III SA/Wa 2578/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi W. działającego przez W. mbH z siedzibą w Niemczech na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz W. działającego przez W. mbH z siedzibą w Niemczech kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, że w dniu 13 stycznia 2012 r. W. (dalej "Strona" lub "Skarżąca") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie prawa do zwolnienia podmiotowego określonego w art. 6 ust. 1 pkt 10 a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) dalej: "u.p.d.o.p." w odniesieniu zarówno do inwestycji bezpośrednich jak i dokonywanych za pośrednictwem spółek osobowych, a także ze zbycia inwestycji oraz w odniesieniu do opodatkowania u źródła wypłat na rzecz Strony. 2. W przedmiotowym wniosku Strona opisując stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe wskazała, że jest otwartym funduszem inwestycyjnym, utworzonym na podstawie niemieckiego prawa inwestycyjnego, zgodnie z odpowiednimi regulacjami prawnymi. Jest zarządzana i reprezentowana przez spółkę zarządzającą W. mbH (dalej jako: "Spółka" lub "KAG") działającą w Polsce przez W. mbH sp. z o.o. oddział w Polsce. Skarżąca prowadzi działalność inwestycyjną w oparciu o środki finansowe inwestorów zbieranych poprzez emisję jednostek uczestnictwa w funduszu. Skarżąca prowadzi, m.in. na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, działalność gospodarczą polegającą głównie na kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek oraz wynajem powierzchni komercyjnej posiadanych nieruchomości. Ponadto prowadzi również inwestycje pośrednie poprzez spółki celowe, niewykluczając również dalszych takich inwestycji, w tym w udziały lub akcje polskich spółek kapitałowych, w akcje polskich spółek komandytowo-akcyjnych, czy także uczestnictwo w polskich spółkach osobowych. W zakresie swojej działalności Strona pozyskuje od anonimowych inwestorów (zarówno indywidualnych, jak i instytucjonalnych) środki finansowe, którymi dysponuje w ramach podejmowanych inwestycji. Z uwagi na anonimowość inwestorów, Fundusz nie posiada informacji zarówno na temat formy prawnej inwestorów, jak i ich rezydencji podatkowej. Inwestorzy nabywają jednostki uczestnictwa w Funduszu, z którymi związane jest prawo do udziału w rezultacie finansowym Skarżącej. Poziom partycypacji ustalany jest w proporcji, w jakiej pozostają wpłaty danego inwestora do całości wpłat dokonanych przez wszystkich inwestorów. Fundusz prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym ma siedzibę tj. rezydencję dla celów podatkowych. Ponadto Fundusz podlega bezpośredniemu nadzorowi właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym posiada rezydencję dla celów podatkowych (tutaj Niemcy). W przypadku Niemiec, Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht (BaFin), organ analogiczny do polskiej komisji Nadzoru Finansowego, jest właściwym organem nadzoru nad rynkiem finansowym. Bankiem depozytariuszem Funduszu jest bank mający siedzibę na terytorium Niemiec. Ponadto Spółka zarządzająca Skażącą prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym Spółka ta ma siedzibę. Strona wskazała, że podlega w państwie, siedziby (w Niemczech) opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Jej wyłącznym przedmiotem działalności jest zbiorowe lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze publicznego proponowania nabycia jego tytułów uczestnictwa w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe, w tym nieruchomości. Podkreśliła, iz prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych władz państwa (organów nadzoru nad rynkiem finansowym), w którym ma siedzibę, tj. działa na podstawie zezwolenia wydanego przez BaFin (z niem. Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht). Działalność ta podlega nadzorowi właściwych władz (organu nadzoru nad rynkiem finansowym - BaFin) państwa, w którym ma siedzibę (w Niemczech). Skarżąca posiada depozytariusza przechowującego aktywa Funduszu (D. Bank). Fundusz jest zarządzany przez KAG, tj podmiot prowadzący swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych niemieckich organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym KAG ma siedzibę (tj. na podstawie zezwolenia niemieckiej BaFin), 3. W związku z powyższym Skarżąca zadała pytania: 1) Zakładając, że Fundusz będzie spełniał warunki wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz ustawy podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 234 poz. 1389, dalej: "ustawa zmieniająca"), to czy korzysta ze zwolnienia podmiotowego od podatku dochodowego od osób prawnych zarówno w zakresie inwestycji bezpośrednich, jak i dokonywanych za pośrednictwem spółek osobowych, w części udziału w zysku przypadającemu Funduszowi, a także ze zbycia inwestycji (tj. zbycia aktywów, udziałów w spółkach kapitałowych, jak i udziału w spółkach osobowych) ? 2) Zakładając, że Fundusz będzie spełniał w przyszłości warunki wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, to czy będzie korzystał ze zwolnienia podmiotowego od podatku dochodowego od osób prawnych zarówno w zakresie inwestycji bezpośrednich, jak i dokonywanych za pośrednictwem spółek osobowych, w części udziału w zysku przypadającemu Funduszowi, a także ze zbycia inwestycji (tj. zbycia aktywów, udziałów w spółkach kapitałowych, jak i udziału w spółkach osobowych) ? 3) Zakładając, że Fundusz spełnia warunki wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, to czy wypłaty dokonywane na rzecz Funduszu podlegają obowiązkowi opodatkowania u źródła na podstawie art. 26 ust. 1g u.p.d.o.p.w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. ? 4) Zakładając, że Fundusz będzie spełniał warunki wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, to czy wypłaty dokonywane na rzecz Funduszu nie będą podlegały obowiązkowi opodatkowania u źródła na podstawie art. 26 ust. 1g u.p.d.o.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p.? 4. Stanowisko Skarżącej odnośnie pytania 1 i 2 opierało się na założeniu, że korzysta ona ze zwolnienia podmiotowego ustanowionego w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Równocześnie, korzysta ze zwolnienia w zakresie inwestycji pośrednich dokonywanych za pośrednictwem spółek osobowych, w części udziału w zyskach przypadających Funduszowi. Ponadto, będzie korzystać z przedmiotowego zwolnienia również w przyszłości. Natomiast odpowiadając na pytanie 3 i 4 wskazała, że w jej ocenie, zwolnienie z opodatkowania określone w art. 6 ust. 1 pkt 10 a u.p.d.o.p. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą obejmuje swoim zakresem również przychody (dochody) podlegające obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku "u źródła", w związku z czym wypłaty te dokonywane na rzecz Funduszu nie podlegają oraz nie będą podlegać opodatkowaniu u źródła. 5. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji. W uzasadnieniu stwierdził, iż Strony nie można uznać za zainteresowaną w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm; dalej jako: "ustawa Ord. pod."), natomiast jej zapytania oparte o hipotetyczne założenia wykraczają poza zakres przedmiotowy instytucji interpretacji indywidualnej. Organ wskazał, iż Funduszu jako wyodrębnionej masy majątkowej nieposiadającej zdolności do czynności prawnych nie można bowiem uznać ani za płatnika, ani inkasenta, ani za osobę trzecią odpowiedzialną za zobowiązania podatników. Nie jest także podmiotem, u którego może wystąpić zaległość podatkowa, czy też osobą planującą utworzenie spółki (jako wspólnik może być ujawniona jedynie spółka zarządzająca), oddziału lub przedstawicielstwa. W związku z powyższym organ stwierdził, że Stronę nie można uznać za nie tylko za podatnika podatku dochodowego od osób prawnych w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.p.d.o.p., ale także za jakikolwiek z ww. podmiotów, które mają legitymację czynną do wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Ponadto w ocenie Ministra Finansów treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazuje, że jest to założenie o formie potencjalnego działania, albo wniosek o udzielenie porady z zakresu potencjalnych, prawdopodobnych, hipotetycznych obowiązków podatkowych w bliżej nieokreślonej przyszłości, w celu zoptymalizowania obciążeń podatkowych, a nie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w rozumieniu art. 14b ustawy Ord. pod. W związku z powyższym w ocenie organ podatkowego nie było możliwe wydanie interpretacji niemającej charakteru warunkowego nawet w przypadku skorzystania ze środka przewidzianego w art. 169 § 1 ustawy Ord. pod, co również stoi na przeszkodzie do wydania interpretacji indywidualnej. 6. Skarżąca zażaleniem z dnia 26 kwietnia 2012 r. zarzuciła naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 120 ustawy Ord. pod., w związku z błędną interpretacją art. 14b, art. 14p i art. 3 pkt 2 ustawy Ord. pod., oraz art. 121 § 1 ww. ustawy, poprzez bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego; art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. poprzez nieprawidłową interpretację pojęcia “osoby zainteresowanego", a także art. 14b § 2 ustawy Ord. pod. poprzez nieprawidłową interpretację zakresu przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. W związku z powyższym wniosła o jego uchylenie w całości i wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że spełnia przesłanki osoby zainteresowanej chociaż z ustaw podatkowych nie wynika jednoznacznie, że Fundusz nie jest podatnikiem oraz że nie mają do niego zastosowania przepisy u.p.d.o.p. Ponadto podkreśliła, że uzależnienie przez organ możliwości wystąpienia z wnioskiem o interpretację od określonej formy prawnej wnioskodawcy z uwagi na brak definicji osoby zainteresowanej a tym bardziej na brak ograniczenia osoby zainteresowanej od określonej formy prawnej, jest niezasadne i narusza zasady postępowania podatkowego, w szczególności zasadę zaufania i zasadę praworządności. W dalszej części wskazała, że ani przepis art. 14b § 1 ustawy Ord. pod., ani orzecznictwo sądów administracyjnych nie ogranicza ani tym bardziej nie utożsamia pojęcia osoby zainteresowanej wyłącznie z osobą podatnika. Zdaniem Skarżącej z uwagi na niejasność i nieprecyzyjność przepisów oraz brak orzecznictwa w tym zakresie oraz z uwagi na fakt, iż na gruncie niemieckich przepisów Fundusz posiada podmiotowość podatkową i korzysta ze specjalnego zwolnienia zapobiegającego podwójnemu opodatkowaniu dochodu z inwestycji, istnieje duże prawdopodobieństwo, że również na gruncie polskich przepisów podatkowych wynikać będą dla Funduszu implikacje podatkowe, które mogą powodować powstanie po stronie Funduszu zaległości podatkowych. Brak jednoznacznego potwierdzenia ze strony organów podatkowych braku opodatkowania Funduszu skutkuje tym, że po jego stronie może wystąpić zaległość podatkowa z tytułu dochodów generowanych przez Fundusz w Polsce. W uznaniu Strony Minister Finansów w swojej interpretacji osoby zainteresowanej odnosi się do brzmienia art. 14a § 1 ustawy Ord. pod. w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2007 r. podając jako jeden z argumentów przemawiający za brakiem możliwości uznania Wnioskodawcy za osobę zainteresowaną na osobę płatnika i inkasenta, które to pojęcia w obecnym brzmieniu przepisu dotyczących osoby zainteresowanej w ogóle się nie pojawiają. Jednocześnie Strona wskazała, że w obecnym stanie prawnym organy podatkowe wydają interpretacje dla podmiotów, które nie są podatnikami. Skarżąca za niedopuszczalne uznała twierdzenie organu, że wydanie interpretacji w przedstawionym stanie faktycznym w sytuacji braku posiadania przez Fundusz zdolności do czynności prawnych byłoby sprzeczne z jej funkcją ochronną. Skarżąca ponadto podkreśliła, że wbrew twierdzeniom organu nie występuje o interpretację, aby uzyskać poradę z zakresu potencjalnych obowiązków podatkowych w bliżej nieokreślonej przyszłości, a tym bardziej nie występuje o poradę w celu zoptymalizowania swoich zobowiązań. Jej celem jest uzyskanie oceny prawnej swojego stanowiska w zakresie interpretacji konkretnych przepisów mogących spowodować określone implikacje podatkowe, tj. nie tylko opodatkowanie, ale również brak takiego opodatkowania. Jej zdaniem niedopuszczalne jest twierdzenie organu, że nie jest możliwe wydanie interpretacji niemającej charakteru warunkowego w sytuacji, gdy zapytanie Wnioskodawcy zostało oparte na hipotetycznych założeniach, gdyż nigdy nie byłoby można postawić pytań o zdarzenia przyszłe. Obowiązkiem organu podatkowego jest odnieść się do określonej sytuacji (stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego) i wskazać jak należy interpretować dotyczące jej przepisy prawa podatkowego, o które pyta zainteresowany. Podkreśliła także, że organ nie jest uprawniony do kwestionowania hipotetycznego stanu sprawy lub jakiejkolwiek ingerencji w ten stan, albowiem postępowanie administracyjne prowadzone na wniosek zainteresowanego o wydanie interpretacji, nie jest postępowaniem dowodowym (nie tylko gdy dotyczy stanów przyszłych, ale także stanów faktycznych). Organ ma zatem obowiązek przyjąć przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny lub hipotetyczny jako założenie robocze dla przeprowadzenia wykładni prawa. Reasumując Strona wskazała, że Minister Finansów odmawiając wszczęcia postępowania nie był uprawniony do skorzystania z dyspozycji art. 165a § 1 ustawy Ord. pod. 7. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu stwiedził, iż treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dla Skarżącej wskazuje, że jest to założenie o formie potencjalnego działania, albo wniosek o udzielenie porady z zakresu potencjalnych, prawdopodobnych, hipotetycznych obowiązków podatkowych w bliżej nieokreślonej przyszłości, w celu zoptymalizowania obciążeń podatkowych, a nie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w rozumieniu art. 14b ustawy Ord. pod. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie z uwagi na sposób sformułowania przedstawionego problemu (we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej) nie jest możliwe wydanie interpretacji spełniającej wymogi art. 14a do 14p ustawy Ord. pod. (niemającej charakteru warunkowego) nawet w przypadku skorzystania ze środka przewidzianego w art. 169 § 1 ustawy Ord. pod. W tym stanie rzeczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie obowiązkiem Ministra Finansów było zastosowanie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ord. pod. Zdaniem organu teza ta jest prawidłowa, tym bardziej, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zaznaczył, iż "podmiotu" wskazanego jako Wnioskodawca nie można uznać za "zainteresowanego" w rozumieniu art. 14b § 1 ww. ustawy. Organ podkreślił, iż w przedmiotowym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej błędnie wskazano w sekcji B.1. Rodzaj Wnioskodawcy jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, gdyż z treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz pisma z dnia 14 marca 2012 r. wynikało, iż jako Wnioskodawcę wskazano Fundusz, który jest wyodrębnioną masą majątkowa, zarządzaną przez Spółkę zarządzającą. Ponadto nie jest jednostką organizacyjną (nie może być zatem jednostką organizacyjną nieposiadającej osobowości prawnej) oraz jako masa majątkowa nie posiada zdolności do czynności prawnych, zdolności upadłościowej, struktury organizacyjnej, własnych organów, zdolności procesowej. Wszystkie te funkcje przejmuje Spółka zarządzająca pełniąca rolę zarządcy masy majątkowej "Funduszu". Zdaniem Ministra Finansów organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że Skarżącej jako wyodrębnionej masy majątkowej nieposiadającej zdolności do czynności prawnych nie można uznać ani za płatnika, ani inkasenta, ani za osobę trzecią odpowiedzialną za zobowiązania podatników. Skarżąca nie jest także podmiotem, u którego może wystąpić zaległość podatkowa, czy też osobą planującą utworzenie spółki (jako wspólnik może być ujawniona jedynie spółka zarządzająca), oddziału lub przedstawicielstwa. W związku z powyższym w ocenie Ministra Finansów nie można uznać Skarżącej nie tylko za podatnika podatku dochodowego od osób prawnych w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.p.d.o.p., ale także za jakikolwiek z podmiotów, które mają legitymację czynną do wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. W opinii organu nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie może dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy, jako którego w niniejszej sprawie wskazano wyodrębnioną masę majątkową nieposiadającą zdolności do czynności prawnych, nie mogącą być podmiotem praw i obowiązków według prawa polskiego. Podkreślił ponadto, iż sposób, w jaki niemiecki Prawodawca traktuje dla celów podatkowych "podmiot" wskazany jako Wnioskodawca nie ma wpływu na jego status w świetle prawa polskiego. W konsekwencji nie można uznać Skarżącej za zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. W tym stanie rzeczy Minister Finansów stwierdził, iż organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował w przedmiotowym postanowieniu art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ord. pod., zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa wart. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ponadto w ocenie organu w przedmiotowej sprawie wyodrębniona masa majątkowa nie posiadająca zdolności do czynności prawnych nie może być podmiotem żadnych praw, ani obowiązków. Nie może więc skorzystać z funkcji ochronnej interpretacji indywidualnej, gdyż nawet ewentualne wydanie przedmiotowej interpretacji nie przyniosłoby żadnych korzyści ani wyodrębnionej masie majątkowej wskazanej jako Wnioskodawca (w polskim systemie prawnym z uwagi na brak zdolności do czynności prawnych nie może być podmiotem praw i obowiązków), ani spółce zarządzającej (nie jest ani Wnioskodawcą, ani też podmiotem wymienionym w art. 14n § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy Ord. pod.). Jednocześnie organ podkreślił, że organy podatkowe nie mogą dokonać "ewentualnej zmiany podejścia" i nałożyć obowiązku podatkowego na wyodrębniona masę majątkową wbrew postanowieniom art. 217 Konstytucji RP. Organ za niezrozumiałe uznał uwagi Strony co do przekroczenia kompetencji przez organ podatkowy poprzez wskazanie braku możliwości zaskarżenia interpretacji w postępowaniu sądowo administracyjnym tłumacząc, że okoliczność braku zdolności do czynności prawnych oraz zdolności sądowej w rozumieniu art. 25 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") wskazana została jedynie za Stronę. Wskazał ponadto, że interpretacje prawa podatkowego wydawane na podstawie art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. mają ze swej istoty charakter indywidualny i jednostkowy i z faktu wydania określonego rozstrzygnięcia dla innego podmiotu nie można wywodzić skutków korzystnych dla innego "zainteresowanego" w innym postępowaniu "interpretacyjnym". 8. Skarżąca niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając postanowieniu z dnia [...] czerwca 2012 r. naruszenie art. 14b § 1 i 3 w zw. z art. 14h w zw. z art. 165a ustawy Ord. pod. oraz art. 120 i 121 § 1 ww. ustawy w zw. z art. 14h ustawy Ord. pod. w zw. z art. 1 ust. 2 u.p.d.o.p. w zw. z art. 3 ust. 1 lit. b i c umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku (Dz. U. z 2005 r. Nr 12, poz. 90), zwanej dalej "Konwencją", a także art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 165 a § 1 ustawy Ord. pod. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na jej rzecz. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż wykazała w postępowaniu, iż jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych w Niemczech w rozumieniu Konwencji oraz że jest objęta w Niemczech nieograniczonym obowiązkiem podatkowym. Podkreśliła, iż stanowisko organu zawarte w zaskarżonym postanowieniu stoi w oczywistej sprzeczności z postanowieniami Konwencji, nie ma uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materiale oraz w powołanych przepisach art. 217 Konstytucji oraz art. 1-3 u.p.d.o.p., a także jest sprzeczne z art. 14b § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 165a ustawy Ord. pod. Zaznaczyła, iż uzyskany przez nią certyfikat rezydencji wydany przez Niemcy (znajdujący się w aktach sprawy) zaświadcza, że dla celów Konwencji jest podatnikiem - rezydentem Niemiec. Podniosła, iż Konwencja, wskazując adresatów zawartych w niej norm, nie posługuje się terminem "podatnik", lecz "osoba". Do "osób" należą m.in. "spółki", przez które rozumie się "osobę prawną, lub inną jednostkę, którą dla celów podatkowych traktuje się jako osobę prawną" (art. 3 ust. 1 lit. b i c Konwencji). W związku z powyższym skoro Skarżąca jest podatnikiem objętym nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Niemczech i nie jest osobą prawną, oznacza to, że w rozumieniu Konwencji jest "inną jednostką, którą dla celów podatkowych traktuje się jako osobę prawną". Wskazała, że organ podatkowy niemiecki nie uznając jej za "jednostkę", nie mógłby wydać mu certyfikatu rezydencji potwierdzającego jego status podatnika. Zdaniem Skarżącej skoro w świetle Konwencji jest podatnikiem, a jednocześnie uzyskuje i będzie uzyskiwała na terenie Polski m.in. dochody ze sprzedaży i wynajmu nieruchomości, to dochody te - w myśl art. 6 Konwencji, mogą być opodatkowane w Polsce. Bezsporne jest, że w świetle wewnętrznego prawa polskiego ww. dochody są opodatkowane w Polsce, a zatem Skarżąca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce i jest zainteresowana interpretacją przepisów, na podstawie których może korzystać ze zwolnienia od tego podatku. W ocenie Skarżącej nawet gdyby nie legitymowała się certyfikatem rezydencji, nieznane pozostaje źródło, na podstawie którego Minister Finansów ustalił, że Skarżąca nie może prowadzić żadnej działalności. Podniosła, iż Minister Finansów nie tylko czynił "własne" ustalenia faktyczne lecz ustalenia te były sprzeczne z opisem zawartym we wniosku, co nosi znamiona naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ord. pod.). Zdaniem Skarżącej z powołanych przez Ministra Finansów przepisów art. 217 Konstytucji oraz art. 1-3 u.p.d.o.p. nie wynika, aby wykluczały one uznanie za podatnika podmiotu składającego się z wyodrębnionej masy majątkowej i nieposiadającego zdolności do czynności prawnych. W uznaniu Strony skoro bezspornym jest, że nie ma osobowości prawnej i nie jest spółką, to - skoro jest jednostką organizacyjną - jest ona w świetle art. 1 ust. 2 u.p.d.o.p. podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. W dalszej części podniosła, iż w niniejszej sprawie Minister zastosował normę art. 165a ustawy Ord. pod. nie wskazując podstawy faktycznej jej zastosowania, analogicznej do stanów przykładowo wymienionych przez orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie Skarżącej taką podstawą faktyczną nie jest stwierdzenie, że wnioskodawca nie jest podatnikiem, gdyż jest to nie stwierdzenie faktu lecz efekt wykładni prawa. Według Skarżącej odmowa wydania interpretacji indywidualnej pod pretekstem "teoretycznego" charakteru zdarzenia przyszłego, w sytuacji gdy opisywane zdarzenie leży w sferze rzeczywiście prowadzonej działalności wnioskodawcy, stanowi rażące naruszenie art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. Twierdzenie, że w opisie stanu faktycznego czynione są "założenia" bez wskazania w tym opisie (rubr. 68 formularza ORD-IN), jakiego rodzaju miały być te rzekome założenia, stanowi rażące naruszenie art. 121 § 1 ustawy Ord. pod. Zaznaczyła, iż w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) nie poczyniła żadnych założeń, a jedynie opisała zaistniały stan faktyczny, który pokrywa się ze zdarzeniem przyszłym. Wskazała te same zdarzenia jako zaistniały stan faktyczny i jako zdarzenie przyszłe, z uwagi na to, że jej wniosek dotyczył działalności, którą prowadzi i którą zamierza prowadzić w przyszłości. Podniosła, iż nie sformułowała żadnych założeń w rubryce 68 formularza ORD-IN ani nawet nie użyła słów "założenie" lub "zakładać" w tej rubryce. Zdaniem Skarżącej zadośćuczyniła ona swoim obowiązkom w zakresie własnego stanowiska w spawie nie uzależniając swej oceny prawnej od żadnych założeń. Zaznaczyła, iż jedynym "założeniem" znajdującym się w końcowych częściach stanowiska prawnego w odniesieniu odpowiednio do pytań 1 i 2 oraz 3 i 4 jest prawdziwość opisanego stanu faktycznego (zgodność zdarzenia przyszłego z jego opisem zawartym we wniosku). Ponadto zarzuciła, iż organ uchylił się od wydania interpretacji oraz wyjaśnienia intencji Skarżącej zawartej w stanowisku prawnym. Zaznaczyła, iż nie oczekiwała odpowiedzi na pytanie, czy spełnia poszczególne kryteria zwolnienia zawarte w lit. a - f w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. i w tym względzie - wbrew stanowisku Ministra Finansów nie ma wątpliwości. Zdaniem Skarżącej stanowisko Ministra Finansów czyni zasadnym kolejne pytanie o korzystanie ze zwolnienia niezależne od spełnienia szczegółowych warunków art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p: czy Skarżącej przysługuje zwolnienie z uwagi na kryteria podmiotowe (status podatnika). W jej uznaniu fakt ten przeczy tezie organu, iż interpretacja wydana w tej sprawie nie rozwiałaby wątpliwości Skarżącego w kwestii korzystania ze zwolnienia. Podtrzymała, iż ma wątpliwości w tym zakresie i wątpliwości te jasno sformułowała. Nie oczekiwała natomiast rozstrzygania wątpliwości, których nie ma. Skarżąca podniosła, iż Minister Finansów nie wyjaśnił, co rozumie przez "zoptymalizowanie obciążeń podatkowych". Zdaniem Skarżącej celem każdego wniosku interpretacyjnego (z wyjątkiem wniosków uzasadnionych celem zawodowym lub czysto poznawczym, które nie podlegają rozpatrzeniu) jest dążenie do zapłaty zobowiązania nie wyższego i nie niższego niż należne (uniknięcia nadpłaty i zaległości podatkowej). Odnosząc się do stanowiska Ministra Finansów, co do braku prawa zaskarżenia interpretacji do sądu administracyjnego zauważyła, że kwestia ta leży poza zakresem kompetencji i możliwości rozstrzygnięcia Ministra Finansów. 9. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku gdyby Sąd nie podzielił stanowiska w tej kwestii o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. 10. Skarżąca pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. ustosunkowując się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę podtrzymała wszystkie wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Za niezrozumiały uznała zarzut organu dotyczący braku zdolności sądowej w świetle dotychczasowego przebiegu postępowania wskazując, iż wszelkie wezwania i rozstrzygnięcia w sprawie organ kierował do Strony. Jej zdaniem przyjmując tok rozumowania organu należałoby uznać, że w stosunku do wydanego postanowienia będącego przedmiotem skargi w niniejszej sprawie brak jest możliwości przeprowadzenia kontroli przez sąd administracyjny mimo, iż możliwość taka wynika z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Skarżąca, na podstawie przepisów prawa materialnego jest lub może być podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce i jest to wystarczające dla uznania, że ma ona zdolność sądową. Strona odnosząc się do dodatkowych argumentów przytoczonych przez organ w odpowiedzi na skargę wskazała, iż za bezsporne należy uznać, iż jej zdolność sądowa może być wywodzona wyłącznie z art. 25 § 3 p.p.s.a. w związku z czym za bezprzedmiotowe uznała wywody organu na temat braku osobowości prawnej i zdolności prawnej, włączając w to zagadnienia prawa międzynarodowego prywatnego. Podkreśliła ponadto, iż wbrew sugestii organu nie zastosowała "konstrukcji myślowej", zgodnie z którą status podatnika w Niemczech pozostaje w korelacji z przyznaniem statusu zainteresowanego w postępowaniu interpretacyjnym. Status podatnika w Niemczech jest natomiast okolicznością, w świetle której tracą na znaczeniu wszelkie argumenty cywilistyczne Strony przeciwnej mające świadczyć o braku przysługującego Skarżącej statusu podatnika. Odnosząc się do zarzucanego rzekomego braku umocowania pełnomocnika do działania w imieniu Strony, zauważyła, że brak taki, nawet gdyby miał miejsce, nie stanowi przesłanki odrzucenia skargi, lecz brak formalny podlegający usunięciu. Fakt, że Skarżąca jest reprezentowana przez spółkę zarządzającą znajduje potwierdzenie w certyfikacie rezydencji Skarżącej, bez względu na to, że organ twierdzi, że certyfikat rezydencji nie może być uznany za dokument potwierdzający jakiekolwiek uprawnienie w zakresie reprezentacji. Natomiast fakt, że przedmiotem działalności spółki zarządzającej jest zarządzanie funduszami inwestycyjnymi znajduje potwierdzenie w odpisie z niemieckiego elektronicznego rejestru handlowego, który został załączony przez Skarżącą do wniosku o interpretację z 13 stycznia 2012 r. Treść odpisu z rejestru przedsiębiorców potwierdza więc pośrednio prawo spółki zarządzającej do reprezentowania Skarżącej. W dalszej części Strona podkreśliła, że zadane przez nią pytania jedynie powierzchownie, ze względu na ich formę, sprawiają wrażenie warunkowych. Po zapoznaniu się z całym wnioskiem interpretacyjnym nie ma wątpliwości, że ani stan faktyczny ani pytania ani stanowisko Skarżącej nie mają charakteru warunkowego. Skarżąca jednocześnie wskazała, że Minister Finansów, stojąc na stanowisku, że Skarżąca nie jest podatnikiem, nie mógł odmówić wydania interpretacji, lecz powinien był stwierdzić, że jej stanowisko jest nieprawidłowe, ponieważ zwolnienie nie przysługuje mu właśnie z uwagi na to, że nie jest podatnikiem, a w takim razie "założenie" o istnieniu okoliczności, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., jest bez znaczenia dla sprawy. Na zakończenie dodała, że w świetle wyroku tutejszego Sądu z 27 marca 2013 r. o sygn. akt III SA/Wa 2847/12 ścisłe ramy organizacyjne funduszu inwestycyjnego działającego wg obcego prawa (np. brak osobowości prawnej) nie mogą decydować o możliwości zastosowania wobec niego art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., ponieważ stałoby to w sprzeczności z zasadą niedyskryminacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługiwała na uwzględnienie. 11. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów, w tym przypadku zaskarżonego postanowienia z przepisami prawa procesowego, stosownie zaś do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej jako "p.p.s.a." - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 12. W rozpoznawanej sprawie tej spór dotyczy dwóch kwestii. Pierwsza jest związana z wykładnią pojęć dotyczących reguł wydawania interpretacji indywidualnych. Do nich należą: 1) Pojęcie podmiotu, który jest uprawniony do wystąpienia o interpretację podatkową; 2) Sposób formułowania pytań kierowanych do Ministra Finansów we wnioskach o wydanie urzędowych interpretacji przepisów prawa podatkowego; 3) Zasadność stosowania art. 165a § 1 ustawy Ord. pod w sprawach o interpretacje indywidualne. Drugą kwestią sporną jest wyjaśnienie pojęć użytych w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.f. w zakresie uznania, które podmioty są uprawnione do ubiegania się o zwolnienie podatkowe. 13. W ocenie Sądu odnośnie punktu 1) zaznaczenia wymaga, że zainteresowanym o wydanie interpretacji może być każdy, którego dotyczą przepisy podatkowe, a więc osoby prawne, osoby fizycznie i osoby nie posiadające osobowości prawnej (art. 7 § 1 ustawy Ord. pod.). Do tej grupy należą też jednostki wskazane w art. 33¹ Kodeksu cywilnego to jest jednostki organizacyjne nie będące osobami prawnymi, a którym ustawa przyznaje zdolność prawną. Do tych jednostek stosuje się również przepisy o osobach prawnych. Przykładowo jest nią: główny oddział w ustawie o działalności ubezpieczeniowej – art. 106 ust. 1; wspólnota mieszkaniowa w ustawie o własności lokali – art. 6; spółka osobowa i spółka kapitałowa w organizacji w kodeksie spółek handlowych - art. 8 i art. 11. Jednostką tę może być również podmiot zagraniczny, o którym mowa w art. 3 pkt 12 ustawy Ord. pod. przez który rozumie się podmiot zagraniczny według przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku dochodowego od osób prawnych oraz zagraniczny zakład podmiotu krajowego w rozumieniu tych przepisów, położony poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Może to być też osoba określona w art. 3 ustawy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarta pomiędzy Rzeczypospolitą Polską, a Republiką Federalną Niemiec z 14 maja 2003 r., którą jest osoba fizyczna, osoba prawna, spółka oraz każda inne zrzeszenie osób, przy czym przez określenie spółka rozumie się osobę prawną lub inną jednostką, którą dla celów podatkowych traktuje się jako osobę prawną. Zgodnie zaś z art. 25 p.p.s.a. osoba fizyczna i osoba prawna ma zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona, zdolność sądową mają także państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz organizacje społeczne nieposiadające osobowości prawnej. Zgodnie z § 3 zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a zgodnie z § 4 zdolność sądową mają ponadto organizacje społeczne, choćby nie posiadały osobowości prawnej, w zakresie ich statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Wszystkie te osoby mogą być podmiotami zainteresowanymi w rozumieniu art. 14 b§ 1 ustawy Ord. pod. W tej sprawie jest to osoba prawna – spółka zarządzająca podmiotem w postaci instytucji wspólnego inwestowania, funkcjonującego w prawie niemieckim, którego istnienie w postaci przyznanej ulgi podatkowej dopuszcza art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. Przynajmniej takie założenie czyni na wstępie Spółka zarządzająca, a więc działająca w imieniu i na rzecz instytucji wspólnego inwestowania. Zdaniem Sądu przy uwzględnieniu użytego w art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. pojęcia zainteresowanego oraz szerokiego spectrum tego pojęcia – Skarżąca była uprawniona do złożenia opisanego wniosku o indywidualną interpretację podatkową. Jest osobą prawną i jej zdaniem, reprezentuje podmiot, o którym mowa w ustawie podatkowej, a którym zarządza. W ocenie Sądu wykazany ścisły i nierozerwalny związek Skarżącej z funduszem niemieckim, przy jednoczesnym wskazaniu, iż będzie odpowiedzialny za czynności cywilnoprawne mające miejsce na terenie Polski pozwala na uznanie, iż podmiot ten będzie uprawniony do wystąpienie o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Zdaniem Sądu także charakter Skarżącej i opisany przez nią związek z funduszem pozwala na udzielenie przez polski organ interpretacyjny informacji o możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego. 14. Zdaniem Sądu, niedopuszczalna jest sytuacja, gdy podmiot zagraniczny, podlegający opodatkowaniu na podstawie przepisów podatkowych prawa polskiego, nie może uzyskać interpretacji indywidualnej w zakresie jego sytuacji prawnopodatkowej z tego tylko względu, że opisując stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) uwzględnić musi okoliczności faktyczne, które powstaną jako skutek zastosowania przepisów prawa kraju jego rezydencji, nie należących do przepisów polskiego prawa podatkowego. Podatnik taki byłby postawiony w pozycji gorszej niż podatnik będący podmiotem mającym siedzibę w Polsce, w przypadku którego analogiczne okoliczności faktyczne powstałyby w wyniku zastosowania przepisów prawa polskiego. Zgodnie zaś ze stanowiskiem Ministra Finansów, Skarżąca jako podmiot zagraniczny, mogłaby zweryfikować poprawność stosowania przepisów polskiej ustawy podatkowej (u.p.d.o.p.) dopiero w razie wszczęcia wobec niej postępowania podatkowego lub kontrolnego, kiedy to stwierdzone nieprawidłowości skutkowałyby już podważeniem dokonanych przez nią rozliczeń podatkowych. W rezultacie grupa podatników polskiego podatku dochodowego od osób prawnych pozbawiona zostałaby możliwości uzyskania ochrony związanej z otrzymaniem interpretacji indywidualnej. W ocenie Sądu, prowadziłoby to do naruszenia wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP zasady równości wobec prawa, zgodnie z którą wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Sąd wskazuje, iż w tym zakresie w całości podziela stanowisko zaprezentowane w orzeczeniach WSA w Warszawie z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 3276/11, oraz z dnia 1 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2188/12. 15. Odnosząc się do pkt 2) wskazać należy, że przepis art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. wyraźnie stanowi, że zainteresowany może wskazać zdarzenie przyszłe. Nie jest zatem podstawa wniosku istniejący stan faktyczny. Siłą rzeczy zatem interpretacja dotyczy domniemań faktycznych, a więc zdarzeń, które jedynie hipotetycznie mogą zaistnieć. Hipotetyczny to oparty na hipotezie, przypuszczalny, niepewny (Władysław Kopaliński "Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych" Wiedza Powszechna 1967), a hipoteza normy prawnej to składowa normy określająca teoretyczne powiązania z możliwymi, dotyczącymi jej działania, sytuacjami rzeczywistymi ("Słownik wyrazów obcych" Wydawnictwo Europa 2001). Wobec tego pytania wskazane przez pełnomocnika Spółki zarządzającej są ocenione przez Sąd jako nienapuszające reguł wydawania interpretacji indywidualnych. Zakładają one, że o ile hipoteza normy prawnej się spełni to wystąpi skutek objęty przepisem podatkowym, o którego interpretacje wnosi. Sąd nie dostrzega błędu konstrukcyjnego. Pytania i odpowiedzi zweryfikują zdarzenia prawne, które będą mogłoby być ustalone w postępowaniu podatkowym. Należy podkreślić, iż Skarżąca powinna być świadoma, że o ile chociażby jedna z przesłanka wymieniona w art. 6 pkt 10a u.p.d.o.p. nie zostanie spełniona – interpretacja podatkowa nie wywrze żadnych skutków prawnych, w ramach funkcji gwarancyjnych indywidualnych interpretacji. W ocenie Sądu pełnomocnik Spółki zarządzającej ma tą świadomość i stąd taki, a nie inny sposób formułowania pytań. Sąd pragnie podkreślić, że prawo do wystąpienia o interpretację indywidualną nie oznacza, że podmiot który wystąpił o taką interpretację jest tą jednostką, o której mowa w art. 6 pkt 10a u.p.d.o.p. W ocenie Sądu przepisy dotyczące reguł wydawania indywidualnych interpretacji pozwalają na wydanie interpretacji, w których organ będąc związany określonym stanem faktycznym przyjmie w swojej wypowiedzi określone założenia prawne. 16. Zdaniem Sądu w odniesieniu do pkt 3) oceniając teoretycznie przepis art. 165a ustawy Ord. pod., Minister Finansów, jest uprawniony do jego zastosowania w przypadku złożenia wniosku przez osobę nieuprawnioną lub w przypadku, gdy nie został we wniosku określony przepis prawa, który ma być poddany interpretacji. w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z tych przesłanek. Spółka zarządzająca jest zainteresowana odpowiedzialnością podatkową funduszu, którym zarządza, a przepis art. 6 pkt 10a u.p.d.o.p. jest przepisem podatkowym poddającym się interpretacji. Z tych względów Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, uznając, że naruszyło ono art. 165 a § 1 w zw. z art. 14b § 1 ustawy Ord. pod., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wypowiadanie się natomiast przez Sąd w przedmiocie wykładni przepisu jest przedwczesne, bowiem Minister Finansów wyda nową interpretację indywidualną, ponownie rozpoznając wniosek Spółki zarządzającej. Sąd wyjaśnia też, że wbrew stanowisku Ministra Finansów nie było podstaw do odrzucenia skargi, którą złożyła osoba prawna – spółka zarządzająca z siedzibą w Unii Europejskiej. Gdyby jednak był to fundusz, również byłby uprawniony do wniesienia skargi, na zasadzie art. 25 § 3 p.p.s.a., jako niemiecki podmiot podatkowy. 17. Odnosząc się do drugiej kwestii spornej, co do możliwości przedstawienia wykładni przepisu prawa materialnego podkreślenia wymaga, że przepis art. 6 pkt 10a został zbudowany warunkowo i niespełnienie chociażby jednej z przesłanek w nim wskazanych, eliminuje możliwość wprowadzenia w życie normy prawnej przepisu. Jednocześnie posiadając taki charakter, zmusza interpretatora do wykładni ściśle językowej z pominięciem celowościowej i systemowej. W ocenie Sądu, pojęcia użyte w przepisie oznaczają dokładnie to co zostało w nich zapisane. Dlatego też niezrozumiała jest dla Sądu polemika Ministra Finansów, zawarta w zaskarżonym postanowieniu na temat spełnienia warunku "wyodrębnionej masy majątkowej" z art. 6 pkt 1a lit. a) u.p.d.o.p., gdyż stosownie do art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. Minister Finansów winien udzielić interpretacji na bazie stanu faktycznego wniosku i nie jest uprawniony do przyjmowania innego - własnego stanu faktycznego, odbiegającego od zawartego we wniosku. Skoro Spółka zarządzająca jako podmiot zainteresowany wskazała, że wyodrębniona masa majątkowa jest fundamentem wspólnego inwestowania to należy odpowiedzieć na wniosek przyjmując takie założenie, w ramach związania hipotetycznym stanem faktycznym zaprezentowanym we wniosku. Gdyby okazało się z czasem, że nie spełnia przyjętego kryterium, interpretacja nie będzie mogła być użyta, co Sąd ponownie podkreśla. Ta sama uwaga odnosi się do warunku z art. 6 pkt 10a lit. c) u.p.d.o.p. 18. Podstawą prawną uchylenia zaskarżonego postanowienia jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., stwierdzenia, że nie może być ono wykonane – art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy oraz § 2 ust. 1 i 2, § 3 ust. 1 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), zasądzając na rzecz Skarżącej zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 złotych oraz wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 240 złotych i 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.