II SA/Ol 206/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dziekana Wydziału z dnia "[...]".; 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu na rzecz skarżącego P.B. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Z akt sprawy przekazanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wynika, że P.B. w dniu 20 grudnia 2012 r. wystąpił drogą elektroniczną (e-mail) do Dziekana Wydziału Uniwersytetu A dalej: [...] o udostępnienie informacji publicznej w postaci: 1) treści dwóch losowo wybranych decyzji administracyjnych, doręczonych za pokwitowaniem do imiennie oznaczonego kandydata, o nieprzyjęciu na studia stacjonarne, kierunek [...] w roku akademickim 2010/2011; 2) wskazania imienia i nazwiska co najmniej 2 innych kandydatów, którym doręczono za pokwitowaniem decyzję administracyjną o nieprzyjęciu na studia stacjonarne I stopnia, kierunek [...] w roku akademickim 2010/2011. Wnioskodawca wskazał, że treść udostępnionych decyzji winna zawierać "deanonimizowane" imię i nazwisko strony, a adres należy anonimizować. Po rozpatrzeniu wniosku Dziekan Wydziału decyzją z dnia [...] nr [...], powołując się na art. 5 ust. 2, art. 16 § 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił udostępnienia następujących dokumentów: - wskazania imiennie oznaczonego - kandydata nieprzyjętego na studia stacjonarne jednolite magisterskie na kierunku [...] w roku akademickim 2010/2011, któremu doręczono decyzję o nieprzyjęciu za pokwitowaniem; - wskazania imienia i nazwiska co najmniej 2 innych kandydatów, którym doręczono za pokwitowaniem decyzję administracyjną o nieprzyjęciu na studia stacjonarne jednolite magisterskie na kierunku [...] w roku akademickim 2010/2011. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z § 21 pkt 2 rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 2 listopada 2006 r. uczelnia przechowuje przez okres 12 miesięcy kopie dokumentów kandydatów nieprzyjętych na I rok studiów wraz z kopią pisma, którym zwrócono kandydatowi złożone oryginały dokumentów, o których mowa w § 2 ust. 1 i 2. W związku z tym Wydział [...] nie posiada pism, których strona się domaga, bowiem upłynął termin ich przechowania w związku z rekrutacją na I rok studiów na rok akademicki 2010/2011. Wyjaśniono, że organy szkoły wyższej są zobowiązane do udostępniania informacji publicznych, jak również wyjaśniono co należy rozumieć pod pojęciem informacji publicznej. Jednakże stwierdzono m.in., że żądane przez wnioskodawcę informacje nie podlegają udostępnieniu z uwagi na ochronę danych osobowych i prawo do prywatności osób, których dane osobowe miałyby zostać udostępnione. Organ wskazał również na treść art. 47 i 51 Konstytucji RP stanowiący gwarancję prawnej ochrony życia prywatnego i rodzinnego. W konkluzji rozstrzygnięcia stwierdzono, że żądane przez stronę dokumenty i informacje w nich zawarte nie mają w ocenie organu charakteru informacji publicznej lub ich udostępnienie podlega ograniczeniu z uwagi na przepisy o ochronie danych osobowych. Odwołanie od ww. decyzji wniósł P.B. wskazując, że należy ją uchylić z przyczyn wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Po rozpatrzeniu odwołania, działająca z upoważnienia Rektora Prorektor decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że domaganie się udostępnienia treści decyzji o nie przyjęciu na studia imiennie oznaczonej osoby jest nieuzasadnione w myśl zapisów ustawy o ochronie danych osobowych (art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1), chyba, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, osoba fizyczna, której dane dotyczą, wyrazi zgodę na ich udostępnienie. W niniejszej sprawie zaś w zakresie w jakim odmówiono stronie udostępnienia informacji publicznej, żądane dane zawierały dane osobowe, z którymi wnioskodawcy nie można zapoznać. W związku z tym informacje te nie mają charakteru informacji publicznej. Ponadto w ocenie organu podstawę do odmowy udostępnienia informacji w niniejszej sprawie daje § 22 ust. 2 w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie dokumentacji przebiegu studiów, zgodnie z którym Uczelnia publiczna przechowuje kopie dokumentacji kandydatów nieprzyjętych na pierwszy rok studiów przez 12 miesięcy. W związku z tym, że na moment złożenia wniosku przez P.B. okres ten upłynął, stwierdzono, że Uniwersytet wnioskowanych decyzji nie posiada. Skargę na tę decyzję wywiódł P.B., wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć zapadłych w obydwu instancjach. Skarżący zarzucił, że kwestionowana decyzja jest niezrozumiała zarówno w kontekście procesowym jak i w kontekście prawa materialnego. W skardze zarzucono, że Rektor nie dostrzegł treści art. 169 ust. 16 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, która to regulacja prawna została według strony naruszona na gruncie tej sprawy. Strona skarżąca wyraziła nadto zdumienie, dlaczego organ wydał decyzję w sprawie, skoro stwierdził, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznych. Skarżący zarzucił organom powoływanie się na przepisy prawa, których istoty nie rozumieją. Wskazał, że niezrozumiałym pozostaje, iż uczelnia niszczy decyzje w sprawach przyjęcia na studia, choć w ocenie skarżącego wiadomym jest, że decyzje te nie zostały wcale zniszczone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w zakresie w jakim odmówiono stronie udostępnienia informacji publicznej, żądane dane zawierały dane osobowe, z którymi wnioskodawcy nie można zapoznać. W związku z tym informacje te nie mają charakteru informacji publicznej. Podniesiono, że podstawę do odmowy udostępnienia informacji w niniejszej sprawie daje § 22 ust. 2 w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie dokumentacji przebiegu studiów, zgodnie z którym Uczelnia publiczna przechowuje kopie dokumentacji kandydatów nieprzyjętych na pierwszy rok studiów przez 12 miesięcy. Stwierdzono, że w związku z tym, iż na moment złożenia wniosku przez P.B. okres ten upłynął, Uniwersytet wnioskowanych decyzji nie posiada. Nadto organ ocenił, że powoływany przez skarżącego art. 169 ust. 16 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie ma w tej sprawie zastosowania, gdyż to wyniki postępowania rekrutacyjnego są jawne, a zatem dane osobowe nie wchodzą w zakres pojęcia "wyniki postępowania rekrutacyjnego". Ustawa ta mówi jedynie o jawności wyników postępowania, a nie jawności danych osobowych osób, których dotyczą. Według organu zbyt daleko idącym byłoby przenoszenie na grunt rozważań w niniejszej sprawie art. 169 ust. 16 ww. ustawy i przyjęcie, że skoro wyniki postępowania rekrutacyjnego są jawne, to i jawna jest treść decyzji administracyjnej imiennie oznaczonej. W piśmie procesowym z dnia 29 kwietnia 2013 r. skarżący działając przez pełnomocnika - radcę prawnego T.B. - wniósł o stwierdzenie nieważności ewentualnie uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania podług norm przepisanych. Skarżący zarzucił, że Rektor nie ustalił jednoznacznie czy istnieje żądana przez niego informacja, jak również bez podstawy prawnej należy ocenić wydanie decyzji o odmowie udostępnienia "nieistniejącej" informacji publicznej. Nie zgodził się aby pod pojęciem "kopii dokumentów kandydatów nieprzyjętych na I rok studiów" rozumieć decyzje o nieprzyjęciu na studia. Podniósł także, że istotą jawności wyników postępowania rekrutacyjnego jest ujawnienie określonej liczby punktów przypisanej do konkretnego kandydata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zm). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U z 2012 r., poz. 270, ze zm) zwanej dalej: ustawą ppsa. uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Wskazania wymaga nadto, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle przywołanych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na rzeczonej sprawie skarżący wystąpił do organu o udostępnienie informacji publicznej w postaci: treści dwóch losowo wybranych decyzji administracyjnych doręczonych za pokwitowaniem do imiennie oznaczonego kandydata o nie przyjęciu na studia stacjonarne, kierunek [...] w roku akademickim 2010/2011; oraz wskazania imienia i nazwiska co najmniej 2 innych kandydatów, którym doręczono za pokwitowaniem decyzję administracyjną o nie przyjęciu na studia stacjonarne I stopnia, kierunek [...] w roku akademickim 2010/2011. Pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr.112, poz.1198, ze zm) dalej zwana: u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie utrwalił się pogląd, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, gdyż jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Nie wymaga się od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Należy także stwierdzić, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007 r., sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępne Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzecznia.nsa.gov.pl). Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Niewątpliwie decyzje rozstrzygające sprawy administracyjne jako akty administracyjne o charakterze indywidualnym są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" u.d.i.p. Fragmenty akt sprawy administracyjnej jako odnoszące się do działania podmiotów publicznych - organów administracji publicznej, mogą także stanowić informację publiczną. Podobnie dokumenty urzędowe wykorzystane we wszczętym postępowaniu administracyjnym są informacjami z zakresu informacji publicznej, skoro pozostają w związku z działalnością organu administracji publicznej i znajdują się w jego posiadaniu; tym samym wypełniona zostaje dyspozycja art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy (zob. wyrok WSA w Warszawie z 17 października 2007r., III SAB/Wa 78/07; Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Wydanie 2, str. 117-118) Rozważając natomiast podmiotowy aspekt rzeczonej sprawy należy wskazać na treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Użyte w treści tego przepisu sformułowanie "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od "zadań władzy publicznej", gdyż pomija element podmiotowy, co w konsekwencji sprowadza się do interpretacji o wykonywaniu zadań publicznych przez różne podmioty, nie będące jednakże organami władzy. Od strony prawnej działalność państwa w zakresie zapewnienia dostępu do wykształcenia przybiera formę zakładu administracyjnego, którego istotą jest przekazanie przez organy władzy państwowej części swego władztwa i mienia autonomicznym jednostkom organizacyjnym utworzonym w celu realizacji tego publicznego zadania. Państwowa szkoła wyższa jest powszechnie uważana za zakład administracyjny, z czym wiąże się uznanie rozstrzygnięć organów uczelni przesądzających o zaliczeniu w poczet użytkowników zakładu (przyjęcie na studia) za indywidualne akty administracyjne, czyli decyzje administracyjne. Wielokrotnie pisano o tym zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie prawa (np. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 1982 r. sygn. II SA 532/82 z glosą Janusza Homplewicza, OSPiKA zeszyt 1 z 1983 r., poz. 20, postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2000 r. sygn. II SA/Wr 499/99 z glosą Ludwika Żukowskiego, uchwała NSA z dnia 13 października 2003 r. sygn. OPS 5/03, ONSA nr 1 z 2004 r., poz. 9, uchwała NSA z dnia 5 marca 2001 r. sygn. OPS 15/00, ONSA nr 3 z 2001 r., poz. 98). Nie ulega zatem wątpliwości, że państwowe szkoły wyższe, ściślej zaś jej organy, wykonują zadania publiczne i w znaczeniu funkcjonalnym stają się organami władzy publicznej. Wykonywanie tych zadań przybiera przy tym, szczególnie w obszarze, którego dotyczy niniejsza sprawa, a więc przyjęć na studia, formę decyzji administracyjnych. Skoro stosowne organy uczelni wykonują zadania władzy publicznej i wydają w związku z tym akty administracyjne (decyzje), to nie ulega wątpliwości, że ich działalność podlega ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a wynika to chociażby z zapisów art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a. Ponadto z art. 5 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną są też sprawy rozstrzygane m.in. w postępowaniu administracyjnym. Ustawie tej podlega zatem działalność organów uczelni związana z postępowaniem rekrutacyjnym. Wskazać pozostaje również, że stosownie do art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Z brzmienia tej normy wynika, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ma na celu uregulowanie zasad i trybu dostępu do informacji publicznej tam, gdzie kwestie te nie są uregulowane. Skoro zatem w ustawie o szkolnictwie wyższym poza deklaracją, że wyniki postępowania rekrutacyjnego są jawne, nie określono zasad i trybu dostępu do informacji publicznej, to do tych informacji stosuje się ustawę o dostępie do informacji publicznej (patrz: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 stycznia 2005 r., sygn. akt II SAB/Gd 66/04, dostępony CBOSA). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że żądane przez skarżącego informacje są informacjami publicznymi pochodzącymi od podmiotu wykonującego zadania publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem niewątpliwie ustawa ta znajduje w sprawie zastosowanie. Rozpatrując wniosek skarżącego o udostępnienie żądanej informacji publicznej organy podjęły w obydwu instancjach decyzje, które w swej treści są niespójne, nielogiczne i oparte na wzajemnie wykluczających się przesłankach. Uzasadniając swoje stanowisko organy wskazały, że w zakresie w jakim odmówiono stronie udostępnienia informacji publicznej, żądane informacje zawierały dane osobowe, z którymi wnioskodawcy nie można zapoznać z uwagi na ochronę danych osobowych i prawa do prywatności tych osób. W związku z tym organy przyjęły wadliwie, że informacje te nie mają charakteru informacji publicznej. Nadto w decyzji organu I instancji, jak i decyzji Rektora stwierdzono, że Uniwersytet wnioskowanych decyzji nie posiada. Tymczasem forma decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej jest przewidziana jedynie dla sytuacji, gdy informacja ta co prawda istnieje, ale nie może zostać udostępniona na skutek ograniczeń prawa do informacji publicznej określonych w art. 5 u.d.i.p. Brak jest natomiast podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji w sytuacji, gdy organ żądanych informacji nie posiada. W takim przypadku organ winien jedynie poinformować pisemnie wnioskodawcę, wskazując - jeśli posiada taką wiedzę - gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Jeśli zaś sam był dysponentem informacji ale już jej nie posiada zobligowany jest wyjaśnić, powołując się na stosowne przepisy prawa, dlaczego już żądana informacja nie pozostaje w jego gestii, nie dysponuje nią. W wypadku pojawienia się problemów dowodowych związanych z ustaleniem, czy żądana informacja rzeczywiście jest w posiadaniu podmiotu, do którego skierowano wniosek, przesądzające znaczenie powinno mieć to, czy przedmiot żądania pokrywa się z właściwością rzeczową (zakresem działania) podmiotu, do którego skierowano wniosek. Zobowiązany byłby zatem każdy podmiot, który powinien mieć taką informację ze względu na swój zakres kompetencji lub swoją właściwość rzeczową (patrz wyrok WSA we Wrocławiu z 19 lipca 2006 r., sygn. IV SAB/Wr 2/06, dostępne CBOSA). Podobnie w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz jedynie zawiadamia wnoszącego, że żądane dane podlegają udostępnieniu w odrębnym trybie. Trzeba mieć też na uwadze, że przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. swoją regulacją nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną. W wypadku ustalenia, że informacja, o której udzielenie strona zwróciła się nie jest informacją publiczną, stanowisko organu odmawiające jej udzielenia powinno być wyrażone w formie pisemnej odpowiedzi, zawierającej argumentację w przedmiotowym zakresie. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, według którego odpowiedź organu wskazująca, że żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, stanowi czynność materialno-techniczną. W takiej sytuacji niedopuszczalna jest forma decyzji odmawiającej udzielenia informacji. Jeżeli zatem ustawa nie znajduje zastosowania w konkretnej sprawie, to nie można wykonać dyspozycji jej art. 16, nakazującego wydanie decyzji administracyjnej w razie odmowy udzielenia informacji (patrz: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r., sygn. II SAB/Wa 103/12; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. II SA/Go 846/12; wyrok NSA z 10 stycznia 2007 r. sygn. I OSK 50/06, dostępne CBOSA). Organy nie mogły zatem, tak jak miało to miejsce na gruncie tej sprawy, podjąć decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanych informacji wskazując jednocześnie jak to uczynił organ odwoławczy, że żądane informacje nie mogą być udzielone ze względu na ochronę prywatności, brak charakteru informacji publicznej oraz nie posiadanie takich informacji. Są to przesłanki wzajemnie sprzeczne, a w przypadku zaistnienia którejś z nich ustawodawca przewidział odmienną formę załatwienia sprawy (wniosku strony). Dla prawidłowego podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie organ zobligowany jest ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, mające na celu przede wszystkim ustalenie czy posiada on w swoich zasobach żądane przez wnioskodawcę informacje, które niewątpliwie posiadają przymiot informacji publicznych. Jak wynika z akt sprawy organy nie mają wiedzy ani pewności co do tego czy w ich zasobach znajdują się dane interesujące skarżącego. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że pełnomocnik organu stwierdził na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 207/13 i II SA/Ol 203/13, że każdy wydział dokonuje zniszczenia decyzji o przyjęciu na studia w terminie dla niego najbardziej przystępnym po upływie roku. Nowa procedura niszczenia decyzji o przyjęciu na studia obowiązuje od rocznika 2013/2014. Od rocznika 2013/2014 decyzje niszczy się po 5 latach. Procedura niszczenia decyzji została wprowadzona nową instrukcją kancelaryjną. Pełnomocnik zaznaczył, że organ odwoławczy nie badał, czy w niniejszej sprawie decyzje o przyjęciu kandydatów na studia zostały faktycznie zniszczone. Jeśliby w toku ponownego rozpoznania sprawy organ ustali, że dysponuje wnioskowanymi informacjami zobowiązany jest rozważyć kwestię ich udostępnienia (w całości lub części, zanonimizowane lub nie, bądź odmowy udostępnienia wnioskującej o to stronie. Należy uczynić to w oparciu o obowiązujące przepisy, przede wszystkim więc mając na uwadze regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również uwzględniając przepis art. 169 ust. 16 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012. poz. 572), zgodnie z którym wyniki postępowania rekrutacyjnego są jawne. W kontekście tej regulacji prawnej organ zobligowany będzie rozważyć czy ma obowiązek udostępnienia całej listy osób nieprzyjętych na studia, czy też może poprzestać na wskazaniu osób i przekazaniu decyzji, których dotyczy wniosek. Zasadnym byłoby również poczynienie rozważań odnośnie tego czy jawność wyników postępowania rekrutacyjnego jest ściśle powiązana z samym procesem rekrutacyjnym. Innymi słowy czy po zakończeniu procesu rekrutacyjnego organ nadal ma obowiązek ujawniać jego wyniki na żądanie zainteresowanych osób. Wreszcie w sytuacji gdy organ ustali, że posiada żądane przez stronę informacje, będzie zobowiązany ocenić, czy obowiązek udostępnienia tych informacji publicznych nie podlega wyłączeniu z uwagi na ochronę danych osobowych. Do grupy ustaw ograniczających dostęp do informacji publicznej ze względu na szczególny rodzaj chronionego dobra należy także ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926), która w art. 1 ust. 1 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony danych osobowych. Ustawa o ochronie danych osobowych, w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, jest lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co do zasady więc pierwszeństwo w ochronie mają dane osobowe, a tym samym wykonanie obowiązku informacyjnego nie stanowi przesłanki legalizującej ich udostępnienie. Z drugiej strony należy mieć jednak na uwadze, że jak już wskazano, decyzje administracyjne są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., wobec czego stanowią informację publiczną nie tylko co do treści, lecz także co do postaci, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a. Zawierają dane osobowe zarówno osób biorących udział w ich wydaniu, jak i dane osobowe osób, których dotyczą. O ile daleko idącej ochronie, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych, podlegają dane osób będących adresatami decyzji administracyjnych i orzeczeń sądowych, o tyle ochronie takiej nie podlegają dane osobowe osób pełniących funkcje publiczne, będących autorami konkretnych rozstrzygnięć (Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Wydanie 2, str. 35, 83). Na gruncie tej sprawy mamy do czynienia z sytuacją specyficzną, gdyż wnioskowane dane są związane z wynikami postępowania rekrutacyjnego, które jest jawne. Tak więc dokonując oceny zakresu udostępnienia tego typu informacji należałoby poczynić rozważania systemowe w oparciu o całokształt mających zastosowanie przepisów i ważąc dobra, dla zabezpieczenia których wspomniane przepisy zostały uchwalone. Z jednej strony jest to dobro w postaci jawności wyników procesu rekrutacyjnego, a z drugiej ochrona prywatności, a więc danych osobowych kandydatów na studia. Reasumując, organ musi ustalić czy posiada listę osób nieprzyjętych na studia i czy jest w faktycznym posiadaniu decyzji odmawiających przyjęcia na rzeczone studia. Po ustaleniu tych newralgicznych okoliczności będzie dopiero możliwe skuteczne procedowanie w oparciu o przywołane przepisy prawa, gdyby zaś okazało się, że organ jest w posiadaniu wnioskowanych danych będzie on musiał rozstrzygnąć czy i w jakim zakresie może je ujawnić skarżącemu. Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania oraz fakt błędnej wykładni zastosowanych w spawie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało w pkt I uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji - stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z mocy art. 152 tej ustawy Sąd orzekł w pkt II, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt III na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy.