powołanego przepisu, podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art. 16g nie przekracza 3500 zł.; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania. Podsumowując organ wskazał, iż środki otrzymane przez Spółkę jako zwrot części nakładów na zakup oznakowania obiektu będą podlegały wyłączeniu z przychodów z wyjątkiem tej części, która dotyczy elementów oznakowania zaliczonych bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w myśl art. 16d ust. 1 u.p.d.o.p. W odpowiedzi na powyższą interpretację Spółka wniosła w dniu 15 maja 2012r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na: 1. naruszeniu art. 1 ust 1, art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 12 u.p.d.o.p. poprzez nieprawidłowe uznanie, że środki otrzymane przez Spółkę jako zwrot części nakładów na zakup oznakowania obiektu będą podlegały wyłączeniu z przychodów z wyjątkiem tej części, która dotyczy elementów oznakowania zaliczonych bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w myśl art. 16d ust. 1 u.p.d.o.p. 2. naruszeniu art. 14c § 2 O.p poprzez nieprawidłową ocenę stanowiska podatnika 3. art. 120 i 121 § 1 O.p. poprzez dokonywanie interpretacji w sposób instrumentalny i nieuwzględnienie istotnej części stanu faktycznego W uzasadnieniu Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, podkreślając, iż kwestionowana interpretacja pozostaje w sprzeczności z wydanymi na podstawie tego samego stanu faktycznego i w ramach tego samego wniosku, interpretacjami organu podatkowego w przedmiocie podatku VAT – z dnia [...], nr [...] oraz [...], gdzie stwierdzono że uzyskana kwota nie jest dofinansowaniem kosztów zakupu oznakowania, ale wynagrodzeniem za świadczoną usługę. Wnioskodawca wskazał, że jedna kwota nie może być jednocześnie traktowana jako odpłatność za usługę i dofinansowanie zakupu towaru. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ interpretacyjny stwierdził brak podstaw do zmiany w/w interpretacji indywidualnej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka sformułowała zarzuty tożsame z zarzutami prezentowanymi w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 124 O.p. poprzez brak uzasadnienia przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powieliła argumentację powołaną we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Przytaczając ponownie treść powołanych we wniosku przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podkreśliła, iż w jej ocenie udzielone wsparcie nie ma charakteru definitywnego. Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 124 O.p. skarżąca wskazała, że obowiązkiem organów podatkowych jest wyjaśnienie stronie wszystkich przesłanek, którymi kierują się załatwiając sprawę, aby dążyć do dobrowolnego wykonania decyzji przez stronę. W ocenie Skarżącej organ winien w sposób wyczerpujący odnieść się również do twierdzeń i okoliczności, z którymi się nie zgadza lub którym nie daje wiary. Ponadto w uzasadnieniu rozstrzygnięcia jest obowiązany poddać ocenie całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, a nie jedynie arbitralnie wyselekcjonowane dowody. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Skarżąca podniosła, że tych elementów nie zawiera odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym Skarżąca nie miała możliwości zapoznać się z argumentami organu i prawidłowo się do nich ustosunkować. Odpowiadając na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wszystkie dotychczasowe wywody w spornej kwestii. Nie zgodził się z argumentem, że zaskarżona interpretacja pozostaje w sprzeczności z interpretacjami nr [...] oraz [...] wydanymi w przedmiocie podatku od towarów i usług bowiem nie mają one bezpośredniego związku z niniejszym rozstrzygnięciem. Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu naruszenia art. 124 O.p. organ wskazał, że zgodnie z art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi złożenie skargi do sądu jest możliwe zarówno, kiedy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie, jak i w sytuacji kiedy tego nie uczynił. Przepis nie wskazuje przy tym, jaka jest forma odpowiedzi na wezwanie natomiast bezspornym jest, że jej istotą będzie powtórne przeanalizowanie stanowiska zajętego w interpretacji. W przedmiotowym stanie faktycznym organ wydał odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w której wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko zajęte w interpretacji. Nie można przy tym wymagać, aby powtarzał całą argumentację zawartą w interpretacji skoro nie uległa ona zmianie ani w całości ani w części. Organ podkreślił również, że skargę wnosi się na interpretację nie zaś na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z normą wynikającą z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), takiej kontroli podlegają także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zainicjowanej wnioskiem A sp. z o. o. - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również przepisów prawa procesowego. Według poglądu strony skarżącej otrzymana przez nią kwota z tytułu dofinansowania nie będzie stanowiła przychodu albowiem przysporzenie nie ma charakteru definitywnego. Ewentualny przychód powstanie dopiero po upływie 10 lat, kiedy to zgodnie z umową Przedstawiciel utraci roszczenie o jej zwrot. Organ interpretacyjny stanął natomiast na stanowisku, że otrzymane przysporzenie ma charakter definitywny czego nie zmienia fakt, że środki te mogą podlegać zwrotowi w przypadku rozwiązania umowy dystrybucyjnej. Jednocześnie organ wyraził opinię, że wyłączeniu z przychodów będzie podlegała wysokość dofinansowania w części przypadającej na podlegające amortyzacji środki trwałe bowiem odpisy amortyzacyjne w tej części nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów. Przychodem zaś będzie tak kwota dofinansowania wydatków na nabycie oznakowania, które strona zaliczyła jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu ich oddania od użytkowania, zgodnie z art. 16d ust. 1 u.p.d.o.p. Ja wynika z powyższego spór pomiędzy stronami koncentruje się na interpretacji definicji przychodu podatkowego określonego w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w stanie faktycznym wskazanym przez skarżącą. Przede wszystkim wskazać należy, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.d.o.p. przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty, w wypadkach, o których mowa w art. 21 i art. 22 przedmiotem opodatkowania jest przychód. Dochodem (z zastrzeżeniem art. 10 i 11 tej ustawy) jest nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Gdy koszty przekraczają przychód, różnica jest stratą (art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p.). Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje zatem źródeł przychodów (odmiennie niż w przypadku podatku dochodowego od osób fizycznych). Zasadą jest, że za źródło przychodu uznaje się każdy zindywidualizowany stosunek prawny, zdarzenie lub stan faktyczny, z którym wiąże się uzyskanie przychodu, a wyjątki od tej zasady wynikać muszą z konkretnego przepisu ustawy wyłączającego bądź zwalniającego konkretny dochód od opodatkowania. Podatek dochodowy od osób prawnych ma zatem cechy podatku globalnego (powszechnego) obejmującego swoim zakresem przedmiotowym wszelkie uzyskiwane w ciągu roku podatkowego przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, bez względu na to, czy mają one charakter periodyczny czy jednorazowy (por. R. Pęk w: L. Błystak, B. Dauter, B. Gruszczyński, B. Hnatiuk, H. Łysikowska, E. Madej, A. Mudrecki, R. Pęk, K. Wujek, J. Zubrzycki, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Wrocław 2003, s. 98-99, H. Kryszczak w: Komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, praca zbiorowa pod red W. Nykiela i A. Mariańskiego, Gdańsk 2008, s. 98-99) Zgodzić się także trzeba, iż powołana ustawa nie zawiera definicji przychodu, precyzując przez przykładowe wyliczenie zawarte w art. 12 ust. 1- 3 i ust. 4b rodzaje przychodów, a także enumeratywnie wyliczając, jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do przychodów (ust. 4). Przepis art. 12 u.p.d.o.p stanowi, że przychodami są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe (katalog ten nie jest katalogiem zamkniętym, o czym świadczy użycie słowa "w szczególności"). Z kolei posłużenie się przez ustawodawcę w cyt. przepisie sformułowaniem "otrzymane" oznacza, że momentem powstania przychodu pieniężnego jest moment otrzymania, czyli wpływu, bezpośrednio do majątku podatnika względnie na jego rachunek, wymienionych środków, skutkującego powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami. Otrzymanymi pieniędzmi lub wartościami pieniężnymi są zatem w rozumieniu ww. uregulowania tylko takie wartości, które powiększają aktywa majątkowe podatnika a więc takie, którymi może on rozporządzać jak własnymi. Reasumując, przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych mocą art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p. Dla poparcia tej tezy przywołać warto wyrok NSA z dnia 14 maja 1998 r. (sygn. akt SA/Sz 1305/97), w którym stwierdzono, iż: "(...) z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu - jest tylko ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika, może powiększyć jego aktywa. Otrzymanymi pieniędzmi lub wartościami pieniężnymi są zatem w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy tylko takie wartości, które powiększają aktywa majątkowe podatnika, a więc takie, którymi może on rozporządzać jak własnymi". W przedstawionym stanie faktycznym sprawy nie może budzić wątpliwości, iż w związku z zawartą umową o "finansowanie oznakowania" środki finansowe zostały Spółce przekazane definitywnie do jej majątku. Spółka po otrzymaniu określonych kwot od Przedstawiciela mogła nimi swobodnie dysponować i rozporządzać. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że w każdej chwili musi liczyć się z obowiązkiem zwrotu dofinansowania, umowa powyższa nie zakłada bowiem, że otrzymane kwoty mają w istocie charakter zwrotny. Ewentualny zwrot "wsparcia finansowego" uzależniony jest od zdarzenia przyszłego i niepewnego. Nabyte oznakowanie firmowe pozostało w pełnym zakresie własnością Spółki a nadto skarżąca była uprawniona do czerpania na własny rachunek pożytków z gospodarowania środkami pieniężnymi stanowiącymi dofinansowanie. Należy zatem podzielić pogląd organu interpretacyjnego, że w niniejszej sprawie nastąpiło faktyczne i trwałe powiększenie aktywów majątkowych podatnika. W takich okolicznościach przyjęcie przez organ podatkowy, iż przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. powstał w momencie otrzymania kwoty "wsparcia finansowego" ze strony Przedstawiciela, nawet przy założeniu możliwości jego zwrotu w razie rozwiązania umowy dystrybucyjnej nie narusza tego przepisu prawa. Na marginesie zauważyć wypada, że nabyte w ramach "wsparcia finansowego" środki trwałe mogły mieć efekt przychodowy dla strony skarżącej albowiem właściwe oznakowanie, przedstawienie i reklama marki z reguły wpływają na wartość sprzedaży przedsiębiorcy. W momencie rozwiązania umowy dystrybucyjnej nabyte środki trwałe stracą tego rodzaju znaczenie. Prawidłowo także organ przyjął, na podstawie przedstawionych przez stronę danych, iż wyłączeniu z przychodów podlegać będzie wartość w części przeznaczonej na sfinansowanie podlegających amortyzacji środków trwałych albowiem z uwagi na treść art. 12 ust. 4 pkt 6a i art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p. odpisy amortyzacyjne w tej części nie będą zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Przychodem podatkowym będzie natomiast ta kwota dofinansowania wydatków na nabycie oznakowania, które strona zaliczyła jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu ich oddania od użytkowania, zgodnie z art. 16d ust. 1 u.p.d.o.p. Konstatacji tej strona w skardze nie kwestionowała. Mając na względzie powołane powyżej przepisy podatkowe oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny stwierdzić należy, iż zaskarżona interpretacja nie narusza przepisów prawa a organ interpretacyjny zastosował prawidłową wykładnię art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Za nieuzasadnione należy uznać także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego. W szczególności organ nie uchybił art. 14c § 1 oraz § 2 O.p., bowiem w zaskarżonej interpretacji przedstawił ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W wydanej interpretacji wyraźnie wskazano przepisy podatkowe, które były przesłanką uznania stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny jednoznacznie przedstawił swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez skarżącą. W ocenie Sądu interpretacja nie narusza także ogólnych zasad postępowania określonych w art. 120 i art. 121 § 1 O.p., które to zasady mają odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 14 h O.p. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.