II SA/Lu 179/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zalesienie gruntów rolnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty C. z dnia [...]r., znak [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 4 lutego 2013 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji Starosty [...] z dnia 31 października 2011 r., nr [...], odmawiającej wyrażenia zgody na przeznaczenie do zalesienia gruntów rolnych wchodzących w skład działek nr nr ewid. "c", "b" i "a" w miejscowości B., gmina S. – utrzymało w mocy tę decyzję. Decyzja Kolegium zapadła w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 16 maja 1998 r. M. G. złożył w Urzędzie Rejonowym w [...] wniosek o wyrażenie zgody na zalesienie gruntów rolnych w miejscowości B., gmina S., to jest: gruntu ornego klasy RV o powierzchni 0,22 ha na działce nr ewid. "a", gruntu ornego klasy RV o powierzchni 0,70 ha na działce nr ewid. "b", pastwiska klasy PsV o powierzchni 0,25 ha na działce nr ewid. "b" i gruntu ornego klasy RV o powierzchni 2,44 ha na działce nr ewid. "c". W odpowiedzi na pismo Starosty [...] z dnia 5 grudnia 2002 r., który to organ przejął zadania Kierownika Urzędu Rejonowego w [...], wnioskodawca pismem z dnia 24 grudnia 2002 r. podtrzymał swój wniosek. Wyrokiem z dnia 7 lipca 2004 r., II SAB/Lu 6/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi M. G. na bezczynność Starosty [...] w tej sprawie, zobowiązał Starostę do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie miesiąca od otrzymania prawomocnego wyroku. Starosta [...] decyzją z dnia 30 września 2004 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku M. G. z dnia 16 maja 1998 r., odmówił wyrażenia zgody na zalesienie gruntów wskazanych we wniosku strony oraz odmówił przyznania dotacji z budżetu państwa na pokrycie części kosztów zalesienia (kosztów sadzonek) przedmiotowych gruntów, na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Decyzją z dnia 5 października 2004 r., nr [...], organ ten, po rozpoznaniu wniosku strony z dnia 24 grudnia 2002 r., umorzył postępowanie w sprawie zalesienia przedmiotowych gruntów rolnych, na podstawie art. 2 i art. 3 ust. 7-8 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia w związku z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarantowanego Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 20 grudnia 2004 r., nr rep. [...], uchyliło powyższą decyzję Starosty z dnia 30 września 2004 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi, z uwagi na nieuwzględnienie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. z dnia 31 sierpnia 2004 r. nr XVII/94/04 oraz niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Decyzją z dnia 28 grudnia 2004 r., nr rep. [...], Kolegium uchyliło w całości wskazaną decyzję Starosty z dnia 5 października 2004 r. i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując, iż pismo strony z dnia 24 grudnia 2002 r. nie stanowiło "nowego" wniosku, a zatem brak było podstaw do jego rozpoznania odrębnie od wniosku z dnia 16 maja 1998 r. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia 20 kwietnia 2005 r., nr [...], odmówił wyrażenia zgody na zalesienie gruntów wskazanych we wniosku strony oraz odmówił przyznania dotacji z budżetu państwa na pokrycie części kosztów zalesienia tych gruntów. Decyzją z dnia 21 czerwca 2005 r., nr rep. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy tę decyzję. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2005 r., II SA/Lu 745/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił wskazaną decyzję Kolegium z dnia 21 czerwca 2005 r. oraz decyzję organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 czerwca 2006 r., II OSK 405/06, oddalił skargę kasacyjną organu odwoławczego od tego wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] wydał decyzje: - z dnia 26 listopada 2007 r., nr [...], umarzającą postępowanie; - z dnia 14 lipca 2008 r. , nr [...], umarzającą postępowanie; - z dnia 27 marca 2009 r., nr [...], odmawiającą wyrażenia zgody na zalesienie; - z dnia 30 lipca 2010 r., nr [...], umarzającą postępowanie; - z dnia 26 listopada 2010 r., nr [...], umarzającą postępowanie; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchylało powyższe decyzje Starosty i przekazywało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania – odpowiednio decyzjami: - z dnia 14 kwietnia 2008 r., nr [...], - z dnia 4 listopada 2008 r., nr [...], - z dnia 29 października 2009 r., nr [...], - z dnia 14 października 2010 r., nr [...], - z dnia 28 lutego 2011 r., nr [...]. Decyzją z dnia 31 października 2011 r., nr [...], Starosta odmówił wyrażenia zgody na przeznaczenie do zalesienia gruntów rolnych wchodzących w skład działek nr nr ewid. "c", "b" i "a" w miejscowości B. Zdaniem organu ustalony w sprawie stan faktyczny świadczy o niespełnieniu przez wnioskodawcę przesłanek określonych w art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Organ wskazał, iż w świetle opinii biegłego z dnia 10 października 2011 r. oraz oględzin nieruchomości z dnia 11 kwietnia 2011 r.: - działka nr "c" nie kwalifikuje się do zalesienia, gdyż jest gruntem leśnym, a wnioskodawca otrzymuje z tego tytułu wsparcie z Sekcji Gwarantowanego Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, - część działki nr "b" stanowią grunty zabudowane oraz sad zajmujący 0,40 ha, a nie 0,26 ha, jak wynika z ewidencji gruntów, - część działki nr "a" stanowi bór świeży (drzewa w wieku 15-22 lat). Zdaniem organu oznacza to, że wnioskowane do zalesienia grunty, wbrew zapisom ewidencji gruntów i budynków, są faktycznie zabudowane lub pokryte drzewostanem leśnym. Okoliczność ta uniemożliwia organowi precyzyjne wydzielenie gruntów do zalesienia. Istniejący na działkach drzewostan leśny także nie pozwala na uwzględnienie wniosku strony, gdyż utrudniałby on swobodny dostęp światła dla sadzonek leśnych. Nadto, jak podkreślił Starosta, tereny zabudowy zagrodowej nie są przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy S. W odwołaniu od tej decyzji M. G. zarzucił, że uniemożliwiono mu czynny udział w postępowaniu, albowiem decyzja Starosty została wydana przed upływem 7-dniowego terminu zakreślonego stronie na zgłoszenie uwag co do materiału dowodowego w sprawie. Z tego powodu strona nie mogła podnieść w postępowaniu zarzutu dotyczącego sfałszowania opinii w sprawie klasyfikacji gleboznawczej gruntów oraz braku uprawnień autora tej opinii do występowania w charakterze biegłego. Odwołujący się zarzucił również organowi zlekceważenie oceny prawnej zawartej w wyrokach sądów administracyjnych zapadłych w tej sprawie. Starosta – według skarżącego – przeoczył także fakt geodezyjnego wyodrębnienia z istniejących działek ewidencyjnych gruntów rolnych przeznaczonych do zalesienia, których to gruntów położenie i przebieg granic precyzyjnie oznaczony jest w planach kartograficznych ewidencji gruntów i na ortofotomapach gospodarstwa rolnego. Do odwołania tego skarżący załączył pismo Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia 12 sierpnia 2011 r., sygn. akt [...] oraz pismo Komendy Miejskiej Policji w [...] z dnia 6 września 2011 r., informujące o toczącym się dochodzeniu w sprawie poświadczenia nieprawdy w opinii z dnia 11 lipca 2011 r. dotyczącej kontroli gleboznawczej klasyfikacji gruntów działek nr nr ewid. "b" i "a", położonych w B., gmina S., sporządzonej przez K. P., to jest o przestępstwo określone w art. 271 § 1 Kodeksu karnego. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2011 r., nr [...], Kolegium zawiesiło postępowanie odwoławcze w sprawie do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez organy Policji w powyższej sprawie. Wobec powzięcia wiadomości o zakończeniu tego postępowania Kolegium postanowieniem z dnia 10 stycznia 2013 r., nr [...], podjęło zawieszone postępowanie, a wskazaną na wstępie decyzją z dnia 4 lutego 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium stwierdziło, że uchybienie procesowe, polegające na wydaniu decyzji organu pierwszej instancji przed upływem terminu na złożenie przez stronę uwag co do dowodów znajdujących się w aktach sprawy, nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem zarzuty strony co do opinii biegłego nie doprowadziły do jej skutecznego podważenia. W ocenie organu odwoławczego Starosta prawidłowo ocenił, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wyrażenia zgody na przeznaczenie do zalesienia na postawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. W szczególności Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że istniejąca niezgodność pomiędzy stanem faktycznym gruntów przeznaczonych do zalesienia a zapisami ewidencji gruntów i budynków uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku, gdyż nie jest możliwe precyzyjne wydzielenie tych gruntów. Organ odwoławczy wskazał, iż działka nr ewid. "c" o powierzchni 2,44 ha jest obecnie gruntem leśnym, a właściciel nie podtrzymuje wniosku o zalesienie tej działki. Pozostałe grunty są wprawdzie oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne klas V i VI, lecz, jak wynika z dowodów zebranych w sprawie, nie mogą być przeznaczone do zalesienia, gdyż są pokryte drzewostanami lub budynkami, nie ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków, a tereny zabudowy zagrodowej nie są i nie mogą być przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Część pastwiska klasy V na działce nr "b" położona jest w odrębnym kompleksie poza obszarem zabudowanym i nie może być przeznaczona do zalesienia, zgodnie z art. 3 ust. 2 powołanej ustawy, gdyż zajmuje obszar mniejszy niż 0,10 ha. Skargę do Sądu na decyzję Kolegium z dnia 4 lutego 2013 r. złożył M. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz zarzucił, że wbrew twierdzeniom organów: - limity zalesień przyznane w latach 2002-2003 nie zostały wykorzystane (potwierdza to pismo Starostwa załączone do skargi), - zadrzewienie gruntu rolnego nie stanowi przesłanki uzasadniającej odmowę zgody na przeznaczenie do zalesienia w myśl przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r., - skarżący nie wnosił o zalesienie wszystkich użytków klasy V na działce nr "b", gdyż jego wniosek dotyczył tylko gruntu klasy RV – 0,70 ha i pastwiska PsV – 0,25 ha, - budynki mieszkalne nie są zlokalizowane na wszystkich użytkach klasy V na działce nr "b", a jedynie na terenie sadu klasy PsV – 0,26 ha, to jest poza gruntami wnioskowanymi do zalesienia (potwierdza to ortofotomapa załączona do skargi); - wnioskowane do zalesienia: grunt klasy RV – 0,70 ha i pastwisko klasy PsV – 0,25 ha są geodezyjnie i kartograficznie wydzielone z działki nr "b" (potwierdza to mapa ewidencyjna załączona do skargi), - w wyniku opinii biegłego dotyczącej "weryfikacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów" nie została zmieniona obowiązująca gleboznawcza klasyfikacja gruntów, - brak aktualizacji prowadzonej przez Starostę [...] ewidencji gruntów i budynków oraz gleboznawczej klasyfikacji gruntów nie stanowi przesłanki uzasadniającej odmowę zgody na przeznaczenie do zalesienia w myśl przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r., - przeprowadzenie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków należy do obowiązków Starosty [...], zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, - powierzchnia pastwiska klasy V na działce nr "b" oraz jego poszczególne obszary są większe niż 0,10 ha (potwierdza to mapa i wypis z ewidencji gruntów i budynków, załączone do skargi). Skarżący zażądał stwierdzenia przez Sąd, że niewydanie przez Starostę [...] w ustawowym terminie decyzji zezwalającej na zalesienie objętych jego wnioskiem gruntów, pomimo spełnienia przesłanek ustawowych, jest niezgodne z prawem. Orzeczenie to jest konieczne do wszczęcia przez skarżącego procesu odszkodowawczego. M. G. zarzucił również, że postanowienie o powołaniu biegłego jest nieważne, gdyż zostało podjęte przez osobę do tego nieuprawnioną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Sąd uwzględnił skargę również z przyczyn w niej niepodniesionych, które to przyczyny miał obowiązek wziąć pod rozwagę z urzędu w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.". W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. organy administracji obu instancji orzekające w sprawie oraz Sąd związane są oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 listopada 2005 r., II SA/Lu 745/05 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2006 r., II OSK 405/06. Wskazanym wyrokiem z dnia 8 listopada 2005 r. WSA w Lublinie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 czerwca 2005 r., nr rep. [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 20 kwietnia 2005 r., nr [...], którą odmówiono wyrażenia skarżącemu M. G. zgody na zalesienie gruntów rolnych stanowiących działki nr nr ewid. "c", "b" i "a" w B. oraz odmówił przyznania mu dotacji z budżetu państwa na pokrycie części kosztów zalesienia tych gruntów. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że w okolicznościach tej sprawy organy administracji błędnie przyjęły, iż brak rocznego limitu zalesienia w roku kalendarzowym, w jakim rozstrzygana była sprawa, uniemożliwiał pozytywne załatwienie wniosku skarżącego. Zdaniem Sądu, wobec obiektywnej niemożliwości spełnienia tej przesłanki, organy administracji, związane normą intertemporalną zawartą w art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarantowanego Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. nr 229, poz. 2273 ze zm.), miały obowiązek rozpoznać ten wniosek w kontekście pozostałych przesłanek określonych w przepisach ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. nr 73, poz. 764 ze zm.). Dopiero uprzednie niewadliwe rozstrzygnięcie tej kwestii, pozwoli na ocenę zasadności udzielenia stronie dotacji ze środków publicznych na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 czerwca 2006 r., II OSK 405/06, oddalił skargę kasacyjną Kolegium od tego wyroku. NSA stwierdził, że wyrok Sądu pierwszej instancji pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Sądu kasacyjnego, uwadze organów obu instancji oraz WSA w Lublinie uszło, że wnioskodawca, jak wynika z treści jego pism kierowanych do organów w latach 2002-2004, zmodyfikował swój pierwotny wniosek wskazując, iż domaga on się rozpoznania tego wniosku na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Wadliwie również organy administracji rozpoznając ten wniosek wydały dwa rozstrzygnięcia w sprawie, to jest odmówiły wyrażenia zgody na zalesienie wskazanych przez stronę działek na podstawie powołanej ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz odmówiły przyznania wnioskodawcy dotacji z budżetu państwa na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. NSA podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji co do tego, że materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji winny stanowić przepisy nieobowiązującej ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, stosowane na podstawie przepisu międzyczasowego z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarantowanego Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Sąd drugiej instancji zgodził się także z WSA w Lublinie, iż brak rocznego limitu zalesienia, wobec obiektywnej niemożliwości spełnienia tej przesłanki, nie mógł stanowić podstawy do odmowy udzielenia zgody na zalesienie w niniejszej sprawie. Warunki wydania pozytywnej decyzji dla strony w tej sprawie określone zostały w art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. i spełnienie co najmniej jednego z nich jest wystarczające do przeznaczenia gruntu rolnego do zalesienia w trybie określonym w przepisach tej ustawy. Przede wszystkim należy podkreślić, że organy administracji nie ustaliły należycie przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżący pismem z dnia 23 czerwca 2010 r. wyjaśnił w sposób jednoznaczny, że jego wniosek z dnia 16 maja 1998 r. nie dotyczy zalesienia działek nr nr ewid. "c", "b" i "a" w B. w całości, lecz jedynie: - części działki nr "b", oznaczonej w ewidencji gruntów jako RV – grunt orny o powierzchni 0,70 ha, - części działki nr "b", oznaczonej w ewidencji gruntów jako PsV – pastwisko trwałe o powierzchni 0,25 ha, - części działki nr "a", oznaczonej w ewidencji gruntów jako RV – grunt orny o powierzchni 0,22 ha (k. 265 akt adm.). Oznacza to, że rozpoznawany aktualnie przez organy administracji, zmodyfikowany wniosek skarżącego, nie dotyczył już działki nr "c", która, jak wynika z akt sprawy, w trakcie toczącego się blisko 15 lat postępowania administracyjnego została już zalesiona. Okoliczność ta uszła uwadze organów obu instancji, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy zalesienia gruntów rolnych wchodzących w skład działki nr "c". Tego rodzaju orzeczenie było niedopuszczane, gdyż w świetle art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. wszczęcie postępowania w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia następuje wyłącznie na wniosek właściciela gruntu. Starosta [...] nie mógł więc rozpoznawać wniosku skarżącego w tej części i na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. obowiązany był postępowanie we wskazanym zakresie umorzyć. Z powyższego pisma skarżącego wynika również, że wniosek skarżącego (w obecnym brzmieniu) nie obejmował całości działek nr ewid. "b" i "a", a tylko ich część wskazaną jednoznacznie przez skarżącego. Kolegium ani Starosta [...] nie oznaczyły precyzyjnie w sentencji swoich decyzji przedmiotu rozstrzygnięcia, gdyż ograniczyły się w nich do stwierdzenia, że odmowa wyrażenia zgody na przeznaczenie do zalesienia dotyczy gruntów rolnych "wchodzących w skład" działek nr nr ewid. "b" i "a". Tego rodzaju konstrukcja osnowy decyzji organów obu instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 K.p.a., albowiem z decyzji tej winno wynikać w sposób niebudzący wątpliwości, co do jakich części wskazanych działek ewidencyjnych orzekały te organy. Ponadto treść uzasadnień decyzji obu instancji świadczy o tym, że organy oceniały zasadność wyrażenia zgody na przeznaczenie do zalesienia w stosunku do całości gruntów rolnych wchodzących w skład działek ewidencyjnych o numerach "c", "b" i "a". Zaskarżona decyzja nie spełnia również wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że Kolegium nie odniosło się do podniesionego w odwołaniu zarzutu skarżącego co do braku "uprawnień formalnych" biegłego, który na zlecenie organu pierwszej instancji sporządził opinię dotyczącą kontroli gleboznawczej klasyfikacji gruntów z dnia 10 października 2011 r. Brak jest bowiem dokumentu potwierdzającego, iż autor tej opinii K. P. jest osobą posiadającą wiadomości specjalne z zakresu "kontroli gleboznawczej klasyfikacji gruntów". Wyjaśnienie tej okoliczności może mieć istotne znaczenie dla sprawy, albowiem na treści tej opinii oparły się zarówno organy obu instancji wydając decyzje w niniejszej sprawie. Kolegium nie wyjaśniło tej okoliczności, gdyż oceniając zasadność zarzutów skarżącego w tym zakresie, ograniczyło się do stwierdzenia, że zarzuty te nie doprowadziły do "skutecznego" podważenia opinii biegłego. Fakt, iż w związku z podnoszonymi przez skarżącego zarzutami dotyczącymi sfałszowania tej opinii, postępowanie prowadzone przez Komendę Miejską Policji w [...] w sprawie nr [...] zostało umorzone, nie przesądza o bezzasadności zarzutu skarżącego co do braku wymaganych kwalifikacji do sporządzenia przedmiotowej opinii przez jej autora. Co najmniej przedwczesnym było również stanowisko Kolegium, iż uchybienie procesowe, polegające na wydaniu decyzji organu pierwszej instancji w dniu 31 października 2011 r., to jest przed upływem siedmiodniowego terminu, jaki stosownie do art. 10 § 1 K.p.a., organ ten zakreślił skarżącemu na złożenie uwag co do wskazanej wyżej "opinii" biegłego z dnia 10 października 2011 r., nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 81 K.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2, to jest odstąpiono od zapewnienia stronie tego prawa z uwagi na konieczność niezwłocznego załatwienia sprawy ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Skarżący trafnie podnosił, iż został pozbawiony możliwości udziału w tej części postępowania administracyjnego, gdyż zamierzał podnieść zastrzeżenia co do ustaleń zawartych w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Fakt, że wobec uniemożliwienia skarżącemu wyrażenia swojego stanowiska w tym zakresie, zarzuty swoje zawarł on dopiero w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, świadczy o niezgodnym z prawem naruszeniu prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Prawo to obejmuje bowiem uprawnienie strony do brania udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego, a nie tylko w wybranych jego częściach. Organy obu instancji nie wykazały przy tym, aby w sprawie zachodziły określone w art. 10 § 2 K.p.a. przesłanki pozwalające na ograniczenia prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu. Organy administracji orzekające w sprawie z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a organ odwoławczy także z uchybieniem art. 136 K.p.a., nie ustaliły również stanu faktycznego sprawy w stopniu dostatecznym do wydania rozstrzygnięcia. Co najmniej przedwczesna była zatem ocena tych organów, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą określone w przepisach prawa materialnego przesłanki wyrażenia zgody na przeznaczenie przedmiotowych gruntów do zalesienia. Z powołanego wyżej wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2006 r., II OSK 405/06, wynika, że dla uzyskania przez skarżącego pozytywnej decyzji w niniejszej sprawie wystarczające było stwierdzenie, że spełnił on choćby jedną z przesłanek wskazanych w art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczaniu gruntów rolnych do zalesienia. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy grunt rolny będący częścią gospodarstwa rolnego lub stanowiący jego całość może być przeznaczony do zalesienia, jeżeli spełnia co najmniej jeden z niżej wymienionych warunków: 1) jest gruntem klasy VIz, VI i V, a także klasy IV, jeżeli jego powierzchnia w łącznej powierzchni gruntu przeznaczonego do zalesienia nie przekracza 10%, 2) jest gruntem położonym na stoku o średnim nachyleniu powyżej 15%, 3) jest gruntem zdegradowanym w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. nr 16, poz. 78 ze zm.), i jeżeli jest przewidziany do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Łączna powierzchnia gruntu przeznaczonego do zalesienia nie może być mniejsza niż 0,4 ha i nie może przekraczać 30 ha, przy czym minimalna powierzchnia wydzielenia musi wynosić co najmniej 0,10 ha (ust. 2). W świetle powołanych przepisów wydanie takiej decyzji zależy od stwierdzenia, że po pierwsze, wnioskowany do zalesienia grunt jest gruntem rolnym, po drugie, został on przewidziany do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, po trzecie, ma minimalny obszar wydzielenia 0,10 ha oraz po czwarte, jest: - gruntem klasy VIz, VI i V, a także klasy IV, jeżeli jego powierzchnia w łącznej powierzchni gruntu przeznaczonego do zalesienia nie przekracza 10% lub - gruntem położonym na stoku o średnim nachyleniu powyżej 15% lub - "gruntem zdegradowanym" w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Analizując treść omawianych przepisów pod kątem wiążących prawnie wskazań NSA, uznać należy, iż wystarczającą podstawą do uwzględnienia wniosku skarżącego winno stanowić stwierdzenie, że wniosek ten spełnia opisane wyżej pierwsze trzy przesłanki oraz choćby jeden z wymogów określonych w przesłance czwartej. Decyzja o wyrażeniu zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia ma bowiem charakter związany, co oznacza, że w razie spełniania powyższych przesłanek, jak podkreślił NSA, organy administracji publicznej zobligowane są uwzględnić wniosek strony, a w razie ich niespełnienia mają obowiązek wydać decyzję odmowną. Organy administracji publicznej odmawiając wyrażenia zgody na przeznaczenie wnioskowanych do zalesienia gruntów nie ustaliły należycie, że skarżący nie spełnia powyższych przesłanek. Organy te nie oceniły przede wszystkim, czy wnioskowane przez skarżącego do zalesienia nieruchomości gruntowe stanowią "grunty rolne" w rozumieniu ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczaniu gruntów do zalesiania. Przepisy powołanej ustawy nie definiują pojęcia gruntu rolnego ani nie odsyłają w tym zakresie do uregulowań ustawy odrębnej. Niewątpliwie jednak poszukując znaczenia tego pojęcia należy sięgnąć do przepisów innych ustaw prawa materialnego normujących powyższe zagadnienie. W świetle przepisów Kodeksu cywilnego nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej (art. 461). W rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm.) gruntami rolnymi są grunty: 1) określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne; 2) pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa; 3) pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu; 4) pod budynkami i urządzeniami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny, stosownie do przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych; 5) parków wiejskich oraz pod zadrzewieniami i zakrzewieniami śródpolnymi, w tym również pod pasami przeciwwietrznymi i urządzeniami przeciwerozyjnymi; 6) pracowniczych ogrodów działkowych i ogrodów botanicznych; 7) pod urządzeniami: melioracji wodnych, przeciwpowodziowych i przeciwpożarowych, zaopatrzenia rolnictwa w wodę, kanalizacji oraz utylizacji ścieków i odpadów dla potrzeb rolnictwa i mieszkańców wsi; 8) zrekultywowane dla potrzeb rolnictwa; 9) torfowisk i oczek wodnych; 10) pod drogami dojazdowymi do gruntów rolnych. (art. 2 ust. 1). Przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.) nie wskazują jakie grunty określone są w ewidencji gruntów jako użytki rolne. Pojęcie to normują przepisy wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 tej ustawy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr "c", poz. 454). W myśl § 68 ust. 1 powołanego rozporządzenia użytki rolne dzielą się na: 1) grunty orne, oznaczone symbolem – R, 2) sady, oznaczone symbolem złożonym z litery "S" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym założony został sad, np. S–R, S–Ł, S–Ps, 3) łąki trwałe, oznaczone symbolem – Ł, 4) pastwiska trwałe, oznaczone symbolem – Ps, 5) grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B–R, B–Ł, B–Ps, 6) grunty pod stawami, oznaczone symbolem – Wsr, 7) rowy, oznaczone symbolem – W. Zdaniem Sądu, pojęcia "gruntu rolnego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o przeznaczeniu gruntów do zalesiania nie można odnieść w całości do pojęcia gruntu rolnego, o jakim mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepisy ustawy o przeznaczeniu gruntów do zalesiania wskazują bowiem zasady udzielania wsparcia rolnikom prowadzącym gospodarstwa rolne, którzy rezygnują z produkcji rolnej na gruntów niskiej jakości, wchodzących w skład tego gospodarstwa rolnego, na rzecz produkcji leśnej. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu projektu ustawy, w świetle którego celem jej uchwalenia było wsparcie procesu restrukturyzacji rolnictwa m.in. poprzez wyłączenie z "areałów rolnych" gruntów niskiej jakości, a także poprzez zapewnienie rolnikom, którzy zaprzestają "produkcji rolnej", środków do życia, będących wynagrodzenie za uprawę zakładanych lasów. Oceny spełnienia powyższej przesłanki należy dokonywać na gruncie konkretnej sprawy administracyjnej, z uwzględnieniem wszystkich jej okoliczności. Prawnie wadliwe jest stanowisko organów obu instancji, iż pozytywne załatwienie wniosku uniemożliwia istniejąca niezgodność pomiędzy stanem faktycznym gruntów przeznaczonych do zalesienia a zapisami ewidencji gruntów i budynków. Wprawdzie, wbrew twierdzeniom skarżącego, to na nim, nie zaś na organie ewidencyjnym, spoczywa obowiązek zgłaszania zmian danych objętych tą ewidencją (art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), jednakże przepisy ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, jak zasadnie podnosi skarżący, nie uzależniają wydania decyzji o wyrażeniu zgody na przeznaczenie gruntu do zalesienia od stwierdzenia przez organ właściwy aktualności zapisów ewidencji dotyczących gruntu wnioskowanego do zalesienia. Niezasadne było również stwierdzenie organów administracji, że przeszkodą do uwzględnienia wniosku skarżącego jest "istniejący drzewostan leśny, brak warunków świetlnych, aby sadzonki leśne przetrwały w takim ocienieniu". Z przepisów ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia nie wynika taka przesłanka wyłączająca uwzględnienie wniosku rolnika o zgodę na zalesienie gruntu. Z samego faktu, że część działki ewidencyjnej, oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne, pastwiska trwałe czy łąki trwałe jest zakrzewiona bądź zadrzewiona nie można wnioskować, iż grunt ten nie może zostać przeznaczony do zalesienia w myśl przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. Możliwość taka byłaby wyłączona jedynie w razie stwierdzenia, że działka ta, w opisanej części, stanowi las w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. (Dz. U. z 2011 r. nr 12, poz. 59 ze zm.). W myśl art. 3 tej ustawy "lasem" nie jest każdy zadrzewiony grunt, a jedynie spełniający kumulatywnie dwie przesłanki, to jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Kwestie te nie zostały należycie wyjaśnione przez organy obu instancji, zwłaszcza, że jak podnosi skarżący i co zdaje się wynikać również ze znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy oraz w aktach sądowych ortofotomap działek skarżącego, w szczególności na działce nr "b" rosną pojedyncze drzewa (k. 15 akt sąd.; k. 262 akt adm.). Fakt, iż "opinia dotyczącą kontroli gleboznawczej klasyfikacji gruntów" z dnia 10 października 2011 r., sporządzona przez K. P., stwierdza, że "część działki nr "a" stanowi bór świeży (drzewa w wieku 15-22 lat)", nie może mieć przesądzającego znaczenia w sprawie. Po pierwsze, jak wskazywano wyżej, organy administracji nie odniosły się należycie do zarzutów skarżącego co do braku kwalifikacji autora opinii do jej sporządzenia. Po drugie, opinia ta została sporządzona w przedmiocie kontroli "gleboznawczej klasyfikacji gruntów", a nie roślinności znajdującej się na tej działce. Co najmniej przedwczesne jest stanowisko organów obu instancji, że wyrażenie zgody na zalesienie działka nr "b", o powierzchni 3,12 ha, jest występująca na części tej działki zabudowa (dom mieszkalny, stodoła, obora i garaż). Skarżący trafnie podniósł, że jego wniosek złożony w niniejszej sprawie nie dotyczy zalesienia całego obszaru działki, a jedynie części tej działki, to jest: gruntu ornego klasy RV o powierzchni 0,70 ha oraz pastwiska trwałego PsV – 0,25 ha. Przyznał on, iż zabudowa ta istotnie zlokalizowana jest na tej działce, jednakże znajduje się ona na pozostałej części działki nr "b". Okoliczność tę zdają się potwierdzać znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy oraz w aktach sądowych ortofotomapy działki nr "b" wskazujące lokalizację zabudowań na części wskazanej działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków symbolem "S" (k. 15 akt sąd.; k. 262 akt adm.). Bezzasadne było również twierdzenie organów, że podstawą do odmowy wydania pozytywnej dla skarżącego decyzji stanowi istniejąca na działce nr "b" uprawa drzew owocowych (orzechów). Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że stanowiące "użytki rolne" w myśl powołanych przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków sady stanowią grunty rolne w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Zauważyć przy tym należy, iż, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, sam organ pierwszej instancji wyrażał już w toku postępowania stanowisko, że przy takim zainwestowaniu działki nr "b" "do zalesienia może być przeznaczona część działki nr "b", to jest grunty orne klasy RV o powierzchni 0,70 ha oraz pastwiska o klasie PsV o powierzchni 0,24 ha, z wyłączeniem terenów zabudowanych, niewyodrębnionych geodezyjnie, po zlikwidowaniu uprawy orzechów" (decyzja Starosty [...] z dnia 26 listopada 2007 r., nr [...]). Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w jednej ze swoich decyzji stwierdziło, iż "fakt prowadzenia upraw (plantacja orzechów), jak i częściowego zakrzewienia i zadrzewienia działki rolnej nie będącej lasem nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy" (decyzja z dnia 29 października 2009 r., nr [...]). W decyzji tej zresztą Kolegium stwierdziło, że "ewentualnemu zalesieniu podlegać mogą grunty klasy V o łącznej powierzchni 1,43 ha wchodzące w skład działek nr ewid. "a" i "b"". Organ odwoławczy zastrzegł jednocześnie, iż "jednak z uwagi na dyspozycję art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r., [w świetle którego] minimalna powierzchnia wydzielenia musi wynosić co najmniej 0,10 ha, wymaga to szczegółowej analizy powierzchni działek" (k. 106 akt adm.). Niezrozumiałe jest stwierdzenie organów obu instancji, że na przeszkodzie wydaniu decyzji pozytywnej dla strony stało ocena tych organów, iż "nie jest możliwe precyzyjne wydzielenie tych gruntów". Skoro organy dysponują materiałami znajdującymi się w ewidencji gruntów i budynków, a także miały możliwość "naocznego" sprawdzenia stanu tych działek na gruncie, to nie mogą w ten sposób uzasadniać braku zgody na zalesienie tychże działek. Przypomnieć należy, iż to na organach administracji z mocy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. ciąży obowiązek wnikliwego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nie mogą one bezzasadnie uchylać się od tego obowiązku. Organy administracji nie wyjaśniły również, czy wnioskowane do zalesienia grunty przewidziane zostały w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego do zalesienia. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że "tereny zabudowy zagrodowej nie są i nie mogą być przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego" nie świadczy o ustaleniu tej kwestii. W tym miejscu należy wskazać, iż, jak wynika z akt administracyjnych, organ pierwszej instancji dwukrotnie występował do Wójta Gminy S. o wyjaśnienie wspomnianej okoliczności, zaś organ ten pismami z dnia 5 stycznia 2007 r. oraz z dnia 15 stycznia 2010 r. potwierdził pozytywną opinię Gminy S. co do zalesienie gruntów oznaczonych jako działki ewidencyjne nr nr "c", "b" i "a" w B. oraz poinformował, że działki te przeznaczone zostały pod teren użytków rolnych oraz teren użytków rolnych z rozproszoną zabudową typu zagrodowego – w granicy polno-leśnej, co zdaniem Gminy świadczy o spełnieniu tej przesłanki. Nie zostało także precyzyjnie stwierdzone przez organy, czy obszar przeznaczonych do zalesienia części działek ewidencyjnych spełnia wymóg co do minimalnej powierzchni zalesienia wynoszącej, zgodnie z art. 3 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r., 0,10 ha. W tym zakresie, mając na uwadze obowiązki organów określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., nie może zostać uznane za prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym lokalizację terenów do zalesienia, w tym również zbadanie dochowania wymogu z art. 3 ust. 2 powołanej ustawy, uniemożliwia niezłożenie przez skarżącego wniosku o dokonanie stosownych zmian w ewidencji gruntów. Organy obu instancji nie wyjaśniły również należycie, czy wskazane przez skarżącego części działek ewidencyjnych gruntu spełniają choćby jeden z warunków określonych w art. 3 ust. 1 in fine ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r., to jest, czy stanowią: - grunt klasy VIz, VI i V, a także klasy IV, jeżeli jego powierzchnia w łącznej powierzchni gruntu przeznaczonego do zalesienia nie przekracza 10% lub - grunt położony na stoku o średnim nachyleniu powyżej 15% lub - "grunt zdegradowany" w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Stwierdzić należy, iż, jak zasadnie podnosił skarżący, pomimo przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji dowodu z "opinii dotyczącej kontroli gleboznawczej klasyfikacji gruntów" z dnia 10 października 2011 r., sporządzonej przez K. P., nie została zmieniona gleboznawcza klasyfikacja gruntów. Nadto opinia ta, wbrew swej nazwie, nie wskazywała na niezgodność gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działkach nr nr ewid. "b" i "a" z zapisami ewidencji gruntów. Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością uchylenia przez Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" P.p.s.a., zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze naruszenia prawa, jakich dopuścił się organ pierwszej instancji, Sąd uchylił jednocześnie, w myśl art. 135 P.p.s.a., decyzję tego organu, gdyż było to konieczne dla końcowego prawidłowego załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie brak było podstaw prawnych do wydania przez Sąd wnioskowanego przez skarżącego orzeczenia w przedmiocie stwierdzenia, że niewydanie przez Starostę [...] w ustawowym terminie decyzji zezwalającej na zalesienie objętych jego wnioskiem gruntów, pomimo spełnienia przesłanek ustawowych, jest niezgodne z prawem. W ocenie Sądu nie można również przyjąć, że postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 27 kwietnia 2011 r., nr [...], o powołaniu biegłego jest nieważne, gdyż zostało podjęte przez osobę do tego nieuprawnioną. Postanowienie to zostało podpisane przez "p.o. Dyrektora Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa mgr M. P.", bez wskazania, że osoba ta działa z upoważnienia Starosty [...] (k. 321 akt adm.). W aktach administracyjnych znajduje się jednak szereg decyzji tego organu podpisanych przez tę samą osobę działającą "z upoważnienia Starosty" jako "Członek Zarządu" Powiatu [...] (np. k. 313-315, 320 akt adm.). Nie ulega zatem wątpliwości, że powyższe postanowienie zostało wydane przez osobę do tego upoważnioną. Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji uwzględnią wszystkie przedstawione wyżej uwagi. Obowiązkiem tych organów będzie więc wnikliwe zbadanie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki wydania zgody na przeznaczenie gruntów do zalesienia. W tym zakresie organy będą miały na względzie, iż art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. nie uzależnia wydania tej zgody od stwierdzenia, że wnioskowany do zalesienia grunt stanowi grunt orny. Wydanie decyzji w rozpoznawanej sprawie musi zostać poprzedzone niebudzącym wątpliwości ustaleniem treści obowiązujących dla przedmiotowych działek zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. Organy administracji winny zbadać, czy obszar wskazanych przez skarżącego części działek ewidencyjnych spełnia wymóg co do minimalnej powierzchni zalesienia wynoszącej 0,10 ha, zgodnie z art. 3 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. O ile organy administracji dojdą do przekonania, że przedstawione przez stronę wyrysy i wypisy z ewidencji gruntów i budynków nie są aktualne i nie mogą mieć mocy dowodowej, to winny one z urzędu bądź na wniosek strony podjąć czynności zmierzające do wyjaśnienia tych istotnych dla sprawy kwestii. Winny mieć one na uwadze, iż zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. dowodem może być wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem, a może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Niewykluczone może się również okazać przeprowadzenie w tym zakresie dowodu z opinii biegłego. Obowiązkiem organów administracji będzie także szczegółowe odniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącego podnoszonych w toku postępowania. Organy te ocenią zwłaszcza zasadność tych zarzutów strony, które odnosiły się do braku potrzeby dokonywania zmiany klasyfikacji wnioskowanych do zalesienia użytków rolnych oraz faktu, że na wskazanych do zalesienia gruntach nie występują żadne zabudowania, a znajdujące się na nich pojedyncze drzewa nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję rolną. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.