II OSK 9/12

Dnia 9 maja 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 167/11 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie oddala skargę kasacyjną II OSK 9 / 12 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. M. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2010 r., którą uchylono w wyniku wznowienia postępowania decyzję z dnia [...] marca 2005 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie i umorzono postępowanie. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Prezydent Miasta Częstochowy udzielił A. M. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części lokalu mieszkalnego nr [...] o pow. 32,45 m2 w budynku przy al. [...] nr [...], działka nr [...] k.m. [...] - na cele sklepu spożywczego. Na skutek wniosku Z. M. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., Prezydent Miasta Częstochowy decyzją z dnia [...] października 2004 r. orzekł o odmowie jej uchylenia. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Wojewodę Śląskiego decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., ale decyzja powyższa i decyzja z dnia [...] kwietnia 2004 r., zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2006 r. (sygn. akt II SA/GI 74/05). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta Częstochowy decyzją z dnia [...] października 2006 r. orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz umorzył postępowania w sprawie wydania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Wojewodę Śląskiego decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., a wniesiona skarga została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt II SA/GI 109/07. W równolegle toczącym się postępowaniu, postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Częstochowy na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity z 2003 r. Dz. U. Nr 207 poz.2016 ze zm.- dalej zwanej Prawem budowlanym) wstrzymał roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania części lokalu nr [...], jako prowadzone z istotnymi odstępstwami od warunków decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. Decyzją z dnia [...] października 2004 r. organ nałożył na A. M. obowiązek przedłożenia opinii na temat stanu technicznego wykonanych robót, ustanowienia kierownika budowy oraz rozebrania filarów z cegły, poszerzających ścianę w piwnicy w terminie 2 miesięcy od ostateczności decyzji. Rozstrzygnięcie to uchylił organ odwoławczy decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. w części dotyczącej nakazu rozebrania filarów i w tej części umorzył postępowanie administracyjne, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie wykonania ww. filarów. Następnie po rozpoznaniu wniosku A. M., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego zezwolił A. M. na wznowienie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania części lokalu nr [...] na cele sklepu spożywczego, stwierdzając wykonanie obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] października 2004 r. oraz jednocześnie zobowiązał inwestora do wystąpienia o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego lokalu. Postępowanie odwoławcze wszczęte na żądanie Z. M. zostało umorzone przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją dnia [...] marca 2005 r., jednak decyzja ta została uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 marca 2006 r. (sygn. akt II SA/GI 441/05). Po ponownym rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy decyzją z dnia [...] marca 2007 r. utrzymał w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2005 r. Wyrokiem z dnia 5 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (sygn. akt II SA/Gl 368/07) uchylił decyzję z dnia [...] marca 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2005 r., a także decyzję z dnia [...] października 2004 r. w części utrzymanej w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2004 r. oraz tę decyzję organu odwoławczego w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Sądu wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. udzielającej pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania lokalu w dacie wydania zaskarżonej decyzji, postępowanie w sprawie istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę było bezprzedmiotowe. Wypełniało to przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Jeśli bowiem w postępowaniu nadzwyczajnym dojdzie do uchylenia decyzji pierwotnej, to nie jest możliwe prowadzenie postępowania w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Sąd wskazał także, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy w pierwszym rzędzie podlegać winna wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, o ile taka została wydana przy zastosowaniu procedury z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Następnie organ nadzoru budowlanego winien podjąć postępowanie w sprawie całości wykonanych robót budowlanych jako stanowiących przypadek z art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i rozważyć, czy zachodzą podstawy do nałożenia nakazu doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego, czego domagała się strona, czy też możliwe jest doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem, co wymagać będzie m.in. wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r. (sygn. akt II OSK 10/08) oddalił. Postanowieniem z dnia 14 października 2010 r. Powiatowy Inspektor Budowlany dla miasta Częstochowy wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2005 r., udzielającą A. M. pozwolenia na użytkowanie lokalu [...] po zmianie sposobu użytkowania części lokalu mieszkalnego na usługowy (sklep spożywczy). Decyzją z dnia [...] października 2009 r. organ powiatowy uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] marca 2005 r. Została ona jednak uchylona przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Budowlany na podstawie art. 104, art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 K.p.a. uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] marca 2005 r. oraz umorzył postępowanie w sprawie. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ wskazał, iż wznowienie postępowania stanowiło konsekwencję wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r., a także faktu, iż zgodnie z art. 55 Prawa budowlanego po zakończeniu robót budowlanych związanych z przebudową i zmianą sposobu użytkowania lokalu nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Tym samym brak jest podstaw do wydania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego lokalu, a dalsze postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. M., zarzucając jej naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób nie pozwalający na jednoznaczne rozstrzygnięcie, a także pominięcie części materiału dowodowego, tj. pisma z dnia 11 lutego 2002 r., zawierającego oświadczenie zarządcy nieruchomości o wyrażeniu zgody na zmianę sposobu zagospodarowania lokalu nr [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wskazał organ odwoławczy wobec faktu, że na wykonane przez A. M. roboty budowlane nie było wymagane pozwolenie na użytkowanie, zasadnym było umorzenie postępowania administracyjnego. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2004 r. o zmianie sposobu użytkowania nie przewidywała nakazu uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Obowiązek taki nie wynika również z Prawa budowlanego (art. 54 Prawa budowlanego), którego przepisy wprowadzają generalną zasadę, iż wymóg uzyskania pozwolenia na użytkowanie dotyczy wyłącznie robót budowlanych, na które wymagane jest pozwolenie na budowę. Wymóg ten nie dotyczy, zatem robót budowlanych, jakie wykonał A. M., w związku z tym brak było przedmiotu postępowania. Organ przywołał także prawomocny wyrok z dnia 5 września 2007 r. (sygn. akt. II SA/GI 368/07), w którym nakazano w trybie wznowienia postępowania wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W konsekwencji powyższego stanu faktycznego i prawnego, działania organu I instancji, organ odwoławczy uznał za prawidłowe. Dodatkowo organ zaznaczył, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji zezwalającej na zmianę sposobu użytkowania skutkuje brakiem po stronie A. M. zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w części lokalu mieszkalnego nr [...], który to lokal winien być użytkowany jako mieszkalny. Skargę na powyższą decyzję złożył A. M., wnosząc o jej uchylenie i powtarzając zarzuty sformułowane w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał na treść art. 153 P.p.s.a. i na swoje związanie ocenami i wskazaniami wyrażonymi w prawomocnym wyroku z dnia 5 września 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 368/07. W wyroku powyższym wskazano, iż "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w pierwszym rzędzie podlegać winna wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, o ile taka została wydana – przy zastosowaniu procedury wznowieniowej". Wskazanie to podzielił również Sąd pierwszej instancji, a to z uwagi na to, iż ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja udzielająca A. M. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania lokalu, natomiast Sąd wyrokiem z dnia 5 września 2007 r. uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2005 r. zezwalającą na wznowienie robót i zobowiązującą A. M. do wystąpienia o pozwolenie na użytkowanie lokalu. Tym samym decyzja z dnia [...] marca 2005 r. udzielająca pozwolenia na użytkowanie musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Zważywszy na powyższe, Sąd pierwszej instancji uznał, iż może podjąć się jedynie oceny formalnej poprawności przeprowadzonego postępowania wznowionego i wydanej w jego efekcie decyzji, której treść merytoryczna w zakresie uchylenia decyzji ostatecznej udzielającej pozwolenia na użytkowanie lokalu odpowiada wiążącym organy i Sąd wskazaniom zawartym w prawomocnym wyroku z dnia 5 września 2007 r. W tym zakresie Sąd stwierdził, że wznowione z urzędu postępowanie, w wyniku czego wydana została decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. przeprowadzone zostało w zgodzie z zasadami procedury administracyjnej. Organ po uchyleniu przez organ II instancji poprzednio wydanej w sprawie decyzji ustalił krąg stron postępowania i pismem z dnia 28 czerwca 2010 r. powiadomił je o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i o innych prawach stron wynikających z art. 10 § K.p.a. Jak wynika z akt sprawy pismo to doręczono A. M. w dniu 30 czerwca 2010 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki podpisane przez matkę skarżącego). Wydana przez organ decyzja pozostaje w zgodzie z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Stosownie do wskazań zawartych w wyroku Sądu, organ uchylił, bowiem decyzję ostateczną i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe z uwagi na to, iż już wcześniej z obrotu prawnego wyeliminowano zarówno decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r., jak i decyzję z dnia [...] stycznia 2005 r. Brak też, w przypadku robót wykonanych przez A. M. i dokonanej przez niego zmiany sposobu użytkowania lokalu innej ewentualnej podstawy umożliwiającej prowadzenie postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. Sąd pierwszej instancji stwierdził też, iż wbrew twierdzeniom skargi w kontrolowanej decyzji wyjaśniono skarżącemu, że wobec wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowy lokal winien być użytkowany jako lokal mieszkalny. Zdaniem Sądu nie mógł także zostać uwzględniony zarzut nieuwzględnienia przez organ oświadczenia zarządcy o zgodzie na zmianę sposobu użytkowania lokalu, bowiem wskazany zarzut nie uwzględnia związania organów wyrokiem Sądu z dnia 5 września 2007 r. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. M., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 i 43 K.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, iż matka strony nie będąca dorosłym domownikiem (zamieszkała pod adresem: Al. [...] m. [...]) jest upoważnioną do odbioru korespondencji i doręczenie pism jej jest równoznaczne ze skutecznym zawiadomieniem strony o planowanej czynności wobec braku adnotacji o pozostawieniu informacji stronie (o pozostawieniu pisma sąsiadowi) oraz o podjęciu przez matkę strony zobowiązania do doręczenie pisma A. M. Doręczyciel zapewne uznając, że skoro nie ma w miejscu zamieszkania A. M. doręczył jej pismo w jej mieszkaniu wiedząc, iż jest jego matką. A. M. nie dostał tego pisma; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a poprzez zaakceptowanie pominięcia w postępowaniu P. M. (ujawniony w [...] właściciel lokalu [...]), co jest podstawą do wznowienia postępowania; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 8 i art. 107 § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie poprzez finalne zaakceptowanie lakonicznego uzasadnienia decyzji w sposób nie pozwalający na jednoznaczną interpretację motywów, jakimi kierował się organ wydający rozstrzygnięcie. Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kosztów postępowania w tym wynagrodzenia adwokackiego pełnomocnika. W uzasadnieniu wniesionej kasacji podkreślono, że skarżący zarówno we wniesionym odwołaniu, jak i w skardze podnosił, że nie został powiadomiony o terminie zaznajomienia się z aktami, zaś organ błędnie uznał za skuteczne doręczenie zastępcze dokonane do rąk jego matki, zamieszkałej w tym samym domu, ale w innym lokalu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a" w związku z art. 10 § 1 i art. 43 K.p.a. Naruszenie tych przepisów skarżący upatrywał w wadliwym jego zdaniem uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, iż jego matka "nie będąca dorosłym domownikiem jest uprawniona do odbioru korespondencji (...)". Przy tym, jak wyjaśniono w uzasadnieniu kasacji, "matka strony mieszka w tym samym domu, lecz w innym lokalu". W nawiązaniu do tych twierdzeń zauważyć przede wszystkim trzeba, iż w świetle art. 43 K.p.a. uprawnionym do odbioru pisma w przypadku nieobecności adresata jest nie tylko dorosły domownik, ale również m.in. sąsiad. Fakt zamieszkiwania w tym samym budynku uzasadnia uznanie matki skarżącego za taki podmiot. Natomiast okoliczność, iż przyjęła ona przesyłkę i podpisała zwrotne poświadczenie odbioru nakazuje przyjąć, iż zobowiązała się ona oddać pismo adresatowi. Trudno przy tym wymagać, tak jak czyni to strona skarżąca, aby w aktach sprawy w jakiś specjalny sposób utrwalać owo zobowiązanie, jak również wykonanie czynności zawiadomienia adresata przesyłki o doręczeniu pisma w trybie art. 43 K.p.a. poprzez umieszczenie zawiadomienia dla adresata przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania. Z tych też przyczyn, należało podzielić ocenę Sądu pierwszej instancji, iż nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym zarzut uniemożliwienia skarżącemu zapoznania się z aktami sprawy. Zostało mu, bowiem skutecznie doręczone w dniu 30 czerwca 2010 r. (w trybie tzw. doręczenia zastępczego) pismo informujące o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz o innych prawach strony wynikających z art. 10 § 1 K.p.a. Istotne dla skuteczności powyższej podstawy kasacji jest też to, iż skarżący w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie wykazał, iż w sprawie doszło do naruszenia powyższej normy w takim stopniu, iż mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z samego zarzutu uniemożliwienia skarżącemu zapoznania się z aktami sprawy nie wywodził on żadnych skutków, które mogłyby, chociaż potencjalnie wpłynąć na treść kontrolowanej decyzji organu odwoławczego tj., iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Uwaga ta ma o tyle istotne znaczenie, że akta sprawy były dostępne dla strony na każdym etapie postępowania, w tym w postępowaniu odwoławczym, zaś skarżący podnosząc analizowany zarzut nie odniósł go w ogóle do okoliczności, które stały u podstaw podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Nie wykazanie zaistnienia kwalifikowanego związku przyczynowo- skutkowego w zarzucie kasacji (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), czyni koniecznym oddalenie go. Bezzasadny pozostawał również zarzut naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1 lit. b" w związku z art. 10 § 1 K.p.a. Skarżący nie będąc, bowiem jak wynika z akt sprawy, pełnomocnikiem P. M., nie mógł skutecznie domagać się uwzględnienia jego obecności w postępowaniu administracyjnym, sygnalizując zaistnienie przesłanki wznowieniowej. Jak wskazywano wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnionym do zgłoszenia zarzutu nie wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym bez swojej winy jest wyłącznie ta osoba, która domaga się uczestnictwa w nim. Z tych też przyczyn podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., do której zmierza argumentacja analizowanego zarzutu, może skutecznie podnieść tylko osoba, której ona bezpośrednio dotyczy. Sąd może ją zaś uwzględnić z urzędu tylko w przypadku wniesienia przez taki podmiot stosownego środka zaskarżenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08; z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1628/08, publ. OSP 2011 r., z. 2, poz. 23; z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1781/08; z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 277/10; z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 990/10). Nie zasługuje na uwzględnienia także zarzut naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c" w związku z art. 8 i art. 107 § 1 K.p.a. z przyczyn, które dokładnie wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, a które zupełnie pomięto w przedstawionej kasacji. Jak słusznie uznał Sąd w skarżonym wyroku, o ile cechę lakoniczności można przypisać uzasadnieniu organu I instancji, to jednak w decyzji organu II instancji, która to decyzja stanowi przedmiot podstawowej kontroli sądowoadministracyjnej, już w pełni wyjaśniono przyczyny podjętego przez ten organ rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom kasacji przedstawione przez organ wyjaśnienie pozwala na jednoznaczną interpretację motywów, jakimi kierował się ten organ wydając kontrolowaną w sprawie decyzję. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.