VII SA/Wa 2896/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 i art. 158 § 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., znak [...], uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. K. z dnia [...] kwietnia 2011 r., odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] zatwierdzającej H. i J. D. projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego z częścią mieszkalną (kat. XVII) na działkach nr ew. [...] i [...] położonych w P. róg ul. Z. i P., zmienionej decyzją Starosty P. z dnia [...] maja 2007 r., znak [...]. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] Starosta P. zatwierdził H. i J. D. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego z częścią mieszkalną (kat. VII) na działkach o nr ew. [...] i [...], położonych w P. róg ul. Z. i P.. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2007 r. zmienił ww. decyzję w części dotyczącej sposobu realizacji fundamentów oraz parametrów technicznych projektowanego budynku usługowo-handlowego z częścią mieszkalną, zaś pozostała część decyzji nr [...] pozostała bez zmian. Przy czym decyzja ta nie została skierowana do A. i R. K., gdyż zmiany decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. dotyczyły tylko zmiany fundamentu od strony działki nr [...], należącej do ZGM P. oraz związanych z tym niewielkich zmian (zmniejszenia) powierzchni użytkowej budynku. Wojewoda [...], po rozpoznaniu wniosku A. K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...]odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...]. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w efekcie rozpoznania odwołania A. K., decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak [...] uchylił decyzję Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda [...] ponowienie rozpoznając sprawę pismem z dnia [...] maja 2012 r. zwrócił się do P. D. (współwłaściciela działek nr [...] i [...] w P.), by ustosunkował się na piśmie do sprawy braku udziału w postępowaniu o wydanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r., oraz decyzji z dnia [...] maja 2007 r. W odpowiedzi na powyższe pismo, P. D. wyjaśnił, że H. D. i J. D. działali i działają w oparciu o udzielone im pełnomocnictwo do reprezentowania go jako współwłaściciela we wszystkich sprawach dotyczących realizacji inwestycji na opisanych wyżej działkach, w tym do uzyskania pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie oraz że o wszelkich czynnościach w tym zakresie był na bieżąco informowany i znane mu są wszelkie dokumenty w tej sprawie jak i wszczęte procedury związane ze skargami A. K. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda [...] wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z wypisem i wyrysem z rejestru gruntów współwłaścicielami działek o nr ew. [...] i [...]w P. jest H.D., J. D. oraz P. D.. Zaś wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego na realizację budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalną na działkach o nr ew, [...] i [...] w P., jak wynika z wyjaśnienia J. D. przesłanego przy piśmie Starosty P. z dnia [...] maja 2012 r., podpisał J. D., posiadając upoważnienie współmałżonki H. D. (pełnomocnictwo z dnia 1 października 2006 r. dołączone do akt sprawy). Ustosunkowując się do zarzutów A. K. zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...], Wojewoda [...] stwierdził, że na dzień wydania decyzji tj. na dzień [...] listopada 2006 r. w zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projekcie budowlanym budynku usługowo-handlowego w ścianie usytuowanej w ostrej granicy od strony południowej z działką sąsiednią o nr ew. [...], należącą do Gminy Miejskiej [...], znajdują się okna i drzwi do magazynu. Dach tego budynku zaprojektowano jako dach dwuspadowy ze spadkiem w kierunku ulicy i działki nr [...]. W związku z tym, że projekt budowlany nie spełniał warunków § 12 ust. 1 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury (otwory okienne i drzwiowe w ostrej granicy z działką należąca do gminy Miejskiej [...]), inwestor powinien uzyskać wymaganą art. 9 Prawa budowlanego zgodę na odstępstwo od warunków technicznych. Mimo braku takiej zgody na odstępstwo H. i J. D. uzyskali od Starosty [...] decyzję z [...] listopada 2006 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowy przedmiotowej inwestycji. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż przed uzyskaniem pozwolenia na budowę Urząd Miejski w P., pismem z dnia [...] marca 2006 r. (organ wskazał błędna datę pisma, ponieważ pismo jest z dnia [...] maja 2006 r.), znak [...], wyraził zgodę na odprowadzenie wód opadowych z zaprojektowanego budynku na działkę nr ew. [...], stanowiącą własność Gminy Miejskiej [...]. Pismem tym Burmistrz miasta P. wyraził także zgodę na usytuowanie w projektowanym budynku przy, granicy z działką o nr ew. 813, otworów okiennych i drzwiowych. Zdaniem Wojewody mimo zgody Burmistrza, takie usytuowanie otworów okiennych i drzwiowych, niewątpliwie było naruszeniem przepisów § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury o warunkach technicznych w budownictwie. Natomiast na mocy aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2008 r., rep. A nr [...] działka nr ew. [...] stała się własnością H. D., J. D., P. D. i G. D.. W dniu wydania kontrolowanej decyzji działka nr ew. [...] należała do Gminy Miejskiej [...], a obecnie należy do inwestora. W niniejszej sytuacji Wojewoda [...] uważa, że usytuowanie okien i drzwi w ostrej granicy z działką nr [...] (obecnie należącą do inwestorów) nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Pozostałe zarzuty wniosku o stwierdzenie nieważności Wojewoda [...] uznał za niezasadne, gdyż w zatwierdzonym decyzją nr [...], projekcie budowlanym - ściana w granicy z działkami nr [...] i [...]stanowi ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o grubości 46 cm, z wysunięciem ponad dach na wysokość 30 cm (ogniomur) co jest zgodne z § 235 ust. 3 warunków techniczno-budowlanych. Organ wyjaśnił również, że drzwi wejściowe, faktycznie znajdują się w odległości ok. 2,5 m od granicy z działką nr [...] będącej własnością A. K., z wejściem nie od tej działki lecz od strony ulicy. W podobnej odległości od granicy znajdują się także drzwi wejściowe do budynku A. K. (budynki usytuowane są w ostrej granicy i są budynkami usługowo-handlowymi). Ze względu na to, że wejścia te znajdują się obok siebie i są usytuowane bezpośrednio z ulicy, a sąsiadujące ze sobą budynki mają charakter usługowo-handlowy, usytuowanie drzwi w odległości ok. 2,5 m od wspólnej granicy działek nie stanowi "rażącego" naruszenia prawa. Z kolei usytuowanie otworów wentylacyjnych w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego nie stanowi naruszenia warunków technicznych w budownictwie (§ 268 warunków technicznych). Ustosunkowując się do zarzutu sformułowanego w piśmie z dnia 5 kwietnia 2012 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku o stwierdzenie nieważności Wojewoda wyjaśnił, że zatwierdzony projekt budowlany w części instalacji wodno-kanalizacyjnej przewiduje przebudowę istniejącej sieci kanalizacyjnej. Kanalizacja, będąca własnością Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w P., przebiegała ukośnie poprzez niezabudowane działki nr: [...],[...],[...]i [...]. W związku z tym, że inwestorzy pierwsi wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na budowlę budynku usługowego- handlowego z częścią mieszkalną na działkach nr [...]i [...]zostali zobowiązani przez Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej w P. do przebudowania tej kanalizacji zgodnie z warunkami technicznymi PGK Sp. z o.o. w P. Nr [...] dotyczącymi podłączenia projektowanego budynku do miejskich sieci wodno-kanalizacyjnych. Ww. warunki techniczne określały przebudowę istniejącej kanalizacji w taki sposób, aby znalazła się ona wewnątrz projektowanego budynku H. i J. D., z możliwością dostępu do niej w celu wykonania prac konserwacyjnych. Projekt "przebudowy istniejącego i budowy nowego przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej" został opracowany przez uprawnionego projektanta i jako załącznik do pozwolenia na budowę jest integralną częścią zatwierdzonego decyzją nr [...] projektu budowlanego. Projekt przebudowy istniejącej kanalizacji jest zatwierdzony decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] i nie wymagał dodatkowej decyzji w tym zakresie. Oznacza to, że na dzień jej wydania - decyzja nr [...] nie naruszała przepisów obowiązującego art. 33 Prawa budowlanego. Odnosząc się do sposobu zrealizowania powyższego odcinka kanalizacji, organ podał, że nie jest on przedmiotem postępowania. Jednakże jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy pisma PGK Sp. z o.o. w P. z dnia [...] lipca 2009 r., L.dz. [...], w trakcie budowy nastąpiło odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę i przedmiotowa kanalizacja znalazła się poza fundamentami budynku Państwa D., po stronie posesji Państwa K.. PGK Sp. z o.o. w P. potraktował to rozwiązanie jako tymczasowe i zobowiązał Państwa D. do przełożenia kanalizacji zgodnie z zatwierdzonym, decyzją nr [...], projektem budowlanym. Jak wynika z pisma Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w P. Sp. z o.o. z dnia [...] marca 2011 r., L.dz. [...], przebudowa kanalizacji sanitarnej została wykonana zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami stron i protokołem ugody z dnia 26 lipca 2010 r. PGK odebrało roboty i nie ma uwag do wykonanego zakresu prac. Obecnie rura kanalizacyjna ułożona jest w budynku H. i J. D. Organ dodał również, że projekt budowlany spełnia wymagania art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego m. P, zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w P. Nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r. (Dz.Urz. Woj. [...] nr [...]. Poz. [...] z [...] stycznia 1998 r.). Z planu tego wynika, że działki nr [...] i [...]zlokalizowane są w obszarze urbanistycznym oznaczonym symbolem [...]. Podstawową funkcją tego obszaru jest mieszkalnictwo i usługi centro-twórcze. Ponieważ jest to obszar ścisłej ochrony konserwatorskiej, dla zabudowy działek o nr [...] i [...] w P. budynkiem usługowo-handlowym z częścią mieszkalną, inwestor uzyskał pozytywną opinią Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] października 2006 r., znak: [...]. Zatwierdzony kontrolowaną decyzją projekt budowlany posiada wszystkie uzgodnienia i opinie. Ustosunkowując się do zarzutu wykonania części robót budowlanych przed zatwierdzeniem projektu zamiennego, organ wskazał, że Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w P. powiadomił Starostwo Powiatowe w P. o naruszeniu fundamentów budynku przy ul. P., należącego do ZGM w P. w związku z prowadzonymi wykopami pod fundamenty zlokalizowane na działce Państwa D. PINB w P. przeprowadził kontrolę na budowie i uznawszy, że roboty budowlane zostały zrealizowane niezgodnie z zatwierdzoną dokumentacją stanowiącą załącznik do pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., wstrzymał roboty budowlane, a inwestora zobowiązał do przedstawienia natychmiastowej ekspertyzy technicznej i wykonania dokumentacji technicznej zamiennej. W dniu 11 maja 2007 r. do Starosty Powiatowego w P. wpłynął wniosek H. i J. D. o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego, w związku ze zmianą sposobu realizacji fundamentów. Do wniosku inwestor załączył ekspertyzę techniczną oraz projekt zamienny. Organ I instancji podkreślił, że PINB nie miał podstaw prawnych do zastosowania art. 50 i 51 Prawa Budowlanego. Inwestor opracował projekt zamienny, Starosta [...] go zatwierdził decyzją z dnia [...] maja 2007 r. i dopiero wówczas inwestor rozpoczął budowę fundamentów. Reasumując organ stanął na stanowisku, że decyzje Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r. oraz z dnia [...] maja 2007 r. nie są dotknięte żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2012 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Organ II instancji odnosząc się jednocześnie do argumentacji skarżącej zawartej w odwołaniu wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego koniecznym dla uzyskania pozwolenia na budowę jest złożenia oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Innymi słowy, fakt złożenia takiego oświadczenia stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Samo zaś oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją - inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie jest wypełnione prawidłowo oraz nie budzi wątpliwości, nie ma obowiązku jej pozyskania, celem weryfikacji oświadczenia. Zdaniem organu na etapie postępowania zwykłego nie było jakichkolwiek podstaw uzasadniających choćby znikome "podejrzenie", że oświadczenie złożone przez inwestora jest niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Skoro więc nie było wątpliwości co do prawdziwości złożonego oświadczenia organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie nieważnościowym), że weryfikacji takiej nie przeprowadził. Ponadto oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej, co oznacza, że złożenia przez inwestora oświadczenia o treści niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to bowiem przesłanka wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, określona w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Również sytuacja, w której wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję stanowi przesłankę wznowienia postępowania, a nie przesłankę do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym niedopuszczalne jest przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że w analizowanym przypadku z całą pewnością nie doszło do rażącego uchybienia przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego projektowany budynek nie narusza w sposób rażący planu miejscowego miasta P., ponieważ działki nr ewid. [...], i [...], znajdują się na terenie jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem [...]. Dla powyższego obszaru podstawową funkcją jest funkcja mieszkaniowa i usługi centrotwórcze. Dla jednostki urbanistycznej [...], ustalono zabudowę o charakterze małomiasteczkowym, budynki [...] kondygnacyjne z dachami dwuspadowymi z usługami w parterze wzdłuż ciągów ulicznych. Ponadto, w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu należy uzgadniać z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Z projektu budowlanego spornej inwestycji (pkt V - opis projektu) wynika, że planowany budynek został zaprojektowany jako budynek 3-kondygnacyjny, podpiwniczony z poddaszem użytkowym. Ponadto "stanowi on przedłużenie oraz zakończenie zachodniej pierzei P. (rynek)", z dachem dwuspadowym. Projektowana inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. (decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] października 2006 r., znak [...]). Organ również uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) z uwagi na rozmiary działki inwestycyjnej (powierzchnia działki - 381,00 m2 oraz gdyż planowana inwestycja została zaprojektowana w zwartej zabudowie śródmiejskiej (pierzejowej), co wynika z projektu zagospodarowania terenu i jego opisu. Od strony północnej (elewacja północna, rys. nr [...]) i wschodniej (elewacja wschodnia, rys. nr [...]), planowana inwestycja została usytuowana w ostrej granicy z działką drogową nr ewid. [...]. Powyższa działka drogowa nr ewid. [...], stanowi własność Gminy Miasta P. Z uwagi na usytuowanie spornej inwestycji w ostrej granicy z działką drogową nr ewid. [...], nie ma zastosowania norma prawna z § 12 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdyż przedmiotowy przepis dotyczy tylko i wyłącznie działek budowlanych, a nie drogowych. Od strony zachodniej (elewacja zachodnia, nr rys. [...]), projektowana inwestycja została zaprojektowana w granicy z działkami nr ewid. [...],[...]. Powyższa lokalizacja planowanej inwestycji jest zgodna z charakterem zabudowy śródmiejskiej oraz małomiasteczkowej, określonej zarówno w projekcie zagospodarowania terenu, jak i w ww. planie miejscowym miasta P. Zaś od strony południowej, sporna inwestycja została zaprojektowana w ostrej granicy z działką nr ewid. [...]. Jednocześnie w części elewacji południowej spornej inwestycji (elewacja południowa nr rys. [...]), bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. [...] zaprojektowano otwór drzwiowy oraz otwory okienne. Tym samym jakkolwiek kontrolowana decyzja Starosty P. z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], została wydana z naruszeniem wskazanego wyżej przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, to jednak w ocenie GINB powyższe naruszenie nie ma charakteru "rażącego". Organ podkreślił także, że przy dokonywaniu oceny charakteru naruszenia prawa istotne znaczenie ma to, że pismem z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...], skierowanym do inwestorów, Urząd Miejski w P., ówczesny właściciel działki nr ewid. [...], wyraził zgodę na "usytuowanie projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. [...] oraz wykonanie otworów okiennych od strony ww. działki". Tym samym z całą pewnością nie doszło do naruszenia prawa własności do działki nr ewid. [...]. Nie można bowiem mówić o takim naruszeniu w sytuacji, gdy ówczesny właściciel nieruchomości, znając kształt inwestycji, dobrowolnie wyraża zgodę na ingerencję w przysługujące mu prawo własności. Ponadto, przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych ma również znaczenie to, że obecnie działka nr ewid. [...], tj. działka w której w ostrej granicy zaprojektowano otwory drzwiowe i okienne, stanowi własność J. D., H. D., P. D. oraz G. D. (księga wieczysta nr [...]). Tym samym inwestorzy są aktualnymi właścicielem działki nr ewid. [...]. W ocenie organu odwoławczego także decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...], zmieniająca decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], nie jest obarczona którąkolwiek z wad z art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności nie została wydana z rażącym naruszeniem będącego podstawą jej wydania art. 36 a Prawa budowlanego. Zmiana pozwolenia na budowę podyktowana była zapewnieniem bezpieczeństwa fundamentów projektowanej inwestycji. Powyższa decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...], wbrew twierdzeniom skarżącej, została wydana w trakcie realizacji planowanej inwestycji, a nie po jej zakończeniu. Tym samym organem właściwym do jej wydania, wbrew argumentacji odwołania był Starosta [...]. Za nieuzasadnioną Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał argumentację dotyczącą umieszczenia w ścianie oddzielania przeciwpożarowego otworów wentylacyjnych czym naruszono § 268 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Po pierwsze, powyższy projekt budowlany, stanowiący załącznik do decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], posiada stosowne sprawdzenie pod względem ochrony przeciwpożarowej, przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Po drugie rozwiązania projektowe uregulowane § 268 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zawiera się w projekcie architektoniczno-budowlanym, a nie w projekcie zagospodarowania terenu (§ 11 ust. 2 pkt 7 i 8 oraz § 12 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133). Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ budowlany nie jest uprawniony do sprawdzenia zgodności z przepisami prawa projektu architektoniczno-budowlanego, lecz wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 940/07, w wyniku zmiany art. 35 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Stosownie do art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Zatem w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. K. dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz stwierdzenia nieważności decyzji Straty [...] z dnia [...] listopada 2006 r. i z dnia [...] maja 2007 r. jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 , art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niedokonanie rzeczowej i wnikliwej analizy okoliczności sprawy oraz podtrzymała argumenty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności, w piśmie z dnia 5 kwietnia 2012 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku jak i zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. znak [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] zatwierdzającej H. i J. D. projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego z częścią mieszkalną (kat. XVII) na działkach nr ew. [...] i [...]położonych w P. róg ul. Z. i P., zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2007 r., znak [...]. Zatem decyzja podlegająca kontroli Sądu została wydana w toku postępowania o stwierdzenie nieważności. Jest to jeden z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji administracyjnej i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Należy przy tym podkreślić, że kontrola pozwolenia na budowę w ramach postępowania nieważnościowego na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., polegała nie na merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, lecz na przeprowadzeniu weryfikacji ostatecznej decyzji wyłącznie z punktu widzenia, tego, czy jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., przy czym niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek określonych ww. przepisie. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej i orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji, tylko wówczas, gdy wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 2 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia, ani też rozstrzygnięcie to nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych. W niniejszej sprawie A. K. powołał się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiący przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na rażące naruszenie prawa. Określa się je jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Przy czym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku, którego powstają skutki gospodarcze lub społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1043/07, Lex nr 508497). Innymi słowy chodzi o oczywiste naruszenie przepisu prawa. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Do rażącego naruszenia prawa dochodzi więc wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być zastosowany w bezpośrednim rozumieniu, tj. taki, który nie wymaga wykładni prawa (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04). Reasumując z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde, bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Ponadto dla oceny, czy doszło do naruszenia prawa o charakterze rażącym nie bez znaczenia jest zbadanie skutków społeczno-ekonomicznych, jakie naruszenie prawa pociąga. Zgodnie ze wskazanymi wyżej zasadami rzeczą organów w postępowaniu nieważnościowym było więc ustalenie, czy kontrolowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja wydana w przedmiocie pozwolenia na budowę zapadła zgodnie z przepisami prawa obowiązującego w dacie jej wydania, czy też przy jej wydawaniu doszło do naruszenia prawa o kwalifikowanym charakterze tj. rażącego naruszenia prawa. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zauważyć, iż wniosek o wszczęcie postępowania nieważnościowego dotyczył decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego z częścią mieszkalną (kat. XVII) na działkach nr ew. [...] i [...] położonych w P. róg ul. Z. i P., zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2007 r., znak [...]. Procedurę udzielenia pozwolenia na budowę reguluje Prawo budowlane. Zgodnie z art. 32. ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym i złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy, działka inwestycyjna objęta jest zakresem obowiązywania miejscowego plan planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] listopada 1997 r., Nr [...]. Zatem na gruncie niniejszej sprawy inwestor nie był zobowiązany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. W tym miejscu należy wskazać, że ww. przepis został zmieniony nowelą z dnia 23 marca 2003 r. (Dz.U. Nr 80, poz. 718) i zastąpił ciążący na inwestorze obowiązek wykazania prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane. Powyższa zmiana oznacza, że inwestor wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę zobowiązany jest do złożenia jedynie prawidłowego oświadczenia o prawie dysponowania gruntem na cele budowlane a treść tego oświadczenia powinna nawiązywać do przepisu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego definiującego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jako tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że organ rozstrzygający sprawę o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie bada, czy rzeczywiście wnioskodawca posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to organ może zakwestionować, a nawet nie uwzględnić go tylko wtedy, gdy z zebranych w sprawie dowodów wynika bezspornie, że wnioskodawcy w rzeczywistości nie przysługuje prawo, na które on się powołuje (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 507/11, LEX 1216735, oraz w wyroku z dnia 16 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 8/11). W innym miejscu NSA wskazuje, że oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane zastępuje dowody istnienia tego prawa, gdyż stwarza domniemanie, że rzeczywiście przysługuje ono osobie składającej takie oświadczenie. Jest ono skuteczne do tego czasu, gdy inna osoba zakwestionuje jego zgodność z rzeczywistością i przedstawi dowody podważające jego treść (wyrok NSA z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1288/10, LEX 966245). Trafne jest zatem stanowisko organu co do tego, że w okolicznościach tej sprawy brak było podstaw do kwestionowania złożonego oświadczenia. Dokument ten został bowiem wypełniony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr [...], poz. [...]). Jak wynika z treści art. 32 ust. 4 pkt 2 omawiane oświadczenie winno być złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej. Nie można więc skutecznie zarzucić decyzji z dnia [...] listopada 2006 r., że zapadła z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 25 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Prawidłowa jest również ocena organu co do tego, że decyzja Starosty P. nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z jego treścią przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji i o środowiskowych uwarunkowaniach zgony na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Jak wynika z akt sprawy organ dokonał takich sprawdzeń. Kontrola materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza, że planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami planu miejscowego miasta P.. Działki inwestycyjne tj. działki nr ewid. [...], i [...], znajdują się na terenie jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem [...]. Dla powyższego obszaru podstawową funkcją jest funkcja mieszkaniowa i usługi centrotwórcze, oraz ustalono zabudowę o charakterze małomiasteczkowym, budynki 2-3 kondygnacyjne z dachami dwuspadowymi z usługami w parterze wzdłuż ciągów ulicznych. Ponadto, w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu należy uzgadniać z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Z projektu budowlanego spornej inwestycji wynika, że planowany budynek spełnia postanowienia planu miejscowego, ponieważ budynek został zaprojektowany jako budynek 3-kondygnacyjny, podpiwniczony z poddaszem użytkowym i stanowi przedłużenie oraz zakończenie zachodniej pierzei P. (rynek), z dachem dwuspadowym (rzut dachu - nr rys. [...]). Projektowana inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. (decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] października 2006 r., znak [...]). Tym samym organy prawidłowo oceniły, że projektowany budynek nie narusza w sposób rażący ww. planu miejscowego miasta P. Jeśli zaś chodzi o zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, to zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania analizowanego pozwolenia na budowę, budynek należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Od powyższej zasady został w § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia ustanowiony wyjątek, zgodnie z którym sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych dopuszczalne jest w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, gdy wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt [...] albo nie jest możliwe zachowanie przepisanej odległości 3 m ze względu na rozmiary działki (pkt [...]). Stosownie zaś do § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia, jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Sporny budynek został zaprojektowany w zwartej zabudowie śródmiejskiej (pierzejowej). Od strony północnej (elewacja północna, rys. nr [...]) i wschodniej (elewacja wschodnia, rys. nr [...]), planowana inwestycja została usytuowana w ostrej granicy z działką drogową nr ewid. [...], stanowiącą własność Gminy Miasta P., a zatem norma prawna z § 12 ww. rozporządzenia nie ma zastosowania, jako, że dotyczy działek budowlanych, a nie drogowych. Elewacja zachodnia zaprojektowana została w granicy z działkami nr ewid. [...],[...]. Powyższa lokalizacja planowanej inwestycji jest zgodna z charakterem zabudowy śródmiejskiej oraz małomiasteczkowej, określonej zarówno w projekcie zagospodarowania terenu, jak i w ww. planie miejscowym miasta P. Oceniając prawidłowość usytuowania elewacji południowej, zaprojektowanej w ostrej granicy z działką nr ewid. [...] należącą do Gminy Miasta P., w której znajdują się otwór drzwiowy oraz otwory okienne do magazynu, należy wskazać, że projekt budowlany nie spełnia w tym zakresie warunków określonych w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia oraz inwestor nie uzyskał wymaganej art. 9 Prawa budowlanego zgody na odstępstwo od warunków technicznych. W tym zakresie, co słusznie zauważył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w swojej decyzji, kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], została wydana z naruszeniem przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, to jednak naruszenie to nie ma charakteru "rażącego". Jak zostało wskazane to wcześniej naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Wprawdzie naruszone przepisy § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, są przepisami których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne, tym niemniej należy stwierdzić, że skutki analizowanego uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania. Przy dokonywaniu oceny charakteru naruszenia prawa istotne znaczenie ma to, że pismem z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...], skierowanym do inwestorów, Urząd Miejski w P., ówczesny właściciel działki nr ewid. [...], wyraził zgodę na usytuowanie projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. [...] oraz wykonanie otworów okiennych i drzwiowych od strony ww. działki. Dodatkowo wskazać należy, że w dniu wydania kontrolowanej decyzji działka nr ew. [...] należała do Gminy Miejskiej P., a obecnie należy do inwestora. W ocenie Sądu niezasadne są zarzuty dotyczące braku ściany oddzielania przeciwpożarowego, ponieważ w zatwierdzonym decyzją nr [...], projekcie budowlanym - ściana w granicy z działkami nr [...] i [...] stanowi ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o grubości 46 cm, z wysunięciem ponad dach na wysokość 30 cm (ogniomur) co jest zgodne z § 235 ust. 3 warunków techniczno-budowlanych, a projekt budowlany został sprawdzony pod względem ochrony przeciwpożarowej, przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Również na uwzględnienie nie zasługuje zarzut zlokalizowania w ścianie oddzielenia przeciw pożarowego otworów wentylacyjnych. Rozwiązania projektowe w zakresie uregulowanym w § 268 ww. rozporządzenia umieszcza się w projekcie architektoniczno-budowlanym zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 7 i 8 oraz § 12 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego za który odpowiedzialność ponosi wyłącznie projektant oraz osoba sprawdzająca. Innymi słowy organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz innymi przepisami prawa, a jedynie sprawdza czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Powyższe rozwiązanie zostało wprowadzone w efekcie nowelizacji Prawa budowlanego, a konkretnie art. 35 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Odnośnie ostatnich dwóch przesłanek, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo uznały, iż projekt budowlany zatwierdzony kontrolowanym rozstrzygnięciem Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r. jest kompletny oraz został sporządzony przez osoby uprawnione, legitymujące się ważnymi zaświadczeniami o przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego. Za chybiony należy uznać zarzut braku pozwolenia na zmianę przebiegu – przebudowę odcinka kanalizacji istniejącego w granicy posesji inwestorów od strony zachodniej i poprowadzenie go przez fundamenty, co szczegółowo uzasadnił Wojewoda [...] w swojej decyzji, a skład orzekający w niniejszej sprawie to uzasadnienie podziela. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2007 r., zmieniająca pozwolenia na budowę, a podyktowana zapewnieniem bezpieczeństwa fundamentów, wbrew twierdzeniom skarżącej, została wydana w trakcie realizacji planowanej inwestycji, a nie po jej zakończeniu, jak słusznie wskazały to organy obu instancji. W świetle powyższych ustaleń oraz argumentacji przedstawionej w decyzjach organów obu instancji, organom tym nie można postawić zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Reasumując zdaniem Sądu, organy prawidłowo stwierdziły, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2006 r., zmieniona decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad o których stanowi art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, w szczególności zaś nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zatem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja, zostały wydane zgodnie z prawem, co powoduje konieczność oddalenia skargi. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.