I FSK 1653/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA (del.) Bartosz Wojciechowski (sprawozdawca), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3063/12 w sprawie ze skargi S. F. R. sp. z o. o. w B. na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 11 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od S. F. R. sp. z o. o. w B. na rzecz Ministra Finansów kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA/wyr.1 – wyrok Wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r. (sygn. akt III SA/Wa 3063/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. F. R. Sp. z o.o. w B. na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 11 lipca 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług uchylił zaskarżoną zmianę interpretacji indywidualnej. Przedstawiając stan faktyczny, sąd I instancji wskazał, że S. F. R. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej jako: "Strona" lub "Skarżąca") w dniu 5 listopada 2007 r. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług (dalej jako: "VAT") w zakresie opodatkowania wkładu pieniężnego wniesionego przez koproducenta na produkcje filmu oraz nabycia współudziału w autorskich prawach majątkowych. W przedmiotowym wniosku strona, opisując zdarzenie przyszłe podała, że prowadzi działalność w zakresie produkcji animowanego filmu fabularnego. Produkcja ma odbyć się wspólnie z koproducentem w rozumieniu ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii (Dz. U. Nr 132, poz. 1111, z późn. zm.), z którym Strona będzie konsultować wszystkie strategiczne decyzje dotyczące produkcji. Skarżąca podkreśliła, że ostateczna decyzja w kwestiach spornych będzie należeć do niej, jak również będą przez nią podejmowane zobowiązania związane z produkcją filmu. Koproducent jako wkład ma wnieść określoną sumę pieniężną. Z tytułu wkładu koproducent ma nabyć współudział w autorskich prawach majątkowych oraz związany z tym udział w zysku z tytułu eksploatacji filmu. Strona wskazała, iż za produkcję filmu otrzyma dotację od Ministra Kultury, której wysokość jest uzależniona od wielkości budżetu filmu. W związku z powyższym skarżąca zadała pytania: 1) Czy wkład pieniężny koproducenta w produkcję filmu w zamian za udział w zysku z filmu podlega opodatkowaniu podatkiem VAT? 2) Czy podlega opodatkowaniu nabycie przez koproducenta prawa filmu oraz związanego z nim udziału w zysku w produkcji filmowej? Stanowisko skarżącej opierało się na założeniu, że nabycie przez koproducenta praw do filmu nie podlega opodatkowaniu VAT, ponieważ czynności te są podejmowane w ramach wspólnego przedsięwzięcia w postaci produkcji filmowej. Jej zdaniem oba podmioty zainteresowane są w uzyskiwaniu dochodów z tytułu eksploatacji filmu od podmiotów trzecich, a nie wzajemnej wymianie świadczeń. Skarżąca zauważyła, że nabycie praw do filmu jest nabyciem pierwotnym, a nie nabyciem pochodnym bowiem nie przekazuje koproducentowi udziału w zyskach ani nie przekazuje praw autorskich. Wskazała, że uprawnienia te koproducent nabywa z mocy prawa bo jest wraz z nią współproducentem filmu. Zdaniem Skarżącej brak opodatkowania w tej sprawie ma związek z faktem braku odpłatności dotyczącej czynności przeniesienia praw autorskich do filmu pomiędzy nią a koproducentem. W związku powyższym w uznaniu wnioskodawcy przekazanie wkładu pieniężnego koproducenta na produkcję filmu w zamian za przekazanie udziału w autorskim prawie majątkowym do filmu nie będzie odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.; dalej jako: "ustawa o VAT") i nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Minister Finansów zmianą interpretacji indywidualnej z dnia 11 lipca 2012 r. uznał stanowisko skarżącej zaprezentowane we wniosku z dnia 5 listopada 2007 r. za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, że przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do zakresu usług każde świadczenie, które nie stanowi dostawy w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT. Zauważył jednocześnie, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni jego odbiorca odnoszący korzyść związaną z tym świadczeniem. Podniósł, że czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, przy czym jedna ze stron transakcji musi zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Jednocześnie związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. W ocenie Ministra Finansów w przedmiotowej sprawie wystąpiły wszystkie konieczne elementy świadczenia określone w art. 8 ustawy o VAT, zaistniało bowiem odpłatne świadczenie usług przez stronę na rzecz koproducenta. Organ zwrócił uwagę, iż w przedstawionym zdarzeniu przyszłym wystąpi świadczenie, w którym istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść, którym w przedstawionym zdarzeniu przyszłym jest koproducent. Zdaniem organu świadczeniem w tym przypadku jest przeniesienie przez Skarżącą praw autorskich i pokrewnych dotyczących filmu na koproducenta. Wkład pieniężny na produkcję filmu wnoszony przez koproducenta w zamian za przekazanie praw autorskich i pokrewnych pełni zaś funkcję wynagrodzenia. W ocenie organu oznacza to, że czynność dokonywana pomiędzy stroną a koproducentem jest odpłatna i w konsekwencji podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z powyższym organ uznał, że stanowisko skarżącej, zgodnie z którym nabycie przez koproducenta praw do filmu oraz przekazanie wkładu pieniężnego koproducenta na produkcję filmu w zamian za przekazanie udziału w autorskim prawie majątkowym do filmu nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należało uznać za nieprawidłowe. Skarżąca po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia 28 września 2012 r. wniosła, za jego pośrednictwem, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wydanej zmianie interpretacji zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 8 ust. 1, art. 69 i 70 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz art. 5 pkt 5 i pkt 6 ustawy o kinematografii. Strona stanęła na stanowisku, że skoro producent utworu audiowizualnego nabywa autorskie prawa majątkowe w sposób pierwotny z chwilą powstania utworu, to z tą samą chwilą współudział w autorskich prawach do utworu audiowizualnego nabywa również koproducent, który w myśl art. 5 pkt 5 ustawy o kinematografii jest współautorem stworzonego dzieła. Zdaniem strony, nabycie przez koproducenta praw autorskich do filmu oraz związanego z tym udziału w zysku w produkcji filmowej nie następuje w wyniku świadczenia wykonanego przez producenta w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Ponadto nabycie przez koproducenta współudziału w autorskim prawie majątkowym do filmu nie wypełnia przesłanki, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT odnośnie odpłatności za świadczenie, albowiem koproducent nabywa te prawa nieodpłatnie na mocy ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z chwilą stworzenia utworu. W ocenie skarżącej nie można uznać, iż wniesiony wkład pieniężny stanowi odpłatność za nabycie praw, albowiem przekazanie wkładu pieniężnego stanowi warunek uznania podmiotu za koproducenta utworu audiowizualnego. Skarżąca uznała, że nabycie przez koproducenta praw do filmu oraz związanego z nim udziału w zysku nie wypełnia dyspozycji art. 8 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a zatem czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej zmianie interpretacji. Uznając zasadność skargi, Sąd I instancji wskazał, że stanowisko skarżącej w całej rozciągłości zasługuje na aprobatę. Wskazano, że w przedstawionym w wydanej interpretacji stanowisku Minister Finansów ograniczył się do jednego tylko aspektu, a mianowicie do podziału ról przy współpracy oraz rozliczenia wpływów i związanego z tym przepływu środków pieniężnych pomiędzy koproducentami, uczestnikami wspólnego przedsięwzięcia. Nie wykazał przy tym, aby przepływ tych środków nastąpił w wykonaniu usług świadczonych przez Skarżącą na rzecz Koproducenta. Co więcej przyjął, całkowicie abstrahując od przedstawionego stanu faktycznego, że otrzymane przez skarżącą kwoty są zapłatą za usługi związane z eksploatacją filmu, gdy z przedstawionych okoliczności sprawy nie wynika, że otrzymane kwoty te stanowiły zapłatę za usługę. Zdaniem Sądu, organ błędnie przyjął, że czynności te będą czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tymczasem we współdziałaniu przy współprodukcji filmów, nie dochodzi do wzajemnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, gdyż w przedsięwzięciu takim nie chodzi o wzajemne świadczenie usług pomiędzy uczestnikami działań kooperacyjnych, gdyż nie z tych działań osiągają "bezpośrednią i jasno zindywidualizowaną korzyść", lecz z osiągnięcia wspólnego celu podjętej współpracy tj. wyprodukowania filmu. Podkreślono, że w ramach działań podejmowanych przez współpracujące podmioty, dokonują one określonych świadczeń, przekazują sobie, tytułem wkładu do wspólnego przedsięwzięcia lub przychodu z niego, prawa, i środki służące do realizacji wspólnego przedsięwzięcia, albo wpływy uzyskane ze wspólnego dzieła, ale nie świadczą w ten sposób wzajemnych usług odpłatnych. Zważono, że skutkiem braku właściwej analizy przedstawionych we wniosku działań skarżącej i jej partnera organ dokonał wadliwej oceny prawnopodatkowej współpracy tych podmiotów, uznając za podlegający opodatkowaniu, jako świadczenie wzajemne między koproducentami, podział przychodów z tytułu eksploatacji filmu. W świetle powyższego za zasadne uznano sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 8 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 analizowanej ustawy przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że w ramach opisanego we wniosku o interpretację wspólnego przedsięwzięcia Skarżącej i jej partnera, dochodzi między tymi podmiotami do wzajemnego świadczenia usług o charakterze odpłatnym, opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Sąd, podzielając stanowisko, że współpracy pomiędzy współproducentami, polegającej na wzajemnych rozliczeniach z tytułu finansowania działalności lub podziałów zysku nie można zakwalifikować jako czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie uznaje jednocześnie za uzasadniony zarzut naruszenia przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz ustawy o kinematografii, gdyż z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów materialnego prawa podatkowego zagadnienia te nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie wniósł Minister Finansów, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: • przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.): 1. art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 14e § 1, art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., póz. 749, z późn. zm.) poprzez rozstrzygnięcie w zakresie przekraczającym granice przedmiotowej sprawy określone we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, polegające na oparciu rozstrzygnięcia na (abstrakcyjnej) umowie stron i przyjętych w niej celów i zasad wspólnej działalności producenckiej, podczas gdy aspekty te nie były wskazane we wniosku oraz na odniesieniu się do kwestii opodatkowania podziału przychodu z tytułu eksploatacji filmu, podczas gdy nie było to przedmiotem stanowiska Wnioskodawcy oraz wydanej zmiany interpretacji, 2. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm. - zwana dalej p.u.s.a.) oraz art, 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom wynikającym z przywołanego przepisu, co wskazuje również na nienależyte wykonanie kontroli sądowej zaskarżonej decyzji w zakresie oceny prawnej przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, polegającego na nabyciu praw autorskich do filmu w zamian za wkład pieniężny, 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na zobowiązaniu Ministra Finansów do dokonania oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) nie przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, 4. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 4a p.p.s.a. oraz art. 146 § l p.p.s.a poprzez dokonanie błędnej kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. uznanie, że Minister Finansów naruszył art. 8 ust. l w związku z art. 5 ust. l pkt l ustawy o VAT, a w efekcie błędne zastosowanie art. 146 § l p.p.s.a i uchylenie zaskarżonej zmiany interpretacji indywidualnej. • prawa materialnego przez błędną jego wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.): art. 8 ust 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, póz. 535, z późn. zm.) - dalej: ustawa o VAT - polegającą na uznaniu, iż w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym pomiędzy Wnioskodawcą a koproducentem nie dochodzi do wzajemnego świadczenia usług o charakterze odpłatnym, opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, Wskazując na powyższe naruszenia, na podstawie art. 176 p.p.s.a wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i oddalenie skargi S. F. R. Sp. z o.o., bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ww. Sąd. Na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości od S. F. R. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej Minister Finansów przedstawił szczegółowe argumenty na poparcie przytoczonych podstaw kasacyjnych, podtrzymując tym samym argumentację zaprezentowaną w wydanej przez siebie interpretacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego w rezultacie kwestionowały dokonaną przez sąd I instancji subsumpcję stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i stanowiły zarzut, że sąd nie był uprawniony, dokonując oceny prawnej stanowiska spółki, do wychodzenia poza problem przedstawiony we wniosku. Należy podkreślić, że przedmiotem orzekania jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego. W tym kontekście po pierwsze, należy pamiętać, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o interpretację jest zobowiązany między innymi do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że przez wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny rozumie się taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości określonego zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionej we wniosku sprawy (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013, s. 125). W rezultacie podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (A. Kabat [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wydanie 7, Lexis Nexis, Warszawa 2011, s. 113–114). Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2011 roku, II FPS 6/10). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że z przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego wynikało, iż wnioskodawca (spółka) prowadzi działalność w zakresie produkcji animowanego filmu fabularnego. Produkcja ma odbyć się wspólnie z koproducentem w rozumieniu ustawy o kinematografii, z którym wnioskodawca będzie konsultować wszystkie strategiczne decyzje dotyczące produkcji. Ostateczna decyzja w kwestiach spornych ma należeć do wnioskodawcy. Zobowiązania związane z produkcją filmu będą podejmowane przez wnioskodawcę. Koproducent jako wkład ma wnieść określoną sumę pieniężną. Z tytułu wkładu koproducent ma nabyć współudział w autorskich prawach majątkowych oraz związany z tym udział w zysku z tytułu eksploatacji filmu. Zarówno organ wydający zmianę interpretacji. jak i sąd poddający ją kontroli na skutek wniesionej skargi uznali, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku jest wystarczający, aby dokonać oceny stanowiska wnioskodawcy. Tymczasem w świetle wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji przedmiotu sprawy, który określają: przedstawiony stan faktyczny, pytanie i stanowisko prawne zainteresowanego, wątpliwości wnioskującej spółki związane są z aktywnością koproducenta. Należy zauważyć, że stan faktyczny, treść pytania oraz stanowisko wnioskodawcy, może budzić wątpliwości, o który przejaw aktywności dokładnie chodzi. Z treści samego pytania wynika bowiem, że chodzi tu o "udział w zysku". Innymi słowy, wydaje się, że wnioskodawca zainteresowany jest skutkami podatkowymi przekazania przez koproducenta części zysku wynikającego z udziału spółki we wspólnym przedsięwzięciu. Rację ma przy tym autor skargi kasacyjnej, podnosząc że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym nie było dokładnej informacji o charakterze i rozmiarze umów koprodukcji filmów, jak również nie było informacji, że część produkcji finansuje spółka. Mając na uwadze powyższe, wbrew twierdzeniom sądu I instancji, z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego nie wynikało, że skarżąca zawiera umowy koprodukcji filmów, w ramach których część produkcji filmu finansuje spółka, a część koproducent. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd przedstawiony w wyroku NSA z dnia 4 czerwca 2014 r. (sygn. akt I FSK 883/13) a dotyczącym analogicznej sprawy, zgodnie z którym "zespół czynności prowadzących do powstania filmu, z których niektóre są wykonywane przez jedną stronę umowy, inne przez drugą stronę, jeszcze inne są wykonywane wspólne, czy też są współfinansowane przez strony umowy, nie stanowi odpłatnego świadczenia na rzecz innego podmiotu, który współuczestniczy w wykonywaniu tych czynności. Powyższe jednak nie wyklucza powstania skutków podatkowych w zakresie podatku VAT w wyniku wykonywania poszczególnych czynności należących do procesu produkcji filmu. W szczególności podatek VAT może powstać z tytułu wniesienia aportu w postaci wkładu niepieniężnego, czy też z tytułu przeniesienia udziału w prawach autorskich do filmu. Powyższe pozostaje jednak tylko w kwestii rozważań teoretycznych, ponieważ z wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji nie wynika zakres elementów z tytułu, których następuje przepływ środków w ramach tzw. podziału zysku". Należy podkreślić, że dopiero uwzględnienie wzajemnych obowiązków i praw pomiędzy podmiotami, które uczestniczą w koprodukcji oraz unormowań wynikających z ustawy o kinematografii, pozwoli na ocenę skutków podatkowych wzajemnych świadczeń wynikających ze wspólnego przedsięwzięcia. Dla odpowiedzi na pytanie zasadnicze pozostaje ustalenie, jakie czynności wykonywane są przez producenta i koproducenta w ramach obowiązków ciążących na nich wzajemnie na podstawie umowy koprodukcyjnej, której efektem jest podział zysków. W tym celu konieczna jest dokładna znajomość wzajemnych praw i obowiązków producentów i koproducentów, które wynikają z umowy koprodukcji, a w pozostałym zakresie z ustawy o kinematografii. Tymczasem z wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji takie informacje nie wynikają. Sąd pierwszej instancji, aprobując argumenty strony skarżącej, przyjął, że organ błędnie, w oderwaniu od przedstawionego stanu faktycznego i celu gospodarczego przedsięwzięcia, uznał że czynności te będą czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, w świetle przedstawianych powyżej rozważań dotyczących zbyt abstrakcyjnego i niedoprecyzowanego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej, jest w omawianym kontekście przedwczesne. Wobec zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).